ตอนที่ 18 : [Little Sweet] ปริมาณความหวานที่ 16 บริกซ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3385
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    28 เม.ย. 60

Little Sweet

#คุณอาแจ็คสัน

CH 16


。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。

 


“คุณอาแจ็คสันปล่อยยองแจจจจจ!”  


เด็กชายยองแจวัยสิบห้าขวบร้องลั่นโวยวายมือไม้ก็ทุบตีไปบนหลังของชายหนุ่มที่อุ้มเขาขึ้นพาดบ่าเดินกลับมาที่ห้องท่ามกลางความตื่นตระหนกของแขกเหรื่อในโรงแรมที่พากันเปิดประตูออกมาดู


“ฮื่อออ!” มือหนาตีลงบนก้นนิ่มๆของคนดื้อจอมโวยวายเบาๆเพื่อปรามให้ยองแจหยุดดิ้น เจ้าตัวน้อยจึงหันมาแหวใส่ก่อนจะกัดเข้าที่ต้นคอของแจ็คสันอย่างแรงจนเขาสะดุ้งเลยต้องปล่อยลูกหมาบ้าลงกับเตียงตามสัญชาตญาณ


“เดี๋ยวนี้ถึงขั้นกัดกันเลยเหรอ?”


“ฮื่อ อ๊ะ อ๊ากกก ฮะๆๆ” แจ็คสันยื่นหน้าเข้าไปใกล้โดยใช้เคราหนวดถูกับข้างแก้มและซอกคอขาว ลูกฮิปโปน้อยสีชมพูดิ้นดุ๊กดิ๊กหัวเราะแทบขาดใจเพราะความจักจี้


“ฮะๆ คุณอาแจ็คสัน ฮะ ฮะ ฮ่าๆๆๆ”


ปลายจมูกโด่งที่ซุกไซร้เย้าแหย่แกล้งจักจี้คนตัวเล็กเมื่อครู่ชะลอความเร็วลงจนกระทั่งหยุดนิ่งอยู่ที่แก้มนวล ใบหน้าจิ้มลิ้มของคนใต้ร่างแต้มสีเลือดฟาดสีแดงระเรื่อเพราะหัวเราะมากไป


ราวกับตกอยู่ในภวังค์ที่แจ็คสันไม่อาจละสายตาออกมาจากใบหน้าน่ารักนั้นได้เลย


“คุณอาแจ็คสัน”


“หืม?”


แจ็คสันขานรับในลำคอแต่สายตาก็ยังคงไม่ละออกจากแก้มขาว แววตาดื้อรั้นก็จ้องมองมาที่เขาอย่างไม่วางตา...


“ปวดฉี่ ฉี่จะราดอยู่แล้ววววว”


ก่อนสองมือน้อยนั้นจะผลักคุณอาวัยยี่สิบสี่ปีออกห่างจากตัวแล้วรีบวิ่งดุ๊กๆเข้าไปในห้องน้ำ ความโรแมนติกใดที่สั่งสมมา แจ็คสันตระหนักแล้วว่าทั้งหมดทั้งมวลนั้นใช้ไม่ได้กับยองแจ





 

 

“ยองแจจะอาบน้ำเลยไหม?”

“หึ”

คนถูกถามส่ายหน้าตอบปฏิเสธในลำคอทันทีโดยไม่เสียเวลาคิด นัยน์ตาใสแป๋วกำลังจดจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของคุณอาแจ็คสันที่โหลดเกมมาให้เล่นแก้เบื่อ สองมือก็จิ้มเล่นหน้าจอจนเพลินแถมยังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดดูเคร่งเครียดกว่าเดิมเสียอีก


“อ้าว”


“ไปอาบน้ำก่อน”


เมื่อเห็นว่ายองแจเอาแต่มุ่งความสนใจไปที่เกมในโทรศัพท์มือถือ แจ็คสันจึงดึงโทรศัพท์คืนและออกคำสั่งกับเขาเสียงเข้ม


