[Fic BNHA/MHA] I'm Lion! สิงโตไม่ใช่แมว! (Bakugou × OC)

ตอนที่ 3 : EPISODE 2 : Class A

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,084
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 131 ครั้ง
    25 ม.ค. 64



เวลาสองสัปดาห์ล่วงผ่านไป ได้มีจดหมายจากยูเอที่จ่าหน้าซองถึงเด็กสาวถูกส่งมา ภายในมีเครื่องฉายภาพโฮโลแกรมขนาดเล็ก หลังจากเปิดแกะซองเครื่องโฮโลแกรมเริ่มทำงานอัตโนมัติโดยไม่ต้องกดเปิดเครื่อง ฉายภาพชายวัยกลางคนที่ทั่วโลกรู้จักชื่อดี


 

"ออลไมท์..."


 

ฮีโร่อันดับหนึ่งของโลก ตำแหน่งที่หลายคนเฝ้าฝันถึง เขาผู้นี้คือคนที่อยู่จุดสูงสุดของโลก และเขากำลังฉายอยู่ในโฮโลแกรม!! เขาทักทายกล้องแล้วแนะนำตัว ก่อนจะอภิปรายแจงหน้าที่ของตนเอง เขามาเพื่อแจ้งคะแนนสอบเข้าของเด็กสาวทั้งสอบข้อวัดความรู้และข้อสอบปฏิบัติ


 

"เอาล่ะ สาวน้อยอามาโอะ นี่คือคะแนนสอบของเธอ"


 

จอภาพครึ่งหนึ่งกลายเป็นบอร์ดคะแนนอันดับที่ไล่อันดับไว้ตั้งแต่หนึ่งถึงสิบ แต่ไม่ได้ปรากฏชื่อเจ้าของคะแนน เว้นแต่ชื่อของฉัน 'อันดับ 10 อามาโอะ จิสะ วิลเลิน 34 ช่วยเหลือ 20' มีคะแนนสองช่องที่ถูกกั้นแบ่งไว้


 

'คะแนนช่วยเหลือ?'


 

ไม่ทันคิดสงสัยได้นาน ออลไมท์ก็อธิบายสิ่งที่สงสัยออกมาทันที คะแนนช่วยเหลือก็ตามชื่อ เป็นคะแนนที่เพิ่มให้หากช่วยเหลือคนอื่นโดยเกณฑ์คะแนนนั้นผู้คุมสอบจะเป็นผู้ตัดสิน เธอได้คะแนนเพราะว่าการตัดสินใจพังหุ่นยนต์ 0 แต้มลง มันช่วยให้เป้าหมายคนอื่นที่หุ่นยนต์เล็งไว้ปลอดภัย ก็ถือเป็นการช่วยเหลือเช่นกัน


 

"ยินดีต้อนรับสู่แผนกฮีโร่ยูเอ สาวน้อยอามาโอะ"


 

 

EPISODE 2 : Class A


 

 ยามรุ่งเช้าแสนสดใส แสงแดดส่องผ่านม่านเข้ามาในห้องนอนของเด็กสาว ภายในห้องเต็มไปด้วยหนังสือความรู้ต่างๆที่ถูกหยิบมาอ่านไม่เว้นวัน โคมไฟสีมอคค่าช่วยฉายแสงช่วงเช้า ก่อนจะถูกปิดเมื่อความสว่างจากพระอาทิตย์เพียงพอแก่สายตาของเด็กสาว วันนี้จิสะตื่นไวกว่าปกติ เธอตื่นมาก่อนเสียงนาฬิกาปลุกจะดังด้วยซ้ำ เพราะวันนี้พิเศษกว่าวันอื่นๆหน่อย


 

วันเปิดภาคเรียนของยูเอย์


 

เธอแต่งตัวเสร็จเดินวนมาส่องกระจกสองสามรอบก่อนจะเดินลงจากห้อง อาจเป็นเพราะเธอตื่นเช้ากว่าปกติ ทำให้ลงมาพบกับชายที่ไม่ได้เจอหน้ากันนาน ชายผู้ทิ้งจดหมายฉบับสั้นให้เด็กสาวทุกเช้าก่อนไปทำงาน ผู้ที่เลี้ยงเด็กสาวมาด้วยตัวคนเดียวตั้งแต่คนรักเสียไป


 

อามาโอะ คิซารุ

 

 

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"


 

