FUTURE วิศวะสุดหล่อขอหมอเป็นเมีย

ตอนที่ 25 : คนบอกก่อนเจ็บกว่า 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,072
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,231 ครั้ง
    20 ต.ค. 62





-24-

คนบอกก่อนเจ็บกว่า

[อนา อนาคต]




ผมไม่สบาย


หลังจากที่ร้องไห้มาแทบจะทั้งวันผมก็ซมไปเลย อยู่ห้องคนเดียวมันลำบากมากในเวลานี้ ลำบากจนต้องเอ่ยขอให้พ่อมารับกลับบ้าน ปฏิเสธอาหารร้านโปรดที่แม่จะพาไปกิน ไม่มีแม้แต่อารมณ์จะกินยาที่พ่อมาหาให้ กลับมาถึงก็ขลุกอยู่ที่ห้อง ร้องไห้เงียบๆ อยู่คนเดียว แล้วก็คิดถึงฟิวส์


น้องคงผิดหวังในตัวผมมาก แต่นั่นคือความคิดและความต้องการของผมจริงๆ ผมคือคนแรกของน้อง คนแรก ความรู้สึกแรก เรื่องแรกๆ ใครที่ได้เจออะไรเป็นอย่างแรกมันก็ต้องตื่นเต้นอยู่แล้ว เขาอาจจะคิดว่ามันดีที่สุด แต่ไม่ใช่หรอก นี่เป็นแค่ก้าวแรก หัวใจผมแทบขาดตอนที่เห็นสายตาของน้อง แต่ใจผมก็ต้องแข็งพอที่จะปล่อยน้องให้ทบทวนตัวเอง และปล่อยผมให้ได้คิดว่าจะทำอย่างไรให้เราได้อยู่ด้วยกัน


คนที่บอกเองว่าจะห่าง คนที่บอกเลิกก่อนเจ็บแค่ไหนตอนนี้เข้าใจแล้ว


“อนา! มากินข้าวเช้าได้แล้วลูก” แม่เรียกอยู่หน้าห้อง แต่ผมไม่รู้สึกอยากกินอะไรสักนิดเลย ผมค่อยๆ ดึงตัวเองให้ลุกขึ้น มองนาฬิกาที่บอกเวลาเจ็ดโมงเช้า ปกติแล้วคนปลุกผมคือฟิวส์

“อนา” พ่อเดินมาอยู่ตรงหน้าผมก่อนจะวางมือลงมาบนหัวของผม

“พ่อครับ…” ผมเงยหน้าขึ้นมองพ่อแล้วพูดออกมาได้แค่นั้น สายตาอบอุ่นที่ทอดมองมามันทำให้ผมกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้

“เฮ้อ~ เขาทำให้เจ็บอีกแล้วเหรอลูก” พ่อบอกแล้วลูบหัวผมเบาๆ ขยับเข้ามาหาผมให้ใกล้ชิดอีก

“ผมบอกเลิกน้องเอง พ่อ…ผมเสียใจ” ผมบอกแล้วซุกหน้าเข้ากับหน้าท้องของพ่อ ปล่อยให้ท่านลูบหัวช้าๆ เพื่อปลอบผม

“เสียใจแล้วบอกเลิกเขาทำไมล่ะหืม?” พ่อถาม

“ผม…ไม่มั่นใจ ผมไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นความสุขของน้องหรือเปล่า ผมเป็นคนแรกของน้อง ผมเลยคิดว่า…”

“น้องของลูกน่าจะเจอคนที่ดีกว่า?”

“ครับ”

“อืม…แล้วทำไมถึงคิดแบบนั้น ไม่ได้รักกันหรอกเหรอ?” พ่อถามแล้วก้มลงมองผม

“พ่อกับแม่ไม่ชอบน้อง พ่อกับแม่ของน้องก็ไม่ยอมรับความรักของเรา ผมเลยคิดว่า…ถ้าปล่อยให้ตัวเองถอยออกมา ปล่อยให้น้องได้เดินไปแบบไม่มีผม มันอาจจะดีกว่านี้” ผมบอก

“แล้วดีไหม?”

