FUTURE วิศวะสุดหล่อขอหมอเป็นเมีย

ตอนที่ 24 : แล้วแต่พี่อนาเลย (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,029
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,328 ครั้ง
    10 พ.ค. 64




-23-

แล้วแต่พี่อนาเลย

 [ฟิวส์ คติพจน์]





ผมนั่งจ้องหน้าแม่อยู่เงียบๆ ท่านเองก็มองผมกลับมานิ่งๆ ขาเรียวของแม่ยกขึ้นไขว้กันแล้วพิงหลังกับโซฟา ตาที่ผมเคยคิดว่ามันอบอุ่นมองมาที่ผมเหมือนรอให้ผมพูดอะไรสักอย่าง แต่ผมพูดกับแม่ไปหมดแล้ว ผมบอกไปแล้วว่าผมรักพี่อนามาก มากจนไม่สามารถเลิกกับพี่อนาได้ ผมเคยพูดบอกแม่ผมไปตั้งนานแล้วว่าผมคบกับพี่เขาที่เป็นผู้ชาย เข้าใจว่าแม่อาจจะทำใจไม่ได้แต่แม่จะมาขัดขวางผมก็คงยอมไม่ได้เหมือนกัน


เห็นน้ำตาของพี่อนาใจผมแทบหยุดเต้น มันบีบรัดทุกความรู้สึกอยู่ในอกจนจะหายใจไม่ออก อยากโกรธทุกอย่างที่ทำให้ความรักของผมกับพี่เขามาอยู่ในจุดที่อึดอัดแบบนี้


“ฉันจะทำยังไงดี” แม่ผมว่าออกมาเมื่อรอนานแค่ไหนผมก็ทำแค่จ้องหน้า

“ไม่ต้องทำ ผมไม่เลิก” ผมบอกกลับไปเหมือนกัน

“ฟิวส์…”

“แม่…ตอนนั้นผมก็คิดนะว่าตัวเองอาจจะแค่หลงพี่เขาเหมือนที่แม่ว่า แต่แม่ครับ…ตอนนี้ผมก็ยังห่างจากพี่เขาไม่ได้เลย ผมมีความสุขมากเวลาอยู่กับพี่อนา ผมเลิกไม่ได้จริงๆ” ผมบอกท่าน ทุกครั้งอาจจะติดอ้อนที่เป็นลูกชายคนเดียว แต่ครั้งนั้นคือเหตุผลและความรู้สึกทั้งนั้น

“แต่ว่า…เขาเป็นผู้ชาย ลูกจะอยู่กับเขาได้ตลอดจริงๆ เหรอ” แม่บอก

“ที่ผ่านมาผมก็อยู่ได้นะแม่ สำหรับผมมันไม่ใช่ปัญหาเลย แต่ถ้าเรื่องที่พี่เขาผู้ชายเป็นปัญหากับแม่ ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว ผมเป็นคนที่จะอยู่กับเขานะครับ”

“ฟิวส์ไม่คิดถึงพ่อกับแม่เลยเหรอลูก?”

“ผมขอโทษนะที่ทำให้พ่อกับผิดหวัง ขอโทษที่มีหลานให้แม่ไม่ได้…”

“ฟิวส์…นี่คิดจะอยู่กับเขาตลอดเลยเหรอ? แบบตลอดไป” แม่ถามต่อทันทีที่ผมพูดเรื่องลูก เรื่องนี้น่าจะเป็นปัญหาที่สุดสำหรับผู้ใหญ่ เพราะทุกคนก็อยากมีลูกมีหลานกันทั้งนั้น

“ถ้าถามตอนนี้ผมคงต้องตอบว่าใช่ ผมเข้าใจว่ามันคืออนาคต แต่แม่ครับ…ผมอยากให้พี่อนาเป็นอนาคตของผม” ผมบอกอย่างจริงจัง สบตากลมโตที่มองมาอย่างอ่อนล้า อยากขอโทษที่ทำให้ท่านผิดหวัง ผมคงไม่ขอให้ท่านเข้าใจแต่ขอแค่อยากขัดขวางผมแค่นั้นเอง

“แม่…”

“ผมรู้ว่ามันทำใจยาก แม่อาจจะไม่เข้าใจผม แต่อย่าบอกให้ผมเลิกกับเขาได้ไหม อย่าห้ามผมได้หรือเปล่า” ผมบอก

“แม่ก็ห้ามฟิวส์ไม่ได้อยู่แล้ว แต่พ่อเขา…คงยากหน่อยนะ” แม่บอก “เขาโกรธมาก ถึงขั้นให้แม่มาเองแบบนี้เลย ฟิวส์ก็คิดดูเองแล้วกัน”

“แสดงว่าแม่ยอม?”