เด็กสาวกล่าวทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ผ่านมานานมากแล้วที่เธอไม่ได้กินข้าวร่วมโต๊ะพร้อมกับพ่อของเธอ เด็กสาวจึงดีใจเป็นอย่างมากที่ได้พบก่อนเขาจะไปทำงาน ระหว่างการทานข้าวของทั้งสองไม่มีบทสนทนาต่อกัน แต่ไม่ได้อึดอัดสองพ่อลูกพอใจกับการเป็นแบบนี้กันอยู่แล้ว 


 

"ไปก่อนนะคะ"


 

เมื่อกินข้าวเสร็จ จิสะนำจานไปเก็บล้างที่อ่างล้างจาน เธอก้มมองนาฬิกาพบว่าใกล้ถึงเวลาออกจากบ้านได้แล้ว รีบคว้ากระเป๋าแล้วเดินตรงไปที่ประตู


 

"วันนี้เปิดเทอมวันแรก โชคดีนะ"


 

ชายผมสีดวงอาทิตย์กล่าวคำอวยพรก่อนเด็กสาวจะเดินออกจากบ้านไป


 

'วันนี้เป็นที่ดีจริงๆ'


 


 

- - - - - - - - - -


 

จิสะนั่งรถไฟฟ้าประจำทางลงมาที่สถานีเดิม ที่เดียวกันกับครั้งที่มาสอบเข้า เธอค่อยๆเดินไล่ไปตามทางช้าๆ ตอนนี้ยังเหลือเวลาอยู่มากเนื่องจากเธอเผื่อเวลาไว้พอสมควรเลยไม่จำเป็นต้องรีบร้อนอะไรมาก 


 

เธอเดินตรงเข้ามาในรั้วโรงเรียน โดยระหว่างทางมีนักเรียนคนอื่นๆเดินตามกันมาด้วย บางคนมีสภาพเหนื่อยหอบเล็กน้อยไปถึงหนัก บางคนแทบจะไม่ก้าวขาต่อ ที่เป็นแบบนั้นก็เพราะว่าโรงเรียนยูเอตั้งอยู่บนภูเขาสูงต่างจากตัวเมืองโดยรอบ การเข้าโรงเรียนจึงมีทางเดียวคือการเดินขึ้นเขา


 

จิสะไม่ได้มีอาการเหนื่อยหอบเช่นคนอื่นถ้าจะมีก็คงเป็นเหงื่อที่เกาะอยู่บนใบหน้าเท่านั้น 


 

' ห้อง 1 - A '


 

นั่นคือห้องเรียนของเด็กสาวที่ต้องประจำอยู่ เธอเดินหน้าแค่เพียงพักเดียวก็เจอแล้ว อาจเป็นเพราะยูเอเรียงห้องตามชั้นปีรองลงมาก็ตามอันดับตัวอักษร เลยหาเจอได้ไม่ยาก แต่อีกสาเหตุนึงคงเป็นประตูห้องเรียนขนาดใหญ่ที่มีตัวอักษร A ประดับไว้ชัดเจน จนขนาดที่ว่าหากสามารถเข้าห้องเรียนผิดได้ ก็ควรไปเช็คสายตาได้แล้วว่าบอดรึยัง เด็กสาวขยับเลื่อนเปิดประตูบานยักษ์ ก่อนจะสาวเท้าของตนเข้ามาในห้อง เธอเดินไปนั่งแถวหน้าสุดฝั่งริมหน้าต่าง โต๊ะนั่งมีเลข 16 แปะอยู่มุมขอบโต๊ะซึ่งเป็นเลขเดียวกันกับเลขที่ของเธอ


 

ภายในห้องตอนนี้มีนักเรียนคนอื่นๆอยู่เพียงประปรายเท่านั้น บางคนก็พูดคุยทำความรู้จักกัน บางส่วนก็เลือกที่จะนั่งเงียบๆอยู่ในที่ของตนเอง


 

จิสะถือเป็นหนึ่งในคนอย่างหลัง เธอเลือกฟุบนอนไปกับโต๊ะของตนเอง เพราะเหลือเวลาเกือบครึ่งท่อนชั่วโมงกว่าจะเข้าสู่ช่วงเวลาในตารางเรียน เธอขอนอนพักเอาแรงทดแทนที่เมื่อคืนตื่นเต้นเกินไปจนนอนไม่หลับ


 


 


 

ก้อนเมฆปุกปุยค่อยๆไหวไปตามแรงลม

สายลมอ่อนๆริมแม่น้ำลำธาร

กลิ่นป่าไม้ธรรมชาติไร้สารเคมี

และปลาที่ถูกย่างเสียบไว้เหนือแคมป์ไฟ


 

บรรยากาศที่เงียบสงบดังนี้ คือสิ่งที่เด็กสาวอามาโอะชอบมากที่สุด ถึงแม้จะเป็นเพียงฝันแต่มันก็ทำให้เด็กสาวไม่อยากตื่นจากมันตอนนี้เสียแล้วคงจะดี หากได้ฝันเช่นนี้จนกว่าจะถึงคาบเรียน


 

'กลิ่นนี้มัน...'