“…” เป็นคำถามที่ผมตอบไม่ได้ แค่คำถามเดียวของพ่อมันก็ทำให้น้ำตาผมไหลออกมาอีกครั้ง แค่ไม่กี่วันเท่านั้น จากวันนั้นมาจนถึงสุดสัปดาห์อย่างวันนี้ ห่างกันจนผมเหมือนจะตายอยู่แล้ว

“ถ้าคิดว่ามันจะดีก็ลองออกมา ทำตัวให้เหมือนเดิม เข้มแข็ง แล้วดูตัวเองว่าตอนที่ไม่มีเขากับตอนที่มีเขา ตอนไหนมันดีกว่ากัน” แม้ว่าจะอยากตอบออกไปว่าตอนที่มีฟิวส์คือช่วงเวลาที่ดีที่สุด แต่พอผมคิดตามแล้วเลยได้พยักหน้า

“ผมรักฟิวส์มากครับพ่อ” ผมบอก

“อืม…เห็นวันนี้ก็รู้แล้ว แต่ถ้ามันรักกันมากพอจริงๆ เดี๋ยวก็กลับไปหากันได้เองเหมือนเดิม แม่เขาเป็นห่วงลูกมากนะรู้ไหม?”

“…” ผมพยักหน้าตอบ

“ไปล้างหน้าล้างตาแล้วลงไปกินข้าว วันนี้แม่เขาหยุด พาเขาไปซื้อของหน่อย”

“ครับ”



ผมพาแม่มาซื้อของอย่างที่รับปากกับพ่อไว้ เราเดินเข้าโซนของสดเพราะแม่บอกว่าวันนี้แม่จะทำอาหารเย็นเอง ผมเข็นรถแล้วเดินตามอย่างเงียบๆ ท่านถามก็ตอบ แต่ไม่ได้เสนอความคิดเห็ฯอะไร แม้ว่าท่านจะหยิบของที่ผมไม่ชอบมาใส่รถผมก็ยังเฉยๆ อยู่

“คราวนี้ต้องใช้เวลาทำใจกี่วันล่ะหืม?” แม่หันมาว่า พูดเหมือนมันเป็นเรื่องปกติที่ผมจะเป็นแบบนี้ ผมยู่หน้าให้ท่านแล้วท่านก็หัวเราะอย่างเอ็นดู

“กี่วันอะไร จะทำใจได้ไหมเหอะ” ผมบอกกลับ

“แล้วเลิกมาทำไม”

“ผม…อยากทบทวน” ผมบอกกลับ

“ลูกก็ทบทวนสิคะ ลูกกลับมาทบทวนไม่ได้กลับมาทำตัวเศร้าแบบนี้นะ” แม่บอก

“ก็ผมคิดถึงฟิวส์” ผมว่าแล้วทำหน้างอ

“เฮ้อ! มันจะรอดไหมเนี่ย ไหน…วันนี้อยากกินอะไรเป็นของหวาน”

“กล้วยบวชชี” ผมบอกแล้วเดินนำแม่ไปดูกล้วย อยากได้กล้วยที่พอดีมันจะได้ทำออกมาอร่อย คนเลือกกล้วยคือแม่ ส่วนคนที่ออกความเห็นก็คือผม



อาหารเย็นวันนี้ดูพร้อมหน้าพร้อมตาและน่ากินกว่าทุกครั้ง แต่น่าแปลกที่ผมคิดถึงตอนที่น้องนั่งกินกับพ่อแม่ผมวันนั้น ถ้ามันจะมีอีกสักวันที่เรานั่งกินข้าวด้วยกันอย่างมีความสุข มันก็คงจะดี ผมนั่งตรงนี้ น้องนั่งข้างผมแล้วคอยตักของโปรดให้ผม แม้ว่าเจ้าตัวจะรู้ว่าเขาคือสิ่งที่ผมโปรดปรานที่สุดก็ตาม

“อนา…เอาแกงส้มไหม?” พ่อถาม แต่มือกลับยื่นช้อนแกงส้มมาให้ผมแล้ว ผมเลยได้แต่รับมันมาใส่จานอย่างจำยอม ฝืนกินมันเข้าไปทั้งๆ ที่ไม่ได้รู้สึกอร่อยเหมือนทุกครั้ง

“กับข้าวฝีมือแม่มันไม่อร่อยแล้วเหรอ?” แม่ถามเหมือนจะน้อยใจ ผมส่ายหน้าแล้วตักอย่างอื่นให้ท่าน แล้วพวกท่านก็มองหน้ากันอย่างอ่อนใจ

“ถ้าทนไม่ไหวก็กลับไปหาเขาซะ” พ่อบอก

“ผม…” ห่างกันมาแล้วกี่วันผมไม่อยากนับ ตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้ ผมยังไม่เจอฟิวส์เลย อีกคนไม่ได้ไปวนเวียนแถวคณะผม ซึ่งนั่นมันก็เรื่องปกติอยู่แล้ว ไม่มีความเคลื่อนไหวทางเฟซบุ๊กเลยสักนิด ผมไม่รู้ว่าจะไปติดตามน้องได้จากที่ไหน เพราะหลังจากวันนั้นผมก็กลับมาอยู่ห้องตัวเอง ไปเรียน พอวันหยุดก็กลับมาที่บ้าน พักใจแล้วก็ปล่อยให้ไข้ขึ้นแบบนี้แหละ

