ตอนที่ 19 : [Little Sweet] ปริมาณความหวานที่ 17 บริกซ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3637
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    4 พ.ค. 60

Little Sweet

#คุณอาแจ็คสัน

CH 17


。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。

 

ไม่ยุติธรรม!!


                ยองแจเดินวนไปวนมาอยู่ในโรงแรมซึ่งเป็นที่พักชั่วคราวของจินยองในขณะที่มาทำงานอยู่ประเทศเกาหลี และเป็นคำสั่งไฟลท์บังคับของแจบอมว่าด้วยเรื่องการสั่งย้ายให้เขามาอยู่กับแม่ที่นี่เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเจอกับคุณอาแจ็คสันอีกในระหว่างนี้จนกว่าจะถึงกำหนดวันกลับอเมริกา


                แท็บเล็ตและเครื่องมือสื่อสารของยองแจก็ถูกยึด จะได้รับอนุญาตให้เล่นก็ต่อเมื่อมีผู้ใหญ่อยู่ด้วยเท่านั้น จินยองสงสารลูกแต่ก็เข้าใจเหตุผลของแจบอมเลยไม่ได้คัดค้านอะไร แม้ว่ามันจะทำให้เจ้ายองแจของพวกเขาซึมลงไปมากก็ตาม


                “ขอโทษนะฮะพี่สาวคนสวย แถวนี้พอจะมีร้านอินเตอร์เน็ตใกล้ๆที่ไม่ไกลจากโรงแรมบ้างไหมฮะ?” ยองแจเดินมาเลียบๆเคียงๆถามพนักงานสาวประจำล็อบบี้ เธอยิ้มแย้มและตอบเด็กชายตัวน้อยด้วยความเอ็นดู


                “ทางโรงแรมมีบริการไวฟายฟรีประจำทุกห้องพักจ้ะ เพียงแค่กรอกรหัสด้านหลังคีย์การ์ดก็สามารถเข้าใช้ได้เลย ส่วนทางซ้ายมือของพี่ตรงด้านที่อยู่ติดกับห้องโถงจัดเลี้ยงจะมีคอมพิวเตอร์ให้นักท่องเที่ยวมาใช้บริการได้ฟรีจ้ะ”


                “โอ๊ะ ขอบคุณมากๆเลยนะฮะพี่สาว~


ยองแจก้มศีรษะขอบคุณพนักงานล็อบบี้สาวก่อนจะรีบตรงปรี่ไปยังคอมพิวเตอร์สำหรับนักท่องเที่ยวที่พี่สาวคนเมื่อกี้บอก


หน้าโฮมเพจโรงแรมมีการอัพเดทข่าวสารประจำวันขึ้นโชว์อยู่บนหน้าจอ และหนึ่งในนั้นก็คือข่าวการโปรโมทซิทคอมเรื่องใหม่จากบริษัทผลิตสื่อบันเทิงรายใหญ่ของประเทศเกาหลีใต้ที่อิงแนว Bromance โดยมีนักแสดงนำสุดฮอตอย่างอิมแจบอม ศิลปินน้องใหม่ไฟแรงอย่างคิมยูคยอม และก็ยองแจนักแสดงหน้าใหม่ที่เข้ามาร่วมรับเชิญพิเศษสำหรับงานนี้เป็นงานแรกด้วยเช่นกัน


แจบอมกับจินยองได้อธิบายให้ลูกชายตัวน้อยของพวกเขาฟังเกี่ยวกับรายละเอียดของเรื่องนี้แล้ว โดยยองแจจะทำงานเต็มทั้งเจ็ดวันเพื่อถ่ายซิทคอมในส่วนของตัวเองให้จบแล้วจึงจะกลับไปเรียนต่อที่อเมริกา


เด็กหนุ่มยืนมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่นานสองนานแต่ก็คิดไม่ออกว่าจะติดต่อคุณอาแจ็คสันได้อย่างไรเพราะว่าตนเองจำยูสเซอร์ในโซเชียลมีเดียของคุณอาแจ็คสันไม่ได้ หนุ่มน้อยจึงเดินกลับไปที่ล็อบบี้อีกครั้งเพื่อขอยืมโทรศัพท์แทน


