ท้าหัวใจ ให้ลองรัก

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,673
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    18 ก.ย. 59

ตอนที่ 5


อาการของคุณยายทรงอยู่สัปดาห์ แล้วก็กลับมาทรุดอีกสามวันติดกัน การหายใจท่านติดขัด จนทำให้จากเดิมที่พูดลำบาก กลายเป็นลำบากมากกว่าเดิม


"กันต์...ถ้าคิดว่าจะไม่ไปเที่ยวก็ทำให้ใจได้นะ หากคุณยายตื่นขึ้นมาแล้วพยายามจะพูดเรื่องแต่งงานอีก"


"ผมไม่เข้าใจ คุณยายจะติดใจพู่อะไรนักหนา" ต่อให้รักคุณยายก็เถอะ จะให้เขาตามใจท่านได้ไง หากแต่งงานกันไปแล้วอยู่กันไม่รอด ท่านจากไปแล้ว คนทนเป็นเขานะ หรือคิดว่าแต่งแล้วหย่า ถ้าแต่งแล้วหย่าอาจจะยอม แต่ผู้ใหญ่จะมองหน้ากันติดไหม ลำบากอีกนั่นแหละ ได้แค่คิด แต่เพราะรักท่าน จะพูดออกไปแบบนั้นก็คงไม่ได้


"พู่เขาอยู่กับคุณยาย มากกว่ากันต์ที่เป็นหลานแท้ ๆ เสียอีกรู้ไหม" 


ถึงแม้จะเป็นแค่ประโยคบอกเล่า ก็ทำให้เขาตอบโต้ไม่ได้ มันก็คงเรื่องจริง ก่อนหน้านั้นที่มาโรงพยาบาล สิ่งที่เธอปฏิบัติต่อคุณยายเขาก็เรียกว่าเป็นเรื่องที่ดีทั้งนั้น เพียงแต่ก็ไม่รู้อีกนั่นแหละว่าหากลับหลัง อยู่เพียงลำพังกับคุณยาย มันจะมีอะไรที่มากกว่านี้ไหม และเขาคิดว่าก็น่าจะมี


"ไปเถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวน้องมา"


ดูเอาเถอะ แค่ยายพู่มาเขาก็ต้องไปเลยหรือ ใคร ๆ ก็ต้องไล่ ทำเหมือนเขาเป็นคนอื่น อีกคนเป็นหลาน อยากอยู่ แต่เขากลับเดินออกมา โดยไม่ได้กล่าวคำลา แค่คิดว่า เดี๋ยวเขาค่อยกลับมาใหม่ก็ได้ อยู่อีกแค่สองสัปดาห์ หลังจากนั้นเขาก็ต้องกลับแล้ว การได้อยู่กับท่านก็ถือเป็นเรื่องที่ดีอย่างหนึ่ง ยกเว้นตอนท่านตื่นมาแล้วก็พูดเรื่องแต่งงานนี่แหละ แต่งกับใครไม่แต่ง แต่งกับเด็กข้างบ้าน


"พี่กันต์..จะกลับแล้วหรือคะ" 


เกือบเบรคไม่ทัน เขาชะงักมองเธอ...ยังกะแม่มด มาในตอนที่เขากำลังคิดเรื่องเธอพอดี เด็กข้างบ้านเขานั่นแหละ


"ทำไมเหม่อ ๆ คะ หรือว่าคุณยายอาการหนัก" พอเขาไม่ตอบ กลายเป็นเธอที่ใจเสีย จนใจเร่งตัวเองว่าต้องรีบไปดูท่าน


"อะไรคะ" โดนเขาดึงแขนเอาไว้ หลังจากที่เธอทำท่าจะก้าว


"ไม่ต้องร้อนรนขนาดนั้นหรอก คุณยายนอนหลับ ไปหาอะไรดื่มกับพี่ก่อนมา"  ใบหน้าเขานิ่ง บอกเธอด้วยน้ำเสียงเหมือนเหนื่อย ๆ จูงมือเธอไปเฉย ๆ เดินช้า ๆ เอาเถอะ ไปก็ไป เห็นท่าทางแล้วก็น่าสงสาร


"ถ้าคุณยายพูดเรื่องแต่งงาน คราวนี้พู่จะช่วยพี่ไหม"


นั่นไง ไม่พ้นเรื่องนี้ บอกแล้วเธอไม่รู้เรื่องด้วย แล้วไง กลายเป็นเธอที่ยิ้ม เหมือนจะให้กำลังใจเขา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงโทนปกติ


"พี่กันต์แก่กว่าพู่ พูดเองดีกว่าค่ะ" จะบอกว่าเขาเป็นหลานก็ขี้เกียจจะพูดจะคิดแล้ว แล้วนี่ ลืมหรือไง ถึงยังไม่ยอมปล่อยมือเธอ


"จับมือพู่อยู่นะคะ คนอื่นมาเจอ เดี๋ยวพี่กันต์จะลำบากเอานะคะ" กลายเป็นอมยิ้ม เมื่อเห็นท่าทางไม่ชอบใจของเขา หากกลัวเรื่องนั้น ก็ควรจะต้องอยู่ห่าง ๆ เธอไหม ยังไม่ยอมปล่อยมือเธออีก 


"แค่จับมือ คราวก่อนพี่จับนมพู่ยังไม่มีปัญหาเลย"


"พี่กันต์" คนบ้าเอ้ย กลายเป็นเธอที่หน้าแดงในคราวนี้ เอาเลย..อยากจับก็จับ แล้วสักพัก เขาก็ปล่อย จนกระทั่งเธอและเขามาถึงร้านกาแฟด้านล่าง เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ส่งสัญญาณให้เธอไปหาที่นั่ง แล้วก็ไม่ได้ถามว่าเธอจะดื่มอะไร แต่เดินไปสั่งชามะนาวผสมน้ำผึ้งสองแก้ว 


โอเค พี่กันต์ของแท้ อยากเอาแต่ใจก็ตามสบาย เธอไปนั่ง แล้วก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ส่งข้อความบอกคุณแม่เขาว่าเธอเจอเขา และมีเรื่องต้องคุยกัน


"ตามสบายเลยพู่ คุณยายหลับอยู่ คงอีกสักพักนู่นแหละถึงจะตื่น" ข้อความตอบกลับจากคุณแม่ของเขา 


"ได้ค่ะ เดี๋ยวพู่ค่อยขึ้นไป คุณป้าเอาอะไรไหมคะ"


"ไม่จ่ะ ขอบคุณมาก บอกกันต์ด้วยว่ากลับบ้านได้เลย" ยังไม่ทันได้ตอบท่าน เธอก็ต้องเงยหน้ามองเขา พร้อมๆ กับที่เแก้วชาวางลง 


"เพราะแบบนี้ไหม...บ้านพี่ถึงได้ชอบพู่" ไม่ได้คิดจะแอบดู แต่มันมองเห็นเองแล้วก็นั่นแหละ แล้วก็เดาไม่ผิดเลยจริง ๆ...เธอต้องโวยเขา


"พี่กันต์เสียมารยาท มาแอบดูพู่ chat อีกอย่างพู่ไม่ได้ทำอะไรผิด แค่บอกคุณป้าว่าพู่ขึ้นไปช้าเพราะอะไร" 


"ให้มันจริง ถ้าขึ้นไปพร้อมกันก็อย่าทำอะไร ให้คุณยายต้องพูดเรื่องบ้า ๆ นั่นอีก เข้าใจไหม" เขาจ้องหน้าเธอ อีกฝ่ายไม่ได้ตอบเขาแต่ก็แค่ยักไหล่ เอนพิงกับผนังเก้าอี้ด้วยท่าทีที่ไม่ทุกร้อน ขัดใจ ไม่ชอบใจ กับท่าทางของเธอ มันเหมือน...อะไรสักอย่าง...เหมือนเธอถือไพ่เหนือกว่าเขา แล้วแบบนี้จะให้เขาเชื่อได้ไงว่าเธอไม่ได้มีส่วนในเรื่องนั้น ก็มันชัดเสียขนาดนี้


"ค่ะ พู่จะไม่พูดอะไรเลยสักอย่าง" ปล่อย..อยากคิดอะไรก็คิด จะแก้ตัวให้ได้อะไรให้มา บอกแล้วว่าถึงอย่างไรเขาก็ไม่ฟังที่เธอพูด ขอให้เขารอดก็แล้วกัน เชอะ...หญิงสาวโวยวายเขาในใจ ก่อนจะจงใจยกแก้วขึ้นมาชนแก้วเขา 


เห็นเธอยกแก้วชาขึ้นมาชนกับแก้วชาเขา ก่อนยกขึ้นดื่ม ชายหนุ่มยิ่งหงุดหงิดและโมโห แล้วพอเธอเงียบ วางแก้วน้ำลง หยิบโทรศัพท์ขึ้นไปเล่น ไม่สนใจเขา นอกจากโทรศัพท์ เขาก็เลือกทำเหมือนกัน คือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบ้าง ผ่านไปเป็นสิบนาทีที่ต่างคนต่างไม่สนใจกันเลย เขาส่งข้อความหาเพื่อน รวมทั้งสาวคนล่าสุดของเขาด้วย ก่อนจะเงยหน้ามองเธอ โดยที่สายตาเธอยังอยู่ที่โทรศัพท์ในมือ


สวย......


