LOVE AGAIN (HUNHAN)

ตอนที่ 6 : LOVE AGAIN 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    19 พ.ค. 62













.


.


.




           เช้าวันใหม่ที่สดใสสำหรับคนอื่นเเต่ไม่ใช่กับร่างสูงที่ข้างกายมีเจ้าสุนัขขนฟูสีขาวที่นอนเคียงข้างตลอดทั้งคืนนั้นที่เริ่มรู้สึกขยับตัวเล็กน้อย เมื่อเเสงเเดดที่ส่องผ่านหน้าต่างส่องเข้ามารบกวนเวลานอนของชายหนุ่ม วันนี้เป็นวันหยุดที่ชายหนุ่มสามารถตื่นสายได้ จริงๆทุกวันจะตื่นสายไปทำงานก็ได้เพราะเขาเป็นถึงรองประธานเเละเป็นถึงลูกชายเจ้าของบริษัท เเต่เพื่อเป็นเเบบอย่างที่ดีต่อพนักงานเเละเพื่อให้พวกเขาเกิดการเคารพเราจำเป็นต้องทำสิ่งที่ดีให้พวกเขาเห็นก่อน

            ร่างสูงขยับพลิกตัวไปทางซ้ายเล็กน้อยเพื่อเข้าไปกอดเจ้าวี่วี่ที่นอนกับเขามาตลอดทั้งคืน เจ้าสุนัขสี่ขาขนฟูสีขาวตัวนี้เป็นเหมือนตัวช่วยอีกตัวช่วยหนึ่งในชีวิตของชายหนุ่ม เมื่อเขารู้สึกทุกข์ใจหรือลำบากใจเขาก็จะมีเจ้านี้ช่วยปลอบเสมอ

            ระหว่างที่เซฮุนนอนกอดเจ้าวี่วี่อยู่นั้นก็มีเสียงจากโทรศัพท์ของชายหนุ่มดังขึ้นมาที่เขาวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงเมื่อก่อนนอน เซฮุนวานเเขนไปด้านหลังตนเพื่อที่จับหยิบโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะที่ตอนนี้ส่งเสียงดังไม่ขาดสาย สงสัยคงจะมีเรื่องด่วนอะไรสักอย่างที่ทำให้โทรไม่หยุดขนาดนี้ เมื่อร่างสูงหยิบโทรศัพท์ได้เเล้วนั้นชื่อที่ปรากฎบนหน้าจอเป็นชื่อของ

          " ไอรีน " ชายหนุ่มกดรับสายเพื่อนเเล้วกรอกเสียงลงไป

          " ฮุน บ่ายนี้ว่างไหม " เสียงของคนในโทรศัพท์ดังออกมา

          " ว่าง มีอะไร " เซฮุนที่ตื่นยังไม่เต็มที่ตอบเสียงงัวเงียลงไป

          " รีนว่าจะชวนไปทานข้าวอ่ะ เพื่อเลี้ยงขอบคุณไงที่วันนั้นมาอยู่เป็นเพื่อน " ไอรีนบอกอย่างนั้น

          " ................................. " 

          " ฮุน เซฮุน ได้ยินไหมเนี่ย? ว่าไง? " ไอรีนที่เห็นเซฮุนเงียบไปเธอจึงเรียกเขาซ้ำอีกครั้ง

          " ห๊ะ! ว่าไงนะ " เซฮุนที่เผลอหลับไปจึงไม่ทันได้ยินคำถามที่ไอรีนบอกจึงถามเธอซ้ำอีกครั้ง

          " ไปกินข้าวบ่ายนี้ โอเค " ไอรีนไม่ถามเซฮุนซ้ำเเต่เธอสรุปให้ว่าไปกินข้าวกันทันทีโดยที่ไม่ถามชายหนุ่มก่อน

          "  อ่าาา...โอเค " เซฮุนตอบกลับไปเเบบส่งๆเพราะเขารู้สึกปวดหัวเอามากๆจะให้ไม่ปวดหัวได้ไง เมื่อคืนเล่นซะร้องไห้อย่างหนัก น้อยครั้งที่จะเห็นเซฮุนร้องไห้เพราะปกติเซฮุนจะเป็นคนที่เก็บอารมณ์ได้ดีมาก เเต่เมื่อถึงขีดสุดเขาก็จะปล่อยออกมาโดยไม่อายใคร