พี่พนักงานก็ยื่นโทรศัพท์ให้ยองแจอย่างใจดี โชคดีที่หนุ่มน้อยยังพอจำเบอร์โทรศัพท์ของคุณอาแจ็คสันได้แต่ก็ต้องโชคร้ายเพราะว่าแจ็คสันไม่ได้เปิดเครื่อง


“โทรไม่ติดเหรอจ๊ะ?” พนักงานสาวถามหนุ่มน้อยตัวเล็กในชุดฮู้ดกึ่งมาสคอตรูปช้างสีเนวี่บลูที่ทำหน้าเหมือนหมดหวัง ยองแจส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบก่อนจะพูดขอบคุณพี่สาวคนสวยแล้วเดินคอตกออกมา


หนุ่มน้อยเงยหน้ามองไปยังโซฟารับรองแขกของทางโรงแรมหน้าล็อบบี้ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ลูกค้าคนหนึ่งสวมแว่นตาดำกุลีกุจอรีบหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาปิดบังใบหน้าแต่สิ่งที่ทำให้ยองแจผิดสังเกตมากกว่านั้นก็คือ...


“ยองแจ มาซนอยู่นี่เอง”


จินยองเดินมาคว้าแขนลูกชายตัวน้อยที่มาด้อมๆมองๆเหมือนกำลังจะเข้าไปรบกวนแขกชาวต่างชาติผมบลอนด์ของทางโรงแรมแต่เขาดันเห็นเข้าก่อนพอดีจึงรีบตามมาคว้าเอาไว้ได้ทัน


“อีกชั่วโมงครึ่งจะมีถ่ายละครซีนแรก มี้จะพาไปส่งที่กองและรอรับกลับเลยทีเดียว ยองแจได้อ่านบทรึยัง?” จินยองร่ายยาวถามลูกชายในขณะที่มือก็ยังคงจับแขนยองแจให้เดินตามมาด้วย เด็กชายตัวน้อยขานรับสั้นๆในลำคอแต่สายตาของเขายังคงหันกลับไปสนใจนักท่องเที่ยวชายคนนั้นอย่างไม่วางตาเพราะรู้สึกว่าเขาทำตัวน่าสงสัย


“มีอะไรเหรอ?”


“ไม่มีฮะ”


ยองแจหันกลับมาพลางบอกปัด เขาไม่อยากให้จินยองไม่สบายใจเพราะมันอาจจะไม่ได้มีอะไรจริงๆก็ได้แม้ว่าชายคนนั้นจะอ่านหนังสือพิมพ์กลับหัวอยู่ก็ตาม


จินยองพายองแจมาถึงกองถ่ายได้ทันเวลาเขารีบจัดแจงให้ลูกชายไปแต่งหน้าทำผมส่วนตัวเองก็เข้าไปสกรีนชุดจากทางคอสตูมว่าจะยอมให้ยองแจใส่ชุดพวกนี้เล่นละครหรือเปล่า


“ไง ยองแจ”


“คิมยู มาเร็วจัง” เด็กหนุ่มเลื่อนเก้าอี้อีกตัวข้างกันให้เพื่อนนั่ง ไม่นานช่างทำผมก็รีบกรูกันเข้ามาทำผมให้ยูคยอม ยองแจรู้จากจินยองแล้วว่าคิมยูจะต้องเล่นกุ๊กกิ๊กมุ้งมิ้งกับเขาในเรื่องและในขณะเดียวกันแจบอมก็เป็นรุ่นพี่ข้างบ้านที่แอบชอบน้องชายหน้าหวานคนนี้เหมือนกัน เรียกได้ว่าเป็นบทที่เนื้อหอมมากสำหรับยองแจ แต่จะทำยังไงได้ก็แจบอมเล่นต่อยคิมยูต่อหน้าคนอื่นๆมากมายขนาดนั้น ถ้าไม่ทำพล็อตน้ำเน่ารักสามเส้าแบบนี้ก็ไม่รู้เลยว่าทางบริษัทจะอธิบายเรื่องประเด็นนี้อย่างไร


