ท้าหัวใจ ให้ลองรัก

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    19 ก.ย. 59

ตอนที่ 6

 

หลังจากนิ่งไปสักพัก เงียบไปทั้งคู่ หญิงสาวกลายเป็นคนกุมมือท่านเอาไว้ เอ่ยบอกท่านด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน


"คุณยาย พักเถอะนะคะ อย่าพูดอะไรตอนนี้เลย พู่จะอ่านหนังสือให้ฟังดีไหมคะ วันนี้พู่จะอยู่เป็นเพื่อนคุณยายด้วยค่ะ" 

 

นั่นไง มันอย่างที่คุณแม่เขาว่าเลยจริง ๆ ตื่นขึ้นมาคุณยายทวงเรื่องนี้ทันที แล้วยิ่งตอนนี้คืออะไร ส่งสายตาแบบนี้มา พอเขาเงียบ สิ่งที่เห็นทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก น้ำตาคุณยายไหลออกมาทันที 

 

"กันต์...นะได้ไหม"

 

"คุณยาย...ผม" จะให้เขาตอบท่านแบบไหน ก็มันใช่เรื่องไหมที่จะต้องแต่งงาน เรื่องอื่นได้ไหม ทำไมท่านไม่ขอเรื่องอื่น

 

"แต่งงานกับน้อง...แล้วกลับมาอยู่บ้านเรานะ..กันต์" 

 

"คุณยายขอผมเรื่องอื่นได้ไหมครับ ผมสัญญาว่าจะกลับมาเยี่ยมคุณยายบ่อย ๆ นะครับ" น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดตอนนี้ไหม แล้วก็เหมือนคำพูดเขาจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยจริง ๆ ท่านก็เอาแต่ร้องไห้ แถมนี่อีก คำพูดเหมือนตำหนิจากเด็กข้างบ้านเขา 

 

"พี่กันต์พูดอะไร ถ้าจะทำให้คุณยายเสียใจ กลับบ้านไปเลย" 

 

ยายเด็กบ้า เห็นไหม เขาว่าแล้ว คนที่ทำให้คุณยายเขาคิดเรื่องนี้ คิดอยากจะจับคู่เขาให้ตัวเองนี่มันเป็นเธอ นี่คงไม่พอใจที่รู้ว่าเขามีแฟนแล้ว ถึงได้เอาเรื่องคุณยายเสียใจมายังบังหน้า หากจะไม่ทำให้ท่านเสียใจ คือต้องแต่งงานกับเธองั้นสิ

 

"คุณยาย...อย่าร้องสิคะ" ท่านน้ำตาไหลออกมากว่าเดิม ทำเอาเธอต้องหันมามองเขา แล้วก็นั่นแหละ รู้ตัวไหมก็ไม่ ยังจะมองเธอด้วยสายตาแบบนี้อีก 

 

"คุณยาย" แล้วเขาก็พูดไม่ออก ขยับเข้าไปหาท่าน มองท่านที่น้ำตาไหลออกมา ไม่หยุด

 

"ครับ ๆ ผมสัญญา คุณยายหายเมื่อไหร่ ผมจะแต่งงานกับพู่" ก็แค่รับปาก แล้วไง พอรับปากแล้ว ท่านก็ไม่เห็นจะหยุดร้อง พอ ๆ กับอีกคนที่มองหน้าเขา

 

"พูดอะไรพล่อย ๆ พู่ไม่ได้อยากจะแต่งงานกับพี่นะ" แล้วกลายเป็นเธอที่ต้องตกใจ กรี๊ดขึ้นมา เมื่อเห็นอาการของคุณยาย ต้องรีบกดอ๊อดตรงหัวเตียงก่อนเขาเสียอีก

 

"คุณยาย..ไม่นะครับ แต่งครับ ผมจะรีบแต่งกับพู่เลย" แล้วเขายังไม่ทันได้ทำอะไร เธอก็วิ่งออกไปนอกห้อง พอ ๆ กับพยาบาลที่วิ่งเข้ามา แล้วเหมือนทุกอย่างจะอลหม่านส่วนเธอและเขาก็ต้องระเห็จออกมาอยู่นอกห้อง  

 

"เพราะพี่กันต์" ใจเธอหาย ตกใจ จะโทรบอกทุกคน เขาก็ห้ามเอาไว้ก่อน เดินไปเดินมาหน้าห้องได้สักพัก แล้วต้องหันมาหาสาเหตุของเรื่องนี้ ก็มันเขาไหม ปากพล่อย

 

"เพราะพี่ได้ไง พี่รับปากแล้ว แต่เธอนั่นแหละ ทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ เธอเป็นคนบอกคุณยายเองว่าไม่อยากแต่งงานกับพี่"

 