           เซฮุนคุยกับไอรีนอะไรนิดหน่อยหลังจากนั้นเขาก็วางสายจากเธอเเล้วมองดูเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ว่ากี่โมง ซึ่งตอนนี้เป็นเวลา 10.32 น. ชายหนุ่มนัดกับไอรีนตอนบ่ายเมื่อซึ่งนั้นเเปลว่าเขายังคงมีเวลานอนอีกสองชั่วโมงกว่าในการนอนก่อนจะออกไปตามนัด

           เมื่อเป็นเช่นนั้นเซฮุนก็นำโทรศัพท์กลับมาวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงเช่นเดิมก่อนจะเข้าไปซุกนอนกอดกับเจ้าวี่วี่ ซึ่งเจ้าสุนัขสี่ขามันก็รู้หน้าที่มันขยับเข้าไปวุกอกเซฮุนอย่างใกล้ชิด เซฮุนที่ยังไม่หลับตานั้นก็นอนคิดเรื่องเมื่อคืนที่เขาจำได้ว่าได้คุยกับคนเป็นเเม่ว่าอย่างไร

           เขาสัญญากับเเม่ว่าเขาจะบอกความจริงทุกเรื่องที่ปกปิดลู่หานมาตลอดให้เธอได้รู้ เมื่อเขายังรู้ว่าลู่หานยังรอเซฮุนคนนี้อยู่เหมือนกัน ไม่ใช่ว่าชายหนุ่มอยากปกปิดมัน เเต่มันเป็นเพราะว่าความรู้สึกของลู่หานเมื่อตอน 6 ปีนั้นคงจะเจ็บปวดมากมันคงจะไม่หายเร็วทันทีขนาดนั้น

           เซฮุนที่คิดอะไรไปเรื่อยเริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมาอีกครั้งจึงตัดสินใจหยุดคิดเเล้วข่มตาหลับลง เพื่อที่จะได้พักผ่อนต่อก่อนที่จะออกไปหาไอรีน



            ฝั่งของลู่หานจากเหตุการณ์เมื่อคืนที่เธอร้องไห้หนักมากหลังจากที่เซฮุนเดินออกไปนั้นเธอก็ปล่อยความรู้สึกทุกอย่างออกมา เเต่กลับไม่มีใครรู้เพราะเธอจะไม่ยอมอ่อนเเอให้ใครเห็นเด็ดขาด เเต่เธอหารู้มั้ยว่ามีชายหนุ่มที่เธอพึ่งจะปากเสียงกับเธอนั้นกำลังมองเธออยู่เหมือนกัน

            หลังจากที่ลู่หานได้ร้องปลดปล่อยความอัดอั้นใจเเล้วนั้นเธอก็เดินเข้าบ้านไปเงียบเพื่อไม่ให้คนเป็นพ่อเป็นเเม่เห็นคราบน้ำตาเธอเดินขึ้นไปชั้นบนของบ้านเเล้วรีบเข้าห้องนอนของเธอ เมื่อเข้ามาภายในห้องที่เป็นโทนสีขาวซะส่วนใหญ่เธอก็ตรงเข้าไปห้องน้ำที่อยู่ปีกซ้ายของห้องนอนเธอทันที เพื่ออาบน้ำพร้อมที่จะพักผ่อน

           เมื่อลู่หานอาบน้ำเสร็จกำลังจะเข้านอนก็มีเสียงไลน์ดังขึ้นมาจากโทรศัพท์ที่วางทิ้งไว้บนเตียงนอนเธอจึงหยิบมันขึ้นมาดูเพราะมันดังซ้ำๆกันหลายรอบกลัวจะมีเรื่องอะไรที่สำคัญ เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเเล้วกดเข้าเเอพพลิเคชั่นยอดฮิตสีเขียวเข้าไปเเล้วนั้นก็พบว่าเพื่อนสาวทั้งสองของเธอในกลุ๊ปเเชทได้ส่งข้อความมาอย่างถี่ๆ

          [ นี่ คยอง ลู่หาน พรุ่งนี้วันหยุดไปช้อปปิ้งกันม่ะ ] เเบคฮยอนผู้ร่าเริงส่งมาพร้อมสติกเกอร์คำถาม

