ท้าหัวใจ ให้ลองรัก

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,791
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    15 ก.ย. 59

ตอนที่ 4 


คงไม่มีใครเดาถูกว่าเขาจะเจออะไร หรือไม่คิดดูอีกทีก็คงไม่มีใครอยากจะเดา บางทีก็อาจจะมีคนอยากเดาแต่ไม่กล้าพูด


เขาผู้เป็นหลานชายเพียงคนเดียวของคุณยายแป้น กลับได้แต่นั่งมอง ๆ เธอที่นั่งอยู่ข้างเตียง อ่านหนังสือธรรมะให้ท่านฟัง ด้วยน้ำเสียงที่เขาต้องยอมรับว่ามันฟังแล้วเย็นไปจริง ๆ แต่ไม่นะ...เรื่องนี้เป็นอีกเรื่อง ในความเป็นจริงคืออะไร


"พู่" เขาเรียกเธอเมื่อมั่นใจว่าคุณยายเขาหลับไปแล้ว ก็แน่ล่ะ สังเกตลมหายใจท่านอยู่ตั้งนาน แล้วพอเขาเรียกเธอแล้วท่านไม่ขยับ พอ ๆ กับเธอยังนิ่งอยู่กับที่ เขาถึงได้ตัดสินใจเดินไปใกล้ ดึงหนังสือออกจากมือ


(ออกไปข้างนอกกับพี่)


เขาไม่ได้พูดออกเสียง แต่เธออ่านปากเขาได้ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองตอนเขาดึงหนังสือออกจากมือเธอ มองเห็นเขาวางหนังสือในที่ที่ควรวางหญิงสาวก็เบาใจหน่อย ก่อนจะบอกเขาเบา ๆ 


"ไม่ได้ค่ะ ไม่มีใครอยู่" 


"เดี๋ยวคุณแม่พี่เข้ามา" เมื่อกี้แค่ให้อ่านปาก แต่ตอนนี้เขาเองก็ต้องพูดชนิดที่เรียกว่าเบามาก พร้อมกับยื่นข้อความที่อยู่ในโทรศัพท์ให้เธออ่าน มันก็แค่ไม่กี่ประโยคที่เขาและคุณแม่  chat กัน ในไลน์ แล้วก็นั่นแหละ ประตูก็เปิดออกมา คุณแม่เขาก็มาจริง ๆ  ก่อนที่ท่านจะส่งยิ้มให้เขาและเธอ พร้อมกับการทำมือ


"เดี๋ยวคุณยายตื่นแล้วพู่กลับมานะคะ"  เดินห่างออกมาจนใกล้คุณแม่เขาพอแล้ว เธอถึงได้พูดด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ต้องเกรงใจว่าเสียงตัวเองจะรบกวนคนป่วย


"ไม่เป็นไรลูก กันต์พาน้องกลับไปเลยก็ได้ อยู่หลายชั่วโมงแล้ว เดี๋ยวหลังจากนี้แม่เฝ้าเอง"


นึกว่าเขาจะปฏิเสธ แต่กลับยอมรับง่าย ๆ  เพียงแต่ตอนนี้มันน่าขัดใจ เธอยังอยากอยู่กับคุณยาย นั่งอ่านหนังสือให้ท่านฟังก็เพลินดี 


"พู่ยังอ่านหนังสือให้คุณยายฟังไม่จบเลยค่ะ คุณยายหลับเร็วมากค่ะวันนี้" 


"ไม่เป็นไรหรอก วันนี้พาพี่เขาไปเที่ยวดีกว่า ไม่ได้ไปเที่ยวเลย อาจจะอยากกลับที่นู่นเร็วขึ้น เดี๋ยวคุณยายจะเสียใจ"


"ไม่หรอกครับ ผมอยากอยู่กับคุณยาย" อันนี้เรื่องจริง เขาตั้งใจมาเยี่ยมท่าน แต่ไม่รู้ทำไม ผู้ใหญ่ทั้งหลาย ถึงได้ชอบให้เขาอยู่กับเธอนัก โอเค เมื่อกี้ก็เป็นภาพที่ดี แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องยอมรับ จนถึงขั้นแต่งงานกับเธอ


"งั้นพู่กลับก่อนก็ได้ค่ะ ฝากลาคุณยายด้วยนะคะพี่กันต์ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่นะคะ แต่อาทิตย์หน้าพู่จะยุ่งมากเลยค่ะ หากพี่กันต์มาก็ฝากอ่านเล่มนี้ให้คุณยายฟังจนจบนะคะ" ลาผู้ใหญ่แล้วเธอก็เปิดประตูออกไป แต่ก็ไม่คิดหรอกว่าสักพักก็มีอีกคนเดินตามเธอมา จนกระทั่งมายืนรอหน้าลิฟต์กับเธอ


"ไม่ต้องคิดว่าพี่อยากกลับด้วย"


"ค่ะ" ก็ไม่ได้ว่าอะไรเสียหน่อย แค่คิดในใจว่าเขาคงอยู่ 


"คุณแม่ให้กลับ" เพราะเธอไม่ตอบทำให้เขาอธิบายต่อ แล้วก็นึกโมโหตัวเองที่อธิบายเธอไป ไม่รู้ทำไปทำไม พอเห็นรอยยิ้มจากใบหน้าเธอ ก็ทำเอาเขาฉุนไม่ได้ 


"คิดว่าพี่โกหกหรือไง" 


"เปล่าค่ะ...ไปเถอะค่ะลิฟต์มาแล้ว" ไม่ได้ตั้งใจหรอก แต่เธอกลับคว้าแขนเขาไว้ ดึงเข้าไปในลิฟต์ โดยที่เขาไม่ได้ขัดอะไร