"ก็จะให้แต่งได้ไงในเมื่อพี่กันต์ไม่ใช่คนที่พู่ชอบ" ไม่ได้ชอบเขาแบบนั้น ไม่ได้คิดจะแต่งอะไรกับเขาเสียหน่อย จะต้องให้บอกกี่ครั้ง 

 

"แน่ใจนะที่พูด" กลายเป็นเขาที่ขยับเข้ามา คว้าแขนเธอเอาไว้ ให้เธอดึงอย่างไรเขาก็ไม่ปล่อย

 

"แน่ใจค่ะ แต่ก่อน อาจจะชอบ ตอนนี้ไม่ชอบ เข้าใจไหม" นี่ก็เรื่องจริงที่สุด แต่ก่อนไม่รู้หรอกว่าชอบเขาได้ไง  อาจเพราะเขาไม่ใช่คนเอาแต่ใจแบบนี้

 

อยากจะด่าว่าเธอมันช่างโกหกเสียจริง ยิ่งมองเห็นท่าทางแบบนี้แล้วยิ่งโมโห ยิ่งอยากจะบีบคอเธอมากกว่าบีบมือเสียอีก

 

"ไม่ชอบก็ต้องชอบ มองทำไม...ที่พูดนี่ไม่เข้าใจหรือไง หรืออยากให้คุณยายตายเพราะเธอไม่ยอมแต่งกับพี่"

 

"เพ้อเจ้อ คนไม่ชอบจะให้ชอบได้ไง พูดยังกะตัวเองชอบพู่ แล้วนี่คุณยายอาการหนักขนาดนี้ ให้พู่เธอบอกคุณป้าได้หรือยัง" หญิงสาวโวยเขาคืนบ้าง ดึงมือออกจากเขาไม่ได้แล้วตอนนี้มันก็ไม่อยากบอกหรอกว่าเจ็บ 

 

"รอถามอาการคุณหมอก่อน ถ้าเธอไม่พูดมากคุณยายก็เป็นไม่เป็นอะไร"

 

"พูดมากหรือ พี่กันต์นั่นแหละ แทนที่จะหาเรื่องอื่นมาคุย มาเถียงคุณยาย อยากทำนู่นทำนี่แทน พู่อุตส่าห์เบนไปเรื่องอื่นแล้ว"

 

"อย่ามาโบ้ยว่าเป็นความผิดพี่ พี่รับปากคุณยายแล้ว เธอนั่นแหละที่บอกว่าไม่แต่ง เธอทำให้คุณยายร้องไห้หนักกว่าเดิม เธอทำให้คุณยายช๊อค"  

 

ใบหน้าเธอบึ้งขึ้นมาทันที ก่อนที่เขาจะเห็นว่าเธอน้ำตาไหลลงมา แล้วไง ร้องไห้ก็เถอะ เขาไม่ได้พูดอะไรผิดนี่นา ถึงคราวแรกจะเพราะเขา แต่หลังจากนั้นมันก็เพราะเธอ อีกอย่างคิดหรือว่าเขาจะเชื่อ..คนวางแผนน่ะต้องเธอ แต่น้ำตาที่ไหลไม่หยุดทำให้เขาต้องถอนหายใจ

 

"คุณยายไม่เป็นอะไรหรอกน่า นั่งก่อน" เขาก็ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำนี่นา เลยต้องปลอบเธอจนได้ ดึงตัวเธอไปนั่ง ก่อนที่เขาจะนั่งลงข้าง ๆ แล้วไม่นานคุณหมอก็ออกมา...ค่อยโล่งใจที่หมอบอกว่าคุณยายปลอดภัยแล้ว แต่คืนนี้ต้องให้ออกซิเจน ไม่นาน พี่รักษาก็เอาของมาให้ ทั้งของเขาและของเธอ 

 

"ไปอาบน้ำได้แล้วไป หรือจะเปลี่ยนใจกลับบ้านก็ได้ พี่เฝ้าเอง ให้พยาบาลเข้ามาดูบ่อยๆ ก็ได้" ย้ายมาอีกห้องนึงแล้วเขาถึงได้เอ่ยเรื่องนี้

 

"ไม่เป็นไร พู่อยู่เป็นเพื่อน" เพื่อคุณยาย หญิงสาวบอกตัวเอง ไม่เงยหน้ามองเขา ยังไม่หายโกรธที่เขาโทษเธอเมื่อกี้ 

 

"ขอบคุณ...ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ถ้าอยากให้คุณยายดีขึ้นก็คงตามนี้ก่อน" เอาเถอะ ให้อย่างไรก็คงต้องหลอก ๆ ท่านไปแบบนี้แหละ 

 

"แล้วหากคุณยายไม่ดีขึ้น" ไม่ได้แช่งท่านหรอก 

 

"ก็ลองคบกันดู...พู่ก็ยังไม่มีแฟนไม่ใช่หรือไง คุณยายหายดีแล้วค่อยเลิก" 

