[END]BRO #Chain รุ่นพี่ล่ามรัก!

ตอนที่ 31 : CHAIN 26 ► เริ่มต้นใหม่ [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,726
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 200 ครั้ง
    8 ต.ค. 62






CHAIN 26

[เริ่มต้นใหม่]


ฉันกลับมาถึงบ้านในตอนหัวค่ำ พี่โชรอจนฉันเข้ามาในบ้านเรียบร้อยแล้วเขาถึงขับรถเลี้ยวเข้าประตูบ้านตัวเองไป ฉันหันกลับมามองรถสปอร์ตคันหรูที่จอดนิ่งอยู่ในโรงรถ


พี่ไรม์กลับมาแล้ว...


ฉันอยากจะเขกหัวตัวเองแรงๆ สักที ฉันลืมไปเสียสนิทเลยว่าพี่ไรม์บอกให้ฉันไปรอเขาที่ชมรม แต่ฉันกลับไม่ได้ไปตามนัด มานึกได้ก็ตอนที่คูเปอร์โทรหาพี่ไรม์นั่นแหละ ฉันไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรต่อหลังจากนั้นไหม เพราะมัวแต่ตกใจเลยดึงแขนพี่โชให้เดินหนีออกมาซะก่อน


ภายในบ้านเปิดไฟสว่างเพียงแค่ห้องรับแขก ฉันกวาดสายตามองหาร่างสูงแต่ก็ไร้วี่แววของเขา มองไปทางบันไดพลางคิดในใจว่าพี่ไรม์คงอยู่บนห้องของเขาแล้ว เขาอาจจะไม่ได้ใส่ใจกับนัดเหมือนกันล่ะมั้ง


“เฮ้อ...” เผลอถอนหายใจเบาๆ ตอนเดินมาถึงโซฟารับแขก ทว่ายังไม่ทันได้วางกระเป๋าก็ต้องสะดุ้งเฮือกกับความเคลื่อนไหวบางอย่างด้านหลัง หันมองก็พบกับใบหน้าเย็นชาและสายตาเย็นเหยียบกำลังมองมา "พะ พี่ไรม์...”


“ก็ยังจำชื่อฉันได้นิ” น้ำเสียงเย็นๆ ชวนขนลุกบ่งบอกว่าเขากำลังอยู่ในอารมณ์ที่ติดลบมากๆ มองไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่มันไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ “แล้วทำไมถึงลืมว่ามีนัดกับฉัน?”


“ฟอง... ฟองขอโทษค่ะ พอดีฟองมีธุระ...”


“ธุระอะไร? ไปเดินเล่นห้างกับไอ้เวรนั่นน่ะเหรอ!


ฉันหลับตาลงข่มความประหม่าของตัวเอง ด้วยไม่คิดว่าพี่ไรม์จะโกรธถึงขนาดนี้ ฉันรู้ว่าตัวเองผิดที่ลืมนัดเขา แต่จะให้ฉันทำยังไงล่ะ ก็มันลืมไปแล้วนี่ แล้วทำไมเขาต้องพาลใส่พี่โชแบบนั้นด้วย ไม่เห็นจะเกี่ยวกันสักหน่อย


“กล้ามากนะอองฟอง เธอผิดนัดฉันเพื่อไปกับมัน เห็นมันสำคัญมากงั้นสินะ”


“ไม่ใช่นะคะ!” ฉันเงยหน้ามองพี่ไรม์พร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธ “ฟองไม่ได้คิดแบบนั้นเลย ฟองไปกับพี่โชก็เพราะจะไปซื้อของขวัญวันเกิดให้หวานค่ะ นี่ไงคะ”


ถุงของขวัญใบเล็กถูกยื่นให้พี่ไรม์เพื่อยืนยันคำพูดตัวเอง ทว่ามันกลับผิดพลาดมหันต์เพราะสายตาคมไม่ได้จ้องถุงแต่กำลังจ้องที่สร้อยข้อมือของฉันแทน


หมับ!


“นี่อะไร?” มือหนาคว้าจับข้อมือฉันแล้วกำมันแน่นจนฉันชักสีหน้าเล็กน้อย แรงบีบนั่นมันทำฉันเจ็บจนร้องไม่ออก “บอกไม่คิดอะไรแล้วใส่ของๆ มันทำไม คิดว่าฉันโง่มากเหรอวะ!