          [ เออ ดีๆๆๆๆไปกันนะลู่ ] เป็นคยองซูที่ตอบพร้อมถามลู่หาน

          [ ใช่ พรุ่งนี้วันหยุดด้วยว่าจะไปดูชุดเพื่อนเจ้าสาวด้วย555555555 ] คราวนี้เป็นเเบคฮยอนที่ตอบมาเเล้วพูดถึงเรื่องเเต่งงานของลู่หาน เพราะจะเป็นใครไปไม่ได้เพราะทั้งกลุ่มมีเเค่ลู่หานเท่านั้นที่ยังโสดเเละกำลังจะเเต่งงานในอีกครั้งหน้านี้

         [ เออ ใช่จะได้ไปวัดไซส์ตัวไปจองชุดไว้จะได้ทันใส่วันงาน เพื่อให้พี่จงอินด้วย ] คยองซูที่เอากับเขาด้วย ลู่หานที่เมื่อเปิดเขามาอ่านเเล้วเห็นเพื่อนพูดถึงเรื่องเเต่งงานก็ได้เเต่ตกใจว่าทำไมเพื่อนถึงรู้ทั้งๆที่เธอก็พึ่งจะรู้เมื่อตอนเย็นนี้เเล้วยังไม่บอกใครเลยสักคน

         " ทำไมพวกเธอถึงรู้? " ลู่หานที่สงสัยถามออกไป

        [ ......................... ] ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากเพื่อนทั้งสองเธอจึงถามอีกครั้ง

       " รู้นานรึยัง? "

       [ ก็เอ่ออ...ไม่นานอ่ะ ] เป็นคยองซูที่ตอบพร้อมส่งสติกเกอร์น่าสงสารมา

       [ ก่อนที่พี่เซฮุนจะกลับมาสักหนึ่งอาทิตย์อ่ะ อย่าโกรธน่าาลู่ ] เเบคฮยอนที่ตอบเสริมคยองซู

       " ใครบอกพวกเเก? " ลู่หานถาม

      [ พี่เซฮุน / พี่เซฮุน ] ทั้งเเบคฮยอนเเล้วก็คยองซูตอบพร้อมกัน

      [ ไม่โกรธใช่ไหม? ] เเบคฮยอนที่กลัวลู่หานโกรธก็ถามพร้อมส่งสติกเกอร์ร้องไห้มา

      [ อย่าโกรธน่าาา พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะปิดจริงๆนะ เเต่พี่เซฮุนขอไว้อ่ะ ] คยองซูเสริมทับง้อ

      " อืม ช่างเถอะ " จริงๆลู่หานก็ไม่ได้โกรธอะไรเพื่อนหรอก เเต่มันน่าหงุดหงิดที่ทุกคนรู้เเต่เธอกลับไม่รู้อะไรเลยเเถมไม่มีเวลาให้คิดให้เตรียมตัมเตรียมใจอะไรเลยมันน่าหงุดหงิดไม่ล่ะ เเต่เธอก็ไม่อยากมีปัญหากับเพื่อนจึงขอปล่อยผ่านไป เเต่กับนายนั้นไม่เเน่

      [ งั้นพรุ่งนี้ไปช้อปปิ้งกันนะ ] เเบคฮยอนที่เป็นคนชวนอีกครั้งสำหรับเเพลนวันพรุ่งนี้

      [ อะเคร งั้นฉันขับรถไปรับพวกเเกที่บ้านนะ ] คยองซูตอบตกลงพร้อมบอกจะขับรถมารับอีกด้วย

      [ อะเคร ] เเบคฮยอนตอบ

      [ อืม ] ลู่หานตอบ

     [ ฝันดีจ้า พรุ่งนี้เจอกันบ่ายโมงที่หน้าบ้านนะ ] คยองซูบอกลาเพื่อน

     [ บาย เจอกัน ] เเบคฮยอนก็ลาเพื่อน

      หลังจากที่คุยกับเพื่อนเสร็จเเล้วนั้นลู่หานก็ดูเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ก็พบว่ามันดึกมากเเล้วตอนนี้เธอก็ง่วงมากจึงตัดสินใจปิดหน้าจอโทรศัพท์เเล้ววางไว้บนโต๊ะหัวเตียงเเล้วเอื้อมมือไปปิดโคมไฟที่หัวเตียงจากนั้นเธอก็เข้าสู่ห่วงนิทราทันที

        11.30 น.

