[END]BRO #Chain รุ่นพี่ล่ามรัก!

ตอนที่ 30 : CHAIN 25 ► ของขวัญ [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,038
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 204 ครั้ง
    22 ก.ย. 62







CHAIN 25

[ของขวัญ]


“...! ฉันตัวแข็งทื่อในตอนที่ร่างสูงโถมทับลงมา ใบหน้าหล่อซบลงตรงลำคอฉันก่อนลมหายใจกรุ่นร้อนจะค่อยๆ ผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ฉันยกมือขึ้นจับไหล่หนาแล้วเขย่าเบาๆ ทว่าไร้การตอบรับใดๆ จากคนเหนือร่าง ความอึดอัดจากน้ำหนักตัวพี่ไรม์ทำฉันเม้มปากแน่น


ให้ตายสิ... นี่เขาเมาหลับไปแล้วงั้นเหรอ?


ฉันผลักพี่ไรม์ไปทางฝั่งโซฟาแล้วพลิกตัวเองลงมานั่งบนพื้นด้วยความยากลำบากอย่างที่สุด เมื่อตั้งหลักได้ก็หอบหายใจหนักๆ เงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่ตอนนี้เมาหลับคาโซฟาไปแล้ว


“บ้าชะมัด... เมาจนหลับแบบนี้ยังจะมาพูดว่าตัวเองมีสติอีกนะ” ฉันบ่นอุบอย่างนึกโมโห มือก็ผลักไหล่พี่ไรม์ไปด้วย “มาพูดจาให้ความหวังฟองทำไม เริ่มต้นใหม่อะไรกัน น่าโมโหที่สุดเลย”


ฉันอยากจะตีเขาแรงๆ ให้หายโมโห ยกมือขึ้นลูบริมฝีปากตัวเองปอยๆ เมื่อกี้หลงเคลิ้มไปกับพี่ไรม์ทำไมเนี่ย เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองพูดอะไรออกมา พรุ่งนี้ตื่นเช้ามาก็คงจำอะไรไม่ได้ ทั้งที่รู้อยู่แล้วแต่ก็อดหวั่นไหวไปกับสายตาจริงจังคู่นั้นไม่ได้


ฉันนี่มันโง่งมไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ


“ส่วนพี่ก็ใจร้ายไม่เคยเปลี่ยนเหมือนกัน”


 

วันรุ่งขึ้นฉันตื่นเช้าลงมาไม่เห็นพี่ไรม์ที่โซฟาแล้ว เมื่อคืนฉันเช็ดตัวให้เขาต่อจนเสร็จแล้วยังห่มผ้าให้เขาด้วย แต่ตอนนี้ด้านล่างถูกจัดเก็บอย่างดีราวกับเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แสดงว่าพี่ไรม์คงจะขึ้นไปนอนบนห้องแล้ว


อาหารเช้าแบบง่ายๆ ถูกจัดเตรียมไว้สองชาม ฉันมองชามที่เกินมาด้วยสายตาชั่งใจ เพราะเคยชินกับการทำอาหารเผื่อพี่ไรม์ในทุกๆ มื้อ ทำให้ฉันยังไม่ชินกับการต้องทำทานคนเดียวสักที ฉันหยิบจานของพี่ไรม์ขึ้นแล้วเตรียมจะเดินไปทางครัว แต่ก็ต้องชะงักเพราะเสียงเรียกจากร่างสูงที่เดินลงบันไดมาพอดี


“จะเอาไปไหน” พี่ไรม์ในชุดนักศึกษาเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าฉัน เขาหลุบตามองอาหารเช้าในมือฉันก่อนจะแย่งมันไปถือแล้วเดินกลับไปนั่งลงที่โต๊ะอาหาร ฉันอ้าปากค้างมองตามเขาด้วยความมึนงง “ยืนทำอะไร ไม่กินหรือไง”


“คะ? เอ่อ... ค่ะ” ฉันกระพริบตาไล่ความมึนงงต่อการกระทำของเขาแล้วเดินมานั่งที่ตัวเอง ตักอาหารทานเงียบๆ โดยที่สายตาก็เหลือบมองผู้ชายตรงหน้าเป็นระยะๆ พี่ไรม์ในชุดนักศึกษานี่ดูดีจริงๆ นั่นแหละ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ฉันกำลังสังเกตสีหน้าของเขาอยู่ต่างหาก หน้าตาเขาเรียบนิ่งเหมือนเวลาปกติเลย


นี่เขาจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เลยสินะ...


