The Last of Us [Draco/Hermione(Dramione)]

ตอนที่ 6 : Chapter 6 : goodbye,Granger

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    20 มิ.ย. 62



เช้าวันต่อม

"เกรนเจอร์" เดรโกที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องปลุกเรียกเฮอร์ไมโอนี่

"..." เฮอร์ไมโอนี่ตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย เธอเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

"นี่เธอนอนที่นี่ทั้งคืนเลยหรือไง" เดรโกถาม

"ฉันก็แค่เผลอหลับไป" เฮอร์ไมโอนี่ตอบก่อนจะเริ่มอ่านหนังสือที่เปิดคาเอาไว้ตรงหน้าต่อ

"อาหารพร้อมแล้ว" เดรโกบอกขณะเปิดม่านเล็กๆเพื่อให้แสงแดดสามารถผ่านเข้ามาได้ เฮอร์ไมโอนี่เดินมาที่หน้าต่างบานเล็กๆ เธอมองออกไปและพบกับวิวทะเลสาบขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่หลังคฤหาสน์ 

"นั่นทะเลสาบใช่มั้ย!" เฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างตื่นเต้นด้วยความลืมตัว

"เธอเห็นเป็นน้ำตกหรือไงล่ะ" เดรโกตอบอย่างกวนอารมณ์

"ฉันไปที่นั่นได้มั้ย" เฮอร์ไมโอนี่มองค้อนเบาๆก่อนจะพูด

"ฉันจะไปกินมื้อเช้าล่ะ" เดรโกแกล้งไม่ตอบคำถามและเดินจากไป เฮอร์ไมโอนี่จึงตามเขาไป เธอตื่นเต้นที่ได้เห็นทะเลสาบขนาดใหญ่แบบนี้ มันทำให้เธอคิดถึงทะเลสาบที่ฮอกวอตส์




เมื่อกินมื้อเช้าเสร็จเดรโกก็พาเฮอร์ไมโอนี่เดินมาที่ทะเลสาบหลังคฤหาสน์

"มันสวยมาก" เฮอร์ไมโอนี่พูด นี่เป็นครั้งแรกในรอบเกือบสองสัปดาห์ที่เธอได้รู้สึกผ่อนคลายหลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นและการมุ่งมั่นในการตามหาเบาะแสต่างๆ 

"แต่หนาวชะมัด" เฮอร์ไมโอนี่กระชับเสื้อคลุมและหมวกไหมพรมของเธอ โชคดีที่ตอนนี้หน้าหนาวที่นี่ยังไม่มีหิมะตกแต่ก็คงจะอีกไม่นาน

"บรรพบุรุษของฉันเป็นคนสร้างที่นี่ขึ้น" เดรโกเล่า มองไปยังทะเลสาบตรงหน้าที่ตอนนี้เริ่มเกาะตัวกันเป็นน้ำแข็งแล้ว 

"พวกเขาสร้างทะเลสาบนี้ขึ้นมาเลยเหรอ" เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกทึ่งกับความร่ำรวยของตระกูลมัลฟอย 

"..." เดรโกไม่พูดอะไรต่อ เขานั่งลงตรงผืนทรายหยาบๆริมทะเลสาบ รอบๆเต็มไปด้วยก้อนหินน้อยใหญ่

"แล้วนายมาที่นี่บ่อยมั้ย" เฮอร์ไมโอนี่ถาม เธอนั่งเหยียดขาลงใกล้ๆกับเขา

"ฉันเคยมาที่นี่กับแม่บ่อยๆ" เดรโกเว้นช่วง "และไม่ได้มาอีกเลยตั้งแต่เธอจากไป" เดรโกหลับตาลง ที่นี่มักทำให้เขารู้สึกสงบทั้งร่างกายและจิตใจเสมอ