“คุณอาแจ็คสันอาบก่อนไม่ได้เหรอ?” ปากงุยงอนยื่นยาวบ่นพึมพำราวกับไม่พอใจที่ถูกรบกวนเวลาเล่นเกม แจ็คสันนึกอยากเอาที่ชาร์จแบตไปคืนทางเซอร์วิสรูมจริงๆ เพราะตั้งแต่ได้มายองแจก็หลุดกลับเข้าไปในโลกส่วนตัวและสนใจเจ้ามือถือมากกว่าคุณอาอย่างเขาที่นั่งอยู่ตรงหน้า


“ถ้ายองแจไม่ไปอาบน้ำ อาจะเอาที่ชาร์จแบตไปคืน แล้วคืนนี้ก็ไม่ต้องเล่น”


ชายหนุ่มงัดไม้เด็ดมาต่อรองและก็ได้ผลจริงๆเมื่อเจ้าตัวเล็กลุกขึ้นมาดึงผ้าขนหนูจากมือเขาแล้วเดินปั้นปึ่งเข้าห้องน้ำไป


แจ็คสันกำลังจะหย่อนตัวลงนั่งบนเตียงพลันเสียงข้อความจาก Kakao Talk ก็ดังขึ้นมาเสียก่อน


ตอนนี้อยู่ที่ไหนกัน ฉันกับจินยองจะได้ไปรับ


ข้อความที่ขึ้นปรากฏอยู่บนหน้าจอทำให้แจ็คสันอดใจหายไม่ได้ นิ้วชี้เลื่อนไปกดปิดโทรศัพท์ก่อนจะถอดที่ชาร์จแบตออกแล้ววางมันไว้กับโต๊ะนิ่งๆแทนที่ทับกระดาษ


“ขอโทษนะพี่ ผมขอเวลาแค่คืนนี้อีกสักคืน...”


แจ็คสันหันกลับไปมองทางประตูห้องน้ำที่มีคนตัวเล็กอยู่ด้านใน เขาตั้งใจเอาไว้แล้วว่าวันพรุ่งนี้จะไปบอกพี่แจบอมว่าเขารู้สึกยังไงกับยองแจ และถึงแม้ว่าพี่แจบอมจะยังไม่อนุญาต เขาก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อให้พี่แจบอมยอมรับในตัวเขาให้ได้


 

 






แจบอมนั่งมองโทรศัพท์อยู่อย่างนั้นมาสักพักจนจินยองที่เข้าไปเก็บของเตรียมจะกลับไปจัดการงานที่โรงแรมรู้สึกผิดสังเกตจึงเดินเข้ามาถาม


“มีอะไรรึเปล่า?”


“อ้อ...”


“...”


“ไม่มี ไม่มีอะไรหรอก” ริมฝีปากเรียวระบายยิ้มส่งให้ดีไซน์เนอร์หนุ่มเพื่อคลายความกังวล จินยองเหมือนจับโกหกแจบอมได้แต่ก็ไม่อยากซักไซ้ไล่เรียงอะไร วันนี้พวกเขาทั้งคู่ต่างก็เหนื่อยมามาก หากได้พักผ่อนสักหน่อยก็คงจะดี


“จินยอง”


แจบอมเรียกคนตัวบางเอาไว้ได้ก่อนที่เขาจะเดินออกไป


“วันนี้...ช่วยค้างที่นี่ได้ไหม?”


ประโยคคำถามที่น้ำเสียงฟังดูเหมือนอ้อนวอนมากกว่าทำเอาชายหนุ่มใจอ่อนยวบ มือเรียวยกขึ้นมองนาฬิกาก่อนจะเดินกลับมาหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาข้างกันกับแจบอมเพื่อรับฟังปัญหาของเขา


“ฉัน...”


“นายมีปัญหาอะไร?”


