The Last of Us [Draco/Hermione(Dramione)]

ตอนที่ 4 : Chapter 4 : ความฝัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 197
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62



เย็นวันนั้น

เฮอร์ไมโอนี่ลืมตาขึ้นช้าๆและพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงในห้องนอนที่เธอไม่คุ้นเคย
'ทำไมหัวฉันมันหนักจัง เกิดอะไรขึ้น' เฮอร์ไมโอนี่จับที่หัวของเธอและพบว่ามีผ้าพันแผลพันอยู่ที่หัวของเธอก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเธอเป็นลมตอนกำลังจะเดินกลับไปเอากระเป๋าของเธอ 'ให้ตายเถอะ เธอมันโง่ที่สุดเฮอร์ไมโอนี่' เฮอร์ไมโอนี่คิดตำหนิตัวเอง


เฮอร์ไมโอนี่ลุกขึ้นนั่งช้าๆ เธอพยายามลุกขึ้นยืนแต่ก็ไม่ไหว 'ร่างกายอย่าพึ่งมาดื้อตอนนี้ได้มั้ยเนี่ย ฉันไม่ควรจะนอนอยู่ที่นี่นะ' เฮอร์ไมโอนี่ยอมแพ้ในที่สุด หัวของเธอหนักเกินกว่าจะลุกขึ้นยืนและเดินได้ แล้วเธอก็ผล็อยหลับไปอีกครั้ง



.......................................................................................................................................................



เฮอร์ไมโอนี่ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอพบว่าตอนนี้เป็นเวลากลางคืนแล้ว เสียงเปิดประตูดังขึ้น เดรโกถือถ้วยซุปและแก้วน้ำเข้ามาในห้อง

"กินซะเกรนเจอร์ ฉันไม่อยากให้มีคนมาตายในบ้านของฉันหรอกนะ โดยเฉพาะคนอย่างเธอ" เดรโกยื่นถ้วยซุปเห็ดอุ่นๆให้เฮอร์ไมโอนี่ เฮอร์ไมโอนี่ค่อยๆลุกขึ้นนั่ง เธอรับถ้วยซุปมาและมองชั่งใจว่าเธอจะกินอาหารจากศัตรูของเธอดีหรือไม่

"ฉันไม่ได้ใส่ยาพิษหรอกนะ ถ้านั่นเป็นสิ่งที่เธอคิด" เดรโกวางแก้วน้ำไว้ที่โต๊ะข้างเตียง

"..." เฮอร์ไมโอนี่ไม่พูดอะไรและค่อยๆตักซุปอย่างช้าๆด้วยแรงอันน้อยนิดของเธอ

"นี่ยาแก้ปวด" เดรโกวางแก้วเล็กๆที่มียาน้ำใสๆอยู่ไว้ข้างแก้วน้ำบนโต๊ะ

"..." เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าเล็กๆ ตอนนี้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะพูด เดรโกเผลอยืนมองเธอกินซุปที่เขาทำ มันเป็นอาหารอย่างเดียวที่เขาพอจะทำเป็นจากตอนที่ดูแลแม่ของเขาเมื่อครั้งที่เธอป่วยหนัก การได้กลับมาทำสิ่งนี้ทำให้เดรโกนึกย้อนกลับไปถึงตอนที่แม่ของเขายังอยู่กับเขา เขาคิดถึงเธอเหลือเกิน

"แฮ่ก แฮ่ก" เสียงสำลักของเฮอร์ไมโอนี่ดังขึ้น ปลุกเดรโกออกจากภวังค์ เขาส่งแก้วน้ำให้เฮอร์ไมโอนี่

"..." เฮอร์ไมโอนี่รับมาและดื่มมัน ตอนนี้เธออิ่มแล้ว เฮอร์ไมโอนี่วางถ้วยที่โต๊ะข้างเตียงลง

"ฉันว่าซุปมันก็ไม่ได้รสชาติแย่ขนาดนั้นนะเกรนเจอร์" เดรโกพูดก่อนจะหยิบถ้วยซุปส่งให้เฮอร์ไมโอนี่อีกครั้ง เฮอร์ไมโอนี่ส่ายหน้า 