ฉันเม้มปากกลั้นความเจ็บปวดตรงข้อมือ นี่แสดงว่าคูเปอร์เล่าสิ่งที่เห็นให้พี่ไรม์ฟังหมดเลยสินะ ฉันอยากจะบ้าตายจริงๆ


“มันก็แค่ของขวัญ โอ๊ย... ฟองเจ็บนะคะพี่ไรม์!” ฉันทนไม่ไหวเผลอขึ้นเสียงใส่เขาเป็นครั้งแรก พี่ไรม์แสยะยิ้มเย็น นัยน์ตาทวีความดุดันขึ้นเรื่อยๆ เขาปล่อยข้อมือฉันออกเปลี่ยนเป็นจับแขนแล้วกระชากฉันขึ้นบันไดมาชั้นบน เขาพาฉันเข้ามาในห้องนอนก่อนจะผลักลงบนเตียง ฉันรีบเด้งตัวขึ้นนั่งถอยหลังกรูด้วยความหวาดระแวงทันที


“ฮึ! ระวังตัวเหลือเกินนะ!” ริมฝีปากหนาแค่นยิ้มใส่ เขาไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้ฉัน แต่เลือกยืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งแทน “ถอดออกซะ”


“คะ? อะไรนะคะ?!” ฉันเบิกตาโตรีบยกสองมือป้องหน้าอก สายตาหวาดกลัวราวกับกระต่ายตัวน้อยกำลังจะโดนเสือตัวร้ายขย้ำ


“ถอดสร้อยข้อมือนั่น... ก่อนที่ฉันจะถอดเสื้อผ้าเธอแทน!


อ่ะ... เขาหมายถึงถอดสร้อยข้อมือหรอกเหรอ...


ฉันก้มมองสร้อยข้อมือสีฟ้าครามที่เพิ่งได้รับมาจากพี่โชด้วยความเสียดายนิดๆ มันสวยมากเลยนะ ฉันไม่อยากถอดมันเลยแฮะ


“อองฟอง”


“ค่ะๆ ถอดแล้วค่ะ!” ฉันปลดสร้อยออกจากข้อมือแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนเผด็จการ พี่ไรม์ขยับยิ้มพอใจก่อนจะก้มลงเปิดลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งของฉันแล้วหยิบบางอย่างขึ้นมา ฉันเบิกตากว้างมองสิ่งนั้นด้วยความตกใจ “พี่ไรม์จะทำอะไรคะ?”


คนถูกถามเปิดกล่องเล็กๆ ใบนั้นออกแล้วหยิบสิ่งที่อยู่ในกล่องออกมาถือก่อนเดินตรงมาทางฉัน ความมึนงงมันอยู่เหนือความหวาดระแวงอยู่มาก ฉันจึงทำเพียงนั่งมองสิ่งที่อยู่ในมือเขานิ่งๆ


“อ๊ะ...” ฉันสะดุ้ง ตอนที่พี่ไรม์จับมือฉันขึ้นมาแล้วสวมสิ่งนั้นลงบนนิ้วนางข้างซ้าย ความเย็นเฉียบของเครื่องเงินเรียกสติการรับรู้กลับมาแทบจะทันที ฉันจ้องแหวนเงินเกลี้ยงเกลาบนนิ้วก่อนจะช้อนตามองพี่ไรม์ด้วยความไม่เข้าใจ “อะไรกันคะ... นี่มันแหวนแต่งงานของเรา?”


ฉันยังจำได้... วันแรกหลังจากแต่งงานกับพี่ไรม์ เขาสั่งให้ฉันถอดแหวนออก ตัวเขาเองก็เช่นกัน เหตุผลสั้นๆ คือเขาไม่อยากให้สิ่งนี้มาผูกมัดกันและกันไว้ และเขาก็ไม่ได้เต็มใจจะสวมมันตั้งแต่แรกด้วย นับจากวันนั้นฉันเก็บแหวนลงกล่องแล้วใส่มันไว้ในลิ้นชักมาโดยตลอด จะนำออกมาสวมแค่เฉพาะเวลาที่ต้องเจอแม่รินกับลุงภาคเท่านั้น