“ฉัน...ฉันไม่”  


ร่างหนาพรูลมหายใจออกยาวๆก่อนจะคว้าคนตรงหน้าเข้ามากอด จินยองที่ถูกดึงไปกอดดูจะตกใจปนงุนงงแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากลูบหลังปลอบโยนเขา แจบอมไม่รู้จริงๆ ไม่รู้จริงๆว่าถ้าหากเรื่องของแจ็คสันกับยองแจเป็นในแบบที่เขาคิด เขาควรจะทำอย่างไรดี


หนึ่งคนก็คือน้องชายที่สนิท อีกคนก็ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ปัญหานี้อาจจะยุ่งยากกว่าเด็กยูคยอมนั่นเสียอีก

 







 

 

“หนึ่ง~ สอง~ สาม~


เสียงใสแจ๋วเอ่ยนับยานคางเพราะว่านอนไม่หลับเลยแก้ปัญหาด้วยการนับแกะ แต่จนแล้วจนรอดก็ยังนอนไม่หลับอยู่ดีแม้ว่าคุณอาแจ็คสันจะปิดไฟแล้วก็ตาม


“ยองแจนอนไม่หลับฮะ” เพิ่งนับไปได้เพียงแค่สามตัวเจ้าลูกหมูในชุดคนไข้สีฟ้าอ่อนตามธีมห้องของโมเต็ลก็พูดขึ้นมา แจ็คสันที่นอนตะแคงข้างเบียดเสียดอยู่ริมด้านนอกเพื่อกันยองแจกลิ้งตกเตียงลืมตาสะลึมสะลือขึ้นมาก่อนจะฟุบหลับต่อไปอีกรอบ


“งั้น~ยองแจขอดูทีวีนะฮะ”   


เสียงใสๆยื่นมากระซิบเบาๆที่ข้างหูของคุณอายังหนุ่มแล้วเอื้อมมือไปแอบหยิบรีโมทจากโต๊ะข้างเตียงมากดเปิด แจ็คสันที่จมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราไปเข้าเฝ้าพระอินทร์อีกรอบฟังไม่ได้ศัพท์แต่ก็พยักพเยิดตอบรับไป


อื๊ออออ อ๊า


ภาพวาบหวิวที่ปรากฏบนหน้าจอ LED ทำเอาเด็กหนุ่มวัยกระเตาะยังไม่บรรลุนิติภาวะตะลึงตาค้างจนเผลอทำรีโมทหลุดมือ


คุณพยาบาลในทีวีใส่กระโปรงสั้นแถมยังเลิกขึ้นสูงจนมาถึงเอว อีกทั้งยังกึ่งนั่งกึ่งยืนอยู่บนเตียงคนไข้ที่มีลักษณะเหมือนกันกับเตียงที่พวกเขากำลังนอนอยู่


อ๊ะ อ๊ะ  


“คะ คุณอาแจ็คสัน... คะ คุณอา คุณอาฮะ” ยองแจเขย่าแขนแจ็คสันพลางควานหารีโมทที่ไม่รู้หล่นไปอยู่ตรงไหน แก้มขาวร้อนเห่อซึ่งถ้าหากเปิดไฟพนันได้เลยว่าแก้มของยองแจตอนนี้จะต้องแดงมากราวกับคนเป็นไข้สูงเลยทีเดียว


“หือ...หาอะไรเหรอยอง...”


หมับ...


                รีโมทลักษณะนิ่มๆหยุ่นๆภายใต้ผ้าห่มที่เด็กน้อยยองแจคว้าจับเอาไว้ได้อย่างแตกตื่นชื่นมื่นรับราตรี นิ้วเล็กเลื่อนขึ้นลงเพื่อควานหาปุ่มกดบนรีโมทจนกระทั่งมันแข็งเครียดขึ้นมา


                “อืมม อะ...อันนี้รึเปล่า”


แจ็คสันหยิบรีโมทอีกอันส่งให้ยองแจ เสียงครวญครางระงมจากจอทีวียิ่งเสริมให้สติของเขาฟุ้งซ่านจนสายตาไม่รักดีไม่ยอมละออกจากใบหน้าหวานๆของหลานรักตัวน้อยเลย


                ยองแจละมือออกจากสิ่งที่เขา คิดว่า เป็นรีโมทอยู่ตั้งนานสองนานอย่างตกใจแล้วรีบรับรีโมทมากดปิดหนังเอวี ก่อนจะจมอยู่กับความมืดและความเงียบสงัดที่ทำให้ได้ยินเสียงเต้นของหัวใจจากคนทั้งคู่ชัดเจน


                “เอ่อ.../เอ่อ...”


