เกิดใหม่ไร้รัก (Re-Write)

ตอนที่ 6 : บทที่3 ชื่อใหม่1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,999
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    21 มี.ค. 63

พอเห็นด้านนอกคราแรกนั้นเล่อหนี่รู้เลยว่าเป็นฤดูเหมันต์ ความหนาวเย็นแล่นเข้าโจมตีร่างกายเล็กๆ แม้ถูกห่อหุ้มกายไว้ดีแล้วก็ยังรู้สึกหนาว

“หิมะยังคงตกอยู่เลยนะเจ้าคะ” ท่านแม่คงอดพูดไม่ได้

ในแคว้นนี้นั้นมีระบบการจัดการแปลกกว่าที่อื่น เมืองๆหนึ่งจะมีผู้มีอำนาจ2ตระกูล 1คือเจ้าเมือง 2คือขุนนางมียศซึ่งก็คือตระกูลต่างๆ รวมถึงตระกูลเล่อที่เป็นทหารก็มีเมืองในการดูแลแต่ก็มีเมืองที่มีแต่เจ้าเมืองเช่นกัน เนื่องจากขุนนางมักมีล้มหาย มีตั้งใหม่ผลัดเปลี่ยนไปมา

“ไม่รู้คิมหันต์นี้จะแล้งปานใด หนาวปีนี้หนาวจัดเพียงนี้ ข้าว่าจะเบิกเงินจวนไปซื้อข้าวมาทำข้าวต้มแจกจ่ายชาวบ้าน”

เล่อหนี่ได้ยินก็ตกใจ… ตระกูลเล่อมีเพียงท่านพ่อเป็นแม่ทัพ ตระกูลเก่าแก่ก็ไม่ได้แปลว่ามีชื่อเสียง แต่เมื่อมีเมืองในครอบครองแล้วกลับเสียเงินจำนวนมากช่วยเหลือชาวบ้านตลอด ทั้งๆที่เบี้ยหวัดของท่านพ่อก็ใช่ว่าจะได้เยอะ

แต่ราวกับฟ้ากลั่นแกล้ง เมืองในครอบครองนั้นอยู่ทางเหนือใกล้ๆเมืองหลวงก็จริง แต่ยามแล้งก็แล้งหนัก หนาวก็หนาวจัด ยามฝนก็มีน้ำท่วม ทำให้ชาวบ้านอดอยากยากแค้น

“เช่นนั้นข้าจะติดต่อตระกูลจูให้นะเจ้าคะ” ตระกูลจูนั้นเป็นสหายเก่าท่านแม่อีกคน ตอนนี้หัวหน้าตระกูลนั้นสนับสนุนเกื้อกูลบุตรชายคนโตให้เข้ารับราชการ จึงมีการช่วยเหลือกันอยู่

ตระกูลจูเป็นตระกูลคหบดี นางจำได้ว่าพวกเขาค้าขายเครื่องประดับจนร่ำรวย และเพราะหัวหน้าตระกูลเคยเกี้ยวพาท่านแม่อยู่หลายปี จึงยังคงติดต่อกันแม้ท่านแม้จะแต่งกับท่านพ่อแล้ว เพราะกลายเป็นสหายสนิทกันไปเสียแล้ว

“อย่ารบกวนจูเจิ้นเสวียนเลย ช่วงนี้บุตรชายกำลังออกศึก น่าสงสารหากสิ้นลูกๆแล้วเขาอาจจะโทษเราได้”

เพราะเส้นสายของท่านพ่อมีเพียงทางทหารเท่านั้น แน่นอนว่าท่านพ่อแนะนำให้พวกเขาไปเข้าร่วมกับกองทหารหนึ่ง ซึ่งกำลังต้องรับมือศึกทางทิศตะวันออก แต่เขากลับส่งบุตรชายทั้งสามไป เหลือไว้เพียงบุตรชายสี่ที่ยังเล็กเกิน… ย่อมมีการสูญเสียเป็นแน่

คราก่อนนางก็จำได้ว่า ตระกูลจูจะเสียบุตรชายไปสองคน รอดกลับมาเพียงหนึ่ง แต่สงครามยาวนานกว่า5ปี วิธีแก้ไขพอมีบ้างเพราะพวกเขาเสียบุตรชายในปีสุดท้ายก่อนสงครามจบ… นางต้องช่วยท่านลุงจูให้ได้ในรอบนี้ท่านแม่ก็จะยังรักษาความเป็นสหายกับท่านลุงจูเอาไว้ได้

“ท่านแม่ หนีอี้กวงบอกว่า จูเฟยเฟย จูเสียนหยาน มิได้มีความรู้ทางสู้รบ ส่งไปมิสู้ส่งไปตาย ท่านแม่ข้าว่า…” เสียงพี่รองเล่อซาดังขึ้น ทางจวนตระกูลเล่อนั้นค่อนข้างสนิทกับตระกูลจู ทำให้พี่ๆได้เล่นกันกับทางนั้นบ้าง คงจะรู้สึกเป็นห่วงสหายขึ้นมา