“เข้าซีนกับยองแจเสร็จเรามีถ่ายรายการต่อ วันนี้งานหนักเลยสิ?” ยูคยอมถามเพื่อนตัวเล็กที่ต้องรับผิดชอบหลายซีนเพราะว่าเขาเหลือเวลาถ่ายละครอยู่แค่เจ็ดวันก่อนจะกลับไปเรียนต่อ ยองแจพยักหน้าอย่างเนือยๆขณะที่เมคอัพอาร์ติสท์และสไตล์ลิสท์ต่างก็ระดมกันอยู่ที่หน้าและทรงผมของเขา


ยูคยอมรู้สึกผิดสังเกตกับอาการของเพื่อนตัวเล็ก มองไปรอบๆทั้งแจบอมและจินยองก็มาในกองถ่ายด้วยแต่เพื่อนตัวน้อยกลับไม่ได้สดชื่น สดใสเหมือนเมื่อหลายๆวันก่อนเลย


“แล้ว...พี่แจ็คสันไม่ได้มาด้วยเหรอ?” ยองแจชะงักไปเมื่อยูคยอมพูดถึงชื่อนี้


“อื้อ คงทำงานน่ะ” คนหน้าหวานตอบกลับเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต แต่น้ำเสียงที่ตอบกลับมาฟังดูเศร้าๆเหมือนอยากร้องไห้ออกมายังไงอย่างนั้น ยูคยอมแอบสังเกตเพื่อนตัวน้อยอยู่เงียบๆไม่ได้ถามอะไรต่อจากนั้น อย่างน้อยที่สุดเขาก็พอรู้แล้วว่าเรื่องที่ทำให้ยองแจไม่สดใสเหมือนเดิมส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะหวังแจ็คสัน หรืออาจจะไม่ใช่แค่สวนหนึ่งแต่ว่าเป็นทั้งหมดของสาเหตุเลยก็ได้


เด็กหนุ่มหน้าหวานที่แต่งหน้าทำผมเสร็จเรียบร้อยแล้วเดินแยกตัวออกมาท่องบทที่จะต้องจำเพื่อเข้าถ่ายฉากแรก เขาเดินมาตามแผ่นหินในสวนหย่อมพลางท่องบทออกมาเสียงดังเพื่อเสริมสร้างความมั่นใจและลดอาการตื่นกล้อง


“ถ้าหากถามว่าในมุมมองของผมคิดเรื่องของความรักว่ายังไง ผมก็คงจะตอบว่าเป็นเรื่องของพรหมลิขิตเหมือนกับชื่อซังซูของผมล่ะมั้ง แล้วอินแจล่ะ?” หนุ่มน้อยหลับตาท่องบทไปเรื่อยๆจนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงก้อนหินก้อนใหญ่ที่จงใจสลักเสลาทำเป็นเก้าอี้ธรรมชาติให้เข้ากับบรรยากาศโดยรอบ


“ฟังดูโรแมนติกดีนะ ไม่อยากเชื่อเลยว่าเพิ่งโดนหักอกมา” ยองแจยกมือขึ้นมาทำทีเป็นว่ากำลังยกแก้วชนกับเพื่อนหนุ่มตัวสูงที่เพิ่งโดนแฟนสาวบอกเลิกมาหมาดๆในวันวาเลนไทน์เลยต้องฮีลตัวเองด้วยการชวนเพื่อนเนิร์ดๆออกมาดื่ม 


“ผมแนะนำหนังสือให้เอาไหม อาจจะช่วยให้อินแจอาหายเศร้าก็ได้นะ”


“ฮ่าๆๆ ไม่หรอกน่า เวลาผมเบื่อผมก็เข้าไปในห้องสมุด เวลาผมเศร้าผมก็เข้าไปในห้องสมุด หนังสือเยอะๆจะช่วยทำให้ความคิดของเราไม่ฟุ้งซ่านนะ”