"เธอต้องกินอีก" เดรโกพูดด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง

"อิ่มแล้ว" เฮอร์ไมโอนี่พูดด้วยเสียงแผ่วเบา

"กินอีก" เดรโกบังคับ เฮอร์ไมโอนี่มองเดรโกตาแข็งและกอดอกราวกับเด็กน้อยที่ดื้อไม่ยอมกินข้าว

"เธอจะกินดีๆหรือจะให้ฉันจับกรอกปากล่ะ" เดรโกเดินเข้ามาใกล้เฮอร์ไมโอนี่มากขึ้น

"ก็ได้!" เฮอร์ไมโอนี่รวบรวมแรงทั้งหมดพูดออกไป 'โอ๊ย ปวดหัวชะมัด' เฮอร์ไมโอนี่ยอมรับถ้วยซุปมาและเริ่มตักกิน

"ยอมตั้งแรกซะก็หมดเรื่อง" เดรโกยิ้มอย่างมีชัย

"นายออกไปได้" เฮอร์ไมโอนี่พูด

"นี่เธอสั่งฉันงั้นเหรอเกรนเจอร์" เดรโกเริ่มสนุกกับการได้ต่อปากต่อคำกับเฮอร์ไมโอนี่เวอร์ชั่นที่มีแรงพูดน้อยคนนี้

"ฉันจัดการตัวเองได้ ขอบใจ" เฮอร์ไมโอนี่พูดเสียงเบา

"ถ้างั้นฉันก็ไม่ต้องเป็นคนเปลี่ยนเสื้อให้เธออีกสินะ" เดรโกพูดและรอดูปฏิกิริยาจากเฮอร์ไมโอนี่

"..." เฮอร์ไมโอนี่ก้มมองเสื้อที่ตัวเองใส่และหน้าแดงทันที ตอนนี้เธอกำลังใส่เสื้อเชิ้ตสีดำตัวใหญ่อยู่ แน่นอนว่ามันไม่ใช่เสื้อของเธอ เฮอร์ไมโอนี่วางถ้วยซุปทันทีและล้มตัวลงนอนเอาผ้าห่มคลุมหนีหน้าเดรโกด้วยความโมโห

"ถ้าปวดหัวก็กินยานี่ซะ" เดรโกพูดก่อนจะเดินออกจากห้องไป เขาเกือบอดขำไม่ได้กับท่าทางตกใจของเฮอร์ไมโอนี่เมื่อครู่ จริงๆแล้วเขาใช้คาถาเปลี่ยนเสื้อให้เฮอร์ไมโอนี่เพราะเสื้อของเธอนั้นเปื้อนเลือดนั่นเอง



.......................................................................................................................................................




เช้าวันต่อมา

เดรโกกำลังวุ่นกับการเตรียมอาหารมื้อเช้า เป็นเรื่องที่โชคร้ายเมื่อเหตุการณ์ระเบิดที่เกิดขึ้นนั้นได้ทำให้เหล่าเอลฟ์หายตัวไปด้วย แต่ก็ยังมีความโชคดีอยู่บ้างที่พวกเอลฟ์รับใช้ของตระกูลมัลฟอยนั้นมักจะทำอาหารไว้เป็นจำนวนมาก อาหารที่พวกเอลฟ์ทำนั้นมีอายุอยู่ได้ถึงหนึ่งเดือน เดรโกจึงเอาอาหารที่พวกเอลฟ์รับใช้ทำเอาไว้มาอุ่นในเตาอบใหม่
เขาอุ่นพายเนื้อและทำซุปเห็ดสำหรับสองที่ 

เมื่ออาหารพร้อมรับประทาน เดรโกก็จัดแจงวางลงบนโต๊ะรับประทานอาหารตัวยาว หลายวันที่ผ่านมาเขานั่งกินอาหารมาคนเดียวตลอด การจัดอาหารไว้สำหรับอีกคนจึงทำให้เขารู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก เดรโกเริ่มกินมื้อเช้าโดยไม่รออีกคน 'เรื่องอะไรฉันจะต้องรอเกรนเจอร์ล่ะ แค่เตรียมอาหารให้ก็มากเกินพอละ' เดรโกคิด 