 

ในความฝันของเด็กสาว ระหว่างกำลังย่างปลา อาหารสุดโปรดของตนอยู่ จมูกก็ดันทำงานดีเกินคาด เธอได้กลิ่นบางสิ่งลอยใกล้เข้ามา เธอรู้สึกคุ้นเป็นอย่างมากแต่นึกอย่างไรก็ไม่ออกว่าคุ้นมาจากที่ไหน ถึงอย่างนั้นเด็กสาวก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาถึงแม้จะสงสัยมากก็ตาม เธอขอเลือกที่จะนอนดีกว่า 


 

เด็กสาวคิดอย่างนั้นแต่สุดท้ายความฝันก็ดับวูบลงเพราะเสียงโวยวายดังลั่นจากโต๊ะข้างหลังเธอ


 

"....เจ้าตัวประกอบ!"


 

เสียงของชายสองคนกำลังเถียงกันอยู่ด้านหลังเด็กสาว แม้เสียงนั้นอาจไม่ได้ดังมากเท่าพอจะปลุกคนอื่นได้ แต่สำหรับคนมีอัตลักษณ์ที่ช่วยเรื่องการได้ยินเสียงแล้ว มันดังพอที่จะทำให้วิ้งค์ไปชั่วขณะหนึ่งได้เลย


 

จิสะรีบนำมือตะครุบหูหนาของตนไว้อย่างว่องไว กันไว้เกิดอาการวิ้งค์รอบที่สอง เด็กสาวหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะหากเสียงไม่ได้เดซิเบลสูงเท่านี้เธอก็อาจยังได้อยู่ในฝันหวานต่อไปก็เป็นได้


 

จมูกของเด็กสาวเริ่มทำงานอีกครั้ง เธอรู้สึกถึงกลิ่นเดียวกับในฝัน กลิ่นที่รู้สึกคุ้นแต่ทว่าดันนึกไม่ออก เธอลองดมไปสักพักจนเริ่มรู้ทิศทางของกลิ่นที่ส่งมา มันมาจากด้านหลังเธอ


 

กลิ่นที่คล้ายๆกับฟีโรโมนของเพศตรงข้าม ดึงดูด และน่าหลงใหล


 

จิสะพยายามหาต้นทางของกลิ่น เธอหันจมูกไปทางโต๊ะด้านหลังที่มีกลิ่นลอยออกมา   


 

'ใช่ กลิ่นนี้แหละ'


 

เด็กสาวเงยหน้ามองเจ้าของกลิ่นช้าๆ


 

"...."


 

คนที่ถูกจ้องไม่โต้ตอบอะไร แต่แค่สีหน้าก็ดูรู้ได้แล้วว่าหงุดหงิดอะไรบางอย่าง


 

ผมสีบลอนฟู....คล้ายๆสิงโตตัวผู้เลยแหะ


 

อาจเพราะเด็กสาวจ้องคนผมฟูนานผิดสังเกต ทำให้ชายตรงหน้าเริ่มส่งเสียงตวาด


 

"มองอะไรของแก ยัยตัวประกอบ"

 

"....."

 

กลิ่นหอมๆนั่นมาจากตัวเขาจริงๆงั้นหรอ

 

อามาโอะไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่หันหน้าหนีแล้วฟุบนอนอีกครั้งเท่านั้น

 

 ผ่านเวลาไปชั่วพัก เด็กสาวก็จำต้องตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงทุ้มเนือยๆของผู้มาใหม่ ไอซาวะ โชตะ อาจารย์ประจำชั้นของพวกเรา 1 - A

 

เขาไล่พวกเราให้ใส่ชุดพละลงไปที่สนามเบต้า

 

"หา! ทดสอบอัตลักษณ์"


 