ยองแจท่องบทละครได้เร็วปรื๋อเพราะว่าฝึกมาทั้งคืนเพื่อให้จิตใจไม่ฟุ้งซ่านคิดถึงแต่เรื่องของคุณอาแจ็คสัน แม้เขาจะยังไม่ได้คุยกับคุณอาแจ็คสันอย่างเป็นเรื่องเป็นราวจนมีเรื่องเยอะแยะให้รบกวนจิตใจแต่ก็อยากจะรีบทำหน้าที่ของตัวเองให้เสร็จเพื่อที่พ่อแม่จะได้ไม่เป็นห่วงและอาจจะยอมให้เขาได้เจอกับคุณอาแจ็คสันอีกสักครั้งก่อนจะบินกลับอเมริกา


ฟึ่บ...


                “หือ?”


                เด็กหนุ่มหันกลับไปมองยังกอไผ่แคระที่ปลูกไว้เป็นไม้ประดับในสวมหย่อมแต่ก็ไม่เห็นความผิดปกติอะไร แดดตรงนี้เริ่มจะแรงขึ้นมากแล้วเขาจึงลุกขึ้นจากก้อนหินเพื่อตรงกลับเข้าไปในกองถ่ายและเริ่มถ่ายทำซีนแรกคู่กับยูคยอมทันที


                “เล่นดีจริงๆ เก่งกว่าพ่ออีกด้วยมั้ง”


                “อ้าว พี่ ไมพูดงี้อ่ะ ผมน้อยใจนะเนี่ย”


                ผู้กำกับที่สนิทกันกับแจบอมเอ่ยชมเจ้าหนูยองแจที่เพิ่งเคยแสดงละครเป็นครั้งแรกแต่ว่าทำออกมาได้ดีทั้งสายตา การรับส่งและการท่องจำบทเป็นธรรมชาติลื่นไหลมากจนเกือบลืมไปเลยว่าแค่มารับเชิญให้ละครมีความโบรมานซ์ สอดแทรกไปแบบธรรมชาติ ไม่ยัดเยียดให้ดูไม่น่าเกลียดเหมือนเน้นเป็นจุดขายจนเกินไป


                “คัทททท ดีมากยองแจ ยูคยอมด้วยนะ สองคนนี้มาพักก่อนได้แล้วเดี๋ยวแจบอมเตรียมเข้าฉากต่อไปเลย” ผู้กำกับสั่งคัทและปล่อยให้ยองแจกับยูคยอมไปพักดื่มน้ำ หาของว่างทานระหว่างรอแจบอมถ่ายฉากนี้เสร็จ


วันนี้ยองแจจะต้องถ่ายเยอะกว่าคนอื่นๆหน่อยเพราะต้องอัดไว้ก่อนล่วงหน้า ดีที่ซุปตาร์แจบอมคิวทองเขาเคลียร์คิวเอาไว้ให้หมดแล้วเพื่อลูกชายที่รัก เจ็ดวันที่เหลือนี้ถ้าไม่มีความผิดพลาดทางเทคนิคใดๆน่าจะลุยในพาร์ทของหนุ่มน้อยหน้าหวานคิมซังซูได้หมด


                แจบอมบีบไหล่ลูกชายอย่างชื่นชมในความสามารถพร้อมยื่นน้ำหนึ่งขวดให้เจ้าตัวน้อยก่อนที่เขาจะเดินออกไปเข้าฉากที่ทีมงานรีบโยกย้ายเปลี่ยนเป็นเซ็ทใหม่ให้ได้ภายในเวลาไม่กี่นาที

                “ยองแจจะกลับไปเรียนต่อเหรอ น่าอิจฉาจังเลยที่อเมริกาคงมีเพื่อนเยอะแยะเลยสิ”