                สองอาหลานเกริ่นขึ้นมาพร้อมกันเพราะเริ่มทำตัวไม่ถูก แจ็คสันยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผากเบาๆพลางพรูลมหายใจเข้าออกช้าๆเพราะมังกรโคโดโมของเขาถูกปลุกขึ้นมากลางดึกพร้อมกับปล่อยให้ค้างเติ่งอยู่อย่างนั้นอย่างน่าสงสาร


                “คือว่า.../คือ...”


                ทั้งคู่พูดพร้อมกันและก็เงียบลงไปพร้อมกันอีกครั้งเพื่อรอจังหวะ


                “ยองแจพูดก่อนเถอะ” แจ็คสันเปิดโอกาสให้ยองแจเป็นฝ่ายพูดก่อน เจ้าตัวน้อยพยักหน้ารับก่อนจะพูดออกมาเบาๆ


                “ยองแจขอโทษนะฮะ”


                เจ้าตัวเล็กทำหน้าตะงุย กระพริบตาปริบๆอย่างรู้สึกผิดก่อนจะโถมตัวเข้าไปกอดคุณอาแจ็คสันที่นิ่งค้างเป็นหินไปแล้ว


ฟู่ววววว


                แจ็คสันผ่อนลมหายใจเข้าออกยาวๆพลางกอดตอบคนตัวเล็กด้วยความรู้สึกยากลำบาก หยาดเหงื่อเริ่มซึมชื้นตามฝ่ามือและไรผมทั้งที่อุณหภูมิห้องยังคงที่ บรรยากาศเสมือนกับว่าฝนกำลังจะตกอย่างไรอย่างนั้น


                แจ็คสันไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้นเขาทำเพียงแค่กอดยองแจไว้นิ่งๆจนกระทั่งเจ้าตัวน้อยในอ้อมอกผล็อยหลับไป กลิ่นหอมแบบเด็กๆเฉพาะตัวทำให้จมูกโด่งแอบเผลอไผลสูดดมไปตามเรือนผมและผิวแก้มขาว หัวใจเริ่มเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ


ถ้าหากว่าเป็นคนอื่น เขาคงจะไม่ต้องหักห้ามใจตัวเองขนาดนี้ แต่ว่านี่เป็นยองแจ เป็นคนที่เขารักและอยากจะทะนุถนอมเอาไว้ให้นานที่สุด


ต่อให้ต้องใช้ความอดทนมากเท่าไร เขาก็ต้องทำตามความตั้งใจที่มีให้ได้







ยองแจเปลี่ยนกลับมาเป็นชุดฮิปโปตามเดิมของตัวเมื่อวานเพราะว่าทั้งคู่ไม่ได้เตรียมเสื้อผ้าตัวอื่นติดมาผลัดเปลี่ยนเลย ในเช้าวันนี้แจ็คสันพายองแจออกมาจากโมเต็ลตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเพื่อป้องกันคนเห็น เพราะกลัวว่ายองแจจะเสียหายและถูกมองไม่ดีที่เข้ามาในสถานที่แบบนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย แถมตัวเขาเองก็อาจจะถูกจับโทษฐานล่อลวงเด็กยังไม่บรรลุนิติภาวะมาในที่แบบนี้


แจ็คสันขับรถพายองแจข้ามฝั่งกลับมาที่คอนโดพี่แจบอมอีกครั้งซึ่งบรรดานักข่าวต่างก็เลิกรากันไปแล้วเพราะว่าทางบริษัทต้นสังกัดจะจัดแถลงข่าวถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในระยะเวลาช่วงสองสามวันที่ผ่านมาเพียงแต่ว่าแจ็คสันไม่ได้เปิดโทรศัพท์จึงไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง




 

ติ๊งต่อง...


