[[END]] มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,144 Views

  • 58 Comments

  • 552 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    285

    Overall
    12,144

ตอนที่ 9 : CHAPTER9 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2265
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    15 ต.ค. 60


มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

CHAPTER9



     วันนี้ผมเรียนเสร็จแล้วครับ การเรียนก็รู้สึกว่าจะดีขึ้นอยู่ในระดับนึงด้วย

     อ้อ..อีกอย่างตอนนี้ผมก็อยู่บ้านของคุณอชิตได้หลายสัปดาห์แล้ว

     ทุกอย่างก็โอเคดีนะครับ ทว่าผมก็ยังสงสัยเหมือนเดิมว่าทำไมได้รับความดูแลดีจัง

     แต่ในเมื่อคุณอชิตไม่ให้ผมสงสัย งั้นผมก็จะไม่สงสัย

     ตอนนี้ผมนั่งเล่นที่ห้องรับแขกกับน้องต้นกล้าที่พร้อมด้วยคุณทรงเดช และร่างสูงอีกคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆกันคือพี่หมอ

     วันนี้คุณอชิตแลดูจะยุ่งหนักกว่าทุกวัน

     เพราะดูตั้งแต่ที่ตอนเช้าอีกฝ่ายหัวเสียไปทำงาน รวมถึงได้ข้อมูลเล็กๆน้อยๆจากพี่หมอว่าบริษัทกำลังเป็นที่ถูกจับจ้องจากคู่แข่ง

     เหมือนกับว่าคนอื่นอิจฉาบริษัทของคุณอชิต และพยายามจะทำให้อีกฝ่ายล้มละลาย

     คิดๆไปแล้วผมก็รู้สึกห่วงอีกฝ่ายยังไงชอบกล

     จะว่าไปผมมาอยู่ที่นี่นานแล้วแต่ก็ยังคงไม่ค่อยเข้าใจคุณอชิตอยู่ดี ผมไม่รู้ว่าอีกคนที่แท้จริงแล้วเป็นคนยังไงกันแน่

     ผมว่าถ้าผมลองถามพี่หมอ ผมอาจจะรู้อะไรเพิ่มเติมก็ได้

     "พี่รักฮะ ออกไปเล่นสวนกับน้องต้นกล้าไหมฮะ"

     "ไม่เป็นไรครับ ให้น้องต้นกล้าไปเล่นกับคุณทรงเดชดีกว่าเนอะ"

     ผมว่าก่อนที่น้องจะพยักหน้าแล้วอุ้มเจ้าแมวแสนรักวิ่งดุ๊กดิ๊กๆออกไปที่สวน

     โอกาสเหมาะที่จะถามข้อมูลเสียจริงๆ

     "เอ่อพี่หมอฮะ คือผมมีเรื่องจะถาม"

     "มีอะไรรึเปล่าครับ"

     "คือจริงๆแล้ว คุณอชิตเขาเป็นคนยังไงหรอครับ"

     คนข้างๆทำสีหน้าหนักใจ ก่อนจะเริ่มอธิบาย

     "ความจริงแล้วอชิตแต่ก่อนหนะเป็นคนร่าเริง ชอบเข้าสังคม แถมยังเป็นมิตรมากๆเลยครับน้องรัก แต่หลังจากที่แม่เสียไปเพราโดนลอบยิงเมื่อสิบปีก่อน มันก็เงียบ ไม่ชอบให้ใครเข้ามายุ่งทั้งๆปกติเป็นคนชอบเข้าสังคม แถมยังไม่เป็นมิตรมากจนคนสนิทกลัวกันเลยหละ จนพี่กับพ่อมันกลัวว่าจะเป็นโรคซึมเศร้าหนะสิครับ"

