[Fic BNHA/MHA] I'm Lion! สิงโตไม่ใช่แมว! (Bakugou × OC)

ตอนที่ 4 : EPISODE 3 : Test

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 902
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 126 ครั้ง
    25 ม.ค. 64




นมสตอเบอร์รี่

ทาร์ตเกาลัด

และพุดดิ้งไข่

 

ของหวานช่วงเช้าของนักเรียนยูเอผมสีแครอท เธอนั่งกินพวกมันในห้องก่อนจะถึงคาบเรียน

 

เช้าวันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่ธรรมดาสดใสเหมือนอย่างเช่นทุกวัน แต่ต่างจากเมื่อวานนิดหน่อยก็ตรงที่ว่า วันนี้มีการสอนหลักสูตรบังคับให้แก่นักเรียนฮีโร่ในคาบเช้า นั่นทำให้พวกเขาส่วนใหญ่รู้สึกเบื่อเป็นอย่างมาก

 

รวมไปถึง อามาโอะ จิสะ เองก็ด้วย

 

ถึงจะไม่มากขนาดอยากนอน แต่ว่ามันก็เบื่อขนาดอยากออกไปวิ่งรอบสนามแทนดีกว่าอยู่ในห้องแอร์

 

'เมื่อไหร่จะจบคาบเช้ากันนะ'

 

เด็กสาวมองออกไปยังนอกหน้าต่างพลางคาดเดาเกี่ยวกับการเรียนคาบบ่ายในวันนี้ เธอเริ่มสร้างภาพจินตนาการถึงอาจารย์ที่จะเข้าสอน หากเป็นเหมือนอาจารย์ไอซาวะเมื่อวาน เธอคงได้กุมขมับเวลาเรียนเป็นแน่

 

"นี่ เธอชื่ออะไรน่ะ ฉันคามินาริ เดนกิ"

 

ชายผมสีเลม่อนแซมดำเดินเข้ามาทักทาย พร้อมกับแนะนำตนเอง เด็กสาวสบตาอีกฝ่ายครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไป พร้อมรอยยิ้ม

 

"อามาโอะ จิสะ"

 

เธอตื่นเต้นเล็กน้อย เพราะการทักทายนั้นเรียกได้ว่าเป็นบทสนทนาแรกของเธอเลยตั้งแต่เข้าเรียนที่นี่มา

 

จิสะไม่ใช่คนเข้าหาคนอื่นเก่ง ในสมัยมัธยมต้นจึงมีเพื่อนเพียงน้อยเท่านั้น แต่เธอเป็นคนให้ความใส่ใจแก่คนอื่นมาก จนกลบจุดด้อยนั้นหายไปเลย

 

"อามาโอะจังกำลังจะไปโรงอาหารรึเปล่า ถ้าใช่เธอไปกับฉันไหม"

 

เด็กสาวพยักหน้าแทนการพูดตอบ แล้วลุกจากโต๊ะไปยืนข้างคนเชิญชวน ทั้งสองเดินออกมาจากห้องพร้อมกันแล้วมุ่งหน้าตรงไปที่โรงอาหาร ระหว่างนั้นก็มีบทสนทนากันบ้างพอประมาณ ไม่มากจนอึดอัดหรือเนือยเกินจนรู้สึกห่างเหิน

 

"อามาโอะจังชอบกินพวกของหวานงั้นหรอ"

 

คามินาริถามขณะที่ทั้งสองกำลังต่อแถวซื้ออาหารกลางวันกัน เด็กสาวตอบรับเต็มเสียง จิสะเธอเป็นคนที่ชอบทานขนมหวานมาก จนแทบจะขาดไม่ได้เลยในแต่ละวัน 

 

เมื่อเป็นดังนั้น คามินาริจึงชวนให้อามาโอะลองไปที่คาเฟ่แถวๆสถานี ร้านนั้นขึ้นชื่อเรื่องขนมหวานเป็นที่หนึ่ง ซึ่งเป็นหัวข้อที่สามารถหลอกล่อเด็กสาวได้ไม่ยาก

 

"ไว้วันไหนเธอว่าง เราไปด้วยกันนะ"

 

"อื้ม!"