"..." เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกว่าเธอควรจะพูดอะไรซักอย่างออกไปแต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร เธอกับเดรโกแทบจะไม่เคยมีบทสนทนาแบบนี้มาก่อน จนผ่านไปพักใหญ่ เฮอร์ไมโอนี่ก็ลุกขึ้น

"ฉันจะไปเอาหนังสือมานั่งอ่านที่นี่นะ" เฮอร์ไมโอนี่บอกเดรโก เดรโกพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้


เฮอร์ไมโอนี่เลือกหนังสือสองสามเล่มจากห้องสมุดมานั่งอ่านที่ริมทะเลสาบ เมื่อเธอเดินมาถึงก็พบว่าเดรโกกำลังนอนเอามือทั้งสองรองหัวของเขาไว้อย่างสบายๆ เฮอร์ไมโอนี่นั่งลงตรงที่เดิมและเริ่มอ่านหนังสือจนเวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมง



"นี่เธอไม่คิดจะปลุกกันบ้างหรือไง" เดรโกตื่นและลุกขึ้นนั่ง

"ก็เห็นนายนอนหลับสบายๆ ใครจะไปกล้ากวนกันล่ะ" เฮอร์ไมโอนี่เงยหน้าจากหนังสือ

"ฉันหิวแล้ว" เดรโกบอก

"นายก็ไปหาอะไรกินสิ" เฮอร์ไมโอนี่ตอบ

"..." เดรโกไม่พูดอะไร เขาเดินจากไป และกลับมาในอีกยี่สิบนาทีต่อมาพร้อมกับห่อกระดาษสีน้ำตาลในมือ เขานั่งลงและยื่นแซนด์วิชไส้เนื้อบดกับขวดแก้วน้ำฟักทองให้เฮอร์ไมโอนี่

"ขะ ขอบใจมัลฟอย" เฮอร์ไมโอนี่แปลกใจที่เดรโกเอาอาหารมาให้เธอด้วย

"..." เดรโกไม่ได้พูดอะไรและเริ่มกินแซนด์วิชของตัวเอง

"ตอนกลางคืนที่นี่คงจะเห็นดาวชัดน่าดู" เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นก่อนจะกัดแซนด์วิชคำโต

"จากมุมนี้เธอจะสามารถเห็นได้แม้กระทั่งทางช้างเผือกเกรนเจอร์" เดรโกตอบ

"ว้าว!" เฮอร์ไมโอนี่อุทานอย่างตื่นเต้น "ฉันยังไม่เคยเห็นมันจริงๆมาก่อนเลย นายคงจะเห็นมันจนเบื่อแล้วสินะ" เฮอร์ไมโอนี่เสริม

"..." เดรโกยักไหล่

"ฉันอยู่ดูมันคืนนี้ได้มั้ย" เฮอร์ไมโอนี่ถาม

"เธอไม่จำเป็นต้องขออนุญาตฉันหรอกเกรนเจอร์" เดรโกตอบ

"ก็ที่นี่มันเป็นของตระกูลนายนี่" เฮอร์ไมโอนี่พูด

"แต่ท้องฟ้ามันไม่ใช่ของใคร ช่างเรื่องนั้นเถอะเกรนเจอร์" เดรโกบอก

"โอเค" เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้า "แล้วที่นี่มีฟืนหรือเปล่า ฉันจะเอามาจุดไฟซักหน่อย ตกดึกอากาศคงจะเย็นลงอีก" 

"มี" เดรโกตอบ เขาลุกขึ้นและเดินกลับไปที่คฤหาสน์เพื่อไปเอาฟืน

"ขอบใจนะ" เฮอร์ไมโอนี่บอกเมื่อเดรโกเดินกลับมาพร้อมฟืนกองโตและแซนด์วิชไส้เนื้อบดเช่นเดิม เขาเริ่มจัดการวางฟืนสุมกันเพื่อจุดไฟ

"นายทำแค่นี้ก็พอ ที่เหลือฉันจัดการต่อเอง" เฮอร์ไมโอนี่นั่งลงจัดกองฟืน เดรโกยังคงจัดกองฟืนต่อ

