เกิดใหม่ไร้รัก (Re-Write)

ตอนที่ 7 : บทที่3 ชื่อใหม่2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,923
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    22 มี.ค. 63

“ให้ชื่อ เล่อหนี่...ฟาน”

เล่อหนี่สะดุ้ง … เล่อหนี่ฟาน นี่มัน!!! ไม่เหมือนคราก่อนเลย มีบางอย่างผิดไป ปกติแล้วชื่อนางต้องคงเดิมสิ

“เป็นชื่อที่ดียิ่ง ท่านแม่… ข้าได้ยินว่าคราก่อนท่านทายผลได้ชื่อสองพยางค์ เหตุใดจึงเปลี่ยนเป็นสามพยางค์เล่า” ท่านพ่อเอ่ยถามราวกับรู้ว่านางเองก็สงสัย

“เด็กน้อยผู้นี้ ชะตาแข็งแต่กลับอ่อน จำต้องมีสิ่งเกื้อหนุน ชื่อจริงคือเล่อหนี่ ฟานเป็นเพียงชื่อต่อ ไม่ต้องเอ่ยชื่อบอกใคร ตระกูลเล่อมิเคยมีชื่อสามพยางค์ จะเป็นการผิดต่อบรรพบุรุษ”

ฟาน… ฟานลูกแม่… เพียงคิดถึงใจนางก็เต้นแรง มิใช่แค่นางที่มาเกิดใหม่ แต่อาฟานเองก็ได้รับสิทธิ์ตามนางมา แม้จะเป็นเพียงชื่อ แต่ก็อุ่นใจขึ้นมา ...ขอบคุณสวรรค์

“เช่นนั้นบ้านเราก็เรียกน้องว่าอาฟานก็ได้สิขอรับท่านย่า จะได้มิเหมือนผู้ใด” เสียงพูดผ่องใสของพี่สามเล่อฟ่ง ทำให้ท่านย่าหัวเราะขึ้นมา ท่านย่านั้นรักพี่สามอย่างมาก เพราะเป็นเด็กรู้จักเอาใจ แต่เพียงได้ยินคำเสนอ หัวใจเล่อหนี่ก็เย็นวาบ

“อาฟานดูแปลกๆ มือเท้าเย็นจัด พ่อบ้าน!! ไปเรียกหมอจางยังไม่มาอีกรึ” ท่านพ่อทำเกินเหตุอีกแล้ว สงสัยในท่าทีนางตลอด… นางเพียงคิดถึงอดีตเท่านั้นเองเพราะอาฟาน คือชื่อเล่นที่นางเรียกบุตรชายตนเอง เขาในตอนนั้นเกิดมาท่ามกลางความละเลยของบิดา จึงมีเพียงชื่อที่นางตั้งให้ กระทั่งชื่อจริงยังถูกเขียนลงสั่วๆ คิดถึงอาฟานแล้วเล่อหนี่ยิ่งปวดใจนัก

“อาฟานเป็นเด็กฉลาด ข้ายังไม่ได้ยินร้องสักแอะ ไม่เหมือนอาฟ่ง ร้องตั้งแต่เรือนหลังจนถึงที่นี่ หยุดร้องอีกทีก็ตอนสองขวบ”

เสียงหยอกล้อของท่านย่าทำให้ทุกคนหายเครียดไปได้ บรรยากาศกลับมาปกติ ตัวเล่อหนี่เองก็ทำใจเย็นลงได้แล้ว… คิดถึงอาฟานสุดหัวใจ

“แยกย้ายกันเถอะ ข้าปวดหลังแล้ว” เสียงท่านย่าบ่นทำให้คนรับใช้เคลื่อนไหวประคองท่านย่าเตรียมเดินกลับเรือน