                “อื้อ ก็มีบ้างแต่ไม่ถึงกับเยอะหรอก สวนใหญ่เป็นคนประเทศอื่นๆด้วยกันที่ไม่ใช่อเมริกา เอาจริงๆนะยองแจคุยกับเขาไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก ไม่เก่งภาษาน่ะ” ยองแจหัวเราะน้อยๆขณะตอบเพื่อนตัวสูง เวลาที่เขาอยู่อเมริกาแทบจะใช้ภาษามือในการดำรงชีวิต ผิดกับลุงมาร์คและแม่ของเขาที่เก่งภาษามากจนยองแจอยากเก่งให้ได้สักครึ่งนึงของสองคนนี้


                “แล้ววันนี้ยังต้องถ่ายอีกเยอะไหม ยูเห็นบทของยองแจเยอะมากเลย” ยูคยอมพยายามท่องจำบทของตัวเองเวลาเข้าฉากกับยองแจให้ได้ก่อนซีนอื่นๆเพราะรู้ว่าเพื่อนตัวเล็กไม่ค่อยมีเวลา


                “ไม่เยอะนะ ยองแจเป็นแค่ตัวประกอบอ่ะ ฮ่าๆๆ วันนี้เลยเหลืออีกแค่ซีนเดียวแล้วก็กลับไปพักได้แล้วล่ะ” ยองแจพูดอย่างติดตลกก่อนจะหันขวับกลับไปมองยังด้านหลังของตัวเอง


                “มีอะไรเหรอยองแจ?” ยูคยอมชะเง้อคอมองตามสายตาของคนตัวขาวแต่ยองแจรีบหันกลับมาบอกปัดก่อนว่าไม่มีอะไรแล้วหันกลับมาหัวเราะคิกคักต่อถึงบทแปลกๆที่พวกเขาจะต้องเล่นด้วยกัน


                ผู้กำกับเรียกให้ยองแจกับยูคยอมเข้าฉากมาถ่ายทำต่อ ทั้งสองคนจึงลุกขึ้นกลับไปเซ็ทหน้าเซ็ทผมอีกนิดหน่อยแล้วเตรียมท่องบทพูดให้ขึ้นใจ


                “ผมบอกแล้วว่าหนังสือจะช่วยทำให้อารมณ์ดีขึ้น” ยองแจพูดไปตามบทขณะนั่งอ่านหนังสืออยู่คู่กันกับยูคยอมที่รับบทโชอินแจ


                “นายสิอารมณ์ดีอยู่คนเดียว ฉันง่วงจะตายอยู่แล้ว” โชอินแจตอบกลับคิมซังซูแล้วอ้าปากหาวหวอดๆประกอบกับคำพูด เขาเอนศีรษะลงมาซบกับไหล่เล็กๆของเพื่อนหนุ่มหนอนหนังสือแว่นตาหนาเตอะแล้วหลับตาลงเบาๆ


                “อินแจอานายอย่าเพิ่งหลับตอนนี้สิ” คิมซังซูเอ่ยห้ามเพื่อนแต่ว่าไม่ทันเสียแล้ว ใบหน้าของทั้งคู่ที่ใกล้กันมากกับสายตาอ่อนโยนที่คิมซังซูใช้จับจ้องมองยามที่เพื่อนสนิทของตัวเองหลับมันลึกซึ้งเกินกว่านั้น


                “คัททททททท สุดยอดมากกกกก อยากจะเปลี่ยนชื่อให้พวกนายทั้งคู่จริงๆ คู่จิ้นเทคเดียวผ่าน!” ผู้กำกับตะโกนใส่โทรโข่งข้ามมาอย่างตื่นเต้น ยองแจและยูคยอมโค้งศีรษะขอบคุณทีมงานทุกคนกับผู้กำกับที่อำนวยความสะดวกและให้การช่วยเหลือตลอดการทำงานของวันนี้


                “อ๊ะ”


          ยองแจมัวแต่ดีใจในคำชมจนไม่ทันระวัง เท้าเล็กเผลอสะดุดกองหนังสือที่ตั้งไว้บนพื้นทำเป็นพร็อบประกอบฉากจนไปชนเข้ากับชั้นวางหนังสือด้านหลังจนมันจะล้มลงมา


                “เฮ้ย! ชั้นวางหนังสือๆ ยองแจ”