                แจ็คสันกดกริ่งบนเครื่องอินเตอร์คอมหน้าประตูห้องอยู่สองสามครั้ง ไม่นานนักประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับจินยองที่วิ่งออกมากอดเจ้าฮิปโปน้อยข้างตัวเขา


                “ยองแจ ยองแจลูกหายไปไหนมา...ฮึก”


จินยองละล่ำละลักพูดไม่ได้ศัพท์เพราะความเป็นห่วงบุตรชายจับใจ เด็กชายตัวน้อยโอบกอดผู้เป็นแม่แนบแน่นด้วยความคิดถึงและสัมผัสได้ว่าพ่อแม่ของเขาเป็นห่วงเขามากแค่ไหน


“หม่ามี้กอดยองแจแน่นจนไขมันละลายแล้วฮะ”


“จะกอดให้กลายเป็นหมูบดเลย”


จินยองฟัดแก้มซ้ายขวาของลูกชายที่ไม่ว่าจะเติบโตขึ้นสักเท่าไรก็ยังเป็นเด็กน้อยของเขาเสมออย่างเต็มรัก ท่ามกลางความรู้สึกอิจฉาของคุณอารับฝากที่ได้แต่มองภาพนั้นตาละห้อย อยากทำบ้าง แต่ว่าไม่มีโอกาส


“ยองแจ”


แจบอมเดินออกมากอดเจ้าตัวเล็กพร้อมทั้งแม่ของลูกเขาพร้อมกันสามคนพ่อแม่ลูกที่แจบอมไม่เคยมีโอกาสได้ทำ


“แจ็คสันเข้ามาข้างในก่อน...”


“ไม่ต้องหรอก” แจ็คสันชะงักเท้าเมื่อผู้เป็นเจ้าของห้องเอ่ยขัด จินยองที่เป็นฝ่ายเอ่ยชวนและยองแจหันมองแจบอมพร้อมกันอย่างงุนงงไม่แพ้แจ็คสันที่เริ่มรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่เปลี่ยนไปกับพี่แจบอม


“ฉันหมายถึงว่าแจ็คสันคงจะเหนื่อย น่าจะอยากกลับไปพักผ่อนที่บ้านเขามากกว่า ใช่ไหม?” แจบอมหันไปทวนถามรุ่นน้องคนสนิท พยายามจะทำตัวเป็นปกติ แต่ความคิดก็ยังตามหลอกหลอนจนแจบอมไม่อยากวางใจ


“ผมกลับก็ได้”


แจบอมพยักหน้ารับ ยังดีที่อย่างน้อยแจ็คสันก็ไม่ทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจมากไปกว่านี้


“แต่ต้องหลังจากที่ผมได้คุยกับพี่ก่อน”


มือหนายื่นไปขวางประตูที่กำลังจะปิดลง แววตาหนักแน่นจริงจังอีกทั้งยังไม่ยอมหลบสายตาดุดันคู่นั้นที่มองโต้กลับมาราวกับยังไม่พร้อมจะคุย


“ฉันไม่สะดวก”


แจบอมตอบปฏิเสธรุ่นน้องคนสนิทอย่างไร้เยื่อใยจนจินยองเริ่มเห็นท่าไม่ดีจึงเข้ามาแตะไหล่แจบอมเป็นเชิงว่าให้เขาใจเย็นลงก่อน


“ถ้าพี่ยังไม่คุยวันนี้ วันพรุ่งนี้ผมก็จะมาหาอีก ถ้าพรุ่งนี้พี่ไม่สะดวกอีก วันมะรืนผมก็จะมาใหม่”


แจ็คสันพูดด้วยสายตาและน้ำเสียงที่หนักแน่นจนแจบอมเผลอกำมือแน่นก่อนจะเปิดประตูให้กว้างขึ้นพอที่แขกจะเดินเข้ามาด้านในได้


“รีบพูดธุระของนายแล้วก็รีบไป ครอบครัวเขาจะได้อยู่ด้วยกัน”