แล้วมันบ้าอะไร  มานั่งมองว่าเธอสวยตอนนี้ทำไม แล้วก็นั่นแหละ สายตาเขาก็ลงไปที่ลำคอเรื่อยมาที่หน้าอก ไม่อยากคิดถึงเหตุการณ์คราวก่อน ไอ้ที่เขาจับเต็ม ๆ นั่นมันเต็มไม้เต็มมือเขา โอ้ย..ไอ้บ้ากันต์เอ้ย..มีหลายเรื่องที่ต้องคิดไม่ใช่เรื่องนี้


"ไปได้แล้ว ป่านนี้คุณยายคงตื่นแล้ว" 


อะไรของเขา หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเขาขยับเก้าอี้ลุกขึ้น ยืนรอ..แบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเลย เลยต้องรีบหยบอก้วน้ำยกขึ้นมาดูดจนหมด วางแก้วลง แล้วก็ขยับตัวลุกขึ้นจากที่นั่ง มองมือที่เขาผายให้เป็นสัญญาณ ก่อนจะเดินนำเขาออกไปจากร้าน


โรคจิต...จะไปก็ไปแบบนี้ อายุก็ไม่ได้เท่าไหร่ ไม่มากพอจะเรียกว่าเข้าวัยทอง จะอารมณ์แปรปรวน หงุดหงิด อะไรมากขนาดนี้


"พี่กันต์ โอ้ย" อีกแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้เจตนา แค่หยุดเดินแล้วหันมาหาเขา คิดจะถามอะไรสักอย่าง แต่กลับมาชนกับตัวเขา ให้โดนเขาช่วยจนกลายเป็นโดนเขากอดอีกแล้ว 


"ไม่ต้องอย่าคิดอ่อยพี่ ให้ไงก็ไม่ work" เขาปล่อยมือออกจากตัวเธอ ก่อนจะอดยิ้มไม่ได้ เมื่อเห็นเธอเดินลิ่วนำไปเขาไกลเลยทีเดียว แล้วไงก็ต้องขึ้นลิฟต์พร้อมกัน เดินไปกับเขาอยู่ดี เพราะมันจุดหมายคือที่เดียวกัน


"คุณป้า สวัสดีค่ะ"


"หวัดดีลูก แล้วกันต์กลับมาทำไม ทำไมไม่กลับบ้าน" เดี๋ยวก็ได้เคือง ที่โดนคุณยายถามเรื่องนั้นอีกหรอก 


"คุณแม่ครับ ผมมีเวลาอยู่กับคุณยายอีกไม่กี่วันเอง เดี๋ยวก็ต้องกลับไปทำงานแล้วนะครับ" พอพู่มาแล้วเขากลายเป็นอะไร 


"โอเค งั้นก็อยู่เฝ้าคุณยายกันเลย แม่จะกลับบ้านดีไหม เดี๋ยวจะให้รักษาเอาของมาให้" ไม่ได้คิดจะประชด แต่ก็เพิ่งจะนึกได้เดี๋ยวก็ต้องกลับไปทำงานจริง ๆ เฮ้อ...คิดแล้วมันก็นะ น่าจะอยู่ที่นี่อย่างที่คุณยายว่า ท่านเองก็มีลูกคนเดียว ทำไมถึงไม่คิดว่าแม่จะเหงานะ  


"พี่กันต์จะทำอะไรเป็นหรือคะคุณป้า..อ้าวก็หรือไม่จริงล่ะคะ อย่างมากก็เรียกพยาบาล" หญิงสาวพูดออกไปตามตรง รู้หรอกว่าเขาไม่พอใจ 


"งั้นพู่ก็มาเฝ้าคุณยายเป็นเพื่อนพี่...ทีอย่างงี้เงียบทำไม หรือว่าไม่เคยมาเฝ้า"


"ก็ได้" หญิงสาวกระแทกเสียงตอบเขา ก่อนจะหันไปบอกคุณแม่ของเขา


"เดี่ยวพู่เฝ้าเป็นเพื่อนพี่กันต์ก็ได้ค่ะคุณป้า" 