                คนทั้งกองต่างตกใจกับภาพที่เห็น จินยองและแจบอมลุกขึ้นกำลังจะเข้าไปช่วยลูก แต่อยู่ดีๆก็มือมือหนึ่งเข้ามารองรับชั้นนั้นเอาไว้และดันมันกลับไปไม่ให้ล้มทับคนตัวเล็กจนแบนไปซะก่อน ผู้ชายที่แต่งตัวเหมือนทีมงานในกองถ่ายสวมเสื้อแจ็คเกตและหมวกสีดำปิดบังใบหน้าแต่หนุ่มน้อยหน้าหวานกลับจำผู้ชายคนนั้นได้อย่างถนัดตาแม้จะเห็นเพียงแค่เสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาก็ตาม


                “ยองแจเป็นไรไหม?” ยูคยอมที่เข้ามาประชิดตัวคนตัวเล็กได้ก่อนใครรีบคว้าแขนเพื่อนสนิทออกมาจากสถานที่อันตรายพลางถามและสอดส่องมองคนตัวขาวที่ยืนอึ้งไปเพราะตกใจ


                “ยองแจ” แจบอมกับจินยองตามมาสมทบ ผู้เป็นแม่ดึงลูกชายของตนเข้าไปกอดแล้วสำรวจร่างกายว่าเจ้าเด็กน้อยของเขาบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า


                “ยองแจเจ็บตรงไหนหรือเปล่า มีอะไรกระแทกหนูไหม?”


                “ไม่ฮะ ไม่มี” หนุ่มน้อยตอบด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย จินยองจึงดึงยองแจเข้าไปกอดแน่นๆอีกครั้งเพื่อให้เขาหายตกใจ แจบอมลูบผมลูกชายอย่างใจหายใจคว่ำ ผู้กำกับจึงหันไปหาทีมเซ็ทฉากและบ่นยาวถึงเรื่องความปลอดภัยและอุบัติเหตุที่อาจจะเกิดขึ้นเมื่อไรก็ได้กับนักแสดงคนอื่นๆของตน


                ยองแจหันมองไปยังด้านหลังแต่ชายคนนั้นก็ไม่อยู่แล้ว จินยองปรึกษากับแจบอมว่าวันนี้เขาอยากให้ยองแจกลับไปพักก่อนซึ่งแจบอมเองก็เห็นตรงกันกับจินยอง ผู้กำกับรีบอนุญาตทันทีเพราะใบหน้าซีดๆของหนูน้อยยองแจคงจะถ่ายทำต่อไปไม่ได้แล้วล่ะ อีกอย่างวันนี้ก็ถ่ายได้เยอะมากแล้ว วันอื่นๆก็น่าจะพอถ่ายเก็บฉากอื่นๆได้อยู่และคิมยูก็มีเวลาว่างที่ตรงกันในช่วงอาทิตย์นี้อยู่อีกหลายวัน


                จินยองเก็บข้าวของส่วนตัวของยองแจลงในกระเป๋า เด็กหนุ่มนั่งทบทวนความรู้สึกแปลกๆตั้งแต่เมื่อเช้าทีละนิดๆ ที่เขารู้สึกเหมือนมีคนคอยตามเขาอยู่ตลอดเวลา ใบหน้าน่ารักขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนจะคลายออกเมื่อผู้เป็นแม่หันมาสะกิดยองแจให้ลุกขึ้น


                “ยองแจขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะฮะ”


            จินยองร้องอ้าวเบาๆแต่ก็พยักหน้าปล่อยให้ลูกชายเดินเลี่ยงไปเข้าห้องน้ำ อาการของเขาเริ่มเป็นปกติมากขึ้นแล้ว คงจะหายตกใจแล้วเลยไม่น่าเป็นห่วงมากเท่าไร


                เด็กหนุ่มเดินเข้ามาในห้องน้ำชายพลางเปิดน้ำบนอ่างล้างมือแล้ววักน้ำขึ้นล่างหน้าตัวเองให้รู้สึกสดชื่นขึ้น เงาของผู้ชายในชุดแจ็คเกตสีดำสะท้อนผ่านกระจกที่ยองแจกำลังมองอยู่ก่อนที่เขาจะรีบร้อนรนเดินหันหลังออกไปเลย


                “หยุดนะ อย่าหันหลังให้ยองแจอีกได้ไหม?”