ทุกคนในห้องหลังต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน มีผู้หญิงคนนึงถามถึงเรื่องงานปฐมนิเทศของโรงเรียน สุดท้ายก็โดนอาจารย์ไอซาวะ ตอบกลับประมาณว่า 'ยูเอขึ้นชื่อเรื่องอิสระทั้งด้านการเรียนและการสอน โดยเฉพาะอาจารย์สามารถเลือกว่าจะใช้รูปแบบการสอนแบบไหนได้' หรืออธิบายง่ายๆว่าเขาเลือกที่จะสอนแทนจะเสียเวลาปฐมนิเทศโดยที่โรงเรียนก็อนุญาต


 

เขาพร่ำบ่นถึงระบบการศึกษาไร้การพัฒนาที่เก็บข้อมูลการทดสอบสมรรถภาพทางร่างกายของเด็กโดยห้ามใช้อัตลักษณ์อยู่ทั้งที่อัตลักษณ์ก็คือหนึ่งในสภาพร่างกายอย่างหนึ่งเช่นกัน


 

อาจารย์ไอซาวะจึงเลือกประเดิมคาบแรก โดยการทดสอบอัตลักษณ์ของนักเรียนภายในห้อง เขาอยู่นิ่งรอให้เด็กๆเงียบสักพัก แล้วค่อยกล่าวต่อ

 

"บาคุโก คัตสึกิ"

 

เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกก้าวออกไปข้างหน้า  แล้วยืนอยู่ในเส้นวงกลมสำหรับขว้างลูกซอฟบอล ซึ่งคนที่ก้าวขาออกไปนั้นก็เป็นคนเดียวกับชายที่นั่งอยู่โต๊ะข้างหลังเธอเมื่อตอนเช้า และเป็นที่หนึ่งในการสอบเข้า เจ้าของกลิ่นนั่น...

 

"ตอนอยู่ ม.ต้นขว้างลูกซอฟบอลได้กี่เมตร"


 

"67 เมตรครับ"


 

เด็กชายผมฟางตอบกลับด้วยเสียงเรียบ บาคุโกวอร์มช่วงแขนตัวเองช้าๆราวกับรู้อยู่แล้วว่าอาจารย์จะให้ทำอะไร


 

"ดีงั้นลองขว้างใหม่โดยใช้อัตลักษณ์ของเธอด้วย เร็วๆล่ะขอแบบเต็มแรง"


 

"ถ้างั้น..."


 

เขาหยุดวอร์มร่างกายแล้วเริ่มเปลี่ยนเป็นท่าขว้างลูก "ไปตายซะ!!!!!" ขณะเขาขว้างลูกมีแรงระเบิดออกมาจากฝ่ามือหยาบจึงทำให้มีแรงส่งไปไกลขึ้นมาก


 

อัตลักษณ์ระเบิด...แบบเดียวกับคนที่สนามสอบ


 

ผ่านเวลาไปครู่หนึ่งจนมั่นใจได้แล้วว่าลูกหยุดที่พื้นแล้ว อาจารย์ไอซาวะก็หันเครื่องจับระยะทางมาให้พวกเราดู


 

705.2 นั่นคือตัวเลขที่เขาทำได้ 


 

ทั้งอัตลักษณ์ระเบิด เสียงตะโกนโหวกเว้กโวยวาย และกลิ่นนั้น คนในสนามสอบตอนนั้นคือเจ้านี่อย่างแน่นอน


 

"นี่แหละคือวิธีการที่ได้ผลดีต่อการสร้างพื้นฐานฮีโร่ล่ะ"


 

อาจารย์พูดต่อหลังจบการสาธิต แต่มีนักเรียนบางคนที่พูดไม่ค่อยถูกใจอาจารย์เขาสักเท่าไหร่จึง ทำให้เป็นแบบนี้ "ถ้าใครได้คะแนนต่ำที่สุดในการทดสอบ....จะถูก ไล่ออก "

 

เป็นแบบนี้ไปซะได้ เห็นทีต้องพยายามขึ้นมาหน่อยแล้ว


 

การทดสอบสมรรถภาพแรกคือการ วิ่ง 50 เมตร จะแบ่งวิ่งเป็นคู่คู่ โดยฉันเลขที่ 16 เลขวิ่งคู่กับเลขที่ 15 โทโดโรกิ โชโตะ 


 

จุดเด่นของเขาคงไม่พ้นสีผม อัตลักษณ์ กับนามสกุลหรอก โทโดโรกิลูกชายของเอ็นเดเวอร์ ฮีโร่อันดับ 2 


 

"โทโดโรกิ โชโตะ กับ อามาโอะ จิสะ"


 

ชื่อถูกเรียกออกมาจากปากอาจารย์ไอซาวะ ทำให้รู้ได้ว่าถึงเวลาทดสอบแล้ว ทั้งสองยืนประจำที่เตรียมตัว รอฟังสัญญาณจากอาจารย์


 

"ไป!"