เมื่อเดรโกกินมื้อเช้าเสร็จก็พบว่าเฮอร์ไมโอนี่ยังไม่ลงมา เขาจึงเดินขึ้นไปดูที่ห้องที่เฮอร์ไมโอนี่นอนพักอยู่ เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าเฮอร์ไมโอนี่กำลังนอนหลับอยู่ด้วยสีหน้าที่ดูไม่สบายตัว เดรโกสังเกตุเห็นเม็ดเหงื่อที่ผุดออกมาบนใบหน้าของเฮอร์ไมโอนี่ เขาใช้หลังมือทาบไปที่หน้าผากของเธอ 'เกรนเจอร์มีไข้' เดรโกคิดก่อนจะเดินออกจากห้องไปหยิบยาลดไข้วิเศษและนำมื้อเช้าขึ้นมา

"เกรนเจอร์" เดรโกเรียกเฮอร์ไมโอนี่

"พ่อคะ..แม่คะ..ไม่นะ!" เฮอร์ไมโอนี่ละเมอพูดออกมา "รอน! แฮร์รี่! ทุกคน! อย่าพึ่งไป อย่าทิ้งฉันไว้ ไม่ ไม่.." เฮอร์ไมโอนี่ร้องเสียงหลง

"เกรนเจอร์!" เดรโกพยายามเรียกสติเฮอร์ไมโอนี่

"..." เฮอร์ไมโอนี่ลืมตาขึ้น 'ปวดหัวเหลือเกิน ให้ตายเถอะ' เฮอร์ไมโอนี่คิด เธอรู้สึกแย่กว่าเมื่อวานเสียอีก 

"กินยานี่ซะเกรนเจอร์ เธอมีไข้" เดรโกยื่นแก้วยาน้ำสีเงินให้เฮอร์ไมโอนี่

"..." เฮอร์ไมโอนี่ยอมรับยามาแต่โดยดี พิษไข้ทำให้ตอนนี้เธอไม่มีแรงจะสู้รบกับเดรโกได้

"สภาพแบบนี้ เธอคงจะลุกไปกินมื้อเช้าไม่ได้" เดรโกยกถาดอาหารมาวางข้างตัวเฮอร์ไมโอนี่บนเตียง

"ฉันลุกได้" เฮอร์ไมโอนี่พยายามจะลุกขึ้นแต่ก็ไม่เป็นผล เดรโกกดไหล่เธอให้นั่งลงบนเตียง

"แล้วเธอจะลุกไปไหน กินมื้อเช้าซะ" เดรโกสั่ง

"ฉันจะกลับบ้าน" เฮอร์ไมโอนี่พยายามเถียงอย่างอ่อนแรง

"แรงจะพูดเธอยังแทบไม่มี แล้วนี่คิดจะกลับบ้าน ฉันพนันได้เลยว่าเธอไปไกลสุดได้แค่ประตูห้องนี้" เดรโกพูด

"นายดูถูกฉันเกินไป!" เฮอร์ไมโอนี่พยายามลุกขึ้นอีกครั้งแต่เดรโกก็กดไหล่ให้เธอนั่งลงอีกครั้ง

"เอาล่ะ หยุดอวดเก่งซักทีเกรนเจอร์" เดรโกพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลงพลางขยับถาดอาหารให้เฮอร์ไมโอนี่ ในที่สุดเธอก็ยอมจำนนและเริ่มตักซุปเข้าปาก

"นายทำพายนี่เหรอ" เฮอร์ไมโอนี่ถามขึ้น 'ไม่มีทางแน่นอนที่เขาจะทำพายนี่ได้ด้วยตัวเอง' เธอคิด

"พวกเอลฟ์ทำเอาไว้" เดรโกนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง

"พวกมันก็หายไปด้วยใช่มั้ย" เฮอร์ไมโอนี่พูดเสียงเศร้า 

"โชคดีของนายที่มีอาหารที่พวกมันทำไว้" เฮอร์ไมโอนี่พูด

"แต่ก็ไม่ตลอดไป อาหารพวกนั้นอยู่ได้แค่เดือนเดียวเท่านั้น" เดรโกพูด ตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าหลังจากอาหารพวกนั้นหมดอายุเขาจะทำอย่างไร 

"แล้วนายจะทำยังไงหลังจากนั้น" เฮอร์ไมโอนี่ถามพลางตักซุปเข้าปาก "นายคงทำอาหารเองไม่ได้"

"ก็ซุปที่เธอกำลังกินอยู่นั่นแหละฉันทำ" เดรโกตอบ

"แฮ่ก!" เฮอร์ไมโอนี่สำลักซุปทันที "นายเนี่ยนะทำซุปนี่"