“ลูกชายคนเก่งของคุณจะบอกว่าเพิ่งห่างเขามาแค่สามวัน จะให้กลับไปเลยมันก็ไม่ใช่” แม่ว่า

“นี่พ่อก็ยังไม่เข้าใจเลยนะว่าห่างกันทำไม” พ่อถาม

“พ่อกับแม่ไม่ชอบน้องแล้วจะถามถึงทำไม”

“ก็ไม่อยากคิดว่าสิ่งที่พ่อคิดมันจะเป็นจริง พอบอกว่าห่างกันปุ๊บเขาก็หายไปปั๊บ มันต่างจากทุกครั้งตอนไหนอนา เด็กคนนั้นไม่ตามลูกมาสักนิด” พ่อบอก

“ผม…ทำให้น้องเสียใจไง”

“แล้วลูกแม่ไม่ได้เสียใจเพราะน้องคนนั้นหรอกเหรอ” แม่ถามกลับ

“ก็…”

“พอๆ อยากพากันปล่อยไว้อย่างนี้ก็ตามใจ พรุ่งนี้จะไปเรียนไหวอยู่ใช่ไหม?” พ่อถาม ผมก็พยักหน้าตอบ

“ผมแค่ปวดหัวนิดหน่อย พรุ่งนี้ก็คงดีขึ้น”



ผมบอกพ่อกับแม่แบบนั้น ร่างกายมันดีขึ้นจริง แต่หัวใจมันยังเท่าเดิม อาจจะลุกออกมาได้แล้ว แต่ยังคิดถึงเรื่องราวเดิมๆ บรรยากาศที่น้องมาส่ง รอยจูบที่หน้าผากก่อนจะลงจากรถ คำพูดที่บอกว่าเดี๋ยวจะมารับหลังเลิกเรียน มันหายไปแล้ว


ผมเดินเข้าคณะอย่างปกติ ไม่สนใจของว่างหรืออาหารเช้าที่ต้องกิน ผมกลืนไม่ลงอยู่ดี ผมเดินเข้าห้องที่เงียบสงบ ยังไม่มีใครมา กายบอกในกลุ่มว่าคงจะสาย ส่วยพอลล่าคงกำลังจะมาถึง แล้วฟิวส์กำลังทำอะไรอยู่นะ ผมนั่งรอเรียนแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น กดเข้าไปชื่อของๆ คนคนหนึ่งอย่างเป็นอัตโนมัติ ครั้งนี้มันต่างจากเมื่อสามสี่วันก่อน มันมีความเคลื่อนไหว



Future Forfun

35 min

คิดถึงจังครับ

134 likes 23 comments


Bar Sarawut : รบกวนเสนอหน้าออกมาหากูด้วย

คำผาน ที่บ้านมีโคมไฟใหญ่กว่ารถถัง : ตอบแชทกู

Oola narupon : คิดถึงน้องฟิวส์เหมือนกันค่ะ

Tsusita mim : หายไปไหนมาตั้งหลายวัน

ตีตี้ไม่ตีแต่เหล็ก : คิดถึงเมียก็บอกค่ะที่รัก

ตุ๊ดซี่ลี่นี่เรียนเครื่องกล : เมียเขาไม่ใช่มึง ตีตี้ไม่ตีแต่เหล็ก

Vee Vivis : หายหัวไปไหนมา



ฟิวส์ไม่ได้ออกไปไหนเลยเหรอ?


ไม่ได้มีการเคลื่อนไหว ไม่มีใครรู้ว่าเป็นอะไร แม้แต่น้องคำผานก็ไม่ตอบแชทอย่างนั้นเหรอ? แล้วฟิวส์ทำอะไรอยู่ อยู่ยังไง ได้กินอะไรหรือเปล่า ปวดหัวไหม? ไม่สบายแบบผมเหรอ? หลายคำถามตีกันอยู่ไหนหัวจนอยากจะไปหาน้องตอนนี้ คิดถึงและเป็นห่วงมากจนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว


“เป็นไงมึง วันศุกร์ก็รีบกลับ” กายเดินเข้ามานั่งข้างผมเหมือนทุกครั้ง

“มันบอกว่าจะรีบไปหาฟิวส์ไงวันนั้น” พอลล่าว่า

“อือ” ผมแค่ตอบรับในลำคอ

“แล้วโอเค? คืออยู่ด้วยกันมาก จนไม่ได้ตอบแชทใครเลยใช่ไหม กูเห็นเพื่อนมันไปคอมเมนต์”

“ค่ะ ตอนนั้นบอกพ่อผัวแม่ผัวไม่ชอบ พออยู่ด้วยกันเข้าหน่อยนี่ผัวบอกว่าคิดถึงเลยนะ” พอลล่าแซว แต่มันก็ต้องเลิกคิ้วเมื่อเห็นผมเงียบ

“กู…ขอห่างจากน้องมาว่ะ”

“หะ!” เสียงของเพื่อนประสานกันจนคนอื่นๆ ที่กำลังเข้ามาหันมามอง ผมส่งสายตาตำหนิพวกมันนิดแต่ดูเหมือนพวกมันก็ไม่สะทกสะท้าน

“ห่างคืออะไรวะ? แบบจะเลิกงี้เหรอ? ทำไมอะ?”

“แล้วมึงเป็นคนบอกอะนะ? ตั้งแต่เมื่อไหร่? ไอ้เหี้ย…อย่าบอกกูนะว่าที่มึงซึมๆ วันนั้นไม่ใช่เพราะปวดหัว”

“อืม” ผมตอบรับคำเพื่อนแล้วพวกมันก็ทำหน้าเหมือนช็อกไปแล้ว พอลล่าเดินมานั่งที่เก้าอี้ด้านหน้าแล้วหันมาหาผม ขณะที่กายก็เบี่ยงตัวมามองหน้าผมทั้งตัว

“เกิดอะไรขึ้นวะอนา”

“หรือมึงเล่าให้พวกกูฟังไม่ได้?”

“ไม่ใช่…ตอนนั้นกูอึดอัดมาก กูกลัวไปหมดกูเลยพูดออกไปอย่างนั้น” ผมบอกแล้วค่อยๆ เล่าเรื่องวันนั้นให้เพื่อนฟัง มันก็ตั้งใจฟังจนจบแล้วมองหน้าผมอย่างไม่เข้าใจ

“กูไม่เข้าใจมึงว่ะ ครั้งนี้กูขอไม่เข้าข้างมึงนะ” พอลล่าบอก

“พอลล่า…”

“อ้าว! มีอย่างที่ไหนอยากรักเขาแต่ขอห่างออกมา เป็นบ้าเหรอ?” มันว่าผมกลับ

“แต่กูเข้าใจมึงนะ อืม…มึงทำลงไปแล้วอะ ก็รอแล้วกันว่ามันจะเป็นยังไงต่อ” กายบอก

“เฮ้อ! มันก็แก้อะไรไม่ได้แล้ว อะ…มึงอยากรู้ว่าตัวเองจะขาดน้องได้ไหม? แล้วเป็นไงตอนนี้”

     “คิดถึง…มาก” 

-----

“นั่นไง” มันว่ากลับ

“แต่ก็ยังไม่รู้ป้ะวะ ว่าน้องฟิวส์เขาคิดยังไง จะคิดถึงเหมือนที่เพื่อนเราคิดถึงเขาไหม? หรือบางที…อนามันอาจจะเป็นแค่คนแรกของน้อง อย่างที่มันกลัวก็ได้” กายว่า ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ผมกลัวมากที่สุดในตอนนี้

“เขาก็โพสต์อยู่ว่าคิดถึง” พอลล่าบอก

“พ่อกูบอกว่า ถ้าเรารักกันมากพอจริงๆ เราก็จะกลับไปหากันเอง” ผมบอกมัน

“ค่ะ เชิญใช้เวลาพิสูจน์ความรักมึงเลยค่ะ ขอให้รักกันมากพอนะคะ อย่าให้กูเห็นนะว่ามีคนมาคาบไปจริงๆ” พอลล่าว่า

“ถ้าเป็นแบบนั้น ก็แสดงว่าไม่ได้รักกันจริงสิวะ” กายบอกแล้วผมก็พยักหน้ารับ

“ถ้าเป็นแบบนั้น ความรู้สึกที่น้องมีให้กูก็คงจะเป็นแค่ความผูกพัน เป็นแค่คนแรกที่สอนให้น้องพูดคำว่ารัก” ผมบอกออกไปอย่างนั้น

“ถ้าเป็นแบบนั้นมึงก็อย่ายอมนะอนา ไปลากคอมันกลับมาแล้วทำให้มันรักมึงเหมือนเดิม” พอลล่าบอก

