The Last of Us [Draco/Hermione(Dramione)]

ตอนที่ 5 : Chapter 5 : you can stay here,Granger

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 249
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62



สองวันต่อมา

เฮอร์ไมโอนี่ตื่นตั้งแต่เช้ามืดและพบว่าอาการปวดหัวเริ่มหายไปเกือบหมดแล้ว เธอลุกไปอาบน้ำและกลับมาใส่ชุดเดิมของเธอ หลังจากนั้นเธอก็ลงมาที่ชั้นล่าง เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกหิวจึงเดินหาห้องครัวและเริ่มทำแพนเค้กง่ายๆจากแป้ง นม และไข่ เธอทำเผื่อเดรโกไว้ด้วย เพราะคิดว่าอย่างน้อยเธอน่าจะตอบแทนที่เขาคอยเอาอาหารมาให้

"เธอเข้ามาทำอะไรในนี้เกรนเจอร์" เดรโกพูดขึ้นจากด้านหลังของเฮอร์ไมโอนี่เมื่อเขาเดินเข้ามาและพบว่าเธออยู่ในห้องครัว

"นายไม่มีตาหรือไงล่ะ" เฮอร์ไมโอนี่กลอกตา

"ฉันมีตาเกรนเจอร์" เดรโกเดินมาดูใกล้ๆขณะที่เฮอร์ไมโอนี่กำลังกลับแพนเค้กสีเหลืองทองบนกระทะ

"แล้วเธอทำอะไรเยอะแยะ" เดรโกมองไปที่แพนเค้กตั้งใหญ่

"ก็ฉันไม่รู้ว่านายจะกินเยอะแค่ไหน" เฮอร์ไมโอนี่เกาหัวอย่างเคอะเขิน

"เธอทำเผื่อฉันงั้นเหรอ" เดรโกแปลกใจ

"เปล่าซะหน่อย ก็แป้งมันเหลือเยอะนี่" เฮอร์ไมโอนี่รีบปฏิเสธทันที 'พระเจ้า นี่เป็นสถานการณ์ที่แปลกประหลาดที่สุดตั้งแต่เคยเจอมา ฉันกับมัลฟอย! อยู่ในห้องครัว! และฉันทำมื้อเช้าให้มัลฟอยด้วย!' เฮอร์ไมโอนี่สะบัดหัวไล่ความคิด

เดรโกไม่ได้พูดอะไรแต่หยิบจานและมีดกับส้อมสำหรับสองคนไปเตรียมที่โต๊ะ เฮอร์ไมโอนี่จัดการยกแพนเค้กและผลไม้สองสามอย่างสำหรับกินคู่กับแพนเค้กตามเดรโกไป ทั้งสองเริ่มนั่งกินมื้อเช้าอย่างเงียบๆ

"เรื่องความฝันของฉันน่ะ" เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ "ฉันจะหาข้อมูลเกี่ยวกับเครื่องรางนั่น"

"แล้วเธอบอกฉันทำไม" เดรโกตอบก่อนจะจิ้มแพนเค้กเข้าปาก 'แพนเค้กฝีมือเธอก็ไม่เลวนี่เกรนเจอร์' เดรโกคิด

"ตกลงนายไม่คิดจะช่วยกันใช่มั้ยมัลฟอย" เฮอร์ไมโอนี่วางมีดกับส้อมในมือทันที

"..." เดรโกไม่ตอบอะไรและกินแพนเค้กต่อไปอย่างสบายอารมณ์

"ก็ได้!" เฮอร์ไมโอนี่ลุกขึ้นและเดินกลับไปที่ห้องของเธอเพื่อหยิบกระเป๋าและเสื้อคลุม เธอกลับมาที่ห้องรับประทานอาหารอีกครั้ง

"ขอบใจสำหรับอาหารและยา" เฮอร์ไมโอนี่พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะหันหลังออกไป

"เดี๋ยว" เดรโกเรียกเฮอร์ไมโอนี่ไว้ได้ทัน เฮอร์ไมโอนี่หันกลับมา

"ตามมา" เดรโกเช็ดปากของเขาช้าๆก่อนจะลุกขึ้นและเดินนำเฮอร์ไมโอนี่ออกจากห้องตรงไปยังห้องสมุดประจำตระกูลที่ชั้นบนสุด เมื่อมาถึงห้องสมุดเดรโกก็หยิบหนังสือเล่นหนึ่งยื่นให้เฮอร์ไมโอนี่