"มันน่าแปลกขนาดนั้นเลยหรือไงเกรนเจอร์" เดรโกเลิกคิ้วสงสัย

"ฉันบอกได้เลยล่ะว่าทุกคนที่ได้ยินเรื่องนี้จะต้องสำลักแบบฉันแน่" เฮอร์ไมโอนี่ตอบ

"น่าเสียดายที่ไม่มีทุกคนที่ว่านั่นอีกแล้ว" เดรโกยักไหล่

"..." สีหน้าของเฮอร์ไมโอนี่เปลี่ยนทันที 'จริงอย่างที่มัลฟอยพูด ไม่มีทุกคนอีกแล้ว' เฮอร์ไมโอนี่เริ่มน้ำตาคลอ

"ให้ตายเถอะเกรนเจอร์ เธอจะร้องไห้ไปทำไม" เดรโกกลอกตา

"นายไม่มีวันเข้าใจหรอก" เฮอร์ไมโอนี่พยายามใช้แรงอันน้อยนิดยกถาดอาหารไปที่โต๊ะข้างเตียง

"ฉันไม่เข้าใจเธอหรอกนะเกรนเจอร์ แต่ถ้าตอนนี้เธอเป็นคนที่อยู่รอด เธอก็ไม่ควรจะอ่อนแอ" เดรโกพูดก่อนจะลุกขึ้นยืนและยกถาดอาหารออกไป 




เย็นวันนั้น

เฮอร์ไมโอนี่ใช้เวลาทั้งวันไปกับการนอนพักฟื้น ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกดีขึ้นแล้ว เฮอร์ไมโอนี่พยายามจะลุกออกจากเตียงอย่างช้าๆ เมื่อออกมาจากห้องเธอก็พบว่ามีทางเดินยาวเหมือนกับว่าเธอกำลังอยู่ในโรงแรมหรูๆซักที่หนี่ง เฮอร์ไมโอนี่เริ่มเดินสำรวจห้องต่างๆ เธอพบว่ามันเป็นห้องนอนทั้งหมดแต่มีอยู่ห้องหนึ่งที่แตกต่างจากห้องอื่นๆเพราะมันตกแต่งไปด้วยเฟอร์นิเจอร์สีดำทั้งหมด รวมไปถึงสีของผนังห้อง 'นี่เป็นห้องนอนที่น่าขนหัวลุกที่สุด' เฮอร์ไมโอนี่คิด หลังจากนั้นเธอก็เดินขึ้นไปยังชั้นสามของคฤหาสน์และพบว่ามันเป็นห้องสมุดขนาดกลาง เฮอร์ไมโอนี่เดินเข้าไปในห้องสมุดนั้นโดยไม่รู้ตัวราวกับโดนมนตร์สะกด มือเรียวของเธอลูบไล้ไปตามสันหนังสืออันเก่าแก่ที่เธอล้วนไม่เคยแม้แต่จะได้ยินชื่อของมันมาก่อน

"เธอมาทำอะไรที่นี่" เดรโกที่เพิ่งเดินเข้ามาพูดขึ้นจนทำให้เฮอร์ไมโอนี่สะดุ้งตกใจ

"อะ เอ่อ ฉันหลงเข้ามาน่ะ" เฮอร์ไมโอนี่หันมาตอบ สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่หนังสือเก่าแก่ตามชั้นต่างๆ

"เธอควรนอนอยู่ที่เตียงของเธอ" เดรโกกอดอกพูด

"ฉันหายดีแล้ว" เฮอร์ไมโอนี่โกหก จริงๆแล้วเธอยังมีอาการปวดหัวจากแผลที่ศีรษะอยู่

"กลับไปที่ห้องของเธอเดี๋ยวนี้เกรนเจอร์" เดรโกออกคำสั่ง

"แต่ฉันหายดีแล้ว" เฮอร์ไมโอนี่ตอบ

".." เดรโกเดินมาที่เฮอร์ไมโอนี่และใช้หลังมือของเขาทาบไปที่หน้าผากของเฮอร์ไมโอนี่ ทำเอาเฮอร์ไมโอนี่ตกใจไม่น้อยกับท่าทีของเดรโกที่เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะทำอย่างนั้นกับเธอ 'เคราเมอร์ลิน นี่เขาเพิ่งเอามือมาแนบหน้าผากฉันเหรอเนี่ย!' เฮอร์ไมโอนี่คิด