แล้วคุณแม่เขาก็พยักหน้า ก่อนจะหยิบกระเป๋าเดินออกจากห้องไป...แล้วไง รับปากแล้วก็มาคิดได้...ยังไม่ได้ขออนุญาตคุณแม่ตัวเองเลย แล้วก็นั่นแหละ สักพักเธอก็ได้รับข้อความจากคุณแม่เขา ว่าเดี๋ยวจะขออนุญาตที่บ้านเธอให้ แล้วจะฝากของมากับพี่รักษา หญิงสาวค่อยถอนหายใจ แล้วพอเงยหน้าขึ้นมา ก็เจอเขากอดอกมองตัวเอง


"อย่ามาหาเรื่องนะ ก็พี่กันต์เคยดูแลคนแก่เสียที่ไหน" พูดแล้วก็หันหน้าไปมองคุณยาย ก่อนจะยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเมื่อเห็นคุณยายขยับตัว...เมื่อกี้เผลอเสียงดังนั่นไง ดีที่เขายอมทำตาม หลังจากนั้นเลยต่างคนต่างนั่งเงียบ หยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาเล่น 


เธอและเขาต่างไม่คุยอะไรกัน นั่งกันคนละมุม เธอนั่งใกล้คุณยายเขามากกว่าเขาเสียอีก นี่แสดงว่ามาดูแลท่านเขาบ่อยหรือไงนะ ถึงได้รับอนุญาตให้มาเฝ้าท่านได้ แล้วนี่มันครั้งแรกของเขาเลยด้วย ที่จะได้นอนเฝ้าท่าน ไม่เห็นคุณแม่จะถามเขาสักครั้งเลยว่าจะนอนเฝ้าท่านด้วยไหม มีแต่ให้กลับบ้าน คงไม่ใช่เพราะพู่อยู่หรอกนะ ถึงได้คิดจะให้เขาเฝ้าคุณยาย แล้วก็หวังด้วยว่าคงไม่เกี่ยวกับเรื่องอยากให้แต่งงาน 


"จะมาเฝ้าคุณยาย ไม่ต้องขอที่บ้านหรือไง" คราวนี้เขาอดรนทนไม่ได้ เอ่ยถามเธอออกไป


"พู่เคยเฝ้าน่า...ที่สำคัญ คุณป้าขอคุณแม่ให้แล้ว" เห็นสีหน้ากับท่าทางของเขา แบบนี้อีกแล้ว คิดอีกแล้วล่ะสิ ว่าเรื่องนี้คงเกี่ยวไปจนถึงเรื่องที่ผู้ใหญ่อยากให้แต่งงานกัน ก็มันห้ามความคิดเขาไม่ได้ ช่างปะไร เธอรักคุณยาย ต่อให้จะคุณยายเขาก็เถอะ แต่เธอก็เคารพท่านเหมือนคุณยายแท้ ๆ ของเธอเลยนี่นา


"งั้นคืนนี้พู่ก็ไปนอนห้องนู่น พี่จะมานอนแถวนี้เอง" 


"พู่นอนนี่ พี่กันต์ทำอะไรไม่เป็นหรอก" ก็มันจริงนี่นา แล้วก็นั่นแหละ เพราะเสียงของเธอและเขาหรือไง ทำเอาคุณยายตื่นขึ้นมา เพียงแค่เห็นหน้าเธอท่านก็ยิ้มให้ ก่อนที่เขาจะหันไปมองท่านอีกคน


"พู่...กันต์" 


โอ้ย อยากจะบ้าตาย อะไรของคุณยายเขา ตื่นขึ้นมาเรียกชื่ออีกคนก่อนเขา  แล้วพอเธอและเขาขยับตัวไปนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงท่านเท่านั้น 


"แต่งงานกันนะ ได้ไหม" น้ำเสียงกระท่อนกระแท่นของท่าน ทำเอาคนที่โดนถามขณะที่อยู่พร้อมหน้ากันแบบนี้ นิ่งไปด้วยกันทั้งคู่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

249 ความคิดเห็น

  1. #16 Patna (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 10:49
    ดูท่ากันต์จะไม่รอดนา
    #16
    0
  2. #15 Lovecat (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 10:46
    พี่กันต์หวั่นไหวแล้ว
    #15
    0
  3. #13 patna-1311 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 06:01
    คุณยายป่วยขอมากัน๖ืจะปฏิเสธยังไง
    #13
    0