 

แบบนี้ก็ยังพอตกลงกันได้ ค่อยพอรับได้หลังจากได้ยินเขาเอ่ยขึ้นแบบนั้น แต่ก็นั่นแหละ  

 

"ก็ได้...แค่ต่อหน้าคุณยาย ไม่ใช่คบจริง" มันก็ต้องแค่แกล้งคบ...ให้คบจริงหรือ ไม่เอาหรอก ก็เขาไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตา แล้วตอนนี้...เธอก็ไม่ชอบเขานี่นา แล้วจะมาแสดงสีหน้าไม่พอใจอะไร 

 

"จะอะไรของพู่นักหนา อีกไม่กี่วันพี่ก็กลับแล้ว อยากทำอะไรก็แล้วแต่พู่ละกัน" 

 

อะไรอยู่ดี ๆ มาโยนให้เธอ ก็เธอจะเอาแบบนี้ใครจะทำไม...ถ้าคุณยายหาย เธอจะขอโทษท่านทีหลังก็แล้วกัน ไม่ได้มีเจตนาร้าย ถือว่าเธอเจตนาดี อยากให้ท่านมีกำลังใจต่างหาก

 

เธออาบน้ำเสร็จก่อนเขา เดินไปหาคุณยาย ก่อนจะเอาหมอนกับผ้าห่มไปนอนที่โซฟาข้าง ๆ ท่าน มันเป็นการนอนเร็วไป แต่เธอก็ไม่อยากรบกวนคนป่วย รู้หรอกว่าพยาบาลจะเข้ามาดูเป็นระยะ เลยนั่งเล่นโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ รอจนตัวเองง่วง

 

"พู่" เงยหน้ามองเขา เห็นอีกฝ่ายแต่งตัวด้วยชุดนอนแบบง่าย ๆ ไม่ต่างกับเธอ มันคือเสื้อยืดกับกางเกขายาว เข้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย เพราะมันคือสีเทาทั้งเขาและเธอ

 

"ไปนอนห้องนู้นไป พี่เฝ้าคุณยายเอง ไม่ต้องบอกว่าพี่ทำอะไรไม่เป็น หากทำไม่เป็นจะเรียกเอง"

 

"แล้วเผื่อคุณยายจะไปห้องน้ำ"

 

"พี่ทำได้น่า" อยากจะบอกเธอว่านี่คุณยายเขานะ ไม่ว่าจะเข้าห้องน้ำ นั่งส้วมเขาก็ไม่เป็นปัญหาหรอกน่า ไม่รู้ว่าทั้งคุณแม่เขาและเธอมองเขากันแบบไหน 


"พู่ยังไม่ง่วง อ่านอะไรอยู่ค่ะ พี่กันต์ตามสบายเถอะค่ะ"


"งั้นก็ไปห้องนู้น พี่จะปิดไฟให้คุณยายนอน เดี๋ยวค่อยเดินมาดูเป็นระยะก็ได้" 


เห็นเธอลุกขึ้น ไม่ได้เอาผ้าห่มและหมอนไปด้วย เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร เดินไปห้องนู้นด้วยกัน ก่อนที่เธอจะเดินไปนั่งอีกฟาก ขยับขานั่งชันเข่า อ่านอะไรก็ไม่รู้ในโทรศัพท์


"ยังไม่ได้บอกคุณแม่พี่ใช่ไหม" อดรนทนไม่ได้ เขาเลยถามออกไป เมื่อเห็นข้อความจากท่านมาที่ไลน์เขา ถามถึงอาการของคุณยาย


"ไม่ได้บอกค่ะ พี่กันต์สบายใจได้" ประชดเขาไหม ก็มีนิดหน่อย แล้วก็กลายเป็นต้องแปลกใจ เมื่ออยู่ดี ๆ เขาลุกขึ้น เอาหมอนกับผ้าห่มมาให้


"พี่กันต์ไม่หนาวหรือคะ"


"ไม่หนาวหรอก ชิน ถ้าง่วงก็นอนได้เลย เดี๋ยวพี่ดูคุณยายเอง" ส่วนเขากลับเดินไปหาอะไรมาอ่านแทนการอ่านจากโทรศัพท์มือถือ ไม่ได้คิดจะทวงผ้าห่มคืน แล้วเขาก็เลือกนั่งท่าเดียวกับเธอก่อนหน้านี้ แล้วสักพักก็เห็นอีกคนล้มตัวลงนอน ห่มผ้าคลุมหน้าอกเอาไว้ เขาเองก็ไม่ได้สนใจเธออีก นอกจากหนังสือในมือ ต่อให้จะได้ยินเสียงเธอขยับไปมาบ้างก็เถอะ จนกระทั่งเงยหน้าขึ้นมาอีกที ก็เห็นโทรศัพท์ร่วงลงข้างตัว หลับไปซะแล้ว ผ่าห่มหลุดลงไปอยู่ที่เอว แถมพลิกตัวมาอีกด้าน ให้เขาได้เห็นหน้าเสียชัดเจน 