“แม่ไม่ได้ยอม แม่แค่ห้ามไม่ได้” แม่บอกเหมือนจะงอน แต่คำพูดนั้นก็ทำให้ผมยิ้มออก

“แม่ครับ…แต่พี่อนาน่ารักจริงๆ นะ แม่ต้องได้เห็นเวลาพี่เขาทำตัวน่ารักอะ” ผมบอกแล้วเดินเข้าไปอ้อนแม่

“พอเลย แล้ว…ปกติก็อยู่ด้วยกันแบบนี้เหรอ?” ผม่ว่าแล้วมองสำรวจห้องผม

“อื้อ…แต่ไปอยู่ห้องพี่อนามากกว่า” ผมบอก แม่ไม่ได้พยักหน้ารับรู้หรือบอกอะไร ท่านแค่มองไปรอบๆ แล้วหยุดอยู่ที่เตียงนอนยับๆ นั่น

“ทีหลังตื่นแล้วก็เก็บที่นอนดีๆ” แม่บอก

“ก็แม่มาเห็นตอนยังไม่ตื่นไหมล่ะ?”

“ปกติก็…แบบนั้นเหรอ?” แม่ถาม

“หืม? อ๋อ…ปกติก็กอดจูบแล้วก็อยู่ด้วยกันแบบนี้แหละ” ผมตอบกลับแล้วเกาแก้มแก้เขิน ลุ้นว่าแม่จะว่าอะไรหรือเปล่า แต่ก็ดีที่ท่านปล่อยมันผ่านไป

“ระวังด้วย” ท่านพูดแค่นั้นแล้วถอนหายใจออกมาอีกรอบ

“รู้แล้วน่า…แม่แค่มาดูผมแค่นี้เหรอ”

“ใช่ ก็เล่นไม่โทรหาเลยนี่ พ่อเขาก็โกรธจนบอกให้แม่มาดูเอง” แม่ผมว่า

“แล้วจะกลับเลยเหรอ?” ผมถาม

“ไปงานแต่งลูกสาวเพื่อนก่อนเย็นนี้”

“อืม…” ผมรับคำแล้วพยักหน้าตาม

“ดูแลตัวเองด้วยรู้ไหม? พ่อกับแม่ก็เป็นห่วงนั่นแหละ ที่ไม่อยากให้คบกันก็กลัวว่าจะอยู่ด้วยกันไม่ได้ แม่คิดว่า…ความรักพวกนั้นมันไม่จริงจัง”

“ผมเข้าใจแม่นะ แต่เราไม่ได้คบกันเพราะเรื่องเซ็กส์ เรามีก็จริงแต่มันไม่ใช่สิ่งกำหนดชีวิตของผมกับพี่อนา การอยู่ด้วยกันของเรามันคือความรักและความเข้าใจ ผมหลงพี่เขา พี่เขาหวงผม เราขาดกันไม่ได้ เราผูกพันกันไปแล้ว” ผมบอกกลับแล้วแม่ก็พยักหน้าตาม

ผมเพิ่งรู้ว่าท่านคิดแบบนี้ พอคิดตามแล้วก็ได้เข้าใจคำถามที่ท่านถามซ้ำๆ จะอยู่ด้วยกันได้จริงๆ เหรอ? ไม่ได้แค่หลงชั่วคราวใช่ไหม? เขาเป็นแค่สิ่งแปลกใหม่หรือเปล่า? ถ้าเป็นตอนนั้นผมยอมรับว่าผมตอบได้ไม่ชัดเจน แต่ตอนนี้ผมพูดได้เต็มปากแล้ว ผมมั่นใจในตัวเราสองคน แต่เวลาก็คือสิ่งยืนยันได้อีกอย่างหนึ่ง และตอนนี้มันสามารถยืนยันได้แล้วว่าผมรักพี่อนาจริงๆ