'1098เครื่องรางโบราณในยุคอันรุ่งโรจน์และยุคมืด โดยกริมสัน แฟร์เวล' ฮอร์ไมโอนี่อ่านชื่อหนังสือด้วยแววตาเป็นประกาย

"นายเคยอ่านมันหรือยัง" เฮอร์ไมโอนี่ถามก่อนจะค่อยๆนั่งลงที่โต๊ะอ่านหนังสือตัวหนึ่งและเปิดอ่าน
 
"ยัง" เดรโกตอบ หลังจากความฝันของเฮอร์ไมโอนี่คืนนั้นก็ทำให้เดรโกนึกขึ้นได้ว่าเคยเห็นหนังสือเกี่ยวกับเครื่องรางในห้องสมุดประจำตระกูล จริงๆแล้วเดรโกเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาต้องช่วยเฮอร์ไมโอนี่ตั้งแต่ตอนที่เธอเป็นลมหมดสติไปจนถึงตอนนี้ ...หรือว่าลึกๆแล้วเขาอาจจะไม่อยากอยู่ที่นี่ในคฤหาสน์แห่งนี้เพียงคนเดียว หรือ ลึกๆแล้วเขาอาจจะไม่อยากอยู่บนโลกนี้คนเดียวอีกต่อไปแล้วต่างหาก หนึ่งสัปดาห์หลังเหตุการณ์ที่ทุกคนหายไปไม่ได้ทำให้เดรโกรู้สึกเสียใจหรือเดียวดายแต่อย่างใด แต่ตลอดเวลาสองสามวันที่เฮอร์ไมโอนี่อยู่ที่นี่กลับทำให้เขารู้สึกดีกว่าการอยู่คนเดียวในคฤหาสน์หลังใหญ่นี้
   
"เอ่อ ขอบใจสำหรับหนังสือนี่" เฮอร์ไมโอนี่ยกหนังสือขึ้นและพูด

"ถ้าเธออยากจะอ่านหนังสืออื่นๆในห้องสมุดนี่ก็เชิญ" เดรโกบอกเรียบๆ

"นายหมายถึง นายอนุญาตให้ฉันอ่านหนังสือในห้องสมุดนี่ได้ทั้งหมดเลยงั้นเหรอ" เฮอร์ไมโอนี่พูดด้วยแววตาที่เป็นประกายอีกครั้ง เดรโกพยักพเยิดหน้าเป็นการตอบรับ

"ขอบใจ!" เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มอย่างดีใจ ไม่เพียงแต่เธอจะได้หาข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เธอจะได้อ่านหนังสือเก่าแก่มากมายที่เธอไม่เคยอ่านมาก่อน ที่นี่เป็นสวรรค์ของเธอโดยแท้ เดรโกปล่อยให้เฮอร์ไมโอนี่ใช้ห้องสมุดอย่างเต็มที่ เขานั่งลงที่โต๊ะทำงานของเขาและอ่านหนังสือเช่นกัน






เย็นวันนั้น

เฮอร์ไมโอนี่เริ่มรู้สึกล้าสายตา เธอวางหนังสือลงและดูนาฬิกาตั้งพื้นโบราณใก้ลๆ 'เย็นมากแล้วเหรอเนี่ย ฉันควรกลับได้แล้ว' เฮอร์ไมโอนี่คิดก่อนจะปิดหนังสือและลุกขึ้นตรงไปยังโต๊ะที่เดรโกนั่งอยู่

"ฉันจะมาใหม่พรุ่งนี้นะ ลาก่อน" เฮอร์ไมโอนี่บอกลาคนตรงหน้า

"เธอจะไปไหน" เดรโกถาม

"ฉันก็จะกลับบ้านแล้วน่ะสิ" เฮอร์ไมโอนี่ตอบก่อนจะเดินไปยังทางออก

"เกรนเจอร์" เดรโกที่นั่งอยู่เรียก

"..." เฮอร์ไมโอนี่หันมาและเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม

"เธออยู่ที่นี่ได้เกรนเจอร์" เดรโกพูดเสียงเบา เขารู้สึกใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ

"นายว่าอะไรนะ" เฮอร์ไมโอนี่ถาม

"ฉันบอกว่าเธอสามารถอยู่ที่นี่ได้ในระหว่างที่เธอใช้ห้องสมุดนี่" เดรโกพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น เขาถอนหายใจ

"นายโอเคเหรอ ที่จะให้ฉันอยู่ที่นี่ต่อน่ะ" เฮอร์ไมโอนี่ถามอย่างแปลกใจก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะเดรโก
เดรโกพยักหน้า

"ถ้างั้นฉันก็ขออยู่ในนี้ต่อเลยละกัน" เฮอร์ไมโอนี่บอกก่อนจะถอดเสื้อคลุมและกระเป๋าสะพายข้างของเธอออก ตอนนี้จิตใตของเธอนั้นมุ่งมั่นแต่กับการหาข้อมูลหรือเบาะแสต่างๆของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น



.......................................................................................................................................................



สองวันผ่านไป

เฮอร์ไมโอนี่ใช้เวลาทั้งหมดของเธอตลอดสองวันอยู่ในห้องสมุดแต่ก็ยังไม่เจอเบาะแสใดๆที่เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เฮอร์ไมโอนี่พักสายตาจากตัวหนังสือด้วยการออกมาเดินเล่น เธอเดินสำรวจชั้นต่างๆของคฤหาสน์จนไปถึงชั้นใต้ดิน เฮอร์ไมโอนี่มีประสบการณ์ที่ไม่ดีนักกับคฤหาสน์มัลฟอย ภาพตัวเองนอนอยู่ที่พื้นห้องกำลังถูกเบลลาทริกซ์ทรมานอย่างโหดร้ายเมื่อห้าปีก่อนปรากฏขึ้นเมื่อเธอเดินมาถึงห้องโถงหนึ่ง เฮอร์ไมโอนี่หลับตาลง มือขวาลูบไปที่แผลเป็นจางๆบนท้องแขนข้างซ้าย เธอยังคงจดจำความเจ็บปวดในวันนั้นได้ชัดเจน 

"มันเจ็บรึเปล่า" เดรโกพูดขึ้นจากด้านหลังเฮอร์ไมโอนี่ เขายืนมองเธออยู่พักใหญ่แล้ว เดรโกรู้ดีว่าเฮอร์ไมโอนี่กำลังคิดอะไรอยู่ เขาก็อยู่ที่นี่ในวันนั้น วันที่เธอถูกทรมานอย่างโหดร้ายโดยป้าของเขาเอง เดรโกไม่เคยรู้สึกดีกับการทรมานคนของเบลลาทริกซ์ ไม่ว่าใครก็ไม่สมควรต้องเจอกับการกระทำอันแสนป่าเถื่อนนั่น แต่เขาจะทำอะไรได้นอกจากยืนดู ตอนนั้นเขามันช่างขี้ขลาดเสียจริง

"มัลฟอย" เฮอร์ไมโอนี่หลุดจากภวังค์ "อะ เอ่อ นายพูดถึงอะไร"

"นั่น" เดรโกชี้ไปที่แขนซ้ายของเฮอร์ไมโอนี่

"ตอนนี้ไม่แล้วล่ะ" เฮอร์ไมโอนี่รีบถกแขนเสื้อลง

"มันสมควรแล้วที่ป้าของฉันตาย" เดรโกพูดก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้เฮอร์ไมโอนี่สับสนกับคำพูดของเขา

'มัลฟอยเพิ่งจะบอกว่าป้าของเขาสมควรตาย! เกิดอะไรขึ้นกับเขากัน' เฮอร์ไมโอนี่คิดก่อนจะพบว่าภายในห้องโถงนั้นมีทางเดินลงไปชั้นล่าง เธอมองอย่างลังเลก่อนจะตัดสินใจเดินลงบันไดนั่นไป มันเป็นทางเดินที่มืดและนำไปสู่ทางแยกที่ชั้นใต้ดิน เฮอร์ไมโอนี่มั่นใจว่าทางซ้ายจะต้องเป็นคุกใต้ดินที่เพื่อนๆของเธอเคยอยู่ในนั้นเมื่อตอนสงครามโลกเวทมนตร์ เธอจึงเลือกเดินไปทางแยกอีกทาง มันนำไปสู่ประตูบานใหญ่บานหนึ่ง เฮอร์ไมโอนี่ใช้คาถาสะเดาะกลอนเปิดเข้าไปและพบว่ามันเป็นห้องทำงานของใครซักคน เธอเดินเข้าไปสำรวจที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่กลางห้อง บนโต๊ะนั้นเต็มไปด้วยกระดาษที่ขีดเขียนด้วยลายมือที่เกือบจะอ่านไม่รู้เรื่องเต็มไปหมด มีหนังสือวางอยู่สามสี่เล่ม เฮอร์ไมโอนี่สะดุดตากับภาพวาดใบหนึ่ง เมื่อหยิบขึ้นมาดูใกล้ๆเธอพบว่ามันคือภาพวาดเครื่องราง เครื่องรางชิ้นเดียวกันกับที่เธอเจอที่บ้านร้าง เฮอร์ไมโอนี่รีบวิ่งกลับขึ้นไปชั้นบนทันที





"มัลฟอย ดูสิว่าฉันเจออะไร!" เฮอร์ไมโอนี่ยื่นภาพวาดเครื่องรางให้เดรโกที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องนั่งเล่น

"เธอไปเจอมันที่ไหน" เดรโกถาม

"เอ่อ ฉันบังเอิญเดินไปเจอมันในห้องใต้ดิน" เฮอร์ไมโอนี่ตอบอย่างกล้าๆกลัวๆ เพราะเธอถือวิสาสะเข้าไปโดยไม่ได้ขออนุญาตเดรโก

"เธอคงหมายถึงห้องทำงานของพ่อฉันสินะ" เดรโกลุกขึ้นยืน

"นายไม่โกรธเหรอ ที่ฉันเข้าไปโดยไม่ได้ขออนุญาตก่อนน่ะ" เฮอร์ไมโอนี่ถามอย่างแปลกใจ

"ฉันไม่สนใจมันหรอกเกรนเจอร์" เดรโกตอบ "อันที่จริงฉันเองก็ไม่เคยเข้าไปในห้องนั้นมาก่อน เขาไม่เคยปล่อยให้ใครเข้าไป" เดรโกพูดก่อนจะออกเดินไปที่ชั้นใต้ดิน เฮอร์ไมโอนี่เดินตามเขาไปอย่างเงียบๆ





"ถ้าอย่างนั้นฉันขอสำรวจห้องนี้ได้มั้ย" เฮอร์ไมโอนี่พูดเมื่อทั้งคู่มาถึงห้องทำงานของลูเซียส มัลฟอย

"..." เดรโกพยักหน้า เขาเดินดูภายในห้องอย่างพินิจพิจารณา 

"มัลฟอย นายรู้วิธีเปิดลิ้นชักนี่มั้ย" เฮอร์ไมโอนี่ที่กำลังนั่งชันเข่าอยู่ที่โต๊ะถามขึ้น

"เผื่อเธอลืมไปนะเกรนเจอร์ ฉันไม่เคยเข้ามาที่นี่" เดรโกตอบก่อนจะเดินไปดูที่ลิ้นชักของโต๊ะ

"แล้วนายรู้มั้ยละว่ามันจะเปิดยังไง" เฮอร์ไมโอนี่กลอกตาถามอีกครั้ง แน่นอนว่าเธอลองใช้คาถาต่างๆที่เธอรู้จักเพื่อลองเปิดลิ้นชักดูแล้วแต่ก็ไม่สามารถเปิดมันได้

"ฉันไม่รู้" เดรโกตอบ

เฮอร์ไมโอนี่ใช้เวลาที่เหลือในวันนั้นไปกับการสำรวจห้องทำงานของลูเซียสจนเผลอหลับไปที่โต๊ะทำงาน





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #10 AjeamChavisa (@AjeamChavisa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 23:12
    สนุกอ่ะ มันดีย์อ่ะไรต์
    #10
    1
    • #10-1 Daffne (@p-l-o-y-p-e-a) (จากตอนที่ 5)
      19 มิถุนายน 2562 / 18:58
      ขอบคุณนะค้า ดีใจที่ชอบค่ะ
      #10-1
  2. #9 Jibi_Chu (@mono-mon27) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 21:18
    เนื้อเรื่องน่าติดตามมากเลย เค้ารอนะคะ สู้ๆนะตัวเอง
    #9
    1
    • #9-1 Daffne (@p-l-o-y-p-e-a) (จากตอนที่ 5)
      19 มิถุนายน 2562 / 18:57
      ขอบคุณน้าาา มีกำลังใจขึ้นเลยค่ะ
      #9-1
  3. #7 บิลเลียส (@Ororite) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 22:48
    แค่เค้าได้อยู่ใกล้กันก็ฟินแล้ว
    #7
    1
    • #7-1 Daffne (@p-l-o-y-p-e-a) (จากตอนที่ 5)
      12 มิถุนายน 2562 / 23:26
      55555555 ตอนต่อไปได้ฟินอีกแน่นอน
      #7-1
  4. #6 PuasePG (@ieeeeeee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 21:25

    ตอนนี้แชร์บ้านแชร์ห้องสมุด ต่อไปแชร์ห้องใช่มั้ยเดรโกกกก

    #6
    0