“สวมไว้ ห้ามถอด” เขาปล่อยมือฉันแล้วเอ่ยสั่ง เบือนหน้าหนีไปทางอื่นเหมือนหลบตากัน แต่ฉันไม่ยอมง่ายๆ หรอกนะ


“ทำไมคะ? ทำไมต้องสวมด้วยในเมื่อตอนนั้นพี่ไรม์เป็นคนสั่งให้ฟองถอดมันเองนะ”


“ฉันบอกให้สวมก็สวมสิ ทำไมต้องถามมาก”


“ก็ฟองไม่เข้าใจนี่คะ พี่สั่งให้ฟองสวมทั้งที่ตัวพี่เองไม่สวม มันไม่ยุติธรรมเลยค่ะ” ฉันว่าฉันใจกล้าขึ้นนะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงนั่งเงียบไม่หือไม่อือต่อคำสั่งของพี่ไรม์ แต่ตอนนี้ฉันกลับเถียงเขาไม่หยุด ถึงจะหวั่นๆ อยู่บ้างก็เถอะ


พี่ไรม์หรี่ตามองฉันชั่วครู่ เดาไม่ถูกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เขาเดินออกจากห้องไปไม่นานก็กลับเข้ามาอีกครั้ง ในมือถือกล่องแหวนมาด้วยเช่นกัน ฉันอ้าปากค้างนิดๆ ตอนพี่ไรม์เปิดกล่องแล้วหยิบแหวนออกมาสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง นี่เขายอมสวมมันจริงๆ เหรอ?


“ยุติธรรมพอไหม?”


ฉันไม่เข้าใจ... ไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้เลยสักนิด มันเกิดอะไรขึ้นกับพี่ไรม์กันแน่ ทำไมอยู่ๆ เขาถึงเปลี่ยนไปแบบนี้ ทั้งที่ปกติแล้วเขาไม่เคยสนใจไยดีฉันเลยด้วยซ้ำ แต่นี่ถึงขั้นยอมสวมแหวนแต่งงานคู่กับฉัน มันแปลกเกินไปแล้ว...


“พี่ไรม์ทำแบบนี้ทำไมคะ” ฉันกลั้นใจถามออกไปในที่สุด เงยหน้ามองคนสูงกว่าอย่างต้องการคำตอบ “ที่ทำมาทั้งหมดนี่คืออะไรกันคะ?”


“ก็แค่ใส่แหวน จะสงสัยอะไรนัก”


“ไม่ใช่... มันไม่ใช่แค่การใส่แหวน แต่มันคือการผูกมัดเราสองคนไว้ด้วยกันไม่ใช่เหรอคะ? มันคือโซ่ที่ล่ามเรา พี่เป็นคนพูดเองนี่ ตอนนั้น...”


“เพราะฉันอยากเริ่มต้นใหม่กับเธอไง”


ต่อค่ะ


ทุกคำพูดที่ฉันจะพูดหยุดชะงัก สองตาเบิกกว้างมองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เขาพูดประโยคนี้อีกแล้ว และคราวนี้เขาพูดมันโดยที่มีสติครบถ้วนด้วย


“คิดว่าเมื่อคืนฉันเมาจนจำอะไรไม่ได้งั้นเหรอ” ฉันหลุบตามองมือตัวเอง ไม่กล้าสบตากับเขาเลยสักนิด ฉันคิดว่าเขาเมามากจนจำอะไรไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ “ฉันบอกว่าอยากจะเริ่มต้นใหม่กับเธอ นั่นหมายความว่าฉันคิดแบบนั้นจริงๆ”


“ทำไมคะ...” วันนี้ฉันถามคำนี้ไปกี่ครั้งแล้วนะ พี่ไรม์ทำให้ฉันสับสนมากจริงๆ “ทำไมถึงอยากเริ่มต้นใหม่ ทั้งที่ระหว่างเราไม่เคยแม้แต่จะเริ่มต้นกันเลยด้วยซ้ำ”


“...” พี่ไรม์เงียบไป ฉันจึงเงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าหล่อเหลายังคงนิ่งเรียบ เขาก็ยังเป็นเขาไม่เปลี่ยนแปลง