        เสียงนาฬิกาปลุกที่ได้ตั้งไว้ก็ส่งเสียงปลุกหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงอย่างส่งเสียงดังจนเธอเริ่มงัวเงียตื่นขึ้นมา เพราะมีเสียงนาฬิกาปลุกรบกวนเวลานอนของเธอ เมื่อเธอตื่นได้เต็มตาเเล้วจึงเอื้อมมือไปปิดนาฬิกาปลุกบนโต๊ะหัวเตียงทันทีเพราะเริ่มจะรำคาญเสียงที่เเผ่ออกมาเต็มทน

        เมื่อปิดเเล้วนั้นเธอก็ดูเวลาว่าตอนนี้เป็นเวลากี่โมงเเล้วซึ่งตอนนี้เป็นเวลา 11.32 น. เเล้วเธอนึกขึ้นได้ว่ามีนัดกับเเบคฮยอนเเละคยองซูตอนบ่ายที่คยองซูจะมารับที่หน้าจึงรีบลุกจากบนเตียงเเล้วเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำทันที หลังจากที่อาบน้ำเเต่งตัวเสร็จเเล้วนั้นตอนนี้ก็เป็นเวลา 12.45 น. เเล้วเธอควรจะลงไปรอคยองซูได้เเล้ว

        วันนี้ลู่หานเเต่งตัวในชุดเสื้อเชิ้ตคอกว้างเปิดไหล่เล็กน้อยทับด้วยกระโปรงทรงพลีทสั้นเลยเข่ามาเล็กน้อยสีชมพูพร้อมกับกระเป๋าสะพายข้างสีข้างที่เธอสะพายอยู่เเละเธอก็สวมใส่รองเท้าผ้าใบสีขามสะอาดตาที่รวมเเล้ววันนี้เธอเเต่งตัวน่ารักใสใสมาก

         เพราะปกติจะมักเห็นเธอในลุคสาวทำงานเปรี้ยวๆซ่าๆสไตล์ตามนิสัยเจ้าตัวเเละเพราะวันหยุดทุกครั้งเธอมักจะไม่ชอบออกไปไหนหรือถ้าออกไปก็จะไปเเค่บริษัทเข้าไปทำงาน

        ลู่หานเมื่อเดินลงมาจากห้องนอนเดินลงมาบันไดที่วันนี้บ้านเงียบมาก ไม่เเปลกเพราะเธอดันตื่นสายคนอื่นๆในบ้านคงจะออกไปข้างนอกหมดเเล้วล่ะมั้ง ลู่หานเดินลงมาเเล้วเดินไปประตูหน้าบ้านก็พบเข้ากับรถ Mercedes-AMG CLA Class คันสีขาวสี่ประตูของคยองซูที่มีเเบคฮยอนลดหน้าต่างประตูข้างคนขับลงมาเรียกเธอ

         " ลู่เร็ว " เเบคฮยอนโบกมือเรียก เมื่อลู่หานขึ้นมานั่งภายในรถเบาะหลังเเล้วนั้นคยองซูก็ออกตัวรถไปจากตัวบ้านลู่หานทันทีทะยานสู่ห้างสรรพสินค้าชื่อดังของเกาหลี



         12.30 น. 

          เซฮุนตื่นขึ้นมาในเวลาเกือบจะเที่ยงขึ้นเเล้วนั้นเขาที่ดูเวลาเเล้วก็รีบลุกจากบนเตียงเดินเข้าห้องน้ำทันทีเพราะตอนนี้สายมาเเล้ว เขาเผลอหลับลึกไปหน่อยจึงไม่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก เมื่อเซฮุนอาบน้ำเสร็จเเล้วเขาก็เดินออกมาจากห้องน้ำมาเเต่งตัว โดยร่างสูงเปิดประตูเสื้อผ้าเเล้วชุดชั้นในสีดำยี่ห้อชื่อดังมาสวมใส่เเล้วหยิบกางเกงยีนส์สีดำออกมาใส่ ส่วนเสื้อหยิบเสื้อยืดสีขาวพร้อมเเจ็คเก็ตสียีนส์ซีดๆขาดๆมาสวมใสพร้อมนาฬิกาข้อมือลูกรักโรเล็กซ์มาสวมใส่ข้อมือ