“ท่านย่าดูแลสุขภาพด้วย หลานจะให้หมอจางมาดู” ท่านพ่อพูดขึ้น

“หลานนวดให้ขอรับท่านย่า”พี่สามยังคงเอาใจ

“พาอาฟานไปพักผ่อนเถอะ เกิดในฤดูนี้ยิ่งต้องดูแลความอบอุ่นให้ดี” ท่านย่าดูเอื้ออาทรเหมือนเช่นเคย ทุกคนคารวะท่านย่าก่อนจะแยกย้ายจริงๆ

ท่านพ่อเองก็ต้องไปร่วมศึกทางใต้ แต่เพราะนางคลอดจึงลามาดูนาง พอดีกับที่อยู่ในช่วงพักรบ จำได้ว่ากว่าจะกลับมาอีกคราก็หลายปี

ไม่นานหมอจางก็ส่งคนมา กระทั่งตัวประมุขตระกูลจางคนปัจจุบันเองที่เดินทางมา หลังจากตรวจดูนางแล้วก็ออกไปห้องชงชา ได้ยินว่าสนิทกับท่านพ่อมากนัก แต่หลังจากท่านแม่กับท่านย่าสิ้นไปก็ห่างเหินกันไป ความผิดครานั้นเป็นเพราะท่านพ่อพาลเองท่านหมอจางมีฝีมืออย่างมากแต่ไม่อาจรับมือกับโรคชราได้

“อาฟาน ลูกรัก”ท่านแม่เขี่ยผมนางเล่น มารดาของนางงดงามยิ่งนักกระทั่งเต้านมก็ยังงดงาม ได้มาดูดนมเยี่ยงเด็กทารกนี้เป็นครั้งที่สองแล้วจึงเคยชิน คราก่อนเขินอายอย่างมาก จนสร้างความลำบากให้ทั้งบ้านเพราะนางไม่ยอมดื่มนมจากเต้า

บั้ว… อ้อ แอ้ ปล่อยหัวนมออกจากปากแล้วส่งเสียงตอบรับ ท่านแม่มองมาตาเป็นประกาย ท่านแม่นั้นเป็นเพียงสามัญชนไม่มีกระทั่งแซ่ อ้ายหนี่นั้นเป็นชื่อ ใช้ชีวิตลำบากยากแค้น ต้องปกปิดปิดบังหน้าตางดงามเหนือผู้คนของตัวเองให้ดีมาตลอดก่อนพบท่านพ่อ

“เจ้าฟังแม่รู้เรื่องใช่มั้ยลูกรัก หากฟังแม่รู้เรื่องจงจำคำแม่ไว้ เป็นหญิงรักได้เพียงหนึ่งชาย อย่าทำผิดเช่นแม่ที่เผลอรักคนสองคน แม้สุดท้ายพ่อเจ้าจะเป็นผู้ที่แม่เลือกแล้ว แต่เพราะหน้าตาเช่นเรา ชายใดก็หวังรังแก แม่ทำให้พ่อเจ้าลำบากยากเข็ญ อย่าได้ผยองตัวเช่นแม่เด็ดขาด”

ท่านแม่ร่ายยาว ท่านแม่มิได้ผยองตัวเลยสักนิด คราที่ยังเล็กนั้นท่านแม่มีเพื่อนสนิทชายคนหนึ่ง ต่อมาฮองเฮาผลักดันคนนั้นได้มีหน้ามีตา แต่ท่านแม่กลับมารักท่านพ่อ ชายคนนั้นเองก็เป็นสหายรัก สุดท้ายทำท่าจะบีบบังคับท่านแม่ จนปัจจุบันก็ยังพาลบีบบังคับท่านพ่อแทน น่าเศร้านักสำหรับชะตาหญิงงาม

“แอ้ อ้อแอ้” ไม่ต้องท้อใจไปเลยท่านแม่ ลูกเกิดมาครานี้ จะไม่ยอมให้ผู้ใดรังแกครอบครัวอีกเด็ดขาด…. ลูกถูกส่งกลับมาแก้ไขสิ่งผิดให้เป็นถูก ครานี้ถึงตายก็ต้องมิให้รัชทายาททำการล้มล้างบัลลังค์ได้สิ่งที่เขาต้องการหากลูกชิงมาเองได้ก็จะชิงเอง หากไม่ได้ก็จะเอาไปถวายให้คนอื่นถึงหน้าตัก ให้รัชทายาทผู้นั้นกระอักเลือดตายไปเลยยิ่งดีนัก!!