 

จิสะตอบรับด้วยน้ำเสียงสดใส เธอพร้อมจะไปที่คาเฟ่นั้นเสมอทุกเมื่อที่ต้องการ

 

การคุยเล่นของทั้งสองผ่านไปเรื่อยๆจนอาหารในจานของทั้งคู่หมดลง เลยเตรียมเดินไปเก็บจานเพื่อขึ้นห้องไปเรียนคาบบ่ายกัน แต่ว่าในขณะที่กำลังลุกเดินจากเก้าอี้นั้น

 

กลิ่นนั่นอีกแล้ว...

กลิ่นหอมดึงดูดนั่น กลิ่นที่หอมหวล...

เหมือนกับขนมหวาน...

ที่น่าลิ้มลองชิมดูสักครั้งในชีวิต

 

จิสะก้าวขาช้าลง แล้วค่อยหันไปตามกลิ่นที่จมูกของตนรับได้ ดวงตาสีอำพันสบจ้องร่างชายหนุ่มผมบลอนด์ฟู พลางคิดในใจซ้ำอีกครั้ง

 

'เหมือนสิงโตจริงๆด้วย'

 

เด็กสาวยังคงอดสงสัยเกี่ยวกับกลิ่นปริศนาจากเพื่อนร่วมห้องไม่ได้ ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเธอเองก็ไม่เคยได้กลิ่นนี้ด้วยซ้ำ แต่ทำไมกลับรู้สึกคุ้นเคยกับมันแปลกๆก็ไม่ทราบ

 

น่าสงสัยจริงๆ

 

คาบเรียนช่วงบ่ายเริ่มต้นด้วยความตื่นใจของเพื่อนในห้องเรียน จะไม่เป็นแบบนั้นได้อย่างไรก็ในเมื่อชายร่างสูงผู้เป็นสัญลักษณ์แห่งสันติภาพของโลกได้ปรากฎอยู่ตรงหน้าทุกคนตอนนี้ ออลไมท์ ฮีโร่ที่หลายคนชื่นชมปัจจุบันได้กลายเป็นอาจารย์สอนคาบเรียนฮีโร่แก่พวกเราไปแล้ว 

 

ตอนนี้ทุกคนเดินไปเปลี่ยนเป็นชุดฮีโร่ของตัวเอง ที่ได้สั่งทำตั้งแต่ก่อนจะเข้าเรียน ชุดของอามาโอะมีลักษณะเป็นกางเกงขาสั้นรองเท้าบู๊ทดำและเสื้อเอวลอยขาวคู่กับเสื้อคลุมลายแมวส้ม

 

จิสะมองชุดฮีโร่ของตัวเองที่เพิ่งนำออกมาจากกระเป๋า เธอแปลกใจกับลักษณะชุดเล็กน้อย เพราะนอกจากที่วาดส่งไปมีสิ่งอีกเพิ่มเติมมาด้วย เช่น เสื้อเอวลอยที่เว้าด้านหลังเพื่อระบายอากาศเพื่ออุณหภูมิสูงเกินไป กับเสื้อคลุมที่กันเสียดสีหรือกันการโจมตีจากด้านหลังได้ดีทดแทนเสื้อด้านในที่บาง แต่เสื้อคลุมกลับไม่ร้อนอย่างคาด

 

'บริษัทออกแบบชุดนี่มันสุดยอดจริงๆ'

 

"ชุดสวยจังเลยนะคะ"

 

เสียงใสจากเพื่อนสาวข้างกายดังขึ้นเรียกสติของอามาโอะที่สนใจชุดฮีโร่ออกมา เธอมองรอบๆตัว เพื่อนคนอื่นออกกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงเธอกับผู้หญิงอีกคนตรงหน้าเท่านั้น 

 

ผู้หญิงคนนั้นสูงกว่าเธอราวยี่สิบเซน รวมถึงสูงกว่าชายเมื่อตอนกลางวันอีกด้วย

 

"ยาโอโยโรสึ โมโมะค่ะ ตอนนี้เพื่อนคนอื่นไปหมดแล้วนะคะ

 

เธอกล่าวเชิงเตือน เพราะตอนนี้เด็กสาวอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อนานเกินไปแล้ว 

 

"ขอบคุณที่เตือนค่ะ พอดีฉันตื่นเต้นกับชุดมากไปหน่อย อามาโอะ จิสะค่ะ"

 

อามาโอะมองสำรวจชุดของอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนเดินออกจากห้องแต่งตัวไปพร้อมกัน 

 

'ชุดของเธอวาบหวิวกว่าฉันอีกแฮะ'

 