"คอนฟรินโก" เฮอร์ไมโอนี่ใช้คาถาจุดไฟใส่กองฟืน 




เย็นวันนั้น 

ตอนนี้ฟ้าเริ่มมืดแล้ว เฮอร์ไมโอนี่จึงเสกดวงไฟใส่ขวดแก้วที่ใช้ใส่น้ำฟักทองตอนแรกเพื่อให้เธอสามารถมองเห็นตัวหนังสือได้ ส่วนเดรโกก็กำลังนอนดูท้องฟ้าอย่างสบายอารมณ์ โดยมีกองไฟเล็กๆคั่นอยู่ระหว่างทั้งสอง

"แล้วเมื่อไหร่ทางช้างเผือกที่นายว่าจะโผล่มาเหรอ" เฮอร์ไมโอนี่ถามขึ้น

"ถ้าโชคดีและฟ้าเปิดเธอก็จะได้เห็นมันเมื่อนั้นแหละเกรนเจอร์" เดรโกตอบและหันมามองเฮอร์ไมโอนี่
"เธอไม่เบื่อบ้างหรือไง อ่านแต่หนังสือ ฉันเห็นเธออ่านมันจนใกล้จะอ้วกแทน" เดรโกพูดต่อ 

"โอ้ว ขอบใจนะที่จะอ้วกแทนฉันน่ะ" เฮอร์ไมโอนี่พูดและยิ้มกว้างเป็นการประชด

อันที่จริงเดรโกก็ยังไม่เคยเห็นเฮอร์ไมโอนี่ทำกิจกรรมอย่างอื่นเลยนอกจากการอ่านหนังสือ เขาลองนึกภาพเฮอร์ไมโอนี่เวอร์ชั่นตอนนี้พยายามขี่ไม้กวาด มันคงจะตลกน่าดู เดรโกเผลอยิ้มเล็กๆกับภาพในหัว

"ยิ้มอะไรของนาย" เฮอร์ไมโอนี่ถาม

"เปล่านี่" เดรโกตอบ 




"เกรนเจอร์" เดรโกเรียกเฮอร์ไมโอนี่

"..." เฮอร์ไมโอนี่หันไปมองคนเรียก

"..." เดรโกที่นอนอยู่ชี้ไปที่ท้องฟ้าทางด้านขวาของพวกเขา

"ว้าว" เฮอร์ไมโอนี่พูดอะไรไม่ออกด้วยความตะลึงกับภาพที่เธอเห็น ทางช้างเผือกขนาดใหญ่ที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าสวยงามจนทำให้เฮอร์ไมโอนี่นิ่งราวกับโดนมนตร์สะกด เธอมองมันอยู่นาน

"เธอโชคดีที่วันนี้ฟ้าเปิด" เดรโกบอก

"มันสวยมาก สวยกว่าที่ฉันเคยเห็นในรูปเป็นร้อยๆเท่า" เฮอร์ไมโอนี่พูด เธอหันไปมองคนข้างๆ เขากำลังนอนดูดาวอย่างสบายอารมณ์ เฮอร์ไมโอนี่ไม่เคยเห็นเดรโกดูสงบเท่านี้มาก่อน เธอเอนหลังนอนลงบ้าง

"ดีกว่าเยอะเลย" เฮอร์ไมโอนี่พูดเมื่อเธอลองนอนลงและมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ดาวมากมายส่องแสงระยิบระยับเต็มท้องฟ้า มันดูใกล้มากจนเธอรู้สึกว่าสามารถคว้ามันมาได้ เฮอร์ไมโอนี่ยกมือขึ้นจับดาวอย่างสนุกสนาน โดยไม่รู้ตัวว่ามีอีกคนมองดูเธออยู่

'เกิดบ้าอะไรขึ้น ทำไมใจมันเต้นแปลกๆ' เดรโกคิด เขารีบหันกลับมามองท้องฟ้าแล้วอาการใจเต้นเร็วๆก็หายไป



.......................................................................................................................................................