“ยังไงแม่ก็รักลูกเสมอนะ” แม่บอกแล้วเดินเข้ามาลูบหัวผมเบาๆ

“ผมก็รักพ่อกับแม่เหมือนกัน” ผมหอมแก้มนิ่มๆ ของท่านแล้วยิ้มให้ ตอนนี้มันยังไม่เคลียร์ ไม่ชัดเจน ตอนนี้ครอบครัวยังไม่ยอมรับ แต่ผมก็ดีใจที่แม่มา ดีใจที่ได้ยืนยันความรู้สึกของตัวเอง บางทีพ่อกับแม่อาจจะต้องการเวลาในการทบทวนเรื่องของผม ท่านอาจจะต้องการเวลามากกว่านี้ในการทำความเข้าใจเรื่องนี้ ซึ่งผมก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรักพี่อนาอย่างมั่นคง แสดงให้ท่านเห็นว่าความรักครั้งนี้มันจริง ทำให้ท่านได้รู้ว่าผมอยากมีพี่เขาอยู่ในชีวิตจริงๆ

แม่อยู่กับผมจนถึงสิบโมง เก็บกวาดห้องแล้วทำข้าวเที่ยงให้ผมต่อ เห็นบ่นเรื่องที่เราขลุกอยู่ที่เตียงจนไม่ได้กินข้าวเช้า ท่านบอกอีกหลายอย่าง แต่เรื่องของพี่อนากับผมสำหรับท่านแล้วก็ยังรู้ยังรู้สึกเหมือนเดิม

ไม่ห้ามแต่ไม่ได้บอกว่าเห็นด้วย

ผมกินข้าวหลังจากที่แม่ออกไป  เปิดเช็กแชทกลุ่มกีฬาที่กำลังโวยวายกันใหญ่ ไอ้มาร์คไม่ลงว่ายน้ำจริงๆ มันทักมาบอกผมให้ลงแทน แล้วบอกเหตุผลมา สาเหตุไม่ได้เพราะเป็นไข้ แต่เป็นเพราะรอยบนตัวที่มันเยอะเกินไป


Future Forfun : กูก็มี

Masa Mark : แต่มึง กูลงไม่ได้จริงๆ ลงแทนหน่อยนะฟิวส์

Future Forfun : กูไม่มีอารมณ์


ใช่ ผมไม่มีอารมณ์แข่งอะไรหรอก ใจผมตอนนี้อยู่กับพี่อนา แม้ว่าจะส่งข้อความไปบอกว่าทุกอย่างโอเคแล้ว แต่ก็ยังอยากเห็นหน้าแล้วพูดคุยอยู่ดี


Masa Mark : กูลุกไม่ได้เนี่ย

Future Forfun : เออ เดี๋ยวกูคุยกับพี่บาร์ให้


ผมบอกมันกลับแค่นั้นก่อนจะส่งข้อความไปบอกพี่อนา บอกว่าผมทำอะไรอยู่ อยู่ที่ไหน จะทำอะไร และจะรอไปรับพี่เขาแน่นอน ขอแค่พี่เขาเลิกแล้วบอกผม



สระว่ายน้ำกำลังร้อน ตอนบ่ายๆ คนไม่ได้เยอะแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มี พี่กล้ากับพี่บาร์ยืนหน้าเครียดอยู่ตรงข้างสร้าง ใต้ร่มของคณะกรรมการที่ไม่มีใครอยู่ ผมเดินตรงเข้าไปหาพี่เขา พี่บาร์หันมาหาผมก่อนจะส่งยิ้มมาให้แล้วเดินมาหาผมเหมือนกัน

“ดีมากน้องรัก ขอบคุณที่มึงมา” พี่บาร์บอกแล้วดึงไหล่ผมไปหาพี่กล้า

“เอาดีๆ ใครจะลง กูจะได้ส่งชื่อเนี่ย” พี่กล้าบอกแล้วชี้ลงไปที่ใบรายชื่อ

“ไอ้ฟิวส์”

“พี่ครับ ผมแข่งไม่ได้” ผมบอกแล้วถอนหายใจออกมาช้าๆ เรื่องแม่มันผ่านไปแล้วก็จริงแต่จิตใจตอนนี้มันยังไม่โอเคไงวะ ไม่รู้เลยว่าตอนนี้พี่อนาเป็นยังไงบ้าง

“ทำไมแข่งไม่ได้” พี่บาร์ถาม

“ผม…เพิ่งคุยกับแม่เรื่องพี่อนา” ผมบอกแล้วก้มหน้าลงมองพื้น พวกพี่เขาก็เงียบ เงียบจนได้ยินเสียงคนเดินเข้ามา