เอาเถอะ หากอยากจะคิดว่าเธอง้อด้วยการลากเขากลับด้วยก็ไม่เป็นไร พอจะเข้าใจหรอกว่า คุณแม่เขาคงไม่อยากให้เขาอยู่ด้วย จะด้วยเหตุผลไหนก็เถอะ เธอก็แค่ทำหน้าที่ลากเขาออกมาตามที่ผู้ใหญ่ประสงค์ 


"จะจับอีกนานไหม"


"กลัวพี่กันต์กลับไปหาคุณยายค่ะ อะไรคะ มองทำไม พู่ล้อเล่น พี่กันต์ผู้ชายนะคะ ถ้าไม่อยากให้พู่จับ ก็อย่ายอมให้จับนานขนาดนี้สิคะ แบบนี้เกิดพู่แอบคิดว่าพี่กันต์อ่อยขึ้นมา...พี่กันต์จะลำบากนะคะนี่" ไม่ได้กังวลกับสีหน้าของเขาเลย แถมด้วยรอยยิ้มหวาน ๆ หลังจากปล่อยแขนเขา 


"เมื่อเช้าเธอบอกว่าอยากดื่มกาแฟ แต่ซื้อชา" 


หึย จำแม่นเชียวนะ ไม่ต้องคิดให้นานเลย นี่เขาคงหาว่าเธอแกล้งทุกเรื่องแน่ ๆ 


"ลืม ๆ บ้างก็ได้นะคะ พู่แค่ไม่อยากให้พี่กันต์เครียด คุณยายเองก็อาการยังไม่ดี ถึงท่านจะพูดไม่ค่อยได้ หรืออะไรก็เถอะค่ะ หน้าตาแบบนี้ ใครจะอยากให้อยู่กับคุณยายล่ะคะ เกิดท่านตัดสินใจกลั้นหายใจ เพราะเห็น"


"นี่" ทนฟังต่อไปไม่ได้แล้ว อะไรของเธอ จากหงุดหงิด ยิ่งหงุดหงิดมากกกว่าเดิม ความประทับใจเมื่อตอนอยู่ในห้องเมื่อกี้ หายไปหมดเลย ความสามารถพิเศษของเธอหรือไง


"คะ"


"ยัง ๆ จะไม่หยุดอีก" จะมายั่วให้เขาของขึ้นหรือไง โมโหจนพอลิฟต์บอกออก เขาเป็นฝ่ายก้าวออกไป โดยไม่สนใจจะมองเธอเลยคราวนี้ จนกระทั่งไปจนถึงรถ ค่อยหันกลับมามองเธอ 


"พู่กลับเองก็ได้นะคะ ถ้าพี่กันต์หงุดหงิดขนาดนี้" หญิงสาวบอกเขาเมื่อเดินมาจนใกล้เขา แต่ก็นั่นแหละ ประตูรถถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว เป็นเธอที่โดนเขาดึงเข้าไปใกล้ รู้หรอกว่าเขาแค่จะจัดการให้เธอเข้าไปนั่ง


"โอ้ยพี่กันต์" ก็จงใจ เซไปชนหน้าอกเขาเสียดื้อ ๆ เพียงแต่ไม่คิดว่าคนที่รับตัวเธอไว้ จะกอดเข้าเต็ม ๆ แถมจังหวะเหมาะเหม็งจนตัวเองตกใจ เกือบกรี๊ดหากไม่ติดที่ประโยคขอโทษมารวดเร็วมาก 


"ขอโทษพี่ไม่ได้ตั้งใจ" เต็ม ๆ มือซ้ายเขาตะปบเข้าที่หน้าอกข้างขวาของเธอ โดนมองหน้าแบบนี้คืออะไร จะให้เขาทำไง ก็เขาไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นี่นา 


คนตกใจ และรู้สึกอายเป็นเธอ แล้วพอมองหน้าแดง ๆ ของเขา กับมือที่ปล่อยลงไปอยู่ที่เอวทันที ก็ทำให้เธอกลายเป็นฮาแทนอายไปเลย 


"พี่กันต์คงไม่ได้คิดจะเอาคืนเรื่องที่พู่จับแขนเมื่อกี้ อีกอย่างพี่รักษาอยู่ในรถนะคะ" ช่วยไม่ได้ คนบอกเขาฉวยโอกาสไว้สักนิด ทำให้เป็นบุญเป็นคุณหน่อยจะเป็นไรไป คนคิดก็ก้าวขึ้นรถโดยดี โดยที่เขารีบเดินไปอีกด้าน ไม่ได้รอให้เธอขยับเข้าให้


"เมื่อกี้อุบัติเหตุน่ะค่ะ" 


"ครับ" 


คนขับรถบ้านเขาตอบรับอย่างรู้ใจเธอ ไม่ได้พูดอะไรต่อและไม่ได้หันมามองหน้าเธอหรือเขา นอกจากการรับคำสั้น ๆ เพียงคำเดียว ส่วนเขาน่ะหรือ นั่งนิ่ง...นิ่งได้นิ่งไป ทำหน้าไม่ถูกเลยล่ะสิ เหอะ...เสียดายที่ตอนนี้ไม่ใช่แต่ก่อน หากยังคิดเหมือนเดิมล่ะนะ คิดหรือว่าพี่กันต์จะรอดมือพู่ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

249 ความคิดเห็น

  1. #12 patna-1311 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 21:22
    นางเอกกวนดีค่ะ ชอบ
    #12
    0
  2. #11 Lovecat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 18:11
    ตายแล้วพี่กันยิ่งหลงตัวเองอยู่ด้วยหนูพู่ไปจับมือพี่เค้าแบบนี้คิดไปไกลเลย
    #11
    0