แจบอมเดินปั้นปึ่งนำไปนั่งที่โซฟา ยองแจหันมองจินยองที่ส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบเพราะตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแจบอมไปโกรธอะไรแจ็คสันมาถึงได้มีท่าทีที่เปลี่ยนไปมากขนาดนี้


แจ็คสันเลือกนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวฝั่งขวามือของแจบอมที่นั่งเท้าแขนทั้งสองข้างอยู่บนโซฟาตัวยาว จินยองตามมานั่งข้างแจบอมและยองแจกำลังจะตามมานั่งข้างแจ็คสันแต่ถูกแจบอมเรียกไว้ก่อน


“ยองแจมานั่งตรงนี้”


เด็กหนุ่มลังเลนิดหน่อยก่อนจะยอมเดินกลับไปนั่งข้างคุณพ่อของตัวเองอีกฝั่ง บรรยากาศมาคุแบบนี้ยองแจไม่ชอบเลย...


“มีอะไรจะพูดก็รีบพูด”


แจบอมพูดห้วนๆพลางเบนสายตาไปทางอื่นอย่างไม่ให้ความสนใจ ปฏิบัติกับแจ็คสันด้วยท่าทีเพิกเฉยราวกับว่าเขาไม่มีตัวตนจนจินยองเริ่มรู้สึกหงุดหงิดแทนแทนแจ็คสัน


“มีอะไรก็พูดมาเถอะ เราคนกันเองอยู่แล้ว”


จินยองเห็นบรรยากาศมาคุแปลกๆแบบนี้กับผู้ชายอารมณ์ดีอย่างแจบอม ก็คงจะมีอยู่ไม่กี่อย่างที่ทำให้คนอารมณ์ดีอย่างเขาหัวเสียได้ หนึ่งในนั้นก็คงเป็นจิตใต้สำนึกลึกๆของวิญญาณมนุษย์พ่อที่หวงลูกจนกังวลขึ้นสมอง


“ผมชอบยองแจ”


“...”


บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบ มีเพียงเสียงแอร์คอนดิชันเนอร์ที่ยังคงทำงานอยู่จนได้ยินเสียงของมันชัดเจน เมื่อเห็นว่ายังไม่มีใครพูดขัดอะไร แจ็คสันจึงพูดต่อ


“ชอบมาก ชอบมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น”


“...”


“ชอบจนมั่นใจ...ว่ามันเป็นความรัก”


ผัวะ!


        แจบอมลุกพรวดขึ้นมาจากโซฟาตัวยาวแล้วพุ่งเข้าใส่หวังแจ็คสัน ปล่อยหมัดเรียกสติหนักๆที่แรงพอจนทำให้มุมปากหยักของนักแสดงหนุ่มสัญชาติฮ่องกงมีเลือดซึมไหลออกมาท่ามกลางความตกใจของทั้งจินยองและยองแจ


      “แกหลอกฉัน” แจบอมกดเสียงต่ำเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน น้ำเสียงของเขาฟังดูสั่นเครือไม่รู้ว่าเป็นเพราะโกรธ เสียใจหรือว่าทั้งสองอย่าง


       “หลอกให้ฉันไว้ใจแล้วแกก็มาหลอกลวงลูกฉัน!


“ผมไม่เคยหลอกยองแจ!” แจ็คสันโต้กลับบ้างเพราะยอมรับไม่ได้กับสิ่งที่ไม่เป็นความจริง


“ผมรักยองแจด้วยความบริสุทธิ์ใจ”


“เฮอะ บริสุทธิ์ใจ แต่ลึกๆแกก็หวังจะฟันลูกฉันทุกครั้งที่มีโอกาสใช่ไหม!?”