เป็นดังพี่รองว่าจริงๆ แม้สุดท้ายพวกเขาจะเก่งกาจจนเอาตัวรอดมาได้4ปี แต่ปีที่5ก็เกิดเหตุไม่คาดฝัน จากที่ได้อ่านรายงานของการศึกนั้น พบว่ามีชาวเผ่าปรากฏกายขึ้นอ้อมหลังทัพพวกเขา

กว่าที่ทัพหลักจะฝ่าเข้าไปถึง ทัพหน้าก็แตกพ่ายทหารตายสิ้นแล้ว แม้สุดท้ายจะคว้าชัยมาได้เพราะพี่เฟยหยาง บุตรชายคนโต แต่ก็เสียบุตรชายไปถึงสอง ทำให้เกิดการหมางใจเล็กๆกันและนางก็ไม่ได้ไปสนิทกับครอบครัวนั้นเลย

“อย่าเพิ่งพูดเรื่องไม่เป็นมงคลเลย พวกเราเข้าไปพบท่านย่ากันเถอะ บุตรสาวข้าคงหนาวหมดแล้ว” เมื่อเดินมาถึงเรือนหลักแล้วท่านพ่อจึงเอ่ยขึ้น

ไม่มีใครอยากจะพูดถึงตระกูลจูมากนัก ท่านพ่อนั้นกล่าวเตือนกับตระกูลจูไปแล้วว่าเป็นศึกระยะยาว ให้บุตรชายไปฝึกฝนและช่วยทำให้ไม่ต้องไปอยู่ทัพหน้าได้ แต่คราแรกบอกทางนั้นไว้ว่ามีเพียงคนเดียว แต่ตระกูลจูไม่รู้คิดอย่างไร ขอส่งบุตรชายไปสามคนพร้อมกันเลย แน่นอนว่ามีบุตรชายคนโตเพียงคนเดียวที่ท่านพ่อขอให้อยู่ทัพหลังไว้

แอ้ดดด ประตูบานไม้เปิดหลังจากคนรับใช้ตระโกนเบาๆบ่งบอกการมาถึงของลูกหลานแล้วกลิ่นธูปอ่อนๆโชยมาตามลม ท่านย่านั้นเสียไปหลังจากนางเกิดเพียง3ปีจึงไม่สนิทกันเท่าใดนัก แต่ก็เป็นใหญ่ในบ้านนี้มานาน(ย่าทวด)

“หลานชายและหลานสะใภ้คารวะท่านย่า”

“หลานๆคารวะท่านย่า” หลังจากคนรับใช้มารับตัวนางแล้ว ท่านพ่อท่านแม่และพี่ๆก็คงจะหมอบกราบพื้นสามทีตามธรรมเนียมปฏิบัติ ได้ยินว่าท่านย่าเคร่งครัดอย่างมาก เลี้ยงหลาน(เล่อฮัว)มาตัวคนเดียวเพราะบุตรชายลูกสะใภ้ถูกโจรป่าปล้นฆ่า

“เอาล่ะ ไม่ต้องมากความ ยืนขึ้นๆ” ท่านย่ายังคงเสียงเหมือนคราก่อน จำได้ว่าหลังจากนี้นางก็จะเริ่มนอนซม หลังจากนั้นพอถึงเหมันต์หน้าก็อาการทรุด อยู่ได้อีกปีเดียวก็สิ้นใจไป นั่นทำให้นางได้พบท่านย่าไม่บ่อยนัก

“ขอท่านแม่สุขภาพแข็งแรง”

“ขอท่านย่าสุขภาพแข็งแรง” ยังคงเป็นพิธีการเช่นเดิม เพราะท่านย่ามิใช่ว่าจะพูดไม่ให้ทำ แล้วเมื่อไม่ทำจริงๆท่านจะถูกใจ กลับกลายเป็นไม่ชอบใจต่างหาก

“พาเล่อน้อยมาเถอะ” หลังจบคำพูดของท่านย่า นางก็ถูกวางลงบนตั่งด้านหน้าท่านย่าอีกครั้ง

“ใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตาสดใส เกิดมาใหม่ ให้เป็นผลท้อ สุขกายสบายใจ มีชีวิตยืนยาว ทำคุณให้คนอื่น…” หลังจากนั้นคำอวยพรก็ลากยาวราวกับบทสวดมนต์ กว่า1เค่อจึงเงียบไป

“ให้ชื่อ เล่อหนี่...ฟาน”

เล่อหนี่สะดุ้ง … เล่อหนี่ฟาน นี่มัน!!! ไม่เหมือนคราก่อนเลย มีบางอย่างผิดไป ปกติแล้วชื่อนางต้องคงเดิมสิ

...

 

ซื้อนิยายเกิดใหม่ไร้รักคลิก!!!นิยาย เกิดใหม่ไร้รัก

 

อุดหนุนนิยายเรื่องอื่นๆของไรท์ได้

นิยาย ตำนานรักดอกเหมย ภาคต้น

 

นิยาย ตำนานรักดอกเหมย ภาคปลาย ท่านหมอเซียนบุตรชายท่านมาตามหาแล้วขอรับ

 

นิยายร้อยรักลูกตำลึง

 

นิยายกิ่งหลิวลอยลม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #19 zxcvbnm443033 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 19:16

    สนุกมากเลยค่ะ
    #19
    0