“มันไม่ง่ายสิวะ ที่กูปล่อยให้มันเป็นแบบนี้มันก็เพราะอะไรหลายๆ อย่างนะเว้ย ไหนจะพ่อแม่น้องอีก…” ผมบอกเสียงเศร้าๆ อันนี้ก็เป็นสาเหตุหลักสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ผมตัดสินใจห่างจากน้องมา

“อันนี้กูพูดไม่ได้ว่ะ” กายบอก

“งั้นแสดงว่าตอนนี้มึงโสด?” พอลล่าถาม แต่ผมไม่ได้ตอบรับ

“ไม่รู้อะ กูไม่ได้เลิกกันป้ะ”

“อย่าหวงก้างอนา มึงบอกเขาเองว่าจะไปไหนก็ไป ไปเอาคนอื่นก็ได้” พอลล่าว่า

“แต่กูก็ยังเป็นของเขา” ใช่…ผมยอมให้ฟิวส์ทำอะไรก็ได้ ผมขอให้ฟิวส์ลองใช้เวลาในการค้นหาตัวเองก็จริง แต่ผมไม่ได้บอกว่าผมจะไปไหนสักหน่อย เพราะเท่าที่ผมดูๆ แล้ว หัวใจของผมมันไม่ไปไหนหรอก


ไปไหนไม่ได้เลย


ผมสูดลมหายใจเข้าแล้วตั้งสติใหม่ สนใจการเรียนกการสอนตรงหน้า ปัดเรื่องสเตตัสของฟิวส์ออกไป แล้วปัดทุกเรื่องในหัวไว้ก่อน ปล่อยให้มันเป็นตะกอนขุ่นๆ อยู่ลึกๆ ดีกว่า แม้ว่าจะเรียนไปก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่ แต่ก็ยังตั้งใจเรียนอยู่ดี คำของแม่ฟิวส์ผุดขึ้นมาในหัว หน้ายังเด็กอยู่แบบนี้แล้วมาอยู่ด้วยกันแบบนี้มันจะเรียนจบไหม?


ผมอยู่กับเนื้อหาการเรียนจนจบทั้งวัน ลากร่างที่แทบจะเหลือแค่วิญญาณกลับมาที่หอ เปิดประตูเข้าห้องตัวเองอย่างยากลำบาก ตรงนั้นก็ฟิวส์ ตรงนี้ก็ฟิวส์ ห้องน้ำก็ฟิวส์ ระเบียงก็ฟิวส์ เตียงนอนยิ่งมีแต่ฟิวส์ แต่ผมก็ทิ้งตัวลงที่ที่ฟิวส์เคยอยู่นั่นแหละ ที่ที่เคยใช้ร่วมกัน


Pollar : ไปกินเหล้ากัน

Guy : เออ ไป


ผมหลุดยิ้มเมื่อเห็นข้อความในแชทกลุ่ม รู้สึกขอบคุณเพื่อนขึ้นมาเมื่อพวกมันพยายามฮีลผมขนาดนี้ มันไม่พูดเรื่องนี้อีก ปล่อยมันไว้ที่ห้องนั้นในตอนเช้า กินข้าวเที่ยงก็คุยเรื่องเรียน เลิกเรียนพอลล่าก็หวีดเด็กปีหนึ่งให้ฟัง พวกมันเคารพการตัดสินใจของผม เหมือนพ่อกับแม่ที่ปล่อยให้ผมใช้ชีวิตเอง แต่ก็ยังเป็นห่วงและคอยดูแลอยู่เสมอ


Pollar : สองทุ่มนะอนา

Guy : ร้านไหน?

อนา : ร้านเดิม


ผมตอบแล้วพวกมันก็ส่งสติกเกอร์มา ผมยิ้มให้สติกเกอร์โง่ๆ ของพวกมันแล้วทิ้งโทรศัพท์ไว้ตรงนั้น เดินไปที่ห้องน้ำแล้วจัดการกับตัวเอง น้ำเย็นๆ ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น แต่มันก็ไม่ทั้งหมดหรอก เพราะตอนที่หลับตารับสายน้ำเย็นๆ นี้ผมคิดถึงหน้าฟิวส์


ร้านเหล้าก็คือร้านเหล้า แม้ว่าผมจะมาเมื่อนานมากแล้วแต่มันก็ยังเหมือนเดิม บรรยากาศเดิมๆ ผู้คนเยอะแยะและเพลงมันๆ ล่าสุดที่มาก็คือตอนที่ตามฟิวส์กลับหอ นานมาก…แต่ผมก็ยังจำได้ดี