     "...." ผมได้แต่เงียบฟังบทสนทนาของพี่หมอ

     ในใจผมคิดว่าตัวเองเป็นเอามากแล้ว แต่คุณอชิตน่าเป็นห่วงกว่าผมอีก

     "จากนั้นมาสายตามันก็แข็งกร้าว เป็นคนนิ่งขรึม สีหน้าไร้อารมณ์แหละครับ แต่ถึงยังไงก็ยังมีความเข้มแข็งซ่อนอยู่ภายใน คอยช่วยพ่อประกอบธุรกิจและกิจการมาเฟียจนเติบโตขนาดนี้ และตอนนี้ก็ได้ดำรงตำแหน่งประธานบริษัทและเป็นหัวหน้ากิจการมาเฟียแทนพ่อของมันเองนั่นแหละครับ"

     "แล้วตอนนี้พ่อคุณอชิตหละครับ"

     "ท่านอยู่ที่เกาหลีหนะ ท่านชอบเกาหลีเอามากๆเลยไปตั้งถิ่นฐานที่นั่น ว่างๆก็จะให้ไอ้อชิตมันบินไปหา อ้อ..ตอนนี้ท่านก็พยายามที่จะขยายสาขาบริษัทไปไว้ที่เกาหลีนะครับ ตอนนี้ก็ได้บริษัทนึงแล้ว มีท่านเป็นประธานเองแหละ"

     อ่า แต่ตอนนี้กิจการของคุณอชิตที่ไทยน่าเป็นห่วงมากจริงๆ

     "ช่วงนี้พี่ได้ข่าวมีคนลอบทำร้ายมันบ่อยนะครับ ทั้งมีคนพยายามล้มบริษัทแล้วก็กิจการมาเฟียอีก พี่หละห่วงมะ--"

     ครืดดดด

     เสียงโทรศัพท์ของพี่หมอสั่น จนอีกฝ่ายต้องขอตัวไปรับโทรศัพท์

     "อะไรนะ! ไอ้อชิตโดนลอบยิง!"

     เหมือนหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม มือไม้ของผมมันชาไปหมด

     เหตุการณ์แบบนี้มันเคยเกิดขึ้นกับผู้มีพระคุณของผม และผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้นกับคุณอชิต

     ผมไม่อยากให้ผู้มีพระคุณอีกคนของผมต้องจากไป

     "รีบพาไอ้อชิตมันไปโรงพยาบาลของเครือพ่อฉันแล้วสั่งคนไปกันพวกหมาลอบกัดก่อน เดี๋ยวฉันจะรีบไป"

     "พี่หมอ ผมไปด้วยสิครับ"

     "เราอยู่นี่แหละ มันอันตรายเกินไป"

     "แต่ผมไม่อยากให้ผู้มีพระคุณของผมเป็นอะไร ได้โปรดเถอะครับ"

     "งั้นก็ขึ้นรถครับ"

     ตัวรถรีบมุ่งหน้าออกจากบ้านอย่างรวดเร็วไปในเส้นทางที่ผมไม่รู้จัก

     ผมกำมือตัวเองแน่นจนรู้สึกเจ็บที่เล็บกดลงไปบนผิวหนัง

     แต่ผมหาสนใจไม่ ตอนนี้ขอแค่อีกคนปลอดภัยผมก็โล่งใจแล้ว

     "พี่ยังไม่บอกเราสินะครับ"

     "ครับ?"

     "พี่หนะคือมือขวาคนสนิทของไอ้อชิตมัน"

     มือขวา...งั้นพี่หมอก็เป็นมาเฟียเหมือนกับคุณอชิตหนะสิ

     ปัง!

     สะ..เสียงปืน

     "จิ๊ โดนไล่ซะแล้ว" พี่หมอจิ๊ปากอย่างหัวเสีย ก่อนจะมองลอดกระจกเพื่อดูคนร้าย

     มันขี่บิ๊กไบค์มาสองคัน มีคนขับและมีคนซ้อน และคนซ้อนมีปืนที่พร้อมจะยิงพวกเราตลอดเวลา

     มันอันตรายเกินไปจริงๆ!

     "รัดเข็มขัดแล้วก็จับดีๆนะครับ พี่คงต้องเร่งความเร็วเสียหน่อย"

     พี่หมอเร่งความเร็วของรถจนเกือบถึง150กม./ชม.