แจ็คสันเงียบไปนิดหนึ่งแต่ก็ยังคงจ้องตากับอิมแจบอมเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ใจ


“ผมเป็นผู้ชาย เป็นมนุษย์มีเลือดเนื้อ มีความรู้สึก อารมณ์แบบนั้นผมยอมรับว่าผมห้ามมันไม่ได้ แต่ผมก็รักยองแจมากพอที่จะครอบครองหัวใจเขาไม่ใช่ร่างกาย”


จินยองที่ตอนแรกก็แอบโกรธแจ็คสันหน่อยๆแต่พอได้ฟังประโยคที่จริงใจแบบนี้ของเขาแล้วก็อดเห็นใจหวังแจ็คสันไม่ได้


“ครอบครองหัวใจไม่ใช่ร่างกายงั้นเหรอ? หึ ถ้าอย่างนั้นก็ดี” แจบอมยกยิ้มเย็นชาที่สุดส่งไปให้กับอดีตรุ่นน้องที่เขารักที่สุดก่อนจะยอมปล่อยคอเสื้อแจ็คสันพร้อมกับทิ้งท้ายคำพูดที่ทำให้คนฟังรู้สึกชาไปทั้งร่าง


“ฉันจะพายองแจไปให้ไกลจากนาย ไปให้พ้นจากเรื่องบ้าบอนี่” 


แจบอมเดินเลี่ยงออกไปพร้อมกับดึงแขนยองแจที่ส่งสายตามองแจ็คสันตาละห้อยให้เดินตามเขาออกไปด้วย 














100%

Makemeproud: ใกล้จบแล้ว ไปฟาดจบมเร็ว 

(Ads) ข่าวดี(?)สำหรับผู้ที่สั่งพรีคุณอาแจ็คสันไปแล้ว ทั้งเรื่องนี้รวมตอนพิเศษมีราวๆเกือบแปดหมื่นคำและพราวสามารถจัดหน้าให้ประหยัดกระดาษได้ ราคาเล่มจะลดลงมานิดนึงแหละ แล้วยังไงจะแนบเงินคืนไปพร้อมกับเล่มฟิคนะคะ (จัดส่งหลังวันที่ 7 พ.ค. ค่ะ พราวขอสอบไฟนอลแปปนึงโน๊ะ T/\T) 