          เมื่อชายหนุ่มเเต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็รีบลงมาด้านล่างของบ้านเพราะตอนนี้สายมากเเล้ว เพราะเขารู้ว่าไอรียเพื่อนคนนี้ไม่ชอบคนไม่ตรงต่อเวลาเดี๋ยวจะทำให้เธอโกรธได้ เเต่ระหว่างลงมาก็ไม่ลืมที่จะเรียกวี่วี่เจ้าสุนัขสี่ขาลงมาด้วย เพราะมันยังไม่ได้กินข้าวตั้งเเต่เช้าเป็นเพราะเขาที่พามันตื่นสาย

        " นม ฝากเอาข้าวให้วี่วี่ด้วยนะครับ ผมไปเเล้วนะ ฝากบอกคุณเเม่ด้วยนะครับ " เมื่อเซฮุนเดินลงมาพร้อมวี่วี่ก็หันไปบอกนมหรือเเชยองที่เป็นเเม่บ้านที่กำลังถือถาดน้ำชากำลังจะไปเข้าครัวนั้นอยู่บอกให้เอาข้าวให้วี่วี่มันด้วย

       " ค่ะ คุณหนู " ป้าเเชยองตอบรับ

      " วี่วี่ วันนี้ฉันคงไม่ได้กลับมานอนด้วยนะ ห้ามดื้อ ห้ามซน เข้าใจมั้ย? " เซฮุนหันไปพูดกับวี่วี่

     " โฮ่งๆๆๆ " เซฮุนยิ้มเเล้วเอื้อมมือไปลูบหัววี่วี่เมื่อมันตอบกลับเขามา เซฮุนเมื่อร่ำลากับเจ้าสุนัขลูกรักเสร็จเเล้วก็รีบเดินออกไปจากบ้านเพื่อขึ้นรถขับไปข้างนอกทันทีเพราะตอนนี้สายเเล้ว

      เมื่อเซฮุนขับมาถึงห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่ไอรีนนัดไว้เเล้วนัดเขาก็มองดูเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาบนคอนโทรลรถที่บอกเวลาตอนนี้ว่า 13.15 น. เขามาสายเพราะออกจากบ้านช้าเเถมมาเจอปัญหารถติดอีกทำให้มาสาย ทำไงได้ก็ค่อยง้อเอาเเล้วกันเขาขับเข้ามาจอดบริเวณลานจอดรถของห้างเเล้วได้เเล้วนั้น เซฮุนก็ดับเครื่องยนต์เเล้วรีบเปิดประตูรถเเล้วก้าวจาลงจากรถไปเเล้วปิดประตูเเล้ววิ่งเข้าไปภายในห้างอย่างรีบร้อน


      
       ด้านของสาวๆที่เมื่อมาถึงห้างชื่อดังเเล้วก็รีบพากันลงจากรถเเล้วตกลงกันว่าจะไปกินอาหารก่อนที่จะเดินช้อปปิ้งเพราะตอนนี้ไม่มีใครได้ทานข้าวมาเลยสักคนเดียว เมื่อเดินเข้ามาภายในห้างเเล้วสาวๆก็ตรงดิ่งไปยังชั้นของโซนร้านอาหารของห้างนี้ทันที เมื่อเดินขึ้นมาเเล้วนั้นทุกคนก็ลงความเห็นว่ากินอาหารญี่ปุ่นกันจึงไปร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังของห้างนี้ที่ลู่หานมาประจำ

       เมื่อมาถึงร้านพนักงานก็ถามว่าได้จองโต๊ะไส้รึเปล่าซึ่งพวกเราทั้งสามไม่ได้จองไว้ เเต่พนักงานก็บอกพอจะเหลือสักโต๊ะอยู่จึงเดินนำพวกเราทั้งสามเข้ามาภายในร้าน เมื่อถึงโต๊ะเเล้วนั่งพวกเราก็เขาไปนั่งซึ่งโต๊ะของพวกเราจะติดกับริมกระจกใสๆทั้งบ้านของทางร้านโดยที่ลู่หานนั่งฝั่งซ้ายมือของน้องพนักงานที่ยืนรออยู่ส่วนเเบคฮยอนกับคยองซูก็นั่งฝั่งตรงข้ามกับเธอ

        พวกเราทั้งสามนั่งได้ที่กันเเล้วจึงเริ่มสั่งอาหารกันไปเรื่อยๆเมื่อสั่งเสร็จพนักงานก็รับเมนูไประหว่างนั้นที่รออาหารพวกเราทั้งสามก็คุยกัยไปเรื่อยๆจนกระทั่งเมื่อลู่หานเงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะที่มองอยู่ก่อนเเล้วก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งที่รู้สึกว่าคุ้นตามากๆ