“แล้วทะเลาะกับแม่เหรอวะ” คำผานที่เดินเข้ามาเป็นคนถามผม

“ก็เปล่า…แต่เขาไม่ยอมรับไง ไปเจอกูนอนกับพี่อนาเมื่อเช้า” ผมว่าแล้วเสยผมไปข้างหลัง

“เหี้ย…”

“แล้วแม่ให้เลิกคบเหรอวะ” พี่บาร์ถามหลังจากที่พี่กล้าอุทานคำหยาบออกมา

“ก็ไม่ใช่ห้ามหรอก แต่ก็ไม่เห็นด้วย”

“เวรแล้วน้องกู”

“แล้วพี่อนาว่าไง” คำผานถาม

“กูก็ไปส่งไปเรียนอะเมื่อเช้า ได้คุยกับแม่แค่ไม่กี่คำ แต่…เขาร้องไห้” ผมว่า

“มึงเลยไม่โอเค?”

“เออสิพี่ ใจผมเหมือนจะขาดเลย” ผมบอกกลับแล้วมองไปรอบๆ คนเริ่มเข้ามาแล้วเพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะมีการแข่งขันแล้ว กรรมการก็คงจะเดินเข้ามาดูความเรียบร้อยหรือเตรียมงานก่อน

“งั้นก็เหลือแค่มึงกับกูกับไอ้กาย ลงเพิ่มอีกสักอันเนี่ยจะเป็นไรบาร์” พี่กล้าว่า

“เออๆ กูแค่รับปากกัณฐ์ไว้ว่าปีนี้จะไม่แข่งแล้ว มึงไปนั่งไปหรือจะไปหาพี่อนา?” พี่บาร์บอกแล้วมองมาที่ผม

“เดี๋ยวอยู่แถวนี้ก่อน พี่เขายังไม่เลิก” ผมบอกแล้วมองโทรศัพท์ที่ยังไม่มีแจ้งเตือนมาจากอีกฝ่าย

“เออ คำผานมึงไปอยู่กับเพื่อนมึง เดี๋ยวตรงนี้เด็กก็มาดูช่วยหรอก” พี่บาร์บอกแล้วมองไปทางปีหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามา



-----------------------



ผมหาที่นั่งข้างสนามแถวๆ นั้น แล้วค่อยนั่งลง มองไปรอบๆ มันก็เป็นการเปลี่ยนบรรยากาศ เปลี่ยนความรู้สึก ดึงอารมณ์ผมจากครั้งที่อยู่ห้องมาได้ อยู่ข้างนอกก็สว่างดี แต่อยู่ในห้องนั้นคนเดียวมันอึดอัดเกินไป อยู่บนรถก็คับแคบ จะไปรออยู่ที่คณะพี่อนาก็อ้างว้างเกินไป คิดถึงบรรยากาศเมื่อเช้าแล้วไม่กล้าไปรออยู่ที่นั่นคนเดียว น้ำตาของพี่อนาและบรรยากาศตอนนั้นมันยังบีบอกผมอยู่เลย

“มึงไม่บอกกูวะ” คำผานว่าแล้วนั่งลงข้างผม มันเป็นข้างสระที่ผมเคยมานั่งดูพวกพี่เขาเล่นกันบ่อยๆ และมีหลายครั้งที่ผมลงไปปเล่นด้วย ผมไม่ใช่คนว่ายน้ำเก่ง ก็พอว่ายได้ แต่ว่ายได้ในระยะไกล ไม่ได้ว่ายเร็วแบบพี่บาร์ และไม่ได้ว่ายเพอร์เฟคไปทุกแบบเหมือนไอ้มาร์ค

“มันกะทันหัน นี่แม่กูก็เพิ่งกลับ” ผมบอก

“อือ ไอ้มาร์คก็ไม่สบาย” มันว่า

“เหงาก็หาผัว”

“หาแล้วแม่ผัวไม่เอากูก็ไม่โอเค” มันว่าก่อนหน้าขาวๆ นั่นจะหันมาหาผมเมื่อผมเงียบ “กูขอโทษ” มันบอกแล้วผมก็ส่ายหน้าให้

“กูไม่ได้โกรธ แค่กำลังคิดว่าพี่อนาจะรู้สึกยังไง จะคิดอะไรอยู่”