สายวันต่อมา

เฮอร์ไมโอนี่ลืมตาขึ้นช้าๆและพบว่าเธอกำลังนอนอยู่ตรงที่เดิม เดรโกก็นอนอยู่ที่นี่ทั้งคืนเช่นกัน 
'นี่เราเผลอหลับไปตอนไหนเนี่ย' เฮอร์ไมโอนี่คิดก่อนเธอจะตระหนักได้ว่ามีความทรงจำชุดใหม่แล่นกลับเข้ามาในหัวเธอเป็นครั้งที่สองหลังจากสัปดาห์ก่อน 

"มัลฟอย!" เฮอร์ไมโอนี่เรียกเดรโก เขาตื่นขึ้นช้าๆ 
"ความทรงจำตอนปี2002 มันกลับมาอีกแล้ว!" เฮอร์ไมโอนี่บอก

'จริงด้วย' เดรโกคิด ภาพความทรงจำต่างๆไหลเข้ามา แต่มันก็ไม่ได้มากนัก

"เราส่งมือปราบมารไปตามนายกับพ่อนายที่ตรอกนอกเทิร์น แต่เราไม่รู้ว่าพวกนายไปทำอะไร" เฮอร์ไมโอนี่พูดสิ่งที่ความทรงจำของเธอบอก
 
"พ่อกำลังหาบางอย่างที่ร้านบอร์เจ็นและเบิร์กส์ แต่ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังหาอะไร เขาแค่สั่งให้ฉันเฝ้าอยู่นอกร้านเพื่อให้แน่ใจว่าพวกมือปราบมารจะไม่เข้าไปยุ่ง" เดรโกตอบ 

"แล้วทำไมเขาถึงไม่ให้นายรู้ล่ะ นายเป็นลูกเขาไม่ใช่เหรอ" เฮอร์ไมโอนี่สงสัย เธอไม่ทันสังเกตุใบหน้าที่กระตุกของเดรโก

"ฉันก็หวังว่าฉันจะรู้ว่าทำไมเหมือนกันเกรนเจอร์" เดรโกตอบก่อนจะลุกขึ้นยืน เขาทำการเสกให้ไฟที่กองไฟดับ

"เราต้องไปที่นั่น ร้านบอร์เจ็นและเบิร์กส์ เผื่อว่าจะเจออะไร" เฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างจริงจัง



.......................................................................................................................................................



ตรอกนอกเทิร์น ร้านบอร์เจ็นและเบิร์กส์

เฮอร์ไมโอนี่และเดรโกมาถึงที่ร้านบอร์เจ็นและเบิร์กส์ในตอนบ่ายๆ ทั้งสองเดินดูทั่วร้านก็ไม่พบอะไรที่น่าสงสัย มีเพียงวัตถุน่ากลัวและประหลาดอยู่เต็มร้าน 

"แล้วนายรู้รึเปล่าว่าเขานายได้สิ่งที่ต้องการมั้ย" เฮอร์ไมโอนี่ถาม

"เขาดูหัวเสียนิดหน่อย แต่ฉันคิดว่าเขาได้ข้อมูลบางอย่างไป" เดรโกตอบ มือของเขาลูบไล้ไปตามตู้โชว์
"บางทีเขาอาจแค่กำลังหาของเพื่อเอาไปสะสม เขามาที่นี่แทบจะทุกเดือน" เดรโกพูด

"ไม่รู้สิ ฉันคิดว่าเขาอาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้" เฮอร์ไมโอนี่เว้นช่วง "นายไม่สงสัยเหรอว่าทำไมเขาถึง เอ่อ..ว่าทำไมเขาถึงอยู่ที่บ้านร้างนั่นตอนที่เราตื่นขึ้นมาน่ะ" เฮอร์ไมโอนี่พยายามระวังคำพูดอย่างที่สุด 