“เอาไป” เหล้าแก้วหนึ่งถูกวางตรงหน้า ชงโดยพอลล่าคนดีคนเดิม คนที่ซ้ำเติมความเศร้าของผมด้วยแอลกอฮอล์

“ทำไมอกหักแล้วต้องกินเหล้าวะ” ผมถามแต่ก็ยกมันขึ้นมาดื่ม

“มึงอย่าบอกว่าอกหัก เพราะมึงหักอกเขา” กายบอก ผมก็เบ้หน้าให้

“เออ น้องฟิวส์ของกู ถ้ามาคบกับกูก็จบแล้ว” พอลล่าบอก แล้วผมก็ชะงักมือที่กำลังจะยกอีกแก้ว

“อืม…ถ้าน้องมันคบกับผู้หญิง…”

“เงียบ! แล้วยกให้หมดแก้วค่ะ” พอลล่าว่า

“ใครพูดเรื่องนี้อีกยกขวดนะต่อไป” กายว่าตอนที่พนักงานเอาเบียร์มาเสิร์ฟพอดี กายมันไม่ดื่มเหล้า มันเลือกดื่มแค่เบียร์ ต่างจากพอลล่าที่ชอบชงเองมากกว่า ส่วนผมไม่มีปัญหาหรอก ผมดื่มได้หมด

เวลาผ่านไป เครื่องดื่มก็หมดไปเรื่อยๆ เสียงเพลงและผู้เปลี่ยนจังหวะ ดนตรีเร็วขึ้น เอวขยับแรงขึ้น และเพื่อนผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มผมออกไปรวมกลุ่มแดนซ์กับคนรู้จักของมันแล้ว เพื่อนพี่น้องพอลล่าเยอะพอๆ กับคนไข้ของพ่อผมนั่นแหละ ผมมองไปรอบๆ แล้วดื่มไปเรื่อยๆ ไม่ได้รีบเร่ง แต่ก็ไม่ได้หยุด


ฟิวส์จะไปดื่มที่ร้านไหนนะ


“กูไปห้องน้ำนะ มึงสั่งเพิ่มหน่อย” กายบอกผม ผมเลยพยักหน้าให้มัน

ผมยกมือสั่งเครื่องดื่มเพิ่ม เป็นเบียร์ของกายมันนั่นแหละ เพราะผมดื่มอะไรก็ได้อย่างที่บอก ส่วนน้ำสีเข้มๆ นี่มันยังเหลืออยู่เลยคิดว่าสั่งแค่เบียร์ให้กายก็น่าจะพอ ส่วนพอลล่า…กลับมาก็คือแบกกลับแค่นั้นเอง


“ดื่มแค่เบียร์เหรอครับ?”

“ครับ?” ผมหันมองคนที่เดินเข้ามาทัก

“เห็นเพื่อนไม่อยู่ ขอนั่งด้วยได้ไหมครับ” ผมมองสำรวจคนที่เดินเข้ามาทัก ไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่รู้ว่าเป็นใคร ยังไม่ได้อนุญาตเขาก็นั่งลงข้างๆ ผมแล้ว แก้วเหล้าแก้วหนึ่งยื่นมาตรงหน้าผมเพื่อขอชนแก้ว

“…” เมื่อผมยังเฉยเขาก็ยิ้มออกมาก่อนจะเอาแก้วสีอ่อนนั่นมาชนกับแก้วที่วางอยู่ของผม

“ผมชื่อบิ๊กนะ พี่ชื่ออนาใช่ไหม?” ผมเอียงหน้ามองอีกคนที่ทักชื่อของผมออกมาแบบนั้น

“รู้จักด้วยเหรอ?” ผมถามกลับ

“รู้สิ แฟนไอ้ฟิวส์” หน้าผมค่อยๆ เปลี่ยนไปเมื่อพูดชื่ออีกคนออกมา

“แล้วนี่มันไม่ได้มาด้วยเหรอ?”

“ไม่หรอก” ผมตอบเบาๆ แล้วเอาแก้วของตัวเองขึ้นมาดื่มต่อ

“แปลก…ผมเรียนอิ้งเซคเดียวกับมันตอนปีหนึ่ง แล้วตามเฟซบุ๊กมันอะ เลยรู้ว่ามันคบกับพี่” ผมนั่งฟังอีกคนพูด ทำไมคนที่อยู่รอบตัวฟิวส์ถึงพูดเก่งทุกคนเลยนะ แล้วเป็นเพราะแบบนี้หรือเปล่าน้องเลยได้นิสัยร่าเริง เข้ากับคนง่ายมาตลอด

“แล้ว…ยังคุยกับฟิวส์อยู่ไหม?”