“เออน่า…พวกมึงก็รักกันดี พี่เขาน่าจะเข้มแข็งแหละมึง” มันว่าแล้วตีที่ไหล่ผม

“กูไม่รู้จะทำยังไงแม่ง…ไม่เห็นทางไหนเลย พ่อแม่เขาก็ไม่โอเคกับกู พ่อแม่กูก็…”

“เออๆ ค่อยๆ คิดมึง” มันว่าแล้วตบไหล่ผม ผมเลยเอนหัวลงที่ไหล่เล็กๆ ของมันอย่างต้องการที่พักพิงในตอนนี้

“มึง กูขอพักว่ะ” ผมบอกมัน พิงไหล่มันอยู่เงียบๆ มันเองก็เงียบไป ความเงียบมันทำให้ผมได้ปล่อยวางมากขึ้นแต่มันก็ไม่ทั้งหมดหรอก ผมไม่รู้ว่าคนอื่นจะคิดมากแบบผมไหม คนที่พ่อแม่รักแฟนตัวเองจะรู้สึกเสียใจเหมือนผมหรือเปล่า ทำไมผมถึงรู้สึกว่ามันหนักหนาเหลือเกิน รักมาก รักพี่อนามาก อยากให้พ่อแม่รักด้วย อยากให้พ่อแม่เขารักผมด้วย

“ฟิวส์…” เสียงเรียกแผ่วเบาดังมาพร้อมกับคนที่ผมคิดถึง พี่เขายืนอยู่ไม่ห่างจากผม ตาหวานมองผมก่อนจะมองไปที่คำผาน เพื่อนผมถึงตีมือให้ผมรู้ว่าตอนนี้ผมใกล้ชิดกับมันมากแค่ไหน

“พี่อนา คือ…” ผมรีบลุกขึ้นเมื่อนึกได้ ขยับเดินเข้าไปหาพี่เขาแต่ก็พูดอะไรไม่ออก เพราะสายตาที่มองมามันกำลังตัดพ้อและน้อยใจ รอยยิ้มที่ผมเห็นล่าสุดคือเมื่อเช้า มันกำลังค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าของพี่อนา แต่มันช่างอ่อนล้าและดูเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน ตาสวยนั่นยังสะท้อนความเสียใจอยู่ด้วยซ้ำ

“พี่จะ…ไปเอาของที่ห้อง ขอกุญแจหน่อย” มือเล็กยื่นออกมาหาผม

“ผมพาไป” ผมบอกแล้วขยับเข้าไปหา แต่พี่อนากลับขยับถอยหลัง

“อยู่นี่ก่อนก็ได้ เอากุญแจมาก็พอ เดี๋ยวไปเอาเอง”

“พี่อนา…” ผมจับมือเล็กไว้เมื่อได้ยินพี่เขาบอกแบบนั้น

“…” พี่อนาไม่พูดอะไร มีแค่สายตาที่แปลความหมายไม่ได้เท่านั้นที่ส่งมาให้ผม ถึงมันจะแปลความหมายไม่ได้สักนิดแต่สิ่งที่ชัดเจนในตอนนี้คือความอึดอัดและท้อแท้

ผมพาพี่อนาออกมาจากที่นั่น เดินไปที่รถของพี่เขาแต่ก่อนจะได้ขึ้นรถอีกคนกลับดึงแขนผมไว้ก่อน ผมหันกลับไปหาพี่อนาแล้วเลิกคิ้วมองเมื่อเห็นอีกคนก้มหน้า เสียงถอนหายใจดังออกมาเบาๆ แล้วตาสวยก็ช้อนมองผม

“มันไม่มีอะไร ผมไม่ได้คิดอะไรกับมัน มันเป็นเพื่อนผม มันแค่ปลอบผม” ผมบอกกลับเมื่อเห็นความสั่นไหวในดวงตาคู่นั้น

“พี่รู้ พี่เข้าใจ แต่ว่า…” พี่เขาเงียบไปก่อนจะมองสบตาผม

“พี่อนา”

“แค่คิดว่า ทำไมคนที่อยู่กับฟิวส์ไม่เป็นพี่ ตอนที่ฟิวส์ไม่สบายใจหรือตอนที่ฟิวส์เป็นแบบนี้ทำไมเป็นคนอื่นที่อยู่ตรงนั้น บางทีก็คิดว่าตัวเองอาจจะยังดีไม่พอจริงๆ ก็ได้” ผมมองหน้าอีกคนทันทีที่ได้ยินคำพูดแบบนั้น