เด็กสาวเดินมารวมกลุ่มกับเพื่อนๆคนอื่น เธอเดินตรงไปหาชายเพียงคนเดียวที่รู้จัก เขายืนอยู่ข้างเด็กสาวอีกคนหนึ่ง เขาทั้งสองมีเครื่องแบบชุดไม่ต่างกันมาก ทั้งเสื้อเชิ้ตขาวด้านในกับเสื้อคลุมและกางเกงสแล็คสีดำ ราวกับทำมาเพื่อคู่กันเลย

 

แต่ชุดของจิสะก็คล้ายๆทั้งสองเหมือนกันต่างแค่เธอใส่เป็นกางเกงขาสั้นแล้วชุดด้านในเป็นเอวลอยเท่านั้น สรุปง่ายๆก็ต่างกันแค่พวกความยาวชุดเท่านั้น

 

"ไง อามาโอะจัง ชุดเธอสวยดีนะคล้ายพวกเราเลย"

 

คามินาริเรียกทักเล็กน้อยพร้อมกับแนะนำด้วยอีกคนที่อยู่ข้างกาย เธอชื่อ จิโร่ เคียวกะ 


 

คุยกันได้เพียงครู่เดียว อาจารย์ออลไมท์ก็ออกมากล่าวถึงเรื่องที่เราจะเรียนกันวันนี้...

 

"ทดสอบต่อสู้"


 

อาจารย์จับฉลากคู่ให้พวกเราแข่งกับแบบ 2 : 2  ฉันเป็นคู่ที่สองกับโอจิโระแข่งกับทีมโทโดโรกิและโชจิ เป็นคู่ที่ยากระดับต้นๆเลยล่ะ ฉันไปยืนคู่กับโอจิโระพลางพูดถึงแผนการที่คิดไปเล็กน้อย ทีมแรกก็ได้เริ่มต่อสู้กันแล้ว 


 

มีเสียงวิจารณ์จากเพื่อนร่วมห้องมากมายเกี่ยวกับการต่อสู้ของชายทั้งสอง บาคุโกกำลังปะทะอยู่กับชายอีกคนหนึ่ง ที่มีผมคล้ายบล็อคโคลี่ มิโดริยะ อิสึคุ 


 

หากมองผิวเผินก็คงเหมือนทั้งสองนั้นสูสีกันมาก แต่ถ้าสังเกตการเคลื่อนไหวต่างๆดีดีแล้วล่ะก็ ความคล่องตัวและการตัดสินใจในการโจมตีของบาคุโกนั้นสูงกว่ามิโดริยะเป็นอย่างมาก ถึงเขาจะโต้การโจมตีได้ดี แต่การโต้กลับของมิโดริยะนั้นก็เหมือนจะทำได้เพราะความเคยชินเท่านั้น

 

เคยชิน...

 

แปลกจากปกติมาก คนส่วนใหญ่และทั่วไปมักจะโต้การโจมตีจากการประเมินสถานการณ์เบื้องต้น เช่นหากย่อตัวลงถอยหลังเล็กน้อยอาจใช้ขาสักข้างที่ถอยอยู่หลังสุดโจมตีได้ มิโดริยะเขาถูกเหวี่ยงแขนขวามาด้านหน้า คนส่วนใหญ่จะถอยหลบแล้วโจมตีสวนเะราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะใช้ขาโจมตีมาตามรึเปล่า แต่เขากลับเลือกจับแขนนั้นแล้วทุ่มบาคุโกแทน 

 

โดยส่วนใหญ่คนไม่กล้าเสี่ยงจะรับการโจมตีโดยตรง โดยเฉพาะกับพวกมีอัตลักษณ์อันตรายแบบนี้ หากบาคุโกสวนระเบิดไป ณ จังหวะนั้นตรงๆมิโดริยะเจ็บหนักแน่

 

อามาโอะหยุดการวางแผนไปพักใหญ่โดยหันไปสนใจการต่อสู้ที่จอมอนิเตอร์แทน 

 

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไม บาคุโกถึงได้เป็นที่หนึ่งในการสอบเข้าทั้งอัตลักษณ์และความสามารถด้านการต่อสู้อยู่ในระดับดีเกินนักเรียนคนอื่นไปมาก

 

อามาโอะเริ่มคาดเดาทีมที่ชนะไว้ในหัว แต่ก็ไม่อาจนึกได้เพราะเธอยังไม่ทราบอัตลักษณ์ของชายผมเขียวนั่นเลย เขาไม่ยอมใช้อัตลักษณ์ตั้งแต่เริ่มสู้จนตอนนี้ผ่านไปหกนาทีแล้ว

 

จะจบยังไงกันนะ...