 

จิสะใช้อัตลักษณ์เปลี่ยนร่างตัวเองเป็นครึ่งคนครึ่งสัตว์ แทนที่จะเป็นสัตว์เต็มตัวเพราะว่า การใช้ร่างสัตว์นั่นเปลืองพละงานร่างกายมาก รวมทั้งต้องใช้สมาธิสูงอีกด้วย ฉะนั้นถ้าแค่เป็นการทดสอบอัตลักษณ์ เธอขอใช้แค่ร่าง *ฮาฟ พอ


 

ปิ๊บๆ


 

เสียงจับสัญญาณจากเครื่องดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วย เสียงบอกตัวเลขเวลา "3.87" แล้วตามมาด้วยสถิติเวลาของอีกคน


 

คนที่เข้าสู่ 50 เมตรได้ก่อนคือเด็กสาวหูสัตว์ ถึงแม้จะเร็วกว่าไม่กี่วิก็ตาม ส่วนแบบทดสอบอื่นๆ นั้นก็อยู่ในระดับปานกลาง ไม่สูงมากมีเพียงแค่ความเร็วกับแรงบีบเท่านั้นที่มากหน่อย

 

การทดสอบต่างๆผ่านไปด้วยดี แต่ดูเหมือนในการทดสอบขว้างลูกซอฟบอลจะมีปัญหาเล็กน้อย ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าเรื่องอะไร แต่มันเกี่ยวกับ มิโดริยะ อิสึคุ เขาถูกอาจารย์ไอซาวะหรือชื่อฮีโร่ อีเรเซอร์เฮด ใช้อัตลักษณ์ใส่ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยถูกใจนักเรียนคนนั้นเท่าไหร่

 

705.8 คือค่าระยะที่มิโดริยะสามารถทำได้ 

 

มากกว่าหลายๆคนในห้องซะอีก แต่ดูท่าจะมีคนไม่ค่อยพอใจกับมันนิดหน่อยแหะ

 

"แก!! เดกุ!!"

 

บาคุโก คัตสึกิ ใช้ระเบิดพุ่งตัวไปทางมิโดริยะหวังโจมตี แต่ก็ถูกห้ามไว้โดยอาจารย์ไอซาวะ

 

เป็นพวกหัวร้อนไม่เบาเลยนะ เจ้านั่นน่ะ

 

สุดท้ายเมื่อจบการทดสอบอาจารย?ไอซาวะโชว์คะแนนให้ทุกคนในห้องดู ผลคะแนนของจิสะนั้นอยู่ที่ 7 ไม่ได้สูงแต่ก็ไม่ต่ำ ส่วนคนที่โหล่นั้นก็ตกเป็นของ มิโดริยะ แต่อาจารย์ก็บอกภายหลังว่าการไล่ออกเป็นเพียงเรื่องโกหกเท่านั้น

 

เมื่ออาจารย์ปล่อยนักเรียนให้เป็นอิสระ จิสะก็เดินกลับไปเก็บกระเป๋าที่ห้องเรียน พร้อมกับเดินตรงไปที่สถานีเพียงลำพัง

 

วันนี้เป็นวันที่ดีจังเลยนะ....ถึงจะยังหาเพื่อนไม่ได้ก็เถอะ

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 131 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22 ความคิดเห็น

  1. #20 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มีนาคม 2564 / 21:32
    เรื่อฃเดินแบบชิวๆนางเอกเหมือนตัวประกอบมากเลยความรู้สึกเราตอนนี้
    #20
    1
    • #20-1 -ดินสอสีดำ-(จากตอนที่ 3)
      20 เมษายน 2564 / 17:27
      มันเป็นคอนเซ็ปเรื่องของเราค่ะ ตอนหน้าๆจะเฉลยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #20-1
  2. #1 CREAM048 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 08:15

    รออยู่น่าาา
    #1
    2
    • #1-1 pattypimpisa(จากตอนที่ 3)
      29 มีนาคม 2562 / 14:24
      ขอบคุณงับบบ
      #1-1
    • #1-2 pattypimpisa(จากตอนที่ 3)
      29 มีนาคม 2562 / 15:25
      อัพตอนใหม่แล้วน้าาาอย่าลืมไปอ่านด้วยนะ
      #1-2