“ทำไมคิดแบบนั้น”

“ตอนที่ฟิวส์คุยกับแม่พี่ก็ไปเรียน ตอนที่ฟิวส์ไม่สบายใจพี่ก็ไม่ได้อยู่ด้วย ฟิวส์ทำให้พี่มีความสุขแต่ว่า…พี่อาจจะไม่ใช่ความสุขของฟิวส์”

“หมายความว่าไง? นี่พี่กำลังดูถูกความรู้สึกของผมหรือกำลังดูถูกความรักของตัวเองอยู่” ในใจผมมันร้อนรน มันกำลังเต้นเป็นอีกจังหวะที่ไม่เคยเป็น ทั้งเจ็บปวด เสียใจ และผิดหวังที่ได้ยินคำพูดแบบนั้นจากพี่อนา ไม่เข้าใจว่าเขาคิดอะไรอยู่ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ และกลัวว่ามันอาจจะเป็นแบบที่แม่ว่าไว้

“พี่…”

“ผมยังรักพี่ไม่พอเหรอ? หรือพี่รักผมน้อยลงแล้ว”

“ไม่ใช่…” มือสวยยื่นมาจับข้อมือผม มืออีกข้างจับที่เอวก่อนที่ขาสวยจะก้าวเข้ามาหา “พี่…ขอเวลาหน่อยได้ไหม?”

“เวลาอะไร”

“เรา…” ผมเบือนหน้าหนีเมื่อเห็นสายตานั้น บ่งบอกว่าไม่อยากได้ยินคำพูดต่อไปที่พี่อนาจะพูด และโชคดีเหลือเกินที่พี่เขาเงียบไป

“ผมจะพาไปเอาของ เอากุญแจรถมา” พี่อนายื่นกุญแจรถให้ผม ตาสวยยังสั่นเหมือนตอนที่จะเอ่ยคำนั้น มันชัดเจนตอนที่พี่เขาบอกว่าขอเวลา แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าจะขอไปเพื่ออะไร

“บางที มันอาจจะเป็นอย่างที่แม่ของฟิวส์บอก ที่ฟิวส์เป็นแบบนี้อาจจะเป็นเพราะว่าอยู่กับพี่มากเกินไป ฟิวส์อยู่แค่กับพี่ ไม่ได้เปิดโอกาสให้ตัวเองได้อยู่กับคนอื่น บางทีถ้าฟิวส์อยู่กับผู้หญิง…”

“อนา!” ผมหันไปมองคนที่นั่งกุมมือตัวเองอยู่ ตะคอกชื่อพี่เขาอย่างทนไม่ไหว พี่อนามองมาที่ผมก่อนจะหันมองไปข้างหน้า รถยังไม่ได้เคลื่อนออกไปไหนด้วยซ้ำ ภาพด้านหน้าคือที่ที่พี่เขาเอ่ยขอเวลาจากผม ภาพเมื่อกี้และสายตาที่อ่อนล้านั่นยังติดตาผมอยู่

“เพราะฟิวส์ยึดติดกับพี่มากเกินไป ฟิวส์บอกพี่เองว่าไม่เคยจริงจังหรือคบกับใคร พี่เป็นคนแรกของฟิวส์ บางทีถ้าพี่ปล่อยฟิวส์ไปให้เจอคนที่ดีกว่า หรือฟิวส์ลองทำในแบบที่พ่อแม่ฟิวส์ชอบ พี่อาจจะเป็นแค่คนคนหนึ่งในชีวิตฟิวส์ก็ได้”

ผมกำลังโกรธ

ผมรู้ตัวเองเลยว่าตอนนี้กำลังโกรธพี่อนามาก โมโหตัวเอง และกำลังโทษแม่ที่มาหาเมื่อเช้า กำลังคิดตามคำพูดพี่อนาที่ว่าพี่เขาคือคนแรก และอาจจะเป็นแค่คนคนหนึ่งในชีวิตผม ใช่…พี่อนาคือคนแรก ผมพยายามจะรักษาพี่เขาไว้และทำให้พี่เขาเป็นคนเดียว สิ่งที่ผมคิดไว้และวาดฝันคือพี่เขาจะเป็นคนสุดท้าย