แล้วเขาก็อดมองไม่ได้ จะบอกว่าสำรวจร่างกายก็ไม่เชิง ก่อนหน้าสัมผัสมาแล้วก็ใช่ คราวนี้มองอีกรอบแบบนี้ก็เห็นอะไรที่ชัดเจน ไม่ได้แต่งหน้าก็สวย แต่ก่อนเป็นเด็กก็ไม่ได้แต่งหน้า สวยไหมก็คงสวย น่ารักไหมก็คงน่ารัก แต่เขาไม่ได้คิดอะไรด้วยนั่นแหละประเด็น ตอนเธอมาสารภาพว่าชอบเขาเลยเป็นเรื่องตลก ไม่นับที่เขาตะเพิดเธอไปนั่นก็อีก จะให้อะไร เพราะเอ็นดูเป็นน้องมาตั้งแต่เด็ก ดันมาคิดกับเขาแบบนี้ มันน่าตีนัก


แต่เมื่อกี้ล่ะ ต่อหน้าคุณยาย บอกท่านว่าไม่ได้คิดจะแต่งกับเขาหรือ อมพระมาพูดเขาก็ไม่เชื่อหรอก ปากอย่างใจอย่าง ชายหนุ่มดูนาฬิกา สี่ทุ่มกว่าแล้ว เขาเลยวางหนังสือลง มองโทรศัพท์ที่เหมือนแบตเตอรี่จะอ่อนลง หยิบโทรศัพท์ไปชาร์จให้ ก่อนจะเดินกลับมา 


ไม่ได้อยู่ท่าเดิมอีกแล้ว พลิกตัวไปมาแบบนี้คืออะไร นอนไม่สบายหรือไง แล้วกลายเป็นเขาที่ต้องตกใจ


"พู่" เข่าเขากระแทกลงกับพื้น ถลาไปรับร่างเธอเอาไว้แทบไม่ทัน เด็กบ้านี่นอนดิ้นขนาดนี้เลยหรือไง แล้วมันก็ทำเอาเขาอดคิดไม่ได้ว่า สมัยก่อนเธอนอนแบบไหน หมุนได้ 360 หกสิบองศาด้วยซ้ำไป อย่าบอกนะว่าโตแล้วยังนอนแบบนั้นอีก ก็คงไม่ เพราะมันก็แค่พลิกไปพลิกมา พลิกอีกทีก็จะหล่นลงเตียง 


เขาเรียกซะขนาดนี้ยังไม่ตื่น แถมนี่อีก...อย่าบอกนะว่าคิดจะยั่วเขา ถึงได้เบียดมาซะขนาดนี้


"พู่เลิกแกล้งเลย อย่าเนียน" คิดหรือว่าเขาจะใจอ่อน อย่าคิดว่าเขาจะหลงกล วิ่งตามแผนเธอง่าย ๆ เรียกแล้วยังไม่ตื่น เขาลุกขึ้น อุ้มเธอไว้ในอ้อมกอด มองไปที่อีกเตียง แล้วค่อย ๆ วางเธอชิดไปจนติดผนัง เพียงแต่พอเขาจะปล่อย อีกคนกลับกอดหมับเข้าที่เอว ทำเอาเขาเซลงไปหาเธอ ชนิดที่ยั้งน้ำหนักแทบไม่ทัน และต่อให้ทัน มันก็เขาไหมที่จูบเข้าเต็ม ๆ ที่แก้ม แถมด้วยเนื้อตัวที่สนิทชิดกันอยู่แบบนี้


"นี่จงใจใช่ไหม" มือเขาตบที่แก้มเธอเบา ๆ แรงเท่ามด ให้เขาลุกก็ใช่ปัญปัญหาใหญ่ แต่มันก็อีกอารมณ์ไง อยากรู้ พอเรียกแล้วไม่ยอมตื่น ริมฝีปากเลยลงไปทันที จะที่ไหนน่ะหรือ ก็ริมฝีปากเธอนั่นแหละ อยากยั่วดีนัก คราวนี้จะได้จำว่าอย่าทำแบบนี้กับใครอีก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

249 ความคิดเห็น

  1. #21 Patna (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 20:23
    พี่กั้นน ไม่ชอบนะเนี่ย
    #21
    0
  2. #18 prunster (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 15:43
    อ้าวคุณพี่ ไม่อยากแต่งแล้วไปยุ่งกะน้องทำไมอ่ะ
    #18
    0
  3. #17 Patna (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 20:33
    555 นี่ความจริงอยากแต่งอ่ะดิพี่กันต์
    #17
    0