“อย่างนั้นเหรอ เจ้าเข้าใจที่แม่พูดใช่มั้ย เจ้าอิ่มหรือยัง” พอท่านแม่ถามก็เพิ่งจะจำได้ว่ากินนมอยู่ เล่อหนี่รีบอ้าปากงับอีกครา เรียกเสียงหัวเราะจากท่านแม่ได้อย่างดี

... ก็แหม ข้าลืมตัวไปนี่นา เป็นเด็กทารกต้องทานนมท่านแม่ไว้เยอะๆ ร่างกายจะได้แข็งแรง ไม่เจ็บป่วยง่ายอย่างคราวก่อน คราก่อนนางถึงขั้นได้ชื่อว่าขี้โรค เพราะตอนเด็กไม่ยอมดื่มนมแม่เพราะเขินอาย

“อาฟาน เจ้าช่างเหมือนจะเข้าใจคำพูดคนโตยิ่งนัก ถือเป็นบุญที่ได้มีลูกเช่นเจ้า แตกต่างจากพี่ๆจนถึงทารกคนอื่นเหลือเกิน...หากมีผู้มีบุญมาบอกกล่าวว่าเจ้าเป็นเทพเซียนมาจุติ แม่ก็เชื่อได้อย่างไม่มีอันใดอิดออด”

เล่อหนี่สงบนิ่งเหมือนสายลม กระทั่งปากที่ดูดนมก็หยุดลง หลังจากท่านแม่สิ้นไป จวนตระกูลเล่อได้รับผู้มีบุญที่ผ่านทางมาเข้ามาในจวน เขาถึงขั้นรู้ว่านางชาติก่อนเคยเกิดเป็นคน รู้กระทั่งชีวิตมีสุขของนาง ชาตินี้หากพบเขาเข้าก็ลำบากแล้ว จะให้เขาเห็นไม่ได้เด็ดขาดว่านางมีชะตาเช่นไร

“ลูกรัก อึก แม่เจ็บ” เพียงคำพูดท่านแม่ ทำให้ได้สติว่าเผลอกัดยอดปทุมถันท่านแม่ไป แม้จะยังไม่มีฟันก็เถิด รีบถอนปากออกทันที แกล้งทำเป็นอิ่ม

อ่อแอ้ อ้อแอ้ โบกไม้โบกมือ

...ข้าขอโทษท่านแม่ ข้าเพียงกังวล… นักพรตผู้นั้น น่ากลัวยิ่งนัก กลัวเขาจะรู้ว่าข้าเป็นคนบาปเพียงใด ต้องรีบคิดหาทาง มิให้ท่านพ่อเชิญเขามาพักให้ได้ คิดไปคิดมา หลังจากได้นมแล้วก็เริ่มง่วงนอน ไม่นานตัวนางก็หลับไป

...

 

ซื้อนิยายเกิดใหม่ไร้รักคลิก!!!นิยาย เกิดใหม่ไร้รัก

 

อุดหนุนนิยายเรื่องอื่นๆของไรท์ได้

นิยาย ตำนานรักดอกเหมย ภาคต้น

 

นิยาย ตำนานรักดอกเหมย ภาคปลาย ท่านหมอเซียนบุตรชายท่านมาตามหาแล้วขอรับ

 

นิยายร้อยรักลูกตำลึง

 

นิยายกิ่งหลิวลอยลม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #21 Aquaซัง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 20:59

    สนุกค่ะ ไหลดี
    #21
    0