“หืม? ก็บ้างอะ เวลาเจออะนะ แต่ไม่ค่อยเจอแล้ว ผมเรียนนิติอะพี่ มาเจอกันทีก็ร้านเหล้าไม่ก็งานกีฬา” บิ๊กบอก ผมก็พยักหน้ารับ “เห็นว่ามันหลงพี่มาก ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้มันจะไม่มาคุม”

“เราก็…ต้องมีเวลาของเราบ้าง” ผมบอกออกไป

“ฮะๆ อย่างนั้นเหรอ? แต่ตอนที่มันอวดพี่นะ คือผมอยากอันเฟรนด์มันเลย คือ…ผมชอบพี่อะ”

“หะ?” ผมหันมองอีกคนที่เกาคอตัวเองแก้เขิน

“คือ…ผมรู้แหละว่าพี่มีแฟนแล้ว แต่ว่าผมชอบพี่มาก่อนหน้านี้แล้ว ตั้งแต่อยู่โรงเรียนแล้ว แบบ…ปลื้มอะพี่” บิ๊กว่า ผมเลยต้องหันมาสำรวจอีกคนมากกว่าเดิม

“เราเรียนโรงเรียนเดียวกันเหรอ?”

“ใช่ แต่พี่ไม่รู้จักผมหรอก พี่เกิดก่อนผมตั้งนาน” บิ๊กบอกยิ้มๆ

“นี่จะบอกว่าพี่แก่?” ผมถามเสียงสูง

“ถ้าอายุอะใช่ แต่หน้าพี่แม่ง…เด็กกว่าผมอีกมั้ง” บิ๊กว่าแล้วมองหน้าผม

“พูดเกินไป” ผมว่าเบาๆ แล้วค่อยๆ หันหน้าหนีสายตาที่สำรวจผมอยู่ ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบเมื่อรับรู้ถึงสายตาที่บอกว่าชอบจากคนข้างๆ ไม่ได้หวั่นไหว แต่อึดอัดเกินกว่าจะทำตัวปกติได้

“ผมรู้ว่าพี่มีแฟนแล้วน่า ไม่จีบหรอก แต่ถ้าเลิกกับมันก็ไม่แน่นะ” น้องมันว่าติดตลก

ผมทำได้แค่แค่นหัวเราะออกมา กระดกเหล้าจนหมดแก้ว แม้ว่ามีอีกคนบอกให้ค่อยๆ กินแต่ก็ยังกลืนมันลงคอเหมือนไม่รู้จักผม ถ้าเป็นเมื่อก่อน มีคนเข้ามาแบบนี้ ตอนที่กำลังเจ็บหนักแบบนี้ ผมคงกระโดดใส่เขาเพื่อเอามาเป็นที่พักพิงแล้ว แต่ตอนนี้…ความรู้สึกตอนนี้มันคืออยากผลักคนคนนี้ออก เกลียดคำว่ารอเลิกกันของบิ๊ก และรู้สึกเกลียดตัวเองขึ้นมาเมื่อรู้แล้วว่าไม่สามารถมีใครมาแทนที่ฟิวส์ได้


ถึงแม้จะคล้ายแค่ไหนก็แทนไม่ได้เลยสักนิด


#ขอหมอเป็นเมีย

20/10/2019
                  คิดถึงเขามากแล้วล่ะ รู้แล้วว่ายังไงพี่อนาก็ตัดน้องไม่ได้จริงๆ ล่ะ แล้วรอดูฝั่งน้องว่าจะเป็นไง จะม่คนเสียบหรือจะมีคนเตือนสติแค่ไหน ไม่ว่ายังไงก็อย่าโง่เหมือนพี่วีตอนนั้นนะ555555
15/10/2019
          หัวใจคนน้องประมาณนั้นใช่ไหม หัวใจคนพี่ก็ประมาณนี้นะ ย่ำแย่พอกัน แต่ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ขอบคุณคนที่เข้าใจพี่อนา ขอบคุณคนที่เข้าใจน้องฟิวส์ ขอบคุณที่พยายามเข้าใจทั้งสองคน เพราะทั้งสองคนเขาก็มีเหตุผล และความรู้สึกของเขาที่ทำลงไปแบบนั้น คนอ่านอย่างเราก็ได้แต่รอว่าสักวันเขาคงเข้าใจกัน ฮือออ รีบๆ ทนไม่ไหวแล้วไปหากันสักทีเซ่! เพราะคิดถึงจึงไปหาอ่ะ ทศกัณฐ์ไม่เคยสอนเหรอ!
ทวิตเตอร์ @pflhzt
เฟซบุ๊ก faddist
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.231K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,574 ความคิดเห็น