 

เธอให้ใจไปทางฝั่งบาคุโกมากกว่า เพราะเงื่อนไขการชนะที่ยากกว่าของฮีโร่แล้วภาพรวมหลายๆอย่าง เธอยังไม่เห็นทางชนะของฝั่งฮีโร่เลยด้วยซ้ำ ถ้าจะมีก็คงเป็นอัตลักษณ์ปริศนาของมิโดริยะนั่นแหละ

 

ตู้ม!!

 

เผลอใจลอยเพียงครู่เดียว สนามสอบที่เป็นตึกสูงตั้งแต่ชั้นสองถึงชั้นดาดฟ้าได้ถูกพังทลายลงมาเป็นรูขนาดยักษ์ ด้วยอัตลักษณ์ที่เก็บซ่อนไว้ของมิโดริยะ...


 

"ทีมฮีโร่ชนะ!!"

 

ออลไมท์ประกาศทีมชนะ ก่อนทุกคนจะรวมกลุ่มกันฟังผลสรุปสุดท้าย

 

คู่ต่อสู้ของอามาโอะคือลูกชายของฮีโร่อันดับสอง ชายที่อามาโอะปราบปลื้ม เอนเดเวอร์ ตอนนี้เรียกได้ว่าเธอตื่นเต้นมาก ที่จะได้สู้กับลูกชายของฮีโร่ที่ตนนับถือ แล้วก็ตกกังวลในเวลาเดียวกัน หากเป็นถึงลูกชายของฮีโร่อันดับสองยังไงความสามารถต้องไม่ด้อยไปกว่าทีมแรกอย่างแน่นอน แถมมีแววว่าจะเก่งกว่ามากอีกด้วย

 

อัตลักษณ์ของเขาคือครึ่งร้อนครึ่งเย็น สามารถสร้างน้ำแข็งออกมาจากมือขวาและสร้างไฟจากมือซ้าย ส่วนทีมของเขาอีกคนโชจิสามารถจำลองอวัยวะต่างๆไว้ที่ส่วนปลายของร่างกายได้

 

เรียกได้ว่าทีมอันตรายสุดยอด ส่วนทีมของเธอมีคู่หูอีกคนที่มีอัตลักษณ์หาง ซึ่งแพ้ทางพวกพลังธาตุสุดๆอีกด้วย

 

เส้นทางชนะเหลือเพียงแค่ทางเดียวเท่านั้น...

 

โชคดีที่ทีมของอามาโอะจับได้เป็นวิลเลินจึงมีทางเลือกชนะที่สองคือหากจัดการฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ ก็ตรงรั้งฝ่ายตรงข้ามไว้จนกว่าจะหมดเวลา

 

ยังไงมันก็ยากอยู่ดี แต่มันเป็นทางเลือกสุดท้ายแล้วทำไงได้

 

ค่อยแก้ปัญหาเฉพาะเอาแล้วกัน

 

"ทีมวิลเลินเข้าไปในอาคารได้"

 

อามาโอะและโอจิโร่ตรงขึ้นไปบนอาคารชั้นสี่ ชั้นที่มีระเบิดตั้งอยู่ แผนของทั้งสอง(ที่ไม่รู้ว่าเรียกแผนได้รึเปล่า)คือการอยู่รวมกันแล้วสกัดกั้นการเข้าถึงระเบิดของทั้งสอง 

 

มันคือทางออกที่ดีที่สุดแล้ว

 

"เริ่มได้!!"

 

เสียงประกาศเริ่มจากออลไมท์ดังขึ้น ทันใดน้ำแข็งเย็นเฉียบก็ปกคลุมไปทั่วห้องแล้ว การนั้นทำให้ชายทีมเดียวกับอามาโอะไม่สามารถขยับตัวออกจากน้ำแข็งได้

 

การใช้น้ำแข็งแบบนี้หมายความว่าไงกัน...ไม่รู้งั้นหรอว่าฉันน่ะ

 

ระเหยมันทั้งหมดได้เลย

 

อุณหภูมิรอบกายเด็กสาวพุ่งสูงขึ้นแบบกะทันหัน ร้อนถึงขนาดน้ำแข็งที่เด็กชายสร้างขึ้นมาตอนนี้ละลายกลายเป็นน้ำและพร้อมจะระเหยได้ทุกเมื่อ

 

"แช่แข็งทั้งตึก! แล้วอีกฝั่งหนึ่งก็ละลายทั้งหมดได้ด้วย! เจ้าสองคนนั้นมันอะไรกันเนี้ย" เด็กชายพวงองุ่นพูดตามสิ่งที่เห็น แล้วพูดแทนทุกคนที่เห็นจอมอนิเตอร์นั้น สิ่งที่คนส่วนใหญ่มันจะพบเจอ...