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

1,058 ความคิดเห็น

  1. #1013 writesundra (@suphansakm_rasa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 16:13
    แจบอมจ๋า ดึงสตินะคะสามี เดี๋ยวจับตีก้นเลย
    #1013
    0
  2. #917 bampw (@artitayabambam) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 00:59
    โว้ยยยย อีพี่แจบอมโว้ยยย จะเอายองแจหนีงี้เหรออออ พี่รู้อะไรมั้ยว่าความรู้สึกของสองคนนั้นเขาคงไม่ต่างจากพี่ตอนจินยองหอบลูกหนีพี่หรอกมั้ย แจ็คสันยองแจต้องมาเสียใจงี้ อยากเห็นลูกตัวเองเสียใจหรือไงอีพี่แจบอมมมมมม//ท่ดๆ อินเกิน._.\\ เป็นกำลังใจให้นะคะ ทั้งไรท์ทั้งพี่แจ็คสันเลย
    #917
    0
  3. #916 Bam Chucky (@saruta2512-5278) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 21:51
    ใจเย็นนะแจบอม ก็เข้าใจนะลูกทั้งคนอะเนอะ จินยองช่วยพูดหน่อยยยยยยย ฮืออ สงสารแจ็คคค
    #916
    0
  4. #915 pure-spcn (@pure-spcn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 20:44
    แจบอมเป็นไรอะ ทำไมทำงี้อะ รู้ว่าหวงแต่แบบ เฮ้ออ
    #915
    0
  5. #914 Tunpp (@Tunpp) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 19:15
    น่าฟาดพี่แจบอมจริงเลยยย :( จินยองจัดการเลยค่ะะ 555555555555 || สู้ๆนะคะไรท์^^
    #914
    0
  6. #913 682194 (@682194) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 18:46
    ไม่เอาแบบนี้สิฮือออ พี่แจบอมมใจเย็นๆหน่อยย
    #913
    0
  7. #912 jj.is.janjao (@janjao_heenim) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 18:12
    พิแจ็คพาน้องหนีไปเลยค่าาาาาา
    #912
    0
  8. #911 jffan (@jffan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 15:35
    ฮือออออออ อ่านตอนนี้ใจเต้นรัวมาก คุณอาสู้ๆนะอย่างเพิ่งท้อ ฮึ้บเข้าไว้
    #911
    0
  9. #910 Warabiw (@snow_white_black) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 15:35
    แจ็คสันสู้ๆนะ คุณพ่อเค้าหวงลูกมากกก 555
    #910
    0
  10. #909 outsmartMB (@outsmartMB) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 10:48
    คุณพ่อขี้หวงอ่ะ   แจ็คสันสู้ๆๆๆๆๆ
    #909
    0
  11. #908 Minอากาเซ (@nisaratpromsan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 10:33
    พี่แจบอม ฟังแจ็คสันก่อน~ แงงงงง
    #908
    0
  12. #907 dyodo_8812 (@bleach_pa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 09:19
    พี่แจบอมอย่าทำแบบนี้สิ TT
    #907
    0
  13. #906 mickeky (@kimmesaul) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 08:50
    พี่จบมใจร้ายยยย !!!! คุณอาต้องสู้นะ
    #906
    0
  14. #905 333cyj333 (@333cyj333) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 07:56
    ขุ่นพ่อ(เขย)ใจร้ายยยยย !!!
    #905
    0
  15. #904 NumYoungjae (@NumloveBamBam) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 06:47
    แจบ๊อมมมมมมมคิดดูไม่รักก็บ้าแล้ววววก็แจ็คสันดูแลยองแจมาตลอดนี่!!!อย่าทำแบบนี้เด่วอิพิแจ็คลงแดงตายยยย
    #904
    0
  16. #903 Manutmaew (@Manutmaew) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 03:09
    ยองแจ๊ นอกจากจะเปิดทีวีแล้วยังจับนีโมทผิดอีก ว้อยยย 555555555 // หงึ พิจบมฮือออออ หวงลูกแบบนี้ไม่ได้น้าาา สงสารคุณอาจัมมม สู้ๆฮะ // พี่พราวก็สู้ๆนะคะเรื่องสอบบ // แงงรอเล่มอยู่หยัดได้แล้ววว~~
    #903
    0
  17. #902 Purple_Pie (@Purple_Pie) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 02:54
    ถ้าพ่อตาไม่ให้ก็ไปฉุดมาซะ555555
    #902
    0
  18. #901 pairwapalo4148 (@pairwapalo4148) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 02:32
    ฮืออออ แจบอมมมมมม
    #901
    0
  19. #900 TPWCT13 (@TPWCT13) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 02:12
    ไม่นะ!!!!! แจบอมไม่ๆๆ
    #900
    0
  20. #899 chompoo_GOT7 (@chompoo_GOT7) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 00:41
    แจบอมไม่หวงลูกสิ แบบนี้ไม่ดีเลยนะ
    #899
    0
  21. #898 puppywang (@2543660) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 00:23
    รีโมทก็จะไม่เป็นรีโมทอีกต่อไป คุณพ่อแจบอมค่ะอย่าหวงยองแจเลยนะ คุณอาแจ็คสันจะดูแลดีแน่นอน ฮืออออ
    #898
    0
  22. #897 บุคคลอายุน้อย (@jjane55) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 00:04
    บทจะหวงพี่เเค่ก็เเทบจะพกปืน555555555555555555555 รีโมทตัวนั้นนนน555555
    #897
    0
  23. #896 dadarewicth (@inuyanan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 23:49
    คุณพ่อหวงลูก เดี๋ยวจะโดนคุณแม่กำหราบนะคะ ระวังตัว นี่ถ้าจินยองย้อนมานะ ว่าพี่แจบอมเองก็อดทนครอบครองร่างกายจินยองไม่ได้จนมียองแจ หึ วัดกันใจใจ พี่แจ็ควินแหงๆ
    #896
    0
  24. #895 CHALiFTT (@CHALiFTT) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 23:41
    เอาแหล่วๆ
    #895
    0
  25. #894 หลินจือ (@aingfah1) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 23:36
    ฮืออออออคุณอาสู้ๆพี่แจบอมอ่าอย่าพรากเค้าสิ
    #894
    0