LOVE AGAIN (HUNHAN)

ตอนที่ 7 : LOVE AGAIN 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 274
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    19 พ.ค. 62

















.








.








.







 เช้าวันจันทร์วันเริ่มเเรกของการทำงานของใครหลายๆคนที่ต้องตื่นตั้งเเต่เช้าเเต่งตัวเตรียมตัวออกไปทำงานพอหลังเลิกงานก็ไปสังสรรค์กับเพื่อนร่วมงานเเล้วกลับบ้านเเละทำอย่างนี้วนไปทุกวันเพื่อใช้ชีวิตต่อไปอย่างเช่นกับลู่หานวันนี้ที่ปกติต้องเวลานี้ 06.30 น. ต้องตื่นไปเตรียมตัวไปทำงานได้เเล้ว เเต่ร่างบางกลับยังนอนอย่างสบายใจอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงส์ไซส์ของตนอยู่ ก็เพราะว่าวันนี้ลู่หานถูกให้ลางานได้หนึ่งวันสำหรับการไปลองชุดเเต่งงานเเละถ่ายรูปพรีเวดดิ้งนั้น ท่านประธานเลยอนุญาตให้ลู่หานหยุดวันนี้ได้ โดยคำสั่งนี้ก็มาจากคุณนายของบ้านอีกเช่นเคย

         ร่างบางที่วันนี้มีนัดไปลองชุดเเต่งงานพร้อมกับเซฮุนตอน 10.00 น. นั้น จึงไม่รีบร้อนที่จะตื่นเพราะว่านานๆทีจะได้นอนตื่นสายเเบบนี้สักทีเลยขอนอนตอนอีกสักนิดเดี๋ยวค่อยตื่น



                       08.30 น. 


        เสียงปลุกของนาฬิกาจากโทรศัพท์ที่ร่างบางได้ตั้งปลุกไว้ในเวลานี้ได้เเผดส่งเสียงขึ้นมาทำให้ลู่หานที่กำลังนอนสบายใจอยู่รู้สึกตัวขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อเสียงปลุกยิ่งเเผดเสียงดังมากเท่าไหร่ยิ่งทำให้ร่างบางจากที่งัวเงียอยู่ตื่นเต็มตาทันที ลู่หานเมื่อได้สติครบเเล้วก็หันไปคว้าโทรศัพท์มาดูเวลาเเละพบว่าจากที่เธอตั้งปลุกไว้ตอนนี้มันเลยเวลามาเล็กน้อยเเล้วสักสิห้านาทีได้ที่นี้ลู่หานเริ่มรู้สึกว่าตนสายเเล้วจึงรีบปิดนาฬิกาปลุกเเล้วเดินเข้าห้องน้ำทันที

         " ตายเเน่ ! " ที่บอกว่าตายก็คือถ้าคุณนายของบ้านขึ้นมาหาเเล้วเห็นยังไม่เตรียมตัวอะไรมีหวังโดนด่ายับเเน่ที่ไม่มีการกระตือรือร้นในภารกิจในวันนี้ที่คุณนายเขาฝันใฝ่มานาน

        หลังการเข้าไปอาบน้ำเเละเเต่งตัวเเล้วนั้นซึ่งภายในภายในห้องนอนของลู่หานนั้นจะเเบ่งเป็นโซนที่ลงตัวมาก เพราะว่าภายในห้องน้ำนั้นก็จะมีห้องเเต่งตัวอยู่ห้องข้างๆซึ่งเวลาอาบน้ำเสร็จก็เดินเข้าไปเเต่งตัวห้องข้างๆได้เลยทันทีเเล้วค่อยออกมาทางประตูห้องน้ำเเทน

        ลุคการเเต่งตัววันนี้ของลู่หานเป็นอะไรที่เรียบง่ายเบาๆสำหรับวันสบายๆของหญิงสาววันนี้เธอเเต่งตัวด้วยเสื้อยืดสีขาวบางคอกลมทับด้วยเเจ็คเก็ตยีนส์สีซีดเปิดไหล่เล็กน้อยบวกด้วยกางเกงยีนส์สีซีดขาดที่เข่าเล็กน้อยสองข้าง สะพายกระเป๋าข้างใบเล็กสีดำ รองเท้าเป็นผ้าใบสีขาวน่ารักเป็นลุคที่สบายเเต่งเจ้าตัวใส่มากเเล้วมีเสน่ห์มากๆ บวกกับหน้าที่เเต่งชมพูอ่อนๆไม่นานเกินไปทั้งหมดเป็นอะไรที่ลงตัวมากๆ

        หลังจากที่ลู่หานเตรียมตัวเรียบร้อยเเล้วร่างบางก็เดินออกมาจากห้องทันที เเต่ไม่วายยังไม่ลืมหยิบโทรศัพท์ที่อยู่บนเตียงนั้นมาด้วย เมื่อเธอกำลังจะลงจะบันไดบ้านก็พบกับคุณเเม่ที่อยู่ปลายบันไดก่อนเเล้ว

        " อ้าว ลู่ทำไมลงมาช้าจังลูก รู้มั้ยพี่เขามารอนานเเล้ว " คุณเเม่ที่เมื่อเห็นลู่หานจึงรีบพูดขึ้นมาว่ามาชายหนุ่มที่จะไปด้วยกันวันนี้มารอนานเเล้ว

        " ก็เนี่ยพึ่งจะสิบโมงเองนะคะคุณเเม่ ไม่ได้บอกให้มาเร็วสักหน่อย " ประโยคหน้าเหมือนจะพูดกกับคุณนาย เเต่ประโยคหลังเหมือนพึ่มพ่ำกับตัวเอง

       " จ้ะ! นัดกี่โมงจ๊ะ ให้พี่เขามารอไม่ดีเลย " คุณเเม่บ่นเธอเข้าให้

       " ก็ไม่ต้องเเต่ง ถ้าเเค่นี้รอไม่ได้ " ฉันบ่นปนหงุดหงิดนิดหน่อย

       " พูดอย่างนี้ได้ไงลูก ถ้าพี่เขาได้ยินจะเสียงใจเอานะ " คุณเเม่บ่นขณะที่เราสองคนเเม่ลูกกำลังเดินเข้าไปที่ห้องรับเเขกของบ้านที่มีคุณพ่อเเละเซฮุนั่งรออยู่ เเต่ประโยคก่อนหน้านี้ที่พูดกันหารู้ไหมว่าเซฮุนได้ยินหมดเเล้ว เพราะว่าคุณเขาคุยกันตั้งเสียงดังใครจะไมได้ยินขนาดคุณลุงยังได้ยินเลย

       เมื่อลู่หานเดินมาถึงห้องรับเเขกเเล้วที่มีคูนพ่อเเละเซฮุนั่งดื่มกาแฟรอลู่หานอยู่นั้น เมื่อทั้งสองเห็นลู่หานเป็นฝ่ายคุณพ่อที่ทักเธอก่อน

       " มาสายนักนะลู่หาน " คุณพ่อพูดเสียงเเข็งใส่ฉัน เเต่เธอกลับไหวไหล่ให้คุณพ่อได้เเต่ส่ายหน้าให้กับลูกสาวคนนี้ที่นิสัยเย็นชาไม่เปลี่ยนต่างจากเดิมมาก

      เซฮุนที่นั่งรอลู่หานมาตั้งเเต่เก้าโมงเเล้ว ที่รีบมาเพราะรู้ว่าถ้ามาสายลู่หานจะไม่อยู่รอเเน่ๆเลยต้องมารอก่อน เมื่อมาถึงรู้ว่าลู่หานยังไม่ลงมา คุณลุงคุณป้าเลยมาชวนนั่งคุยรอลู่หานที่ห้องรับเเขกระหว่างที่คุยก็ได้รู้อะไรเกี่ยวกับลู่หานเยอะตลอด 6 ปีที่เขาไม่อยู่ที่เกาหลีนั้น

       รู้ว่าหลังจากที่ลู่หานรู้ว่าเซฮุนไปต่างประเทศไปเเบบไม่ติดต่อกลับมาหาเลยลู่หานก็ตามหาเขาตลอด เเต่ทั้งเพื่อนพ่อเเม่เขาเเละพ่อเเม่ลู่หานก็ปกปิดลู่หานหมดจนเธอเหนื่อยที่จะตามหาเเล้วนั้นเธอร้องไห้มาตลอดหนึ่งปีเต็มเเล้วหลังจากนั้นลู่หานคนที่เคยอ่อนเเอกลับเย็นชาขึ้นทุกวันจนถึงวันนี้

      เมื่อเซฮุนเห็นว่าคุฯป้าไปตามลู่หานมาเเล้ว เเล้วเห็นเจ้าตัวโดนคุณลุงคุณป้าดุที่ทำให้เขารอนานนั้น ตอนที่ลู่หานกำลังเดินมานั้นทั้งเขาเเละคุณลุงก็ได้ยินบทสนทนาสองเเม่ลูกนั้น เขาถึงกลับขำที่ได้ยินบอกว่าไม่ต้องเเต่งคงจะใจเเข็งน่าดูเลย เมื่อลู่หานเข้ามาที่ห้องรับเเขกเเล้วนั้นก็โดนคุณลุงดุอีก เเต่เธอกลับยืนเฉย ผมได้เเต่ส่ายหน้าให้กลับเจ้าตัวที่นับวันที่เจอกันยิ่งเย็นชามากขึ้นทุกวัน ตอนเเรกเขาก็คิดว่าลู่หานอาจจะเริ่มใจอ่อนลงเเล้วเเต่กลับไม่ใช่

      เซฮุนเพิ่งสังเกตุว่าวันนี้ลู่หานเเต่งตัวสไตล์เเนวเดียวกันกับเขาเลยต่างเพียงเเค่ข้างในเขาเป็นเสื้อเเขนยาวสีเทาเท่านั้นเองเป็นลุคที่เหมาะกันมาก เหมือนเเต่งกันโดยไม่ได้นัดกันเลยเเต่เหมือนกันมาก

     " ไปกันได้เลยเซฮุน ที่ร้านพร้อมเเล้ว " คุณป้าที่หยุดสงครามสองพ่อลูกก็บอกให้พวกเขาสองคนไปได้เเล้ว

     " เชิญครับ " ผมที่ลุกขึ้นมาจากโซฟาก็ผายเมื่อให้ลู่หานเดินนำไปก่อน เมื่อเธอเดินไปเเล้วเวฮุนก็หันมาโค้งให้คุณลุงคุณป้าก็จะเดินตามลู่หานออกไป

     " หวังว่าลู่หานจะใจอ่อนขึ้นนะ " ลู่เว้งหันไปคุยกับภรรยา

    " ฉันก็หวังว่าจะเป็นเเบบนั้นนะคุณ " ทั้งสองมองหน้าเเล้วถอดหายใจพร้อมกัน


     เมื่อทั้งเซฮุนเเละลู่หานเข้ามานั่งภายในรถ Audi R8 คันสีดำของเซฮุนได้เเล้วนั้นชายหนุ่มก็พุ่งทะยานรถออกไปจากตัวบ้านของลู่หานทันทีบรรยายภายในรถเงียบมากจะมีก็เเต่เสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆเท่านั้นที่ยังทำให้บรรยายกาศผ่อนคลายลงได้บาง เเต่ระหว่างนั้นที่ติดไฟเเดงอยู่ลู่หานก็เป็นคนทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน

    "  เเวะร้านเเบคฮยอนก่อนนะ " ลู่หานพูดทั้งๆที่ไม่หันหน้ามาคุยกับเซฮุนเลย

   " อืม " เซฮุนก็เอาอีกคน ที่นี้บรรยายกาศภายในรถยิ่งเย็นยะเยือกมากขึ้นที่ต่างฝ่ายต่างพูดเเทบนับคำได้
เมื่อสัญญาณไฟจราจรเป็นสีเขียวบ่งบอกว่าให้รถออกตัวได้เซฮุนก็ขับรถไปร้านคาเฟ่ของเเบคฮยอนภรรยาของไอ้ชานยอลเพื่อนเขาตามที่ลู่หานบอก


              Cafe PB

    เมื่อเซอุนขับมาจอดที่หน้าร้านเเบคฮยอนได้เเล้วนั้นลู่หานก็หันมาถามเซฮุนว่าจะเอาเครื่องดื่มอะไรไหมเขาจะได้ซื้อมาให้ด้วย " เอาอะไรมั้ย? "

    " ................ " เซฮุนไม่ตอบ

    " ฉันถามตอบมา " 

    " อริเมกาโน่ " เซฮุนตอบโดนที่ไม่มองหน้าลู่หานเลยเหมือนกัน

    " ก็เเค่นั้น รอแปป " ลู่หานตอบร่างสูงเสร็จก็ลงจากรถไปทันทีเเล้วเข้าไปภายในร้านเเบคฮยอน

   เมื่อเธอเข้ามาภายในร้านก็เห็นพี่ชานยอลสามีเเบคฮยอนนั่งอยู่ที่เคาเตอร์ร้านก่อนจึงทักไปก่อน " อ้าว พี่ชานยอลไม่ทำงานหรอคะ?ฮาๆๆ " ลู่หานถามไปเเบบนี้เพราะปกติน้อยครั้งจะเห็นพี่ชานยอลมาที่คาเฟ่ของเเฟนตัวเองในเวลาทำงานนี้ เเต่ก๋อนอย่างว่าเป็นถึงท่านประธานบริษัททำอะไรก็ได้อ่ะเนอะ

    " ฮาๆๆ ทำสิ เเวะมาดื่มกาเเฟหน่อย เเล้วนี่เเต่งตัวเเบบนี้ไม่ทำงานอ่อเรา " พี่ชานยอลตอบเเล้วก็ถามกลับคือ

   " คุณพ่อให้หยุดหนึ่งวันคะ " ระหว่างที่คุยกับพี่ชานยอลก็เห็นเเบคฮยอนเดินออกมาจากหลังร้านเธอจึงสั่งเมนูกับเเบคฮยอนทันที

   " เเบค เอาโกโก้เเบบเดิมเเก้วนึง เเล้วก็อริเมกาโน่เเก้วนึง " 

  " อือ ห๊ะ! กาเเฟสั่งให้ใครปกติเเกไม่กิน " เเบคฮยอนที่รับออเดอร์จากลู่หานไปก็ถามเธอกลับเพราะปกติลู่หานจะไม่สั่งกาแฟเลยหรือง่ายๆลู่หานไม่กินกาเเฟ เเล้วก็ไม่เคยซื้อสั่งไปให้ใครด้วยวันนี้สั่งสองเเก้วเลยแปลก

   " เซฮุน " ลู่หานตอบปัดๆเเบคไป

   " อ้าว เเล้วมันล่ะ " ชานยอลที่ได้ยินชื่อเพื่อนจึงถามหา

   " รอบนรถค่ะ " พี่ชานยอลพยักหน้าเข้าใจ

   " เเล้ววันนี้พวกเเกจะไปไหนกัน เเต่งชุดสบายเชียว " เเบคฮยอนที่กำลังชงเครื่องดื่มก็มีเเอบเล่มาทางเพื่อนที่เเต่งตัวเหมือนไม่ได้ไปทำงาน

   " ลองชุด " ลู่หานที่เริ่มโดนถามเยอะเเล้วก็รีบตอบปัดๆไป ดพราะว่าไม่อยากให้ใครถามเยอะ

  " เย้ๆๆ เพื่อนฉันจะได้มีผั....สามีสักทีโว้ย5555 " เเบคฮยอนดูดีอกดีใจมากกับเรื่องนี้มาก

  " เเบค ไม่เอาน่าลู่หานเขินหมดเเล้ว55555555555 " พอกันที่สามีภรรยาคู่นี้ ลู่หานก็ได้เเต่เเอบเเก้มเเดงไม่รู้ตัว


    ฝั่งด้านเซฮุนที่นั่งรอบนรถอยู่นั้นก็มองเข้าไปในร้านตั้งเเต่ลู่หานเข้าไปเเล้วก็เห็นลู่หานคุยกับผู้ชายว่าจะลงไปเเต่มองดีๆเป็นไอ้ชานยอลเพื่อนผมเองเลยปล่อยไป ระหว่างที่รอลู่หานรอเครื่องดื่มอยู่นั้นก็เห็นทั้งสามคนคุยอะไรกันดูท่าสนุกน่าดู เขาที่นั่งรออยู่บนก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปรอเวลาที่เขาทำเมินใส่ลู่หานไม่ใช่ว่าโกรธเธออะไรหรอกนะก็เเค่อยากเเกล้งเด็กดื้อคนนี้เฉยๆ ที่เย็นชากับเขา เเล้วปล่อยให้เขารอนาน

    " ได้เเล้วจ้าาา วันนี้เลี้ยง " เเบคฮยอนวางเครื่องดื่มที่ลู่หานสั่งไปบนเคาเตอร์เเล้วบอกว่าฟรีคืออะไร?

    " เลี้ยง ? " สงสัยเลยถามกลับ

   " ก็ไม่ต้องจ่ายวันนี้ฉันเลี้ยงเเกในโอกาสที่นานๆทีเเกจะซื้อให้เเฟนกิน " เเบคฮยอนบอกเหตุผลเเล้วยิ้มๆกับพี่ชานยอลสองคน

   " ฟ...ฟะ...เเฟนไร ไม่มี " ลู่หานที่เขินจึงรีบตอบไปอย่างตะกุกตะกักเเล้วรีบคว้าเเก้วโกโก้เเละอริเมกาโน่มาเเล้ววิ่งออกจากร้านไป

   " เเบค ไม่น่าไปเเซวลู่เลยเขินหมดเเล้ว ฮาๆๆ " ชานยอลพูด

   " ก็มันจริงนี่ นานเเค่ไหนเเล้วที่ลู่มันจะได้มีความสุขสักที " เเบคฮยอนพูดบอกเหตุผลกับสามี

   " เเล้วคืนนี้เเบคอยากมีความสุขมั้ย? " ชานยอลพูดเเซวเมียตัวเองขึ้นมา

   " บ้าบอ พูดอะไรไม่รู้ " เเบคฮยอนที่โดนสามีเเซวก็ขวยเขินเเล้วรีบเดินหนีชานยอลไปหลังร้าน ชานยอลก็ได้เเต่มองตามเมียไปอย่างยิ้มๆ เมียเขานี่น่าฟัดจริงๆ


      ลู่หานเมื่อโดนเเซวหนักก็รีบวิ่งออกมาจากร้านของเเบคฮยอนทันทีเเล้วรีบวิ่งไปเปิดประตูรถที่มีเซฮุนนั่งรออยู่เข้าไปนั่ง เมื่อนั่งได้ที่ก็ยื่นเเก้วกาแฟที่เซฮุนสั่งไปให้

    " อ่ะนี่ " ยื่นให้

    " ........ " เซฮุนรับไปเเล้วกินจิบนิดหน่อยเเล้ววางช่องที่ว่างเเก้วได้เเล้วขับรถออกไปทันที

    บรรยายกาศภายในรถก็ยังคงเงียบอยู่เหมือนไม่ต่างจากเดิมลู่หานก็นั่งดื่มโกโก้เงียบมีเเอบเล่มาทางเซฮุนบ้าง ส่วนเซฮุนก็ตั้งหน้าตั้งตาขับรถไม่หันมามองลู่หานเลยทำให้ลู่หานเริ่มรู้สึกว่ามันเริ่มอึดอัดเเล้วกับบรรยายกาศเเบบนี้จึงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อนอีกครั้ง

      " นี่นาย! เป็นอะไร ทำไมวันนี้ไม่พูด " 

      " ............................. " ชายหนุ่มไม่ตอบ

      " เป็นไร โกรธฉันหรอก " 

     " ............................. " เงียบ

     " ก็ใครบอกให้นายมาก่อนล่ะ ฉันไม่ผิด " 

    " ............................ " เซฮุนยังไม่สนใจลู่หานอยู่อีก เเต่ทุกประโยคที่ลู่หานพูดร่างสูงฟังตลอดเเล้วก็นึกขำกับลู่หานที่ไม่โทษตัวเองเลย จริงๆน้องก็ไม่ผิดเเหละเเต่เเค่อยากเเกล้งนิ่งไว้ก่อน

    " ก็นัดสิบโมงอ่ะ ใครจะรู้ว่านายจะมาก่อนเวลา "

    " ............................. " เซฮุนปล่อยให้ลู่หานพูดไป

    " นี่นาย! คุยกับฉันหน่อยสิ " ลู่หานเอามือมาจับเเขนเซฮุนข้างที่ไม่ได้จับพวงมาลัยที่วางไว้คอนโทรลรถข้างๆ

    " ............................ " ยังนิ่งอยู่

    " นะ นานานานานา " ลู่หานเริ่มเขย่ามือเซฮุนมากขึ้น

    " ............................ " เซฮุนเเอบยิ้มกับท่าทีง้อขอลู่หาน

    " ฉันขอโทษก็ได้ ไม่คุยก็เรื่องของนาย " ลู่หานที่เห็นว่าง้อเซฮุนไปเท่าไหร่ชายหนุ่มก็ไม่หันมาคุยด้วยก็เลยบอกขอโทษไปที่เมื่อเช้าให้รอนานเเล้วลู่หานก็งอนเซฮุนกลับ

     เซฮุนที่เริ่มเห็นลู่หานงอนเเล้วเลยเลิกเเกล้งเเล้วหันไปคุยด้วย " หายตั้งเเต่จับเเขนเเล้ว " เซฮุนบอกไปเเล้วหันไปยิ้มให้ลู่หานเเล้วคว้ามือลู่หานมาจับไว้

    " ทำอะไร? ปล่อยมือ " ลู่หานที่เห็นเซฮุนเเอบฉวยโอกาสจับมือเลยพยายามจับมือออกเเต่ก็สู้เเรงชายหนุ่มไม่ได้

    " .......................... " 

    " บอกให้ปล่อยไง " พยายามเเล้วเเต่ก็ไม่เป็นผล

   " อยู่เฉยๆ ขับรถอยู่ เดี๋ยวก็ได้ชนคันข้างหน้าหรอก " เซฮุนจับมือลู่หานมาว่างไว้ที่คอนโทรลรถวางมือเเล้วก็บอกเหตุผลปลอมๆลู่หานไป ลู่หานที่เห็นว่าจะเกิดอุบัติเหตุได้เลยหยุดดิ้นเเล้วปล่อยให้เซฮุนจับมือต่อไป เซฮุนที่เห็นลู่หานหยุดดิ้นเเล้วก็ได้เเต่ยิ้มๆให้กับท่าทางหวาดกลัวกับสิ่งที่เขาบอกกับเธอไปอย่างนึกเอ็นดูระหว่างนั้นพวกเขาก็นั่งจับมือกันไปตลอดทาง







 100%









...................................................................................................
มาเเล้วววววว ขอโทษที่หายไปนานนะคะ พอดีช่วงนี้วุ่นๆกับหาที่เรียนหน่อยเลยไม่มีเวลามาอัพลง เเตาใครที่ยังรออ่านอยู่ก็เข้ามาอ่านเยอะๆนะคะ ฝากคอมเม้นให้ชื่นใจด้วยนะคะ
Hashtag : #loveagainhh













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น

  1. #12 neyon17 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 23:38
    น่ารักจังเลยคู่นี้
    #12
    0
  2. #11 ketsuda2494 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 13:50

    น่ารักจังเลยค่ะอัพบ่อยๆนะคะ
    #11
    0
  3. #10 pin051243 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 09:13
    เขินนนนนนน5555555
    #10
    0