ตอนที่ 20 : [Little Sweet] ปริมาณความหวานที่ 18 บริกซ์ (END)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5064
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    4 พ.ค. 60

Little Sweet

#คุณอาแจ็คสัน

CH 18



。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。

 



“ไม่เป็นไรฮะ ยองแจแค่รู้สึกเหนื่อยๆ ขอตัวไปนอนก่อนนะฮะ”


                จินยองลดมือที่กำลังจะยื่นไปแตะหน้าผากลูกชายตัวน้อยของเขาลงแล้วปล่อยให้ยองแจเดินเข้าไปนอน วันนี้ลูกชายของเขาดูอ่อนแรงจนน่าสงสารเหลือเกิน


                “ลูกเป็นยังไงบ้าง?” แจบอมที่เดินตามเข้ามาทีหลังเอ่ยถามคนรักตัวสูงเพรียวด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงลูกชายตัวน้อยของพวกเขา จินยองได้แต่ส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบแล้วพยักพเยิดให้แจบอมมองลูกเอาเอง


                ยองแจนอนหันข้างไปอีกทางทั้งที่ยังอยู่ในชุดเดิม ท่าทางที่เคยสดชื่นสดใสดูหม่นหมองไม่เป็นเหมือนอย่างเคย จินยองทนมองยองแจที่เป็นแบบนี้ไม่ได้เขาพรูลมหายใจออกแล้วตัดสินใจคุยกับแจบอม


                “ฉันขอคุยด้วยหน่อยสิ”


                ร่างสูงเพรียวของดีไซน์เนอร์ปาร์คเดินออกไปรอด้านนอก แจบอมจึงเดินตามเขาออกมาด้วยท่าทางงุนงงว่ามีเรื่องอะไรถึงต้องชวนออกมาคุยตรงนี้


                “นายพูดอะไรกับแจ็คสัน?”


                แจบอมเงียบไปนิดหนึ่ง ไม่ยอมตอบคำถามของจินยอง


                “นี่ฉันเองนะแจบอม ฉันดูไม่น่าเชื่อถือพอให้นายเต็มใจเล่าอะไรให้ฟังเลยเหรอ โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับลูกชายของฉันโดยตรง ฉันเป็นแม่ที่ไม่มีสิทธิ์รับรู้หรือตัดสินใจอะไรเลยใช่ไหม?”


                “อย่าชวนทะเลาะน่าจินยอง แจ็คสันจะไม่มายุ่งกับยองแจอีกแล้ว ฉันไม่มีวันยอมรับคนแบบนั้นมาเป็นคนรักของลูกเรา”


           “แล้วถ้าคนแบบนั้นที่นายพูดถึงคือคนที่ลูกรักล่ะ...”


“...”


“ถ้าคนที่นายไม่ยอมรับคือคนที่ลูกเลือก คือคนที่ทำให้เขามีความสุข ยองแจไม่มีสิทธิ์เลือกเองเลยเหรอ?”


แจบอมเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เขาไม่อยากยอมรับเรื่องนี้และก็ไม่อยากคุยเรื่องนี้อีกต่อไปด้วย


“เพราะอายุที่ต่างกันใช่ไหมนายถึงไม่ยอมรับแจ็คสัน....”


“...”


“เพราะว่าเขาอายุเกือบเท่าเรา นายเลยกลัวว่ายองแจจะปิดกั้นโอกาสของตัวเองที่จะได้เจอคนอื่นอายุไล่เลี่ยกันแล้วจมอยู่กับคนที่อายุเท่าๆกับพ่อแม่”


“...”


“ทำไมล่ะแจบอม อายุที่ห่างกันแต่แค่เขาสองคนรักกันมันก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?”


“มันไม่พอจินยอง!” แจบอมตวาดก่อนจะรู้ตัวว่าเผลอควบคุมอารมณ์ไม่ได้จึงหันหน้าหนีไปอีกทางก่อน หายใจเข้าออกเร็วๆแล้วจึงหันกลับมา


“ยองแจยังเด็ก เขาไม่รู้หรอกว่าความรักคืออะไร”


“แต่ฉันคิดว่าเขารู้”


“นี่จินยอง นายจะมาพูดเรื่องนี้ให้เราทะเลาะกันทำไม เดี๋ยวพอกลับอเมริกายองแจก็ลืมแจ็คสันไปเอง นายจะมาปกป้องและอ้างความรักไร้สาระอะไรกับเรื่องของเด็กอายุแค่สิบห้า!?”


“ไร้สาระเหรอ? นายบอกว่าความรักของเด็กอายุสิบห้าเป็นเรื่องไร้สาระ อิมแจบอมขอโทษทีที่ฉันรักนายตอนอายุสิบห้าและฉันก็คลอดลูกออกมาด้วยตัวคนเดียวก่อนจะอายุสิบหกด้วยซ้ำ ถ้าความรักของยองแจกับแจ็คสันเป็นเรื่องไร้สาระ เรื่องระหว่างฉันกับนายก็ขอให้จบมันซะตั้งแต่ตรงนี้”


จินยองโกรธจัดจะเดินหนีกลับเข้าห้องแต่แจบอมรั้งแขนเขาเอาไว้ก่อนแล้วกอดคนตัวบางจากด้านหลังเพราะกลัวว่าเขาจะหนีไปอีกครั้งจริงๆ 


“ฉันขอโทษจินยอง ฉันขอโทษ”


แจบอมพร่ำคำขอโทษกับคนรักที่ตัวเองปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลจนเผลอพลั้งปากพูดอะไรพล่อยๆออกไปโดยไม่ได้คิด


“ฉันไม่อยากให้นายเอาอคติมาบังตา และไม่อยากให้นายคิดแทนลูก” จินยองพูดเสียงสั่น ยิ่งเห็นเหตุการณ์วันนี้แล้วเขาก็ยิ่งมั่นใจว่าลูกชายของเขารักหวังแจ็คสันมากแค่ไหนและหวังแจ็คสันเองก็รักลูกชายของเขามากเหมือนกัน


“ฉันสงสารลูกอ่ะแจบอม ฉันสงสารเขา” แจบอมกอดจินยองแนบอกพลางหลับตาเพื่อลองคิดทบทวนเรื่องที่จินยองพูดอีกครั้งหนึ่ง


“ถ้านายรักยองแจ ถ้านายรักลูกของเรา ฉันรู้ว่านายจะไม่ตัดสินใจพลาดอีกเป็นครั้งที่สอง”


จินยองพูดให้กำลังใจชายหนุ่มคนรักก่อนจะเช็ดคราบน้ำตาที่หางตาแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องเพื่ออยู่เป็นเพื่อนลูกชายที่กำลังอ่อนแอ


 






 

 

ยองแจยังคงตื่นขึ้นมาทำงานที่กองถ่ายละครเป็นปกติอยู่ทุกวัน สายตาของเขายังคงเหลือบไปมองตามจุดต่างๆแม้จะรู้ว่ารอบข้างจะไม่มีคนที่คอยแอบมองเขาอยู่ตรงนั้นแล้วก็ตาม จนกระทั่งมาถึงวันสุดท้ายของการทำงาน


“น้องยองแจเขาไหวแน่นะ?”


“อือ ทำไมเหรอ พอเข้าฉากก็เห็นถ่ายได้เป็นปกตินี่ ยิ่งตอนถ่ายซีนร้องไห้ที่โชอินแจยอมรับตัวเองและกำลังจะมาสารภาพรักกับคิมซังซูแต่โดนรถชนเข้าเสียก่อนน้ำตาไหลสั่งได้เลยแหละ ถ้าไม่ติดว่าพ่อแม่คุมแจถึงกองถ่ายทุกวันนะ ฉันงี้คงนึกว่าน้องเขาอกหักมาจริง”


ทีมงานหลายคนต่างซุบซิบชื่นชมในความสามารถของยองแจที่แสดงได้เก่งและสมจริงมาก แจบอมที่ยืนอยู่ไม่ไกลได้ฟังก็เงียบไปนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร วันพรุ่งนี้ยองแจก็จะเดินทางกลับอเมริกาแล้ว เขาคงจะคิดถึงลูกชายคนนี้ของเขามากเลยทีเดียว


“คัททททททท” เสียงผู้กำกับกล่าวลากยาวก่อนจะลุกขึ้นปรบมือให้กับทีมนักแสดงที่แสดงได้เต็มที่และเก่งกันมาก โดยเฉพาะยองแจที่เล่นซะสมจริงจนเขานั่งร้องไห้ตาม


“เก่ง เก่งมากเลยเจ้าหลานรัก เรียนจบแล้วลุงจองตัวนะ เรื่องหน้าต้องเป็นพระเอก ไม่เอาแล้วแค่รับเชิญ ฮือออออ” ผู้กำกับโผเข้ากอดยองแจอย่างตื้นตัน ยองแจกอดตอบก่อนจะผละออกมาแล้วโค้งขอบคุณคุณลุงผู้กำกับและทีมงานที่ปรบมือให้กับยองแจและยูคยอม


“เอ้า เก็บของเร็ว วันนี้ฉันเหมาร้านเนื้ออย่าง ฉันจะจัดปาร์ตี้เลี้ยงส่งหลานชายของฉันกลับอเมริกา ขอเชิญทุกคนเลย”


“ฮิ้วววววว” พนักงานต่างโห่รับอย่างดีใจแล้วรีบกุลีกุจอเก็บข้าวของในกองเพื่อเตรียมงานฉลองสำหรับเย็นนี้


“อ่ะนี่ยองแจ ยูมีถ่ายรายการต่อคงไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงส่งแล้ววันพรุ่งนี้ก็คงไปส่งไม่ทัน ขอให้ของขวัญตรงนี้เลยนะ” ยูคยอมหยิบกล่องของขวัญขึ้นมายื่นให้ยองแจหนึ่งกล่อง หนุ่มน้อยรับไว้อย่างรู้สึกขอบคุณที่อย่างน้อยเขาก็ได้เจอเพื่อนดีๆแบบยูคยอม


“เดี๋ยวสิยูคยอม ขอลายเซ็นก่อนได้ไหมอ่ะ?”


“หือ?”


ยูคยอมดูจะตกใจที่คนตัวเล็กเอ่ยปากขอลายเซ็นเขา


“ยองแจเป็นแฟนคลับคิมยูนะ ที่เคยเซ็นให้บนมือก็เลือนหายไปหมดแล้วด้วยจะได้มีเอาไปอวดเพื่อนที่อเมริกา” ยองแจพูดขำๆ ชายหนุ่มอายุไล่เลี่ยกันหัวเราะเบาๆแล้วพยักหน้าจรดปลายปากกาลงบนกล่องของขวัญให้ยองแจ


“อย่าลืมอวดเพื่อนด้วยล่ะ ว่าคิมยูคยอมซื้อของขวัญมาให้ด้วย” ทั้งสองคนหัวเราะกันขำๆก่อนยูคยอมจะโบกมือบ๊ายบายยองแจเพื่อขอตัวไปทำงานต่อ สดใสอยู่ได้ไม่นานยองแจก็กลับมาทำหน้าหมดอาลัยตายอยากเหมือนเดิม


จินยองเดินมายื่นน้ำแร่กระป๋องให้ลูกชายแล้วชมว่าเขาทำได้ดีมาก หนุ่มน้อยยิ้มแห้งๆแล้วรับน้ำมาเปิดดื่ม วันพรุ่งนี้เขาก็จะได้กลับอเมริกา ได้กลับไปเจอลุงมาร์คพี่แบม เพื่อนๆแล้วก็สิ่งแวดล้อมที่เหมาะสมกับเขามากที่สุดสักที


 

    





 

...สนามบินอินชอน...


แจบอมเดินมาส่งลูกชายคนเดียวของเขาหน้าเกท จินยองตรวจเช็คเอกสารในกระเป๋าถือขึ้นเครื่องของยองแจซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อความรอบคอบ


“เสร็จงานแล้วมี้จะรีบตามไปนะลูก ตั้งใจเรียนนะ ฝากบอกลุงมาร์คด้วยว่าคิดถึง” จินยองอยากจะกลับไปพร้อมยองแจใจจะขาดถ้าไม่ติดว่าต้องจัดการเรื่องนิตยสารที่มีแจบอมเป็นนายแบบขึ้นหน้าปกก่อนเพื่อส่งให้กับท่านประธานที่ฝรั่งเศสดูผลงาน


“ไม่เป็นไรหรอกฮะ ลุงมาร์คไม่เชื่อหม่ามี้หรอก” ผู้เป็นแม่ยีผมลูกชายด้วยความหมั่นเขี้ยวหนึ่งทีก่อนจะยื่นหน้าไปหอมแก้มเขาทั้งซ้ายและขวา แจบอมกางแขนรอให้ยองแจเดินเข้ามากอด หนุ่มน้อยเดินเข้ามากอดผู้เป็นพ่อแล้วซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นของคุณพ่อเขาเนิ่นนาน


“พ่อรักลูกนะยองแจ รักมากกว่าอะไรทั้งหมดบนโลกใบนี้”


“ยองแจก็รักคุณพ่อฮะ”


สองพ่อลูกกอดกันกลมจนกระทั่งสายการบินประกาศให้ขึ้นเครื่อง ยองแจจึงต้องผละออกจากทั้งพ่อและแม่ หนุ่มน้อยโบกมือบ๊ายบายผู้ปกครองทั้งสองคนของเขา นัยน์ตาเรียวรีสอดส่องมองหาคนที่เขาคิดว่าจะมาแต่ก็ไร้วี่แวว หนุ่มน้อยถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปในเกทโดยมีพ่อและแม่ยืนมองตามหลังเขาไปจนกระทั่งลับสายตา


“เห็นเอาแต่ยิ้มมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว นายยิ้มอะไรเหรอ?”


จินยองที่รู้สึกได้ถึงความผิดปกติเอ่ยถามคนรักที่โอบไหล่เขาแล้วพากันเดินกลับไปที่รถ


“ก็ยิ้มเพราะมีความสุข เวลามีความสุขก็ต้องยิ้มสิหรือจะให้ร้องไห้?” จินยองกระทุ้งศอกเข้าที่สีข้างของแจบอมที่พูดจาต่อล้อต่อเถียงกับเขาแถมยังยึกยักไม่ยอมบอกว่ายิ้มอะไรคนเดียวอีก


“เอาน่า เดี๋ยวพอยองแจถึงอเมริกานายก็รู้เองแหละว่าฉันยิ้มอะไร”









 

 

 

หนุ่มน้อยมองดูที่นั่งบนบอร์ดดิ้งพาส แอบคว่ำปากนิดหน่อยเมื่อเห็นว่าที่นั่งที่เขาได้มาไม่ใช่ริมหน้าต่าง คนตัวเล็กยืนมองเคบินที่ใช้เก็บกระเป๋า Carry on แล้วค่อยๆยื่นมือขึ้นไปเปิดเก็บของด้วยความยากลำบาก หันมองคนที่นั่งหลับอยู่ริมหน้าต่างเป็นผู้ชายร่างสมส่วนลักษณะท่าทางดูแข็งแรงแล้วก็อดบ่นในใจไม่ได้ว่าเขาน่าจะมีน้ำใจตื่นมาช่วยกันหน่อย แต่ก็นั่นแหละ ไม่ใช่เรื่องของเขาสักหน่อยเขาจะต้องมายุ่งทำไม


เด็กหนุ่มลงนั่งตรงที่ของตัวเอง รีบคาดเข็มขัดเพื่อความปลอดภัยก่อนเป็นอันดับแรกก่อนจะนึกๆหวั่นใจว่าเขาจะเมาเครื่องบินมากน้อยขนาดไหนเพราะรอบนี้ไม่ได้เตรียมยามาแต่ก็น่าจะพอขอยาจากแอร์ได้อยู่หรอกถ้าหากว่าไม่ไหวจริงๆ


เด็กหนุ่มเลือกที่จะนั่งหลับตามากกว่านั่งมองแล้วจินตนาการว่าตอนนี้เครื่องบินกำลังขึ้นสูงแค่ไหนให้ในท้องรู้สึกปั่นป่วนแบบหวิวๆ


“ไม่...ไม่เมา แค่นี้เอง...อุบ” ยองแจรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองหลังจากที่สะกดจิตตัวเองไม่สำเร็จ ถุงอาเจียนถูกกางยื่นมาตรงหน้าของหนุ่มน้อยซึ่งยองแจก็ไม่ลังเลที่จะรับไว้และหันไปกล่าวขอบคุณ


“ขอบ...คุณ...”


ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เพิ่งถอดแว่นกันแดดสีชาออกส่งยิ้มมาให้คนตัวเล็กที่นั่งอึ้งเป็นหินไปแล้ว ใบหน้าหวานน่ารักมองใบหน้าที่แสนคุ้นเคยตรงหน้าอย่างไม่วางตาก่อนที่เปลือกตาบางจะกระพริบปริบๆแล้วมีหยาดน้ำใสไหลออกมา


“ยองแจ” น้ำเสียงนุ่มทุ้มยื่นฝ่ามือไปไล้เช็ดคราบน้ำตาให้คนตัวเล็กอย่างเบามือแต่เหมือนยิ่งไล้เช็ดยองแจก็ยิ่งร้องไห้ออกมาโดยปราศจากเสียงสะอื้น


“ไม่เอาไม่ร้องแล้วนะ ไม่ร้องแล้วนะยองแจ” แจ็คสันเสียงสั่นเขาเริ่มรู้สึกจะทนไม่ไหวเหมือนกันที่ต้องเห็นคนตัวเล็กตรงหน้าร้องไห้หนักขนาดนี้ แค่วันนั้นครั้งเดียวก็ทำให้เขาเจ็บเจียนตายและวันนี้เขาก็ไม่อยากจะทำให้ยองแจต้องร้องไห้เพราะเขาอีกแล้ว


“คุณอาแจ็คสัน”


คำว่าเกลียดที่ยองแจพูดออกไปเพราะความน้อยใจ แจ็คสันรู้ว่ามันไม่ได้มาจากความรู้สึกของคนตัวเล็กจริงๆ ยองแจโผเข้าหาคนอายุมากกว่า แจ็คสันเองก็โอบกอดคนตัวเล็กตอบด้วยความรักทั้งหมดที่เขามีเช่นกัน


“ไม่ร้องไห้แล้วนะยองแจ อาเจ็บมากเลย...เวลาที่เห็นยองแจร้องไห้”


“ฮึก...ฮือออ แล้ว แล้วมาทำยองแจร้องไห้ทำไม เดี๋ยวถึงอเมริกาก็จะทิ้งยองแจอีกใช่ไหม ก็จะทำเหมือนไม่รู้จักกันอีกใช่ไหม?” ยองแจกอดแจ็คสันแน่นราวกับกลัวว่าแจ็คสันจะทิ้งเขาไปอีกครั้งจริงๆ


“ไม่แล้วยองแจ อาจะไม่ปล่อยมือจากยองแจอีกแล้ว ไม่แล้ว” แจ็คสันฝังใบหน้าลงกับไหล่บางของคนที่เขารัก สูดกลิ่นหอมอ่อนๆประจำกายที่แสนคิดถึงซ้ำไปซ้ำมา ทั้งสองกอดกันอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานแม้แต่แอร์โฮสเตทที่เป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยเลยเดินมาดูก็แอบซึ้งใจในภาพตรงหน้าไม่ได้


“ทำไมคุณอาแจ็คสันถึงตามยองแจมาได้ล่ะฮะ?”


ยองแจถามคนรักอายุมากกว่าขณะที่เอนศีรษะพิงกับไหล่ของเขาแก้อาการเมาเครื่อง แจ็คสันจุมพิตเบาๆบนปอยผมของยองแจก่อนจะอิงศีรษะแอบแนบชิดกับหลานชายตัวน้อยคนรักของเขาแล้วเริ่มเล่าเรื่องราวก่อนหน้านี้หนึ่งวันให้ฟัง


แจบอมที่ตามมาหาแจ็คสันถึงคอนโดในตอนกลางคืนหลังจากงานปาร์ตี้เลี้ยงส่งเลิกรา เขามาเพียงคนเดียวพร้อมกับแบกเอาศักดิ์ศรีทั้งหมดมาวางลงตรงหน้าของแจ็คสันแล้วถามแจ็คสันเพียงคำถามเดียว...


นายยังรักลูกชายของฉันอยู่รึเปล่า?


และแน่นอนว่าคำตอบของแจ็คสันไม่เคยเปลี่ยนไป...


 

รักที่สุด...เสมอมา


เล่ามาถึงตรงนี้คนตัวขาวก็ยิ้มเขินแล้วเร่งเร้าให้แจ็คสันเล่าต่อ คนตัวโตก้มลงไปหอมแก้มคนน่ารักหนึ่งทีเป็นกำลังใจก่อนจะเล่าต่อว่าเป็นมายังไงเขาถึงได้บินมาอเมริกาด้วย


“พี่แจบอมก็ยื่นตั๋วเครื่องบินที่เป็นชื่ออาไฟลท์เดียวกันแถมยังระบุที่นั่งมาให้เสร็จสรรพส่งมาให้...”


หลังจากนี้นายกับฉันถือว่าไม่มีความเกี่ยวข้องกันในเรื่องสัญญาใจของพี่น้อง ฉันขอตัดขาดกับนายและ...ช่วยอยู่ในฐานะคนรักของยองแจ อย่าทำให้ลูกชายของฉันเสียใจเป็นอันขาด


“คุณพ่อเท่จังเลย~” ยองแจปรบมือให้กับคุณพ่อของตัวเองที่สุดท้ายแล้วก็ยอมเลือกความสุขของยองแจมาก่อนตัวเอง แจ็คสันทำหน้ากระเง้ากระงอดออดอ้อนคนรักของตนบ้าง


“แล้วอาล่ะ อาไม่เท่เลยเหรอ?”


“ไม่เท่าคุณพ่อฮะ เพราะคุณอาแจ็คสันเคยจะทิ้งยองแจ” เจ้าตัวเล็กบึนปากงอนๆแม้จะรู้ว่าแจ็คสันทำไปเพราะว่าแจบอมสั่งให้ทำก็เถอะ


“ใจร้ายจัง คิดผิดคิดถูกน๊า~ พ่อตาก็ดุ แม่ยายก็หวง แฟนยังมาใจร้ายอีก”


“จะเปลี่ยนใจก็ได้นะฮะ โดดลงหน้าต่างไปเลย”


แจ็คสันหัวเราะน้อยๆพลางเอื้อมมือไปหยิกแก้มนุ่มๆของคนรักอายุน้อยกว่าอย่างหมั่นเขี้ยว


“จะเปลี่ยนใจได้ยังไงล่ะ ก็รักไปแล้วนี่” แจ็คสันหยอดคนน่ารักให้เขินหนึ่งที ยองแจก้มหน้ายิ้มเขินก่อนจะเอื้อมมือไปกอดคุณอาแจ็คสันที่เขารักอีกครั้ง


“แล้วเรื่องงานของคุณอาแจ็คสันล่ะฮะ?” ยองแจถามเหมือนคนเพิ่งนึกได้


“เอ่อ...คือว่า...”


“มีอะไรที่คุณอาแจ็คสันยังไม่ได้บอกยองแจ?” เจ้าตัวเล็กมองเขาอย่างคาดคั้น แจ็คสันทำท่าอึกอัก นี่ยังไม่ทันไรเลยเขาก็จะถูกจัดเข้าประเภทเป็นหนึ่งในบุคคลกลัวเมียแห่งปีไปอีกคนแล้วเหรอ


 แจ็คสันยอมเล่าให้ยองแจฟังว่าตนลางานมาที่นี่ได้แค่สองสามวันเพราะว่าพี่แจบอมผู้เจ้ากี้เจ้าการจองตั๋วกลับให้เขาเป็นที่เรียบร้อยโดยให้เหตุผลว่ายองแจจะต้องตั้งใจเรียน เขาไม่ปิดกั้นให้คบกันแต่แจ็คสันก็ต้องตั้งใจทำงานสร้างฐานะและมีอนาคตที่มั่นคงให้กับลูกชายของเขา


ระหว่างที่ยองแจเรียนอยู่ที่อเมริกา แจ็คสันกับยองแจสามารถติดต่อกันผ่านทางโซเชียลมีเดีย ไลน์ วอทแอพ เฟซไทม์ เฟซบุ๊ค อินสตาแกรมหรือว่าอื่นๆได้ตามใจชอบ แต่ไม่อนุญาตให้เจอกันบ่อย ปีละครั้งถึงสองครั้งเป็นพอ หากจะมาหากันจะต้องมีผู้ใหญ่รับทราบเพราะว่าคุณพ่อนั้นหวงและเป็นห่วงมาก ถ้าหากแจ็คสันยอมรับข้อตกลงข้อนี้ได้เขาก็จะอนุญาตให้ทั้งคู่คบกัน และแน่นอนว่า...


“คุณอาแจ็คสันก็ตอบว่าตกลงเลยใช่ไหมฮะ?”


“เปล่าอ่ะ”


“อ้าว”


แจ็คสันขำเมื่อแกล้งคนตัวเล็กให้หน้าจ๋อยลงได้ ยองแจตีอกคนขี้แกล้งเบาๆแล้วเค้นเอาคำตอบที่แท้จริง


“ล้อเล่นคร้าบบ~ ก็ต้องตอบตกลงสิ แม้จะไม่ค่อยเห็นด้วยบางข้อแต่ยองแจก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะจริงๆ ต้องให้พ่อแม่เป็นคนตัดสินใจในเรื่องที่สำคัญ อาจะอดทนนะขอแค่ยองแจไม่เปลี่ยนใจก็พอ” แจ็คสันยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยทำตาเจ้าชู้ใส่ยองแจ คนตัวเล็กตีไหล่เขาอีกรอบก่อนจะพยักหน้าแล้วพูดประโยคที่ทำให้แจ็คสันชื่นใจที่สุดในโลก


“ไม่เปลี่ยนใจหรอก ก็ยองแจรักคุณอาแจ็คสันนี่นา”


แจ็คสันหอมแก้มคนตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ยองแจทั้งขำทั้งเขิน


“ถึงจะต้องโดนพ่อตาโขกสับในอนาคตแต่คุณอาแจ็คสันคนนี้ก็รักยองแจที่สุดเลย”