"ฉันไม่รู้เกรนเจอร์ บางทีอาจจะเป็นฉันเอง อาจจะเป็นฉันเองที่เป็นคนฆ่าเขา" เดรโกพูดโดยไม่ได้หันมามอง 
เฮอร์ไมโอนี่ค่อนข้างตกใจกับคำพูดของเดรโก เมื่อไม่พบอะไรทั้งสองจึงเดินออกมาจากร้าน เฮอร์ไมโอนี่เดินนำไปที่ตรอกไดแอกอนเธออยากจะดูร้านหนังสือซักหน่อย



ตรอกไดแอกอน 

เฮอร์ไมโอนี่เดินมาหยุดที่ร้านตัวบรรจงและหยดหมึก เธอเดินเข้าไปในร้านเพื่อดูหนังสือที่น่าสนใจ เดรโกเดินตามเธอเข้ามา

"ในร้านนี้ยังมีหนังสือที่เธอยังไม่ได้อ่านเหลืออยู่อีกเหรอ" เดรโกพูด

"เปล่า ฉันจะอ่านมันเป็นรอบที่สี่ต่างหาก" เฮอร์ไมโอนี่แกล้งตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

"..." เดรโกอึ้งไปชั่วขณะ เฮอร์ไมโอนี่หลุดขำทันที 

"นายจะบ้าหรือไง! ฉันยังไม่เคยอ่านหนังสือพวกนี้" เฮอร์ไมโอนี่ยกหนังสือในมือขึ้นก่อนจะเดินไปที่เคาน์เตอร์และวางเงินค่าหนังสือเอาไว้ เมื่อหันไปมองรอบๆร้านเธอก็พบว่าเดรโกออกไปแล้ว เธอจึงเดินไปที่ประตู

"ปึง!" เฮอร์ไมโอนี่ออกแรงเปิดประตูแต่มันไม่ยอมเปิดออก "มัลฟอย!!" เฮอร์ไมโอนี่ตะโกนชื่อของคนที่ยืนดูเธออยู่อีกด้านของประตู เดรโกกำลังยืนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาแกล้งเธอคืนสำเร็จ

"ออกมาสิเกรนเจอร์" เดรโกพูด แต่เฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้ยินเสียงอะไร เห็นแต่ปากที่ขยับของเขา

"อาโลโฮโมร่า" เฮอร์ไมโอนี่ลองใช้คาถาเปิดประตู 'แน่ล่ะ มันไม่ได้ผล คนอย่างเขาคงไม่ทำอะไรง่ายๆ' เฮอร์ไมโอนี่คิด "มัลฟอย เปิดประตูเลยนะ" เฮอร์ไมโอนี่ทุบกระจกพูด เดรโกไม่ได้ยินเสียงเธอเช่นกัน 

"ก็ได้" เดรโกถอนคาถาออกจากประตู

"นายบ้า!" เฮอร์ไมโอนี่บ่นตาถลึง

"เธอแกล้งฉันก่อนนี่" เดรโกพยายามหลบมือของเฮอร์ไมโอนี่ที่พุ่งเข้ามาจะทุบเขา

"ฉันจะกลับแล้ว ลาก่อน!" เฮอร์ไมโอนี่บอกและเดินไปทางร้านหม้อใหญ่รั่ว

"..." เดรโกเดินตามเฮอร์ไมโอนี่ไป

"แล้วนี่นายจะไปไหน ไม่กลับคฤหาสน์หรือไง" เฮอร์ไมโอนี่ถามเมื่อเห็นว่าเดรโกตามเข้ามาที่ร้านหม้อใหญ่รั่ว

เดรโกยักไหล่ "ไปกับเธอ" 

"นายจะไปกับฉันทำไม ฉันกำลังจะไปโลกมักเกิ้ลนะ!" เฮอร์ไมโอนี่ถาม เดรโกไม่ตอบแต่เดินนำเธอออกมาโผล่ที่ถนนหนึ่งหน้าร้านหม้อใหญ่รั่ว

"ฉันคิดว่านายเกลียดโลกมักเกิ้ลซะอีก" เฮอร์ไมโอนี่สงสัย

"ฉันไม่เคยพูดซักคำ" เดรโกตอบ

"ก็...นายเกลียดมักเกิ้ล เกลียดพวกเลือดสีโคลน" เฮอร์ไมโอนี่พูดด้วยเสียงเบาลง

"..." เดรโกไม่ได้ตอบอะไร "เธอจะไปที่ไหน" เขาเปลี่ยนเรื่อง

"ฉันจะไปซื้อของก่อนกลับห้อง" เฮอร์ไมโอนี่ตอบก่อนจะเริ่มเดิน

"นี่เธอจะเรียกมันว่าการซื้อของจริงๆเหรอ" เดรโกพูด "เมื่อกี้ที่ร้านตัวบรรจงและหยดหมึกเธอก็วางเงินเอาไว้ นั่นมันประหลาดที่สุด"

"ประหลาดยังไง ถ้าฉันไม่วางเงินเอาไว้ก็เท่ากับฉันขโมยของน่ะสิ" เฮอร์ไมโอนี่ตอบ

"เผื่อว่าเธอลืมไปนะ ไม่มีใครมาจับเธอหรอกเกรนเจอร์ ลืมไปแล้วหรือไงว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่อีกแล้ว" เดรโกพูด

"พวกเขาจะต้องกลับมา!" เฮอร์ไมโอนี่พูดด้วยความโมโหนิดๆ

"เอาล่ะๆ ฉันจะไม่เถียงกับเธอเรื่องนี้อีกเกรนเจอร์" เดรโกยกมือขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้

ทั้งสองเดินมาหยุดที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่ง เดรโกเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย ตอนช่วงที่เขามาขี่ไม้กวาดบินดูในโลกมักเกิ้ล เขายังไม่เคยเข้าไปดูในสถานที่ต่างๆที่เขาผ่านเลย 

"ซูเปอร์มาร์เก็ต?" เดรโกอ่านตัวอักษรที่ติดอยู่หน้าร้าน "มันเอาไว้ทำอะไร" 

"นายเข้าไปดูก็รู้เองแหละ" เฮอร์ไมโอนี่ผลักประตูและเดินเข้าไป ไฟต่างๆในซูเปอร์มาร์เก็ตยังคงเปิดอยู่ตลอด 
เฮอร์ไมโอนี่เดินไปเอารถเข็นและตรงไปที่แผนกอาหารกระป๋อง เธออยากซื้อซุปซักสามสี่กระป๋อง ผักกระป๋องและปลากระป๋อง 

"พาหนะนี่แปลกดีแฮะ มันไม่ได้พาเธอไป แต่เธอเป็นคนพามันไป" เดรโกมองดูรถเข็นซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างพินิจพิจารณา 

"มันไม่ใช่พาหนะซักหน่อย มันเอาไว้ใส่พวกนี้" เฮอร์ไมโอนี่วางซุปกระป๋องในมือลงในรถเข็น

"พวกมักเกิ้ลนี่ช่างลำบาก ในโลกเวทมนตร์แค่กระดิกนิ้วของก็ลอยมาอยู่ในมือแล้ว" เดรโกโบกไม้กายสิทธิ์ของเขา ให้อาหารกระป๋องหนึ่งลอยลงไปในรถเข็น

"ไม่เห็นจะลำบากซักหน่อย" เฮอร์ไมโอนี่พูดก่อนที่เธอคิดอะไรดีๆออก "มัลฟอย ฉันขอท้าให้นายห้ามใช้เวทมนตร์และช่วยฉันหยิบของลงรถเข็น"

"ได้" เดรโกตอบตกลง

"เอาล่ะ ฉันอยากได้แครอทกระป๋อง ข้าวโพด ถั่วลันเตา และมะเขือเทศ" เฮอร์ไมโอนี่โบ้ยหน้าไปที่ชั้นสินค้า

"..." เดรโกเดินไปที่ชั้น เขามองหาสิ่งที่เฮอร์ไมโอนี่ต้องการอยู่นาน 

"แครอท ข้าวโพด ถั่วลันเตา และมะเขือเทศ" เดรโกพูดและยิ้มอย่างมีชัยขณะวางของลงในรถเข็น "ไม่เห็นจะยาก"

"อย่างละสองกระป๋อง" เฮอร์ไมโอนี่กอดอก 

"ได้เกรนเจอร์" เดรโกเริ่มรู้ตัวว่าเฮอร์ไมโอนี่คิดจะแกล้งเขา

"ต่อไป ฉันต้องการทูน่าสามกระป๋อง ซาดีนหนึ่ง และแซลมอนสอง" เฮอร์ไมโอนี่สั่งต่อ

"..." เดรโกเดินไปหาปลากระป๋องอีกพักใหญ่ เขาต้องใช้เวลาในการดูและอ่านชื่ออาหารแทบจะทุกแบบกว่าจะเจอของที่เฮอร์ไมโอนี่สั่ง

"อืม เอาอะไรอีกดีนะ" เฮอร์ไมโอนี่แกล้งทำท่าคิดก่อนจะจับรถเข็น "ไปดูอาหารแช่แข็งดีกว่า" เฮอร์ไมโอนี่ออกเดิน เดรโกกลอกตาก่อนจะเดินตามเธอไป 

"ฉันต้องการเนื้อสเต็กสองแพ็ค เนื้อหมูบดหนึ่งแพ็ค" เฮอร์ไมโอนี่หยุดที่ตู้แช่อาหารแช่แข็ง

"แล้วอันไหนมันคือเนื้อสเต็กกันล่ะ" เดรโกมองเนื้อสัตว์แช่แข็งมากมายที่อยู่ตรงหน้า

"โอ้ๆ ผลไม้แช่แข็งนั่นด้วย และฉันต้องการไข่ไก่หนึ่งแพ็ค อ้อ และขนมปังแถวที่ยังไม่หมดอายุด้วย ฉันจะไปเลือกมันฝรั่งตรงนั้น" เฮอร์ไมโอนี่แกล้งเดรโกต่อ 

"เกรนเจอร์!" เดรโกวางเนื้อสเต็กและหมูบดลงในรถเข็นอย่างเกรี้ยวกราด โดยมีเฮอร์ไมโอนี่ยืนมองหัวเราะคิกคัก

"ช่วยไม่ได้ นายอยากมาด้วยเองนะ" เฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างมีชัยก่อนจะเข็นรถไปที่เคาน์เตอร์คิดเงิน เธอยืนคำนวณราคาของต่างๆคร่าวๆและวางเงินเอาไว้เกินจำนวน

"เราต้องเอาทั้งหมดใส่ถุงนี่" เฮอร์ไมโอนี่เดินไปหยิบถุงและเริ่มหยิบของใส่ถุง 

"ทำไมเธอไม่ใช้คาถายกของล่ะ" เดรโกถามเมื่อเห็นเฮอร์ไมโอนี่ยกถุงมาถือ

"นายถือที่เหลือด้วย" เฮอร์ไมโอนี่บอกก่อนจะเดินนำออกไป เดรโกกลอกตาอีกครั้ง



ทั้งสองเดินต่อไปอีกประมาณสองสามช่วงตึก

"เธออยู่ที่นี่เหรอ" เดรโกถามเมื่อเห็นว่าเฮอร์ไมโอนี่หยุดอยู่ที่หน้าตึกเล็กๆตึกหนึ่ง

"ใช่ เอาของมาสิ ฉันจะเข้าไปแล้ว" เฮอร์ไมโอนี่ยื่นมือไปรับถุง

"ฉันหิวและเธอต้องทำมื้อเย็นเป็นการตอบแทนที่ฉันช่วยเธอ" เดรโกพูดก่อนจะชิงเดินนำไปที่ตึก

"นายมันจอมบงการที่สุด" เฮอร์ไมโอนี่พูดก่อนจะรีบเดินตามไป ทั้งสองเดินขึ้นบันไดจนถึงชั้นสามซึ่งเป็นชั้นบนสุด 
แต่ละชั้นของที่นี่จะมีห้องจำนวนสองห้อง อยู่ตรงข้ามกัน

'แปลกชะมัด ฉันกำลังจะพามัลฟอยเข้าห้อง! มัลฟอย!' เฮอร์ไมโอนี่คิดก่อนจะไขกุญแจห้องและเปิดเข้าไป เดรโกพบว่ามีห้องนั่งเล่นที่เชื่อมกับห้องครัวและประตูอีกสองบานที่เขาคิดว่าน่าจะเป็นห้องนอนและห้องน้ำ

"เธออยู่ในรูหนูนี่ได้ยังไงเกรนเจอร์ มันเล็กยิ่งกว่าห้องน้ำของฉันซะอีก" เดรโกเดินดูรอบๆห้องเฮอร์ไมโอนี่และจับดูของภายในห้องอย่างเสียมารยาท

"ดี! งั้นนายกลับไปเลย" เฮอร์ไมโอนี่ทำท่าจะเดินไปที่ประตู

"ไม่ล่ะ เรื่องอะไรฉันจะให้เธอใช้งานฟรีๆ" เดรโกทิ้งตัวลงที่โซฟาตัวหนึ่ง เขาเชื่อว่าโซฟาที่คฤหาสน์จะต้องแพงกว่าโซฟาตัวนี้หลายเท่าแน่นอน แต่ที่แปลกคือโซฟาตัวนี้กลับทำให้เขารู้สึกสบายตัวกว่านั่งโซฟาที่คฤหาสน์ซะอีก

"เชิญทำตัวตามสบาย!" เฮอร์ไมโอนี่พูดประชดก่อนจะนำถุงจากซูเปอร์มาร์เก็ตทั้งหมดไปที่ครัวของเธอและเริ่มทำมื้อเย็น เฮอร์ไมโอนี่เลือกทำสเต็กเนื้อกับเครื่องเคียงผักและมันฝรั่งบดที่เธอเพิ่งซื้อมา


หลังจากทั้งสองกินมื้อเย็นเสร็จก็เป็นเวลาค่ำพอดี

เฮอร์ไมโอนี่เก็บจานที่เพิ่งกินเสร็จไปที่ซิงค์ล้างจานและล้างมันด้วยตัวของเธอเอง

"ทำไมเธอไม่เสกให้มันล้างตัวเอง" เดรโกพูด

"ไม่รู้สิ บางทีฉันก็อยากทำเอง" เฮอร์ไมโอนี่พูด
"มืดแล้วหรอเนี่ย" เฮอร์ไมโอนี่เดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่นและพบว่าเดรโกกำลังเดินดูข้าวของต่างๆของเฮอร์ไมโอนี่ เขายืนมองดูรูปที่แขวนอยู่ที่ผนังห้อง มันเป็นรูปของพ่อกับแม่ของเฮอร์ไมโอนี่

"..." 

"เอ่อ มัลฟอย" เฮอร์ไมโอนี่พูด "นี่ก็มืดแล้ว ฉันว่านายควรกลับได้แล้วล่ะ" เฮอร์ไมโอนี่บอกกับเดรโก เขาหันมาสบตากับเธอ

"โอเคเกรนเจอร์" เดรโกพูดก่อนจะเดินไปที่ประตู

"ขอบคุณนายที่ช่วยฉันตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา" เฮอร์ไมโอนี่เดินมาส่งเดรโกที่ประตู

"ลาก่อน เกรนเจอร์" เดรโกหันมาบอกกับเธอก่อนจะเดินจากไป





 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

19 ความคิดเห็น