“จะจ้องอีกนานไหม รีบกินสิ เดี๋ยวก็ไปเรียนสาย”


ติ๊ง!


เสียงแชทของฉันดังขึ้นขัดพี่ไรม์ ฉันหยิบมาเปิดอ่านก่อนจะทำหน้าตกใจรีบลุกขึ้นเตรียมเก็บชามตัวเอง


“พี่โชกับหวานมารอแล้ว ฟองไปเรียนก่อนนะคะ”


“ไม่ต้องไป นั่งลง” มือหนาคว้าจับท่อนแขนฉันแล้วดึงให้นั่งลงที่เดิม ฉันไม่ยอมนั่งตามเขาสั่งจนถูกสายตาดุๆ จ้องใส่ “บอกให้นั่งลง”


“ทำไมคะ ฟองมีเรียนเช้านะคะพี่ไรม์ ถ้าฟองไม่รีบไป...”


“เดี๋ยวฉันไปส่งเอง”


“เอ๊ะ...” ฉันชะงักมองคนพูดที่ยังทำหน้านิ่งไม่เปลี่ยน เขาตักอาหารคำสุดท้ายเข้าปากเสร็จก็ลุกขึ้นยืนหยิบจานของทั้งฉันและเขาไปเก็บที่อ่างล้างจาน ฉันยืนมองแผ่นหลังของร่างสูงด้วยความมึนงงรอบที่สามของวัน จนกระทั่งที่ไรม์หันกลับมาแล้วเดินมาหยุดยืนตรงหน้าฉัน สีหน้านิ่งเรียบของเขาแฝงความไม่พอใจบางอย่าง


“ฉันไม่ชอบพูดซ้ำ เรื่องเมื่อคืนก็เหมือนกัน”


คราวนี้ฉันงงหนักกว่าเดิมอีก พี่ไรม์กำลังพูดถึงเรื่องอะไร เมื่อคืนทำไม...


เดี๋ยวนะ... หรือเขาจะหมายถึง...


Rrr...


ฉันสะดุ้งกับเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ในมือตัวเองรีบกดรับสายแล้วหลบสายตาดุๆ ของพี่ไรม์ ปลายสายคือหวานซึ่งโทรมาตามเพราะเห็นว่าฉันออกจากบ้านช้ากว่าปกติ


“เอ่อ... ขอโทษนะหวาน วันนี้ฟองคงไปด้วยไม่ได้แล้ว หวานไปกับพี่โชก่อนเลยนะ”


[อ้าว ทำไมล่ะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า ทำไมจู่ๆ ไปด้วยกันไม่ได้?]


“อ้อ ไม่มีอะไรหรอก คือพอดีว่า... อ๊ะ! เดี๋ยวสิคะพี่ไรม์ ฟองคุยสายอยู่นะคะ” ฉันเงยหน้าขึ้นมองพี่ไรม์ที่จู่ๆ ก็ดึงข้อมือฉันให้เดินออกจากบ้าน เขากดเปิดประตูรั้วแล้วพาไปที่รถ พอเงยหน้ามองก็เห็นว่าสายตาพี่ไรม์มองไปทางหน้าบ้าน ซึ่งเป็นจุดที่รถของพี่โชจอดรออยู่


“พูดมาก เสียเวลา วางสายซะถ้าไม่อยากไปเรียนสาย”