แจ็คสันและยองแจยิ้มให้กันก่อนที่คนตัวเล็กจะเอนศีรษะลงมาซบกับไหล่แกร่งของคนที่เขารักและก็รักเขา หนึ่งเดือนจากอเมริกามาเกาหลีนอกจากยองแจจะได้พบกับคุณพ่อของตัวเองแล้ว ยังได้ครอบครัวที่สมบูรณ์กลับคืน อีกทั้งยังได้คนรักติดไม้ติดมือกลับอเมริกาไปอวดลุงมาร์คอีกด้วย



 

 

 

 

จบบริบูรณ์

 














Makemeproud : ไม่รู้จะพูดอะไรเลยค่ะ... BYE BYE นะ  #คุณอาแจ็คสัน 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

1,058 ความคิดเห็น

  1. #1058 Zeni7 (@Zeni7) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 11:45
    เป็นหนึ่งเดือนที่คุ้มมากค่ะ
    #1058
    0
  2. #1053 milk-jang (@milk-jang) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 22:21
    จบเเล้วววว
    #1053
    0
  3. #1042 'beaM 68"• •แอ๊ะๆ (@beam08) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 03:21
    โอ้ยน่ารักมากๆ เอ็นดูยองแจลูกกกก ความจะไปอวดลุงมาร์คว่ามีแฟนด้วย55555555555
    #1042
    0
  4. #1034 Paysage (@supanita2121) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 02:30
    โอ้ยยยย ฟินนนนนนน ตอนที่แล้วยังทำให้ฉันร้องไห้ แต่ตอนนี้ทำให้ฉันยิ้มจนแก้มปริ่เลย อยากจะบอกไรท์ว่าไรท์แต่งโคตรเก่งอ่ะชอบๆๆๆๆ ชอบเรื่องนี้มากอ่ะอันนี้กลับมาอ่านรอบที่2แล้ว ชอบจริงมั้ยล่ะ5555
    #1034
    0
  5. #1026 panyopiyo. (@sauri_kk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 14:13
    ละมุนยันจบเลยค่ะอ่านวันเดียวโฮร้ยฟินนน
    #1026
    0
  6. #1014 writesundra (@suphansakm_rasa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 22:42
    โอ้ยแกร ชุ้นจาล้อง ฮือออออ ลูกจ๋าสมหวังแล้วเนอะ ดูแลกันดีๆน้า



    โดยรวมชอบมากไม่หวือหวา กำลังหวานเลย หยอดน้อยๆแต่เขินมาก ชอบความสัมพันธ์แบบค่อยเป็นค่อยไปแบบนี้ สนุกมากค่ะพี่พราว