“จะเลิกให้ได้เลยใช่ไหม…” ผมหันไปถามคนที่นั่งอยู่ข้างๆ พี่อนาค่อยๆ หันมาหาผม ตาสวยคลอไปด้วยน้ำตาแต่ไม่ยอมปล่อยให้มันไหลลงมา

“ไม่ได้อยากเลิก แค่อยากให้ฟิวส์ได้ทบทวนดีๆ อีกที”

“ที่พูดมานี่คิดแล้วใช่ไหม? ที่บอกให้ทำแบบนี้คือคิดดีแล้วใช่หรือเปล่า” ผมถามกลับ

“บางที…ถ้าฟิวส์ไม่มีพี่ มันอาจจะ…”

“ผมถามว่าคิดดีแล้วใช่ไหม!” ผมถามแล้วมองอีกคนอีกครั้ง รู้ว่าเสียงแข็ง รู้ว่าสายตาที่มองไปมีแต่ความโกรธ ความน้อยใจ ความผิดหวัง แต่ผมก็ไม่รู้จะห้ามตัวเองไม่ให้รู้สึกแบบนี้ได้อย่างไร ผมกำลังเสียใจ

“คิดแล้ว…” พี่อนาบอก ตาสวยมองสบกับผมเพื่อยืนยันคำพูดของตัวเอง สายตาที่มองกลับมามีแต่ความเสียใจไม่ต่างกัน

“นี่กุญแจห้อง นี่คีย์การ์ด” ผมยัดของที่ว่าใส่มือพี่อนา “จะเอาอะไรก็ไปเอาเลย จะกลับมาตอนไหนก็ค่อยมา ผมจะรอ…” ผมบอกก่อนจะเปิดประตูรถ เดินออกมาจากตรงนั้น ไม่ได้หันไปมองคนตัวเล็กอีก อยากให้ผมทบทวนผมก็จะทบทวน ถ้าทุกคนอยากรู้ว่าผมขาดพี่เขาได้ไหมผมก็จะทำให้ดู ถ้าอยากได้เวลามาพิสูจน์ความรู้สึกของเราผมก็จะให้ อยากให้ผมห่างผมก็จะทำ อยากให้ลองอยู่โดยไม่มีพี่อนาผมก็จะอยู่

แต่ผมจะรอ…รอวันที่พี่อนาจะกลับมา




#ขอหมอเป็นเมีย

วิศวะสุดหล่อขอหมอเป็นเมีย

8/10/2019

เป็นกำลังใจให้ทุกคนนะคะ ไม่เดือดเราไม่นอน ไม่เจ็บปวดเราไม่พัก รักน้องฟิวส์นะ น้องฟิวส์สู้ๆ 

2/10/2019

ลืมกันไปแล้วม้างงง หมายถึงพี่อนาอ่ะลืมบอกให้น้องไปรับแล้วมั้ง แต่ยังไงก็คือคุณฟิวส์ฟาดๆ กับคุณแม่มาก แม่ไม่ชอบเหรอ?ท แล้วไงอ่ะ? ฟิวส์ไม่เลิก พ่อไม่โอเคเหรอ? แล้วไงอ่ะ? ฟิวส์ขาดพี่อนาไม่ได้ ได้แต่มานั่งอึนๆ อยู่ข้างสระว่ายน้ำ สู้ๆ นะไอ้ต้าวเด็กของพี่อนา

เฟสบุ๊ก faddist

ทวิตเตอร์ @pflhzt

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.328K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,574 ความคิดเห็น

  1. #1524 mn_mind (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 01:18
    สงสาร บีบหัวใจมาก ฮือออ
    #1,524
    0
  2. #1473 18326 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 19:49
    มันก็อาจจะจริงอย่างที่เเม่พูดนะว่าชายชายอาจไม่มั่นคง เเต่!! เเม่ลืมคิดหรือเปล่าว่าชายหญิงก็หย่าร้าง ชู้ เมียน้อย ผัวน้อยกันตั้งเท่าไหร่ ชายชายมันก็มีที่รักกันจริงๆ เเต่มันไม่ได้เป็นที่ยอมรับในสังคมไงเลยไม่ถูกเปิดเผยเท่าที่่ควร. เลยคิดว่ามันไม่มี
    #1,473
    0
  3. #1460 PeakKanokkarn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 00:16
    อย่าเป็นงี้สิฟิวส์เห้อออจิร้องไห้
    #1,460
    0
  4. #1443 aann33270 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 20:13