ฉันค้อนใส่คนตัวสูงเล็กน้อยเมื่อหวานวางสายไปแล้ว เธอคงจะเห็นแล้วว่าฉันอยู่กับพี่ไรม์ รถของพี่โชขับออกไปในตอนที่พี่ไรม์เปิดประตูขึ้นรถ ฉันมองคนเอาแต่ใจแสนเผด็จการก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถบ้าง


ตลอดการเดินทางมามหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความเงียบ กระทั่งรถมาจอดหน้าคณะและฉันเอ่ยขอบคุณเขาก่อนจะลงจากรถ


“เดี๋ยว” มือหนาคว้าแขนฉันเอาไว้ ฉันหันมองเขา สีหน้าเขายังคงความเย็นชา ทว่าสายตาคล้ายมีประกายบางอย่างแฝงอยู่ในนั้น “เรื่องเมื่อคืน...”


“...” ฉันนิ่งงัน หวนนึกถึงเรื่องที่พี่ไรม์พูดเมื่อคืน ไม่หรอก... เขาเมามากไม่ใช่เหรอ เมาจนหลับเลยด้วย เขาไม่น่าจะจำมันได้นะ “เมื่อคืนทำไมเหรอคะ พี่ไรม์ก็แค่เมามากจนหลับไป...”


“เฮอะ!” พี่ไรม์กระแทกเสียงในลำคอขัดฉันแล้วปล่อยมือออก ฉันกระพริบตามองคนที่เปลี่ยนอารมณ์ไปมาด้วยความไม่เข้าใจ เขาเป็นอะไรของเขาเนี่ย ทำฉันสับสนตั้งแต่เช้าแล้วนะ


“งั้นฟองขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณที่มาส่งค่ะ” ฉันเปิดประตูลงรถ จังหวะที่กำลังจะปิด พี่ไรม์พูดแทรกขึ้นมาด้วยเสียงห้วนๆ โดยไม่ได้มองหน้าฉัน


“เลิกเรียนแล้วไปรอที่ชมรม”


“คะ?” คิ้วสวยขมวดมุ่น


“เธอนี่มัน... ซื่อจนน่าโมโห!


ฉันเผยอปากน้อยๆ มองรถพี่ไรม์ขับออกไป เขาเป็นอะไรของเขาเนี่ย เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายจนฉันตามอารมณ์ไม่ทันแล้ว!


ต่อค่ะ


“รอนานไหมคะพี่โช”


ฉันส่งเสียงทักร่างสูงในชุดนักศึกษาที่กำลังยืนพิงรถสปอร์ตรออยู่หน้าคณะ พี่โชหันมายิ้มให้ฉันท่ามกลางสายตาสาวๆ ที่มองเขาเป็นตาเดียว


“พี่เพิ่งมาถึงน่ะ งั้นเราไปกันเลยไหม” พี่โชเปิดประตูรถให้ฉันก่อนอ้อมมานั่งฝั่งคนขับ “ยัยหวานรู้ไหมว่าเรามากับพี่”


“รู้ค่ะ ฟองบอกว่ามีธุระจะรบกวนพี่นิดหน่อย หวานก็เลยไม่ซักไซ้อะไร”


“ฟองเลยต้องโกหกเพราะพี่แท้ๆ พี่ขอโทษนะ”


“โกหกอะไรกันคะ ฟองก็มีธุระต้องไปทำกับพี่โชจริงๆ นี่นา พี่โชชวนฟองไปซื้อของขวัญวันเกิดให้หวาน ฟองก็ได้โอกาสซื้อของขวัญให้หวานด้วยเหมือนกัน เราต่างก็ได้ประโยชน์ทั้งคู่นี่คะ” ฉันยิ้มตอบ


ย้อนกลับไปเมื่อช่วงสายๆ ของวัน พี่โชโทรมาปรึกษาฉันเรื่องที่อีกไม่กี่วันจะถึงวันเกิดหวานแล้ว แต่พี่โชยังหาซื้อของขวัญให้น้องสาวตัวเองไม่ได้ เขาจึงชวนฉันไปเดินหาซื้อของขวัญเป็นเพื่อนด้วยกันเย็นนี้ ซึ่งฉันเองก็ยังไม่ได้ซื้อของขวัญให้หวานพอดี จึงตกปากรับคำมากับเขาอย่างที่เห็นนี่แหละ


“ว่าแต่พี่โชคิดออกหรือยังคะว่าจะซื้ออะไรให้หวานดี” ฉันชวนคุยตอนรถเลี้ยวเข้าลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง เมื่อจอดรถเสร็จเราสองคนลงจากรถและเดินคู่กันเข้ามาด้านใน ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย ปกติฉันไม่ค่อยได้มาเที่ยวห้างสักเท่าไหร่น่ะ


“ตอนนี้พี่คิดออกแต่พวกอุปกรณ์วาดภาพอ่ะ นึกอย่างอื่นไม่ออกเลยจริงๆ” พี่โชเกาหัวเก้อๆ เขาดูไม่คุ้นชินกับการเลือกซื้อของให้ผู้หญิงสักเท่าไหร่


“อย่าบอกนะคะว่าพี่ซื้อแบบนั้นให้หวานทุกปีน่ะ”


“อ่า... ทำไมฟองรู้ล่ะ”


ให้ตายสิ... ฉันถอนใจใส่พี่โช ไม่รู้จะเอ็นดูหรือสงสารเขาดี เขาเป็นพี่ชายที่ใส่ใจน้องสาวมากก็จริง แต่กลับไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับความชอบของหวานเลย อาจจะเป็นเพราะความต่างระหว่างเพศด้วยละมั้ง


“ถ้าอย่างนั้นเราไปร้านนั้นกันไหมคะ” ฉันชี้ไปทางร้านรองเท้าแบรนด์โปรดของหวาน พี่โชมองตามพลางพยักหน้ารับ “อาทิตย์ก่อนเห็นหวานบ่นเรื่องรองเท้าที่ใส่อยู่ คิดว่าถ้าพี่โชซื้อรองเท้าคู่ใหม่ให้เธอน่าจะดีใจนะคะ”


“โอ้โห... พี่ไม่ทันนึกถึงเรื่องนี้เลย ลืมไปได้ยังไงว่ายัยหวานชอบใส่รองเท้าผ้าใบ” สีหน้าพี่โชดีขึ้นทันตา เขายิ้มให้ฉันจนตาโค้งสวย “ขอบคุณมากนะฟอง ถ้าไม่ได้ฟองพี่คงซื้อของเดิมๆ เหมือนทุกปีแน่”


“ไม่เป็นไรค่ะ งั้นพี่โชเลือกรองเท้าไปก่อนนะคะ ฟองขอไปดูร้านเครื่องประดับตรงนั้นหน่อย” แล้วฉันก็แยกตัวออกมาเลือกซื้อสร้อยข้อมือน่ารักๆ หนึ่งเส้นให้กับหวาน ไม่นานพี่โชก็เดินมาหา เขากวาดสายตามองสินค้าในตู้ตรงหน้าฉัน


“ฟองชอบอันไหนเหรอ” จู่ๆ เขาก็ถามขึ้นมา ฉันจึงไล่สายตามองสร้อยข้อมือในตู้กระจกทีละเส้น


“อืม... เส้นนี้ค่ะ” ชี้ไปที่สร้อยข้อมือที่มีลวดลายสีครามแซมเงิน


“อ่าหะ ฟองชอบสีฟ้าสินะ”


“ค่ะ ฟองชอบสีคราม” ฉันยิ้มมองสร้อยข้อมือเส้นนั้นพลางหวนคิดถึงภาพในอดีต “สีครามเป็นสีของท้องฟ้าและผืนทะเล มันเป็นสีของอิสระค่ะ”


“ถ้างั้นผมซื้อเส้นนี้ครับ”


“เอ๊ะ?” ฉันหันมองผู้ชายข้างตัว พี่โชส่งบัตรเครดิตให้พนักงานขายแล้วหันมายิ้มให้ฉัน ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรเขาก็ส่งถุงที่มีสร้อยข้อมือเส้นนั้นมาให้ฉัน “อะไรกันคะ?”


“ถือเป็นการขอบคุณที่ฟองมาซื้อของขวัญเป็นเพื่อนพี่ไง”


“มันมากไปค่ะพี่โช ฟองก็ได้มาซื้อของขวัญให้หวานด้วยเหมือน ฟองรับไม่ได้หรอกค่ะ” ฉันไม่ยอมยื่นมือออกไปรับ พี่โชทำหน้าหงอยเล็กน้อย สองตาหลุบมองถุงในมือตัวเอง


“แต่พี่ซื้อมาแล้วนะ ฟองรับไปเถอะ ถือว่าเป็นของขวัญที่เราได้พบกันก็ได้” เขาพยายามหว่านล้อมฉันอีกรอบ “นะ?”


ฉันยืนมองพี่โชด้วยสีหน้าลำบากใจ ทำไมเขาถึงทำอะไรไม่ปรึกษาฉันเลยละเนี่ย คิดจะซื้อก็ซื้อให้เลย ให้ตายสิ


“ก็ได้ค่ะ ฟองรับไว้ก็ได้ค่ะ” ฉันถอนใจให้กับความใจอ่อนของตัวเองขณะรับถุงสร้อยข้อมือมาจากพี่โช เขายิ้มกว้างเหมือนเด็กๆ แถมยังกำชับให้ฉันสวมอีกด้วย สุดท้ายฉันก็ยอมให้เขาหยิบสร้อยข้อมือออกมาสวมให้


“เหมาะกับฟองมากเลย” ฉันก็คิดว่ามันสวยมากจริงๆ แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่านี่มันไม่ถูกต้องแปลกๆ ยิ่งตอนที่มองไปทางสาวๆ ที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากพวกเราแล้วเห็นว่าพวกเธอกำลังมองมาด้วยสายตาขัดเขิน ฉันก็ยิ่งรู้สึกไม่ดียังไงไม่รู้


“โอ๊ะโอ ดูสิว่าฉันเจอใคร?” เสียงทักจากด้านหลังเรียกสายตาฉันกับพี่โชหันมองพร้อมกัน ทันทีที่เห็นหน้าเขาหัวใจฉันกระตุกวูบขึ้นมาทันที


“คะ คูเปอร์!” ฉันแทบจะตะโกนชื่อเขาออกมาเลยก็ว่าได้ คูเปอร์ยักยิ้มรับเหมือนกำลังเห็นเรื่องสนุก เขาควงผู้หญิงมาด้วยคนหนึ่ง และเธอกำลังมองฉันด้วยสายตาไม่ชอบใจอย่างไม่ปิดบัง


“ก็คิดอยู่ว่าใครกันนะหน้าคุ้นๆ ที่แท้ก็เธอนี่เอง ไง มาทำอะไรที่นี่ล่ะ” คูเปอร์ทักทายฉันด้วยสีหน้ายิ้มๆ ก่อนจะหลุบตามองข้อมือฉันแล้วเลื่อนสายตาไปทางพี่โช “อ้อ... มาเดตกับแฟนเหรอ?”


“มะ ไม่ใช่นะ เราไม่ใช่แฟนกัน แล้วก็ไม่ได้มาเดตอะไรด้วย” ฉันรีบปฏิเสธทันทีราวกับกลัวว่าคูเปอร์จะเข้าใจผิดแล้วเอาไปบอกพี่ไรม์ ทั้งที่ความจริงแล้วเขาไม่ได้รู้เรื่องระหว่างฉันกับพี่ไรม์สักหน่อย ฉันมันตื่นตูมไปเองแท้ๆ


“อ้อๆ ไม่ใช่แฟนเนอะ ก็เห็นให้ของแทนใจกัน ไอ้ฉันก็เลยคิดไปไกล ต้องขอโทษด้วยที่เข้าใจผิด” ถึงปากเขาจะพูดแบบนั้น แต่สีหน้าไม่ได้มีความรู้สึกผิดเลยสักนิด แล้วของแทนใจที่ว่านั่นมันอะไรกัน พี่โชก็แค่ให้สร้อยข้อมือฉันเป็นของขวัญเฉยๆ เองนะ


“ไปกันได้หรือยังล่ะคูเปอร์ ฉันหิวแล้วนะ” ผู้หญิงข้างกายคูเปอร์กระตุกแขนเขาเบาๆ ฉันจึงหันมองพี่โชเป็นเชิงว่าเราก็ไปกันเถอะ ทว่ายังไม่ทันที่ฉันจะได้บอกลาอะไร จู่ๆ คูเปอร์ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อสายหาใครคนหนึ่ง และประโยคต่อมาของเขาก็ทำให้ฉันนิ่งค้างไปเลย


“ไงไอ้ไรม์ มึงอยากมาแดกข้าวที่ห้างกับกูไหม?”



TO BE CONTINUED


TALK
น้องงง โดนฟ้องแล้วว อิพี่จะทำไงกับน้องเนี่ย
ลืมนัดแถมยังไปกับชายอื่นอีกกก
ากเรื่อง #พี่ฌอน กับ #พี่โต ด้วยค่ะ เริ่มอัพแล้วน้าา

ยังมีหนังสืออยู่นะคะ

คลิ๊กรูป!



Ebook พี่ไรม์วางจำหน่ายแล้วนะคะ
เปย์เลย >> https://joo.gl/LcLH6F

อย่าลืมแอดแฟน กดโหวตหัวใจ 
และคอมเม้นท์ให้ด้วยนะคะ
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]
.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 204 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #662 yoyo23727 (@yoyo23727) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 21:31

    ทำดีมากค่ะ คูเปอร์มารับรางวัลกับรีดมา5555
    #662
    0
  2. #661 25390217 (@25390217) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 20:50

    คูเปอร์คือมือวางระเบิด...เฮ้อสงสารฟองจัง

    #661
    0
  3. #660 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 23:24
    ยังไงดีล่ะคะลูกสาว
    #660
    0
  4. #659 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 01:32
    อย่าไปสนใจเลยฟอง
    #659
    0
  5. #658 Ployly Kwankamon (@plumplazy) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 16:51
    ทำดีแล้วฟอง อย่าไปสนใจพี่ไรม์
    #658
    0
  6. #657 Tanyong Yong (@tanyong1990) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 14:59
    โดยดีอีกแล้วฟองเอ้ย
    #657
    0
  7. #656 Suwimon97 (@Suwimon97) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 07:44

    รอนะค้าา
    #656
    0
  8. #655 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 01:38

    อิไรม์นี่มันลีลามากจริงๆ

    #655
    0
  9. #654 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 08:26
    แกล้งคนเอาแต่ใจอย่าทำเป็นจำได้นะฟอง ซึนไปก่อน
    #654
    0
  10. #652 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 20:57
    พูดดีๆสิพี่ไรม์
    #652
    0
  11. #651 Tanyong Yong (@tanyong1990) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 20:57
    เขาจะสวีทกันแล้ว ดีใจจจจจจ
    #651
    0
  12. #650 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 19:21

    กินยาลืมเขย่าขวดหรือเปล่าอิไรม์

    #650
    0
  13. #649 yoyo23727 (@yoyo23727) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 14:22
    พบคนชี้หวง 1 อัตตรา
    #649
    0
  14. #648 Tanyong Yong (@tanyong1990) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 21:48
    ไรทมาต่อเถอะค่าาา ใจจิขาด
    #648
    0
  15. #647 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 21:20
    ไปส่งอ่ะไปส่ง
    #647
    0
  16. #646 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 16:31
    รอค่าาา
    #646
    0