             สองเท้าเล็กรีบวิ่งตามมาพลางออกคำสั่งที่เหมือนกับประโยคขอร้องอย่างเต็มทน เท้ายาวที่รีบก้าวฉับๆหยุดชะงักอยู่กับที่เมื่อจับน้ำเสียงได้ว่าคนข้างหลังนั้นกำลังร้องไห้


            “ตั้งแต่เมื่อเช้าที่โรงแรม ตอนกลางวัน ตอนซ้อมบทและก็ตอนที่ชั้นหนังสือจะล้มทับลงมา ใช่จริงๆใช่ไหม...”


          มีแต่ความเงียบเป็นคำตอบ ชายคนนั้นไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ถ้าอยางนั้นยองแจก็จะขอทึกทักเอาเองก็แล้วกันว่าเขาจำคนไม่ผิด


                “เมื่อวานยังบอกว่ารักยองแจอยู่เลยมาวันนี้ก็จะหายไปแบบนี้เลยเหรอ? ยองแจผิดอะไรอ่ะ...”


                เสียงสะอื้นของคนตัวเล็กทำให้ทั้งบรรยากาศรอบด้านดูเงียบลงไปถนัดตา เมื่อไม่ยอมพูดอะไรกลับมายองแจก็เลยขอพูดต่อ พูดออกมาจนหมดจากความรู้สึกของตัวเอง


                “ยองแจทำอะไรผิด ทำไมถึงต้องทำกับยองแจแบบนี้ ทำเหมือนไม่เคยรู้จักกัน ทำเหมือนตัดขาดกันไปเลย โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ บอกยองแจได้ไหมว่ายองแจทำอะไรให้ไม่พอใจ ทำไมต้องทรมานกันแบบนี้ด้วย?”


                เด็กชายตัวน้อยพูดออกมาจนหมด เขาร้องไห้จนสองแก้มขาวเต็มไปด้วยคราบน้ำตา


                “ถ้าจะทรมานกันแบบนี้ก็ไม่น่ามาบอกรักยองแจเลย ไม่น่ามาทำให้ยองแจรักเลย” คำว่ารักที่พูดออกมาจากความรู้สึกลึกๆของคนตัวเล็กทำเอาหัวใจคนฟังอ่อนยวบ หนุ่มน้อยสะอึกสะอื้นตัดพ้อออกมาด้วยความรู้สึกน้อยใจที่เขาไม่ยอมหันกลับมาจึงพูดต่อ


                “ถ้าต้องการแบบนี้ก็ได้...ยองแจเกลียดคุณอาแจ็คสัน เกลียดที่สุดเลย!


                มือหนายกขึ้นปาดน้ำตาที่หยดเผาะลงมาลวกๆแล้วรีบเดินต่อโดยไม่หันหลังกลับไปมองเลยว่าคนตัวขาวจะกำลังร้องไห้หนักแค่ไหน ร่างสันทัดเร่งรีบจึงเดินสวนมาชนเข้ากับจินยองที่ไม่รู้ว่าได้ยินบทสนทนาของลูกชายตัวเองเมื่อสักครู่หรือเปล่า เขารีบก้มหน้าก้มตาเดินเลี่ยงไปอีกทางโดยมีจินยองเพียงคนเดียวที่เห็นความเจ็บปวดของคนทั้งคู่อย่างชัดเจน
















100% 


 makemeproud: คืนนี้สี่ทุ่มพราวจะมาลงตอนจบของคุณอาแจ็คสันนะคะ...  