“ถ้าการที่พี่อยากจะเริ่มต้นใหม่กับฟอง เพราะพี่รู้สึกผิดหรือรู้สึกติดค้างเรื่องที่พี่เป็นคนให้ฟองทานยานั่นจนเข้าโรงพยาบาล... ถ้าเพราะเรื่องนั้นก็ไม่จำเป็นหรอกค่ะ”


ฉันขยับยิ้มบางแม้นัยน์ตาจะสั่นไหว ฉันพอจะรู้ว่าพี่ไรม์กำลังรู้สึกอย่างไร หลังจากได้ฟังคำวินิจฉัยจากหมอฉันก็รู้ทันทีว่าพี่ไรม์จะต้องโทษตัวเองแน่ๆ ว่าเขาคือต้นเหตุ เพราะอย่างนั้นฉันถึงพยายามทำตัวปกติ ทำเหมือนว่าฉันไม่เป็นไร เพื่อให้พี่ไรม์สบายใจ แต่เหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลสินะ


“พี่ไม่จำเป็นต้องรู้สึกติดค้างอะไรฟอง ไม่ต้องฝืนใจทำในสิ่งที่ไม่อยากจะทำ ไม่ต้องพยายามทำดีกับฟองหรืออะไรทั้งนั้น”


“...”


“หรือถ้าพี่อยากจะชดใช้จริงๆ ก็อย่ามาให้ความหวังฟองอีกเลยค่ะ เราต่างคนต่างอยู่เหมือนเดิมก็ดีอยู่แล้ว พี่ไม่จำเป็นต้องสนใจฟอง ต่อไปนี้ฟองคืนอิสระให้กับพี่ ฟองจะไม่ผูกมัดพี่เอาไว้อีกแล้ว”


ฉันรู้ดีว่าตัวเองกำลังพูดอะไรออกมา ฉันมีสติดีทุกอย่าง หากเป็นก่อนหน้านี้ฉันคงดีใจมากที่ได้ยินประโยคนี้จากปากพี่ไรม์ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว...


มันเจ็บนะ... การที่ฉันรักพี่ไรม์โดยไม่เคยรับรู้ถึงความเจ็บปวดของเขาเลยมาตลอดเวลาสิบกว่าปี มันสร้างรอยแผลบาดลึกในหัวใจฉัน


เพราะฉันรักเขา... เขาจึงเจ็บปวด... เพราะความเอาแต่ใจของฉันเขาถึงไร้อิสระ... พี่ไรม์ต้องทนทุกข์อยู่ในความรู้สึกสิ้นหวังแค่ไหน... ฉันไม่เคยรับรู้เลย...


เพราะอย่างนั้นฉันถึงไม่อยากพรากอะไรไปจากพี่ไรม์อีกแล้ว ไม่อยากผูกมัดเขาไว้กับความรักของฉันอีก หากการแต่งงานกับฉันแลกมาด้วยชีวิตอิสระของเขา ฉันก็ยินดีที่จะให้เขาได้ใช้ชีวิตอย่างที่เขาต้องการโดยไม่เข้าไปก้าวก่ายอีก


ฉันจะไม่ล่ามพี่ไรม์ไว้ด้วยโซ่ของคำว่าแต่งงานอีกแล้ว...

 


[บทบรรยาย ไรม์]


ยอมรับเลยว่าตอนนี้ผมพูดอะไรไม่ออก ไม่สิ... ผมไม่รู้ว่าตัวเองควรจะพูดอะไรมากกว่า ก่อนหน้านี้ผมคิดทบทวนซ้ำๆ จนแทบจะบ้าเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างเรา ผมรู้สึกผิดต่ออองฟองมาก ผมรู้สึกติดค้างเธอก็จริง ผมอยากจะชดใช้และชดเชยให้กับเธอ สิ่งที่อองฟองพูดมานั้นถูกต้อง แต่มันไม่ใช่ทั้งหมด


ผมไม่ได้อยากเริ่มต้นใหม่กับเธอเพราะความรู้สึกครึ่งๆ กลางๆ แบบนั้น ผมใช้เวลาคิดเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนได้คำตอบนี้ออกมา ผมตอบตัวเองไม่ได้ว่าผมรู้สึกกับอองฟองแบบไหน รู้เพียงว่าเวลานี้เธอเป็นผู้หญิงของผมแล้ว เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมาย และผมมีสิทธิ์โดยชอบธรรมทุกอย่างในตัวเธอ


ยัยนั่นรักพี่มาก รักมาตลอดสิบกว่าปี แต่พี่รู้อะไรไหม... นับจากวันแต่งงานผมไม่เคยเห็นยัยนั่นยิ้มอย่างมีความสุขสักครั้ง ทั้งที่การใช้ชีวิตคู่ร่วมกับพี่คือสิ่งที่ยัยนั่นเฝ้าฝันมาโดยตลอดแท้ๆ


ผมกำหมัดแน่นตอนที่เสียงของแรมพ์ดังขึ้นในหัว สายตาจ้องมองใบหน้าสวยหวานของผู้หญิงตรงหน้า ทำไมกันนะ... ทำไมตอนนี้ผมถึงมองว่าอองฟองช่างเปราะบางเสียเหลือเกิน ราวกับว่าถ้าสัมผัสโดนก็อาจทำให้เธอแตกสลายได้ทุกเมื่อ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ผมเอาแต่ทำไม่ดีกับเธอ ทำร้ายเธอสารพัดเหมือนคนโง่งมที่จมอยู่แต่ในความเจ็บปวดของตัวเองจนตามืดบอด ผมโยนความรู้สึกโกรธที่มีต่อแม่ไปใส่เธอโดยที่เธอไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย ผมมัวแต่ฝังใจกับเรื่องในอดีตจนเผลอทำร้ายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า


ผมนี่มันโง่จริงๆ โง่อย่างบัดซบ!


ผมเคยคิดว่าสิ่งที่ผมต้องการมาตลอดคืออิสระ แต่มันไม่ใช่... สิ่งที่ผมต้องการคือใครสักคนที่รักและเข้าใจผมต่างหาก และคนๆ นั้นก็ยืนอยู่ตรงหน้าผมแล้ว...


ผมรู้ว่าอองฟองรักผมมาตลอด ผมรู้มาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ผมหลงคิดไปว่าเมื่อเวลาผ่านไปเธอก็คงจะลืมผม จนกระทั่งเมื่อวันที่เรากลับมาพบกันอีกครั้ง และผมได้เห็นสายตาที่เธอใช้มองมา มันเป็นสายตาเหมือนกับเมื่อสิบสองปีก่อนไม่มีผิด


อองฟองไม่เคยเปลี่ยนไปเลย เธอเคยรักผมยังไงก็ยังคงรักอยู่อย่างนั้น แต่กลับเป็นผมต่างหากที่เปลี่ยน... คือผมเองที่เปลี่ยนไป


ผมตัดสินใจก้าวเข้าหาร่างบาง อองฟองยังคงยืนนิ่งไม่ได้ขยับหนี เธอเพียงมองผมตอบด้วยสายตาสั่นไหว มือหนายกขึ้นสัมผัสข้างแก้มเกลี่ยเช็ดน้ำตาเม็ดใสอย่างทะนุถนอม


“ขอโทษนะ... ฉันขอโทษจริงๆ”


ริมฝีปากบางเม้มแน่น แววตาสับสนของเธอสั่นไหว ผมดึงร่างบางเข้ามากอด มันเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกอยากจะเหนี่ยวรั้งอะไรสักอย่างเอาไว้ อองฟองขัดขืนอ้อมกอดผมเล็กน้อย เหมือนเธอกำลังต่อสู้กับความสับสนของตัวเองอยู่


“พี่ไรม์ทำแบบนี้ทำไม... ฮึก ฟองไม่อยากสำคัญตัวเองผิดนะคะ อย่ามาทำเหมือนให้ความหวังฟองแบบนี้” ผมกระชับกอดเธอแน่นขึ้นเพื่อตอกย้ำว่าการกระทำนี้ไม่ได้ล้อเล่น


“ขอโทษที่เคยพูดไม่ดีกับเธอ” ผมกระซิบเสียงแผ่ว คนตัวเล็กหยุดดิ้นหนีทันที เธอยอมให้ผมกอดนิ่งๆ เหมือนกำลังรับฟัง “ขอโทษที่เคยทำร้ายความรู้สึกเธอ ฉันขอโทษจริงๆ”


“...”


“ฉันก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองรู้สึกยังไง และไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ฉันอาจทำให้เธอเสียใจอีก หรืออาจจะเผลอทำร้ายจิตใจเธอ แต่ว่านะฟอง... ฉันอยากจะเริ่มต้นใหม่กับเธอจริงๆ”


ผมผละตัวออกจากอองฟอง สองมือประคองใบหน้าเธออย่างแผ่วเบา คนไร้เดียงสาอย่างเธอคงต้องพูดให้ชัดเจนถึงจะเข้าใจงั้นสินะ


“เรามาเริ่มต้นใหม่ด้วยกันเถอะนะ อองฟอง”



TO BE CONTINUED


TALK
งื้อออ อิพี่สำนึกผิดแล้วจริงๆ จ้าา
พวกเราจะให้อภัยดีไหมน้าาา น้องจะยอมอิพี่ไหม จะใจอ่อนไหมนะ -..-
ากเรื่อง #พี่ฌอน กับ #พี่โต ด้วยค่ะ เริ่มอัพแล้วน้าา

ยังมีหนังสืออยู่นะคะ

คลิ๊กรูป!



Ebook พี่ไรม์วางจำหน่ายแล้วนะคะ
เปย์เลย >> https://joo.gl/LcLH6F

อย่าลืมแอดแฟน กดโหวตหัวใจ 
และคอมเม้นท์ให้ด้วยนะคะ
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]
.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 200 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #685 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 03:59
    จะเชื่อดีไหมนร้าาา
    #685
    0
  2. #684 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 03:58
    จะเชื่อดีไหมนร้าาา
    #684
    0
  3. #683 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 03:58
    จะเชื่อดีไหมนร้าาา
    #683
    0
  4. #682 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 03:58
    จะเชื่อดีไหมนร้าาา
    #682
    0
  5. #681 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 22:08

    ตอนนี้คงอยู่ที่อองฟองแล้วหล่ะว่าอองฟองจะตัดสินใจยังงัย

    #681
    0
  6. #680 Tanyong Yong (@tanyong1990) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 21:27
    จะหวายกันรึยังคะ หน่วงมานานแล้วว
    #680
    0
  7. #679 tannVV (@tannVV) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 19:15
    อย่าพึ่งเลย ขอเล่นตัวหน่อย อิพี่มันทำกับฟองไว้เยอะ
    #679
    0
  8. #678 Rich99 (@Rich99) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 15:22

    รักษาดีๆล่ะ อิพี่


    #678
    0
  9. #677 yoyo23727 (@yoyo23727) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 15:19
    ไม่ให้อภัยหรอกกกกก
    #677
    0
  10. #676 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 12:21
    สำนึกผิดแล้ว
    #676
    0
  11. #675 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 16:51

    ง่ายไปมั้ยอิไรม์คิดอยากจะทำอะไรก็ทำเคยถามอองฟองบ้างมั้ย

    #675
    0
  12. #674 25390217 (@25390217) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 21:35

    หวงน้องละซิ

    #674
    0
  13. #673 Tanyong Yong (@tanyong1990) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 20:49
    หวานกันสักทีเถอะจ้าาาาาา
    #673
    0
  14. #672 yoyo23727 (@yoyo23727) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 19:29
    หวงน้องแรงจริงนะพี่ไรม์คนซึน
    #672
    0
  15. #671 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 19:05
    รอเค้าสวีทกัน
    #671
    0
  16. #670 datakimm (@datakimm) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 18:17
    รออออออออออ
    #670
    0
  17. #669 ammptrm (@ammptrm) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 12:37
    เจิมฮะะ
    #669
    0
  18. วันที่ 29 กันยายน 2562 / 10:11

    รอคร่าาาาา

    #668
    0
  19. #667 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 00:07
    ใจเย็นนนนนนน
    #667
    0
  20. #666 Kfc0908123 (@Kfc0908123) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 22:16
    มาไวๆนะค่ะ
    #666
    0
  21. #665 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 21:50
    รอค่าาา
    #665
    0
  22. #664 yoyo23727 (@yoyo23727) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 21:46
    เจิมมมมม
    #664
    0
  23. #663 jannie211 (@jannie211) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 21:23
    รอออออ
    #663
    0