  1. #1495 JRPS_ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 18:00
    -ไปไกลๆเรยอีบิ๊ก😤🙄
    #1,495
    0
  2. #1465 1nongyu1 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 10:25
    บิ๊กมาอีกแล้วหรอ ยุ่งจริงๆเลยบิ๊ก
    #1,465
    0
  3. #1434 Arreeart (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 16:10
    ร้องมา3ตอนติดเเล้วน่ะ
    #1,434
    0
  4. #1419 Bung2007- (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 12:27

    ร้องไห้เลยยยยยยยย
    #1,419
    0
  5. #1385 Aloneyah (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 19:52
    ร้องตามพี่อนาแล้ว😭😭
    #1,385
    0
  6. #1264 Biekps99 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:58
    มันมาอีกแล้วโดนเหนือต่อยไปไม่พอใช้ไหม
    #1,264
    0
  7. #1213 Saguramio (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 23:59

    อยากเลิกกินมาม่าแล้วง่าาาาา อีบิ๊กนี่ก็โผล่มาขัดเขาตลอดตั้งแต่เรื่องพระรามแล้วนะ!!!!!
    #1,213
    0
  8. #1130 KiHaE*129 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 00:01

    งานนี้ใครจะเป็นฝ่ายทนไม่ไหวก่อนกัน

    #1,130
    0
  9. #965 ChorthipJoy12 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 03:06
    สู้ๆนะพี่อนา
    #965
    0
  10. #963 tiamo_b (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 17:12
    สู้ๆๆน้า น้องฟิวส์ เเสดงตัวได้เเล้วลูกกก
    #963
    0
  11. #962 Mmm02 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 11:17

    รอ..ฟิวส์....มาให้ไว

    #962
    0
  12. #961 ChorthipJoy12 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 10:56
    พี่วีอย่าเข้าใกล้น้อง
    #961
    0
  13. #959 maybee23 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 05:59
    พี่วีจ๋าพี่หยุดอยู่แค่นั้นเลย ไม่ต้องไปสอนอะไรฟิวส์เลยนะพี่วีไม่มา!!
    #959
    0
  14. #958 not &nan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 04:56

    รอต่อนะ
    #958
    0
  15. #957 SVbulletz (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 03:28
    ให้เรื่องของพี่วีเป็นแค่บทเรียนก็พอนะฟิวส์ อย่าเดินตามรอยพี่วีมัน อย่าหลงโง่ตามอิพี่มันนะโว้ย!
    #957
    0
  16. #956 jum260328 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 22:21
    ควรกับไปคุยกันดีๆๆก่อน อีคนน้องไม่รุ้เรื่องเลยยังไม่ได้คุยด้วยเหตุดีๆๆเลย
    #956
    0
  17. #955 Jimjubb (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 21:39
    พี่อนากลับไปหาฟิวส์เถอะ
    #955
    0
  18. #954 jaisai09 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 21:27
    อยากให้อดทนพิสูจน์กันอีกนิด นิดเดียวพอนะไรท์ คนอ่านจะทนไม่ไหวก่อนแล้ว '____'
    #954
    0
  19. #953 MeMinTen (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 20:32

    สงสารทั้งสองคนเลย
    #953
    0
  20. #952 CypherKPark (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 20:09
    อย่าเหมือนอิพี่วีเถอะ น่าถีบมาก รีบกลับไปหาน้องเถอะพี่อนาคนดี
    #952
    0
  21. #951 yisan2 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 19:50

    มาคุยกันให้ชัดเจนกันอีกสักครั้งเถอะ!! ต่างคนต่างรักและคิดถึงกันอยู่แล้วจะทำร้ายใจตัวเองกันทำไม??!!
    #951
    0
  22. #950 บ๊อบบินไงจะใครล่ะ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 19:34

    ควรเคลียร์กันนนน

    #950
    0
  23. #949 AlisAlisAlisa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 19:21
    เห้อ...ความรักนี่ยากจังนะ
    #949
    0
  24. #948 manejanb (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 19:18

    รออออ....
    #948
    0
  25. #947 Jang2459 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 19:09
    ฟิวส์​ จะมีคนมาคาบพี่อนาไปแร้วนะ อย่างอนนักเรย
    #947
    0