ปล.สำหรับคนที่สั่งฟิคเรื่องนี้เป็นที่ระทึกตึงตึงไป สัปดาห์หน้าหนังสือจะจัดส่งมาที่พราวนะคะ 

และสำหรับใครที่ไม่อยากรอพี่ไปรฯ  พราวจะมีให้เลือกนัดรับที่สยามประมาณวันเสาร์หน้าค่ะ (และแน่นอนว่าคืนค่าส่งด้วย)

แล้วพราวจะมาแจ้งรายละเอียดอีกทีนะคะ เจอกันสี่ทุ่ม!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

1,058 ความคิดเห็น

  1. #1033 Paysage (@supanita2121) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 02:17
    ฮื้ออจะร้องไห้ตามยัยแตงแล้ว สงสารทั้งคู่อ่ะ
    #1033
    0
  2. #1025 panyopiyo. (@sauri_kk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 14:06
    โอ้ยยยเศร้าอ่า!!!! จะจบแล้วหรอคะ
    #1025
    0
  3. #961 Yezo (@hemme) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 16:01
    สงสารหนูแตงจังเลยอ่ะ อาแจ๊คด้วยนะ
    #961
    0
  4. #960 Yezo (@hemme) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 15:59
    สงสารหนูแตงจังเลยอ่ะ อาแจ๊คด้วยนะ
    #960
    0
  5. #946 puppywang (@2543660) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 23:18
    ตอนที่บอกว่าอย่าหันหลังให้ยองแจได้ไหม โอ้ยยหน่วงมากเลยฮืออ จะร้องไห้ คุณอาแจ็คสันทำไมถึงไม่หันกลับไปหายองแจล่าา
    #946
    0
  6. #944 dadarewicth (@inuyanan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 23:16
    นี่ว่าจินยองต้องเป็นตัวช่วยให้ลูกแน่ๆ เอาละคนใหญ่สุดของบ้านเคลียร์แหงๆ
    #944
    0
  7. #941 หลินจือ (@aingfah1) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 22:54
    แจอ่าใจเย็นนะลูก
    #941
    0
  8. #933 An_nGOT (@nansiraprapha56) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 21:39
    แจนอย่าพูดแบบนั้นสิ มันไม่ดีนะหนู
    #933
    0
  9. #932 mjaey (@kanyapak197) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 21:28
    สงสารรรรรรรร แจบอมใจร้ายยย
    #932
    0
  10. #931 Tunpp (@Tunpp) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 21:27
    โอ้ยยยย ปวดใจจจ T-T เมื่อไหร่พี่แจบอมจะใจอ่อนน แจเจ็บ พี่แจ็คสันก็เจ็บบ งืออออออ
    #931
    0
  11. #930 CYJ_JiRutyj (@13042547) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 20:17
    ยองแจ๊จจจจจจจจจ
    ยองแจที่รัก อย่าร้องไห้เลยย จั๋นไปหน้อยหน่อยเด้ อย่ามัวแต่หันหลังงงงง
    #930
    0
  12. #928 ked9112 (@Ked911) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 19:44
    ฮื่ออออออออออออออ
    #928
    0
  13. #927 Minอากาเซ (@nisaratpromsan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 19:39
    ฮืออออ แจบอมมเราเข้าใจว่าหวงแจนะแต่ว่า ไม่สงสารแจบ้างเหรออTOT อาแจ็คสันน
    #927
    0
  14. #926 bampw (@artitayabambam) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 19:38
    ฮื่อออออออ ซงซารทั้งคู่เลยฮื่อออ ละตอนหน้าจบแล้วว ไม่อยากให้จบเลยย ฮื่ออออ
    #926
    0
  15. #925 mickeky (@kimmesaul) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 19:24
    โอ้ยเศร้าา คุณอา;___;
    #925
    0
  16. #924 Warabiw (@snow_white_black) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 19:10
    อาแจ็ค~~~ฮือออออ
    #924
    0
  17. #922 น้ำผึ้งงี่ (@nusreeya) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 17:51
    ฮื่อ เศร้า สงสารทั้งสองคนเลยย
    #922
    0
  18. #921 NumYoungjae (@NumloveBamBam) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 17:50
    อร้ายยยยจะจบแล้วเหนอแกร~~ไม่อยสกให้จบเลย~~จินยองไปจัดกาแจบอมเลยน้า~~
    #921
    0