    ไปและ บินไปหาคุณอาดีกว่า งุ้ยยยยย
    #1014
    0
  7. #1005 Chocomy (@Chocomy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 22:26
    อ่านแบบมาราธอนค่ะTwTประทับใจสนุกมากเลยค่ะ
    #1005
    0
  8. #993 AOMAM2907 (@AOMAM2907) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 22:54
    จบเเล้วววววว สนุกมากๆ เลย อ่านเเล้วทำฮาได้หลายๆ รอบมาก ชอบฟิคแนวนี้มากด้วยไม่ม่าเกินไปออกเเนวฮานิดๆ ชอบบบบบ จะติดตามผลงานอื่นๆ อีกนะไรท์
    #993
    0
  9. #976 Miiwzq (@Miiwzq) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 01:21
    พึ่งตามอ่าน สนุกมากจริงๆ ชอบเรื่องนี้มากทุกอย่างคือพอดีไม่มากไม่น้อย ลงตัว โดยเฉพาะความน่ารักน่าเอ็นดูของยองแจ ชอบมากกก อยากได้55555555555
    #976
    0
  10. #975 ทเวซูดัล (@focusaf12fc) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 00:04
    อ่านแล้วโคตรมีความสุขเลยอ่ะ ตอนสุดท้ายนี่ซึ้งมากกกก เห้อออ จบไปได้ด้วยดี!!
    #975
    0
  11. #974 An_nGOT (@nansiraprapha56) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 22:49
    พ่อยังไงก็ต้องรักลูกที่สุดนี้เนอะ จบแล้วววว ขอบคุณไรท์มากๆเลยนะคะที่แต่งมาจนจบ แต่งนิยายสนุกๆให้เราได้อ่านนน รักกก ขอบคุณนาาา
    #974
    0
  12. #968 Tunpp (@Tunpp) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 12:53
    ซึ้งตอนสุดท้ายมากเลยค่ะ TT ดีใจกับทั้งคู่สุดๆๆๆ ปริ่มมากกก ขอบคุณมากๆเลยที่แต่งฟิคดีๆให้อ่านนะคะ
    #968
    0
  13. #967 682194 (@682194) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 09:00
    จบแล้ว แงงงงงงง ฮือออ แฮปปี้เอนดิ้งงงงงงง เอาจริงๆต้องขอบคุณคุงพ่อเยยที่ยอมไปหาแจ็คสันในคืนนั้น รักกันนนานๆเน้อ
    #967
    0
  14. #966 Gzwanpiz (@geeze) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 08:24
    อ่านแล้วมีความสุขมาก ชอบทุกตอน มันไม่มากไม่น้อยแต่พอดี ละมุนสุด ขอบคุณไรท์เตอร์ที่แต่งฟิคเรื่องนี้ให้อ่าน รัก ??
    #966
    0
  15. #965 Bam Chucky (@saruta2512-5278) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 23:24
    สุดยอดมากค่ะ ขอบคุณมากๆเลยที่ทำฟิคเรื่องนี้ ประทับใจมากจะกลับมาอ่านบ่อยๆเลย เป็นไปได้อยากให้แต่งเพิ่มเติมอีกนิดหน่อยเป็นของคู่คุณพ่อกับคุณแม่ได้ไหมคะ ฮืออ น่ารักมากเลยชอบ
    #965
    0
  16. #963 GiftGift852 (@kanokwan-s) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 19:29
    น่ารักมากค่ะ ขอบคุณนะคะสำหรับฟิคน่ารักๆ ????
    #963
    0
  17. #962 jiab155 (@jiab155) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 18:51
    ฮือออออออ น่ารักกกกกกก
    #962
    0
  18. #959 filmwanats (@filmwanats) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 11:35
    อ้า!!!!!!!!!!""""" จบแล้ววววฟิคน่ารักมากเลย ไรท์ก็น่ารัก(ถึงไม่เคยเห็นก็เหอะ?) แบบน่ารักจะมีสเปเชี่ยลมั้ยอ่ะแบบตอนโตไรงี้ แต่งดีมากเลย ยังติดตามอยู่นะคะ สู้ๆคะ
    #959
    0
  19. #958 dyodo_8812 (@bleach_pa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 10:47
    น่ารักมากเลย ยังไม่อยากให้จบเลย จะติดตามผลงานต่อไปนะคะ
    #958
    0
  20. #957 RS234 (@RS234) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 10:37
    ฮืออ จบแล้ว ขอบคุณไรท์สำหรับฟิคดีๆนะคะะ
    #957
    0
  21. #956 chompoo_GOT7 (@chompoo_GOT7) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 06:04
    จบแล้วหรออออออ งื้อออออออ ยังอยากอ่านต่ออยู่เลยยยยย ต้องคิดถึงเรื่องนี้มากแน่ๆ มีสเปมั้ยค่ะ อยากอ่านต่อ 5555+ งื้อออออ ขอบคุณไรท์ที่แต่งจนจบให้เค้าได้อ่านน้าาาาา รักไรท์ ^3^
    #956
    0
  22. #955 Manutmaew (@Manutmaew) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 02:10
    จบแล้ววว ฮืออคงจะคิดถึงแจกับคุณอาแน่ๆ ลุ้นมากกกไอเราก็คิดว่าพี่แจบอมจะไม่ใจดีให้เค้าคบกัน ถึงจะเจอกันปีละครั้งก็เถอะ ฮอลลล ชอบมากๆเป็นฟิคที่น่ารักมากๆเลยค่ะ จะรอติดตามผลงานเรื่องต่อไปนะคะ ^^
    #955
    0
  23. #954 Kra-ben (@kra-ben) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 01:24
    งืออ จบแล้ววว จะรอติดตามผลงานเรื่องต่อไปนะคะ
    #954
    0
  24. #953 T'angmo (@tangmotar) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 01:18
    ในที่สุดของในที่สุดดด เขาก็ได้รักกัน ยาวนานมาก 5555555 ต้องดูแลรักษาหัวใจกันและกันให้ดีนะ
    #953
    0
  25. #952 TPWCT13 (@TPWCT13) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 01:13
    งืออออ จบแล้วง่ะ ขอบคุณพี่พราวนะคะที่เขียนฟิคดีๆมาให้อ่านแบบนี้ เป็นฟิคที่อ่านแล้วสนุก มีความสุข แล้วก็ยิ้มตามไปกับมันมากๆ แล้วหนูจะติดตามผลงานของพี่พราวต่อไปเรื่อยๆนะคะ ????
    #952
    0