 

ความสามารถที่เหนือกว่า

 

"คุณโทโดโรกิ ดูถูกฉันมากเกินไปแล้วนะคะ"

 

อามาโอะพูดด้วยระดับเสียงปานกลาง แต่ก็คงดังพอที่โชจิจะสามารถรับได้ด้วยอัตลักษณ์ เธอเปลี่ยนแผนกับโอจิโระ โดยให้ตัวเธอเองไปปะทะกับโทโดโรกิ แล้วให้โอจิโระกันโชจิอยู่ที่นี่ อาจเป็นทางที่เสี่ยงหน่อย แต่มันก็อาจจะสามารถทำให้พวกเขาชนะได้เหมือนกัน

 

อามาโอะพุ่งตัวออกจากห้องเก็บระเบิด ลงไปยังชั้นสามแล้วดักอยู่ตรงหัวมุมทางเลี้ยว เพื่อรอจังหวะในการโจมตี

 

เสียงฝีเท้าดังมาไกลๆ อามาโอะเริ่มผ่อนลมหายใจตัวเองให้แผ่วลงเพื่อยากต่อการรับรู้ของอีกฝ่าย 

 

ครืก! ธารน้ำแข็งพุ่งเฉี่ยวผ่านหน้าสิงโตตัวน้อยไป กับระยะห่างเพียงไม่กี่เซน เธอละลายน้ำแข็งนั้นอย่างรวดเร็วด้วยเปลวไฟจากปากของเธอ 

 

รู้ทันอีกนะคุณชาย 

 

ร่างสูงเจ้าของธารน้ำแข็งเดินเข้าใกล้ตัวเด็กสาวพร้อมโจมตี สิงโตน้อยกระโจนใส่ร่างโทโดโรกิ น้ำหนักของสิงโตที่มากกว่าคนเกือบเท่าตัวทำให้คนใต้ร่างที่ถูกทับขยับไม่ได้ 

 

หากโทโดโรกิแช่แข็งเธอ เธอก็สามารถละลายได้อยู่ดี ถึงแม้เธอจะไม่สามารถละลายได้ เขาก็ไม่สามารถออกจากแรงกดทับของเธอได้หรอก


 

ชนะแล้ว

 

ทุกอย่างดูไปได้สวย แต่เธอดันลืมปัจจัยสำคัญอีกอย่างของการแข่งนี้ไปได้ เธอลืมไปว่าคนที่อยู่ที่นี่ไม่ได้มีแค่ โทโดโรกิ

 

ร่างสิงโตเพศเมียถูกยกขึ้นสูง โดยชายอีกคนที่มาด้วยกัน โชจิ

 

เขาไม่ได้บุกไปที่ห้องเก็บระเบิดคนเดียวงั้นหรอ แสดงว่าไม่คิดจะปล่อยให้มีโอกาสชนะเลยงั้นสินะ 

 

สภาพตอนนี้คือ อามาโอะในร่างสิงโตถูกโชจิกดไว้กับพื้น ด้วยแรงขนาดนั้นเธอไม่สามารถต้านมันได้เลย ส่วนโทโดโรกิก็แยกไปที่ห้องเก็บกู้แทนแล้ว

 

"ฮีโร่เป็นฝ่ายชนะ!!"