     รถถูกบังคับให้ปาดไปมาซ้ายขวาเพื่อหาทางจากการจราจรเมืองไทย

     "พี่หมอ ขะ..ข้างหน้าจะไฟแดงแล้วนะครับ"

     ใช่ ไฟจราจรข้างหน้าที่ไกลออกไปเปลี่ยนเป็นสีเหลืองและพร้อมที่จะเป็นไฟแดง

     ซึ่งถ้าเราไม่ผ่านไป ก็เท่ากับความตายมาเยือน

     ผมไม่ได้หวังที่จะมีจุดจบเดียวกับที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วสักเท่าไหร่

     "ไม่หรอกเด็ก สาม"

     สอง

     หนึ่ง

     ฟิ้วววววว

     พวกเรารอดพ้นแยกนั้นมาอย่างฉิวเฉียด ผมหันกลับไปพวกที่ตามมาดูจะหัวเสียไม่น้อย

     ถึงแม้จะผ่านมาแล้วแต่ความเร็วของรถก็ไม่ได้ลดลงแต่อย่างใด

     พวกเราเดินทางกันมาอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงรถก็มาจอดที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

     ที่ได้ข่าวว่าเป็นโรงพยาบาลของพี่หมอ และเจ้าตัวยังบอกว่าสามารถปิดข้อมูลการเข้ารับการพยาบาลของพวกคนนอกได้อย่างดี อีกทั้งยังมีคลื่นที่สามมารถกลบสัญญาณจีพีเอสได้

     พวกเราเร่งฝีเท้าก้าวเดินเข้ามาในโรงพยาบาล ก่อนที่จะมาหยุดหน้าห้องผ่าตัด

     "เป็นยังไงบ้าง"

     "หมอบอกว่าอยู่ในขีดอันตรายครับ เพราะนอกจากกระสุนปืนจะเฉียดจุดสำคัญแล้วยังสูญเสียเลือดมาก"

     "เดินทางกันยังไงให้มันเสียเลือดเยอะ!"

     "คือพวกเราโดนสกัดอีกรอบครับคุณธิน"

     "โธ่เว้ย!" พี่หมอดูเหมือนจะหัวเสียจนต้องอัดหมัดใส่กำแพงเลยทีเดียว


     แต่ผมในตอนนี้..

     ทำได้แค่มองเข้าไปในห้องผ่าตัดที่เห็นคุณหมอและเหล่าพยาบาลเดินกันจนวุ่น

     ผมหวังว่าคุณจะไม่เป็นอะไรนะครับ.. ผมทำได้เพียงแค่อธิษฐานในใจเพื่อใครอีกคนที่คอยดูแลผมมาตลอดเกือบเดือน

     น้ำตาร่วงหล่นออกมาอีกครั้งจากหลายวันเพียงเพราะความเป็นห่วงที่มีให้คนที่อยู่ด้านหลังของประตูห้องผ่าตัดนั้น

     ผมมันอ่อนแอเอง เพราะงั้นคุณต้องกลับมาดูแลคนอ่อนแออย่างผมนะ

     คุณต้องกลับมาพูดคำหวานๆให้ผมฟังอีกนะ..

     "ฮึก..อย่า..เป็นอะไรนะ ฮือ..รีบๆฟื้นด้วย"

     "ผม..อึก..รอพี่อยู่นะ ฮึก..พี่อชิต"



-------100%-------





Talking With LittleA_
     100%แล้วเน้อ จริงๆอยากจะบอกรีดทุกคนว่าของจริงมันเพิ่งจะเริ่มเองค่ะ
     สำหรับตอนที่แล้วไรท์อ่านคอมเม้นท์แล้วรู้สึกเด๋อมากๆเลยค่ะ ฮื่ออออ เพราะไรท์สะเพร่าเอง แต่ดูๆไปก็น่ารักอีกแบบเนอะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #26 0848316524 (@0848316524) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 21:38
    รอน้าาาาา
    #26
    0
  2. #25 BBJkky (@BBJkky) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 20:34
    เอาอีกกกกกกก!!!!!
    #25
    0