"เธอยังไม่หายเกรนเจอร์" เดรโกพูด

"ก็ได้!" เฮอร์ไมโอนี่ยอมในที่สุด เธอบอกตัวเองว่าจะต้องหาโอกาสกลับมาที่ห้องสมุดนี่อีกครั้งให้ได้

"ดี" เดรโกพูดก่อนจะเดินตามเฮอร์ไมโอนี่ออกไป



"นายไม่ต้องตามมาส่งฉันถึงนี่เพื่อให้แน่ใจว่าฉันจะไม่ไปเที่ยวเดินเล่นในบ้านของนายอีกก็ได้นะ" เฮอร์ไมโอนี่หันมาพูดกับเดรโกเมื่อทั้งสองเดินมาถึงห้องของเธอ

"ฉันไม่ได้ตามมาดูเธอเกรนเจอร์ มันก็แค่ทางผ่าน" เดรโกปฏิเสธก่อนจะเดินจากไป

'เชอะ! ปากแข็ง หวงบ้านก็บอกมาเถอะ' เฮอร์ไมโอนี่คิดในใจก่อนจะกลับเข้าห้องไป เธอพบว่ามีถาดอาหารที่เดรโกเอามาให้ก่อนจะพบว่าเธอหายไปจากห้องวางไว้อยู่ที่โต๊ะตัวเล็กๆตรงมุมห้อง

'จะว่าไป มันก็น่าแปลกชะมัดที่หมอนั่นคอยเอาอาหารกับยามาให้' เฮอร์ไมโอนี่คิดก่อนจะเริ่มกินอาหารตรงหน้า 'คนอะไรชอบออกคำสั่งอยู่ได้' เฮอร์ไมโอนี่ทำหน้ามุ่ย เธอเกือบจะเชื่อว่าเขาหวังดีกับเธอแล้วแท้ๆ ถ้าไม่ติดที่เขาชอบออกคำสั่งและบังคับนู่นนี่นั่นอยู่ตลอด 



.......................................................................................................................................................



"กรี๊ด!" เฮอร์ไมโอนี่ร้องกรี๊ดสะดุ้งตื่น เธอฝันเห็นภาพการระเบิดพลังของเครื่องรางที่เธอพบที่บ้านร้าง

เสียงเปิดประตูดังขึ้น เดรโกวิ่งเข้ามาและพบเฮอร์ไมโอนี่นั่งอยู่ที่เตียง

"เกิดอะไรขึ้น" เดรโกถาม

"ฉันฝันเห็นเครื่องรางนั่นมัลฟอย" เฮอร์ไมโอนี่ลุกไปหยิบเครื่องรางในกระเป๋าของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะยื่นให้มัลฟอย "มันมีการระเบิดพลังออกมาจากเครื่องรางนี่ และฉันเห็นนายกับฉันกำลังจับมันตอนที่มันระเบิด" เฮอร์ไมโอนี่อธิบาย

"มันก็แค่ความฝันเกรนเจอร์" เดรโกตอบ

"ฉันคิดว่าเครื่องรางนี่มันต้องเกี่ยวข้องกับการหายไปของทุกคนแน่ๆ นายคิดดูสิ มีแค่นายกับฉันที่จับมันตอนที่มันระเบิด เราถึงรอดยังไงล่ะ!" เฮอร์ไมโอนี่พูดสิ่งที่เธอคิด 

"ฉันไม่คิดว่าความฝันนั่นมันจะบอกความจริงอะไรได้นะเกรนเจอร์" เดรโกส่งเครื่องรางคืนให้เธอ

"แต่ฉันเชื่อว่า..." ไม่ทันที่เฮอร์ไมโอนี่จะพูดจบ เธอก็ถูกตัดบทขึ้นเสียก่อน

"เอาล่ะ ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรอีกก็ตาม เอาไว้คราวหน้าเกรนเจอร์" เดรโกพูดตัดบทก่อนจะเดินออกจากห้องไป

"ไร้มารยาทที่สุด" เฮอร์ไมโอนี่พูดไล่หลัง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

19 ความคิดเห็น