 

สุดท้ายก็แพ้จนได้

 

เด็กสาวถูกปล่อยจากการจับกุมของเพื่อนร่วมชั้น เธอกลับเปลี่ยนร่างกายเป็นเด็กสาวตัวน้อยเช่นเคย ก่อนจะยืนขึ้นปัดเศษดินฝุ่นที่ติดตามตัวสักพัก แล้วเดินกลับไปรวมกลุ่มกับเพื่อนคนอื่นที่ห้องมอนิเตอร์

 

ผลการทดสอบของเธอไม่ได้แย่หนักเท่ากับกลุ่มแรก แต่ก็ยังมีข้อให้ได้ตำหนิ คือเธอควรจะให้เพื่อนร่วมทีมช่วยเหลือมากกว่านี้ หรือง่ายๆคือควรทำงานเป็นทีมมากกว่านี้ ในตอนทดสอบจิสะหวังพึ่งแต่ตัวเอง พอสุดท้ายอีกฝั่งหนึ่งพากันมาสองคนเธอก็แพ้

 

หลังจากสรุปจุดผิดพลาดของกลุ่มนี้เสร็จ กลุ่มถัดไปก็เตรียมตัวพร้อมไปทดสอบ

 

อามาโอะยืนมองจอมอนิเตอร์ไปเรื่อยๆจนจบการทดสอบทุกคู่ อาจารย์ปล่อยให้นักเรียนทุกคนกลับห้องเรียนเพื่อรับเอกสารการเรียนต่างๆ

 

เหนื่อย...แล้วก็รู้สึกหนาวๆอีกตั้งหาก

 

เด็กสาวเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วกำลังเดินขึ้นชั้นเรียน ขณะนั้นมีชายคนหนึ่งเดินสวนไปอย่างเร็ว

 

ชายเจ้าของกลิ่นปริศนานั่นนี่นา

 

แม้สวนกันเพียงชั่วพริบเดียว กลิ่นหอมอ่อนๆก็ลอยมาผ่านจมูกของเด็กสาวได้

 

ฉันต้องรู้ให้ได้เลย ว่านั่นมันกลิ่นอะไรกันแน่

 

อามาโอะคิดอย่างนั้น ก่อนจะเดินเข้ามาในห้องเรียน เธอนั่งคิดถึงเรื่องกลิ่นที่มาจากตัวเพื่อนร่วมห้อง มันแปลกทั้งๆที่ไม่เคยได้กลิ่นแต่กลับรู้สึกคุ้นเคย เธอคิดเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนคนในห้องเริ่มออกกันไป 

 

มิโดริยะพุ่งพรวดเข้ามาในห้องถามถึงชายที่ออกจากห้องไปแล้ว 

 

ช่างมันเถอะ สักวันเธอคงรู้เองนั้นแหละ

 

เมื่อแจกแจงเอกสารการเรียนการสอนทั้งหมดเสร็จสิ้น นักเรียนส่วนใหญ่ก็เริ่มทยอยกลับบ้านกัน เพราะเวลาตอนนี้ก็เริ่มเย็นเต็มที่แล้ว

 

ท้องฟ้าสีพีชผสมกับแอปเปิ้ล

สายลมที่เริ่มแรงผิดปกติ

กลิ่นชื้นค่อยๆลอยมาตามอากาศ

หยาดฝนโปรยลงมาจากท้องฟ้าสีเข้ม แล้วดูท่าจะตกหนักขึ้นเรื่อยๆเสียด้วย

 

อามาโอะจ้องมองเส้นทางเดินตรงหน้าด้วยดวงตาที่ฉายแววหงุดหงิด พยากรณ์อากาศวันนี้ก็บอกว่าท้องฟ้าแจ่มใส เธอเลยไม่ได้พกร่มออกมาด้วย แล้วเพื่อนคนอื่นๆก็ดันกลับไปแล้วด้วย

 

เธอจึงต้องจำใจเดินตากฝนไปถึงสถานี

 

วันนี้โชคไม่เข้าข้างอีกแล้วแฮะ

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

ไฮๆๆๆ ทุกคนนนน เรากลับมาแล้ววว ตอนนี้ยาวมากๆเลยนะ ขอบคุณที่อ่านจนจบ ไว้ตอนถัดไปมาเจอกันอีกนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 126 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22 ความคิดเห็น

  1. #22 Marius Yo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2564 / 18:39
    น้องน่าเอ็นดู555555
    #22
    0
  2. #21 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2564 / 21:41
    เมื่อไหร่น้องจะได้คุยกับคัตจัง
    #21
    0
  3. #2 CREAM048 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 15:31
    ห้องนี้มันจะมีพี่หมีเยอะมั้ยนะ???
    #2
    1
    • #2-1 pattypimpisa(จากตอนที่ 4)
      29 มีนาคม 2562 / 15:33
      น้องจิสะเองก็เป็นโลลิน้อยใส่แว่นซะด้วย อิอิ รอดูแล้วกัน
      #2-1