    ทรมานจัง เจ็บแทนเลยอ่ะ
    #1,443
    0
  5. #1432 Arreeart (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 15:47
    ได้กินข้าวทั้งน้ำตาเฉยเรา🤦
    #1,432
    0
  6. #1418 Bung2007- (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 12:15

    น้ำตาจะไหล
    #1,418
    0
  7. #1414 58637233 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 21:35
    ความรู้สึกเเบบนี้กลับเข้ามาอีกเเล้ว รู้สึกบีบที่หัวใจ😥😥
    #1,414
    0
  8. #1280 น้องเกรียนรี่ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:00
    จะร้องไห้แล้ว
    #1,280
    0
  9. #1263 Biekps99 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:31
    เข้าใจอะไม่ขอพูดอะไร
    #1,263
    0
  10. #1233 ENJOY_EVERYDAY (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 17:45
    ฮือออออ พี่อนาทำไมทำแบบเน้ ไม่ทรมานกันทั้งสองคนเหรอคะ แบบนี้มันดีแล้วเหรอ
    #1,233
    0
  11. #1198 Black-color (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 22:15
    ค่อยๆคุยกันสิ้
    #1,198
    0
  12. #1129 KiHaE*129 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 23:45

    สงสารฟิวส์

    แต่ก็เข้าใจพี่อนานะ

    #1,129
    0
  13. #1042 Aomkom1981 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 13:27
    ดราม่ามากอ่ะ....สงสารน้องเลย
    #1,042
    0
  14. #946 Lolo02 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 13:02

    สงสารน้องงงงงง

    #946
    0
  15. #944 maybee23 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 15:36
    คนมันกับกำลังสับสนอะ ทั้งพี่อนาทั้งฟิวส์เลย ห่างๆกันไปก่อนก็ดีจะได้รู้ว่ารักกันมากแค่ไหน
    #944
    0
  16. #893 ดั้ยโปด (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 10:42
    จบน้องฟิวส์ ขอวีมาร์ค2ได้มั้ยคะ ฮือออออออ คิดถึงมากๆๆๆๆ
    #893
    0
  17. #887 sopapatta2503 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 13:24

    ฮือ ไรท์ ไปไหน มาต่อสงสารทั้งคู่แล้ว
    #887
    0
  18. #886 mingwoo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 02:18
    เราจะรอวันที่ไรท์กลับมาา
    งื้อออ ทำไมมันอึดอัดงี้อ่าา!!! ไม่อยากให้เลิกแต่ก็เข้าใจความรู้สึก
    #886
    0
  19. #884 Pigsmall30 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 23:38
    เข้าใจอนานะ แต่การมาคิดแทนแบบนี้ก็ไม่โอเคอ่ะ การห่างกันมันก็ไม่ใช่ว่าจะทำให้พ่อแม่ฟิวส์เข้าใจในความรักของ 2 คนอ่ะ ทุกอย่างมันต้องใช้เวลา
    #884
    0
  20. #883 khansorn008 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 01:30
    ต่อเลยได้ไหมค้างมาก รอออออ 😭
    #883
    0
  21. #882 FantaCail (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 01:23

    เข้าใจพี่อนานะ เข้าใจมากๆ เลย บางทีเราก็แค่อยากให้เขามีความสุขและอยู่ในที่ๆ ดูเหมาะสมกว่า ถึงแม้เราจะต้องฝืนต้องเจ็บก็ตามที

    แต่การคิดแทนคนอื่นไปหมดมันก็ไม่ถูกแหละ ยิ่งคนๆ นั้นเป็นคนที่เราควรจะเชื่อใจและเขาก็เชื่อใจเรามากๆ ด้วย...

    ไรท์เขียนดีมากฮะ
    #882
    0
  22. #881 sopapatta2503 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 21:17
    ฮือๆๆสงสาร
    #881
    0
  23. #878 KM_Tookta (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 09:29
    โถ่ ไม่มั่นใจอะไรกานนนนนน ทำไมไม่ลองพยายามไปพร้อมๆกัน
    #878
    0
  24. #877 ศศพินทุ์ ปัคมา (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 08:21
    แล้วอนา จะมีกำลังใจเรียนหนังสือหราาา
    #877
    0
  25. #876 Jang2459 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 01:16
    ฟิววววว สงสาร
    #876
    0