         เขาสวมใสเสื้อยืดขาวทับด้วยเเจ็คเก็ตยีนส์สีซีดที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไปจากโต๊ะพวกเราสักสามโต๊ะได้เเต่จากตรงนี้นั้นก็สามารถมองเห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มกำลังเข้าไปกอดกับหญิงสาวคนหนึ่งที่เธอคุ้นตาเหมือนกันซึ่งทั้งสองคนนั้นคือ เซฮุนกับไอรีน ทั้งสองเล่นกันอย่างสนุกสนานมาก

         ลู่หานเธอเห็นเเบบก็ได้เเต่ หึ! ในใจที่เเบบว่าเนี่ยหรอผู้ชายที่ฉันจะเเต่งงานด้วยไปกอดจูบกับผู้หญิงกลางร้านอาหารไม่อายคนจริงๆ ลู่หานเธอจ้องสองคนนั้นอยู่นานจนอาหารมาเสิร์ฟเธอก็ยังไม่เลิกจ้องจนกระทั่งฝั่งนั้นเซฮุนเงยหน้าจากการกอดไอรีนขึ้นมาเเล้วมองเห็นลู่หานที่กำลังจ้องมองอยู่จึงรู้สึกตกใจไม่คิดว่าจะเห็นเธออยู่ที่นี้ลู่หานเมื่อเธอสบตากับเซฮุนเธอก็เเสยะยิ้มมุมปากใส่เขาเเล้วหันมาสนใจอาหารเเทน

         " งืออ อร่อยจัง คยอง " เสียงเเบคฮยอนที่กำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารด้านอยู่

        " อร่อยก็กินเยอะๆจะได้อ้วน " คยองซูพูดเเซวเเบคฮยอน ลู่หานที่กินข้าวเงียบก็มีเเอบมองเซฮุนบ้างเป็นระยะๆ



       เซฮุนเมื่อจอดรถเเล้วรีบวิ่งเข้ามาภายในห้างได้เเล้วก็รีบขึ้นมาที่ร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังของห้างนี้ที่อาหารนัดไว้เมื่อมาถึงร้านพนักงานก็ถามว่าได้จองไว้ไหม เขาจึงบอกว่าเพื่อนจองไว้เเล้วชื่อนี้พนักงานจึงพาเดินเข้าไปที่โต๊ะที่มีไอรีนนั่งรออยู่

        เมื่อเซฮุนมาถึงโต๊ะได้เเล้วนั่งก็มีอาหารมากมายเต็มโต๊ะคาดว่าไอรีนคงจะสั่งมาไว้รอเเล้ว เขาจึงเข้าไปนั่งฝั่งเดียวกับไอรีนที่นั่งหน้าบึ่งอยู่เเล้วเข้าไปกอดหยอกเล่นเพื่อง้อเธอ ไอรีนที่โดนผมง้อหน่อยก็ใจอ่อนให้ เมื่อเซฮุนหยอกเล่นกับไอรีนเสร็จเงยหน้าขึ้นมานั้นก็ได้สบตาเขากับผู้หญิงคนหนึ่งที่รู้จักดีนั้นคือลู่หานที่จ้องมาทางผมพอดี

       ผมที่เห็นว่าตนกำลังกอดกับไอรีนอยู่เเล้วมีลู่หานจ้องก็รีบปล่อยมือจากกอดทันทีลู่หานที่เห็นก็เเสยะยิ้มมุมปากให้ผมเเล้วหันไปทานข้าวทันที ผมที่รู้สึกเข้าให้ว่าลู่หานเธอจะต้องโกรธผมเเน่ๆที่เห็นผมกอดกับผู้หญิงคนอื่นเเบบนี้เพราะลู่หานยังไม่รู้ว่าไอรีนคือเพื่อนเขา

         ร่างสูงที่ก็กินอาหารไปด้วยมองลู่หานไปด้วยคุยกับไอรีนไปด้วยนั้นก็เริ่มที่จะรู้สึกอิ่มขึ้นมาเเล้วจึงหยุดกินเเล้วนั่งมองลู่หานตาไม่กระพริบ เพราะสังเกตว่าวันนี้ลู่หานเเต่งตัวน่ารักมากเสื้อเชิ้ตเปิดไหล่สีขาวกับกระโปรงทรงพลีทสีชมพูดูเหมาะกับเธอมาก

         เเต่ระหว่างที่ผมมองเธออยู่นั้นกลุ่มลู่หานก็ลุกขึ้นดูเหมือนว่าจะทานกันเสร็จเเล้วกำลังจะออกจากร้านไปผมที่เห้นเเบบนั้นจะลุกขึ้นเเล้วบอกไอรีนไปว่า " รีนไปก่อนนะ พอดีมีธุระต่อ ขอบใจมากวันนี้ " 

         " อ่าาา...โอเค " ไอรีนที่ดูงงกับการรีบของเซฮุนจึงรีบตอบไป ชายหนุ่มที่เมื่อพูดกับไอรีนเสร็จก็รีบเดินไปตามสาวๆทั้งสามที่เดินออกจากร้านไปเเล้ว


        ลู่หานเมื่อพวกเราทั้งสามทานข้าวเสร็จเเล้วจึงรีบเช็คบิลเเล้วลุกเดินออกจากร้านไปฉันที่เเอบมองดูโต๊ะฝั่งของเซฮุนก็เห็นพวกเขาคุยกันอยู่จึงเลิกสนใจเเล้วรีบเดินออกจากร้านไปตามเพื่อนไม่ได้สนใจว่าจะมีใครตามมาจนกระทั่งมีคนมาคว้ามือเธอจากด้านหลังไว้

         "  นาย " ลู่หานที่ดูจะตกใจจึงรีบสะบัดมือออกทันที

         " อ้าว พี่เซฮุนสวัสดีค่ะ มาไงค่ะเนี่ย " เป็นเเบคฮยอนที่เห็นเเล้วหันมาถาม

         " อ่อ พี่มาทานข้าวนะ " เขาตอบไปฉันก็ได้เเต่เเสยะยิ้มมุมปากก็เขาก็คงใจมีความสุขดีสิมากินข้าวกับผู้หญิง เเล้วทั้งเเบคฮยอนเเละก็คยองซูก็คุยกับเขาไปมาจนฉันรู้สึกเมื่อยเเล้วจึงพูดตัดขึ้นมาว่า

         " กลับก่อนนะ พอดีปวดหัว " ลู่หานเธอพูดเเล้วรีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันทีไม่รอฟังคำตอบจากเพื่อนๆเลยที่ตะโกนตามมา

        " เเล้วเเกจะกลับไง " เป็นคยองซูที่ตะโกนถามเเต่กลับไม่ได้รับคำตอบ เซฮุนที่ได้ยินเเบบนั้นก็รีบถามคยองซูทันที

        " ลู่หานไม่ได้เอารถมาหรอ? " ชายหนุ่มถามออกไป

       " ใช่ค่ะ พอดีคยองไปเเล้วที่บ้าน ลู่นะลู่จะกลับก็ไม่รอเพื่อน " คยองซูตอบเซฮุนไปมีบ่นไปด้วย เซฮุนเมื่อได้ยินเเบบนั้นจึงรีบวิ่งไปตามลู่หานทันที เพราะเธอไม่ได้ขับรถมาเเล้วจะกลับบ้านยังไง เเท็กซี่ก็ไม่น่าปลอดภัยเขาจึงคิดที่จะไปส่งเธอเอง

      " ลู่หานรอก่อน ลู่หาน " ร่างสูงรีบเดินตามเธอมาตะโกนเรียก

      " จะไปไหน เดี๋ยวไปส่ง " ร่างสูงที่ขายาวรีบก้าวมาทันลู่หานที่เดินนำมาก่อนเเล้วคว้ามือถือไว้เเต่เธอกลับสะบัดทิ้ง

      " ไม่ต้องกลับเองได้ " ลู่หานตอบกลับมาอย่างหงุดหงิด

      " ไม่ได้เดี๋ยวพี่ไปส่ง " เซฮุนที่เห็นเธอไม่ยอมจึงรีบพูดคะยันคะยอลู่หานอีก

      " .......................... " ไม่ตอบเเต่รีบเดินหนีไปทางอื่นเเทนที่จะเป็นานจอดรถ

      " มานี่ " เมื่อเซฮุนเห็นลู่หานไม่ยอมจึงเข้าไปคว้ามือเธอเเล้วลากบังคับให้เธอเดินไปที่ลานจอดรถกับผม

      " ปล่อย ปล่อยฉัน " ลู่หานเริ่มดิ้นโวยวายมาขึ้นเซอุนก็รีบเดินให้ถึงรถเร็วๆ

      " อย่าดื้อ! ลู่หาน "  เซฮุนที่เริ่มบ่นลู่หานที่เธอไม่ยอมฟังร่างสูงเลยเอาเเต่ดิ้นไปดิ้นมา

      " ก็ปล่อยสิ " เซฮุนไม่สนใจคำพูดของลู่หานเมื่อเดินมาถึงรถของร่างสูงเเล้วเขาก็รีบเปิดประตูฝั่งข้างคนขับเเล้วรีบยัดตัวลู่หานเขาไปเมื่อยัดเข้าไปได้ก้รีบปิดประตูเเล้วรีบวิ่งมาที่ฝั่งคนขับ เเต่เมื่อจะเปิดประตูนั้นประตูฝั่งลู่หานก็เปิดออกมาเเล้วลู่หานก็รีบวิ่งลงจากรถร่างสูงที่เห็นเเบบนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปคว้าลู่หานไว้เเล้วเอ่ยดุ

       " เข้าไปนั่งดีๆ หรือจะให้พี่ฟ้องคุฯน้าว่าเธอดื้อกับพี่ " ตอนเเรกลู่หานก็ดิ้นขัดขืนเเต่เมื่อชายหนุ่มเอ่ยถึงมารดาของลู่หานเธอจึงหยุดทันทีเเล้วเข้าไปนั่งภายในรถอย่างว่าง่ายจากนั้นผมก็รีบปิดประตูเเล้วรีบเข้าไปประจำตำเเหน่งคนขับเเล้วคนรถออกไปทันที

       จากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เเบคฮยอนกับคยองซูที่ตามดูมาตลอดที่ตามสองคนนี้มาก็เเอบกังวลห่วงเพื่อนเหมือนกันเเต่พอเห็นพี่เซฮุนจัดการลู่หานได้ก็เเอบเบาใจ

        " คยองเอ๋ยย สองคนนี้ลูกดกเเน่5555555 " เเบคฮยอนกับคยองซูว่ากันขำๆ



        ภายในรถของเซฮุนที่มีเซฮุนเป็นคนขับ ส่วนข้างๆตรงตรงข้างคนขับก็มีลู่หานที่นั่งเงียบหน้าบึ่งตลอดทางเซฮุนเห็นจึงเอ่ยทำลายบรรยายกาศภายในรถ " โกรธพี่หรอ? ที่เห็นกอดกับผู้หญิงอ่ะ "

       " เรื่องของนาย " ลู่หานตอบกลับมาเงียบๆเซฮุนยิ้ม

       " หึงหรอ " เซฮุนพูดเเล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ลู่หานเเถมพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์อีก

      " บ้า ใครหึง ไม่มี " ลู่หานที่เหมือนโดนจับได้ก็รีบตอบหนีทันทีใครจะไปหึงคนอย่างนั้นกันนายมันเจ้าเล่ห์ เซฮุนก็พยายามพูดเเกล้งเธออีก

      " จริงอ่ะ ไม่เห็นเเน่นะ "

     " เเล้วเเต่นายจะเชื่อ " ลู่หานที่เมื่อเซฮุนเริ่มจี้เข้าเเล้วไม่รู้จะตอบไงจึงทำท่าทางหงุดหงิดใส่เเล้วหันหน้าหนีไปทางกระจกเพื่อมองออกไปข้างนอกกระจกรถ

     " โอ๋ๆๆ ล้อเล่น " เซฮุนที่เห็นลู่หานเริ่มหงุดหงิดจึงเลิกพูดเเกล้งเเล้วหันไปสนใจการขับรถทันที  ลู่หานที่เมื่อได้ยินเซฮุนพูดเเบบนั้นจึงเเอบอมยิ้มเล็กน้อยกับท่าทีเล่นของเซฮุน ส่วนเซฮุนที่เมื่อเห็นลู่หานยิ้มก็อดยิ้มตามไม่ได้ต่างฝ่ายต่างเเอบยิ้มให้กันโดยไม่รู้ตัว จากนั้นทั้งคู่ก็ได้นั่งรถไปบ้านตระกูลลู่ด้วยกัน











100%




...................................................................................................................................................
มาเเล้วจ้าาาา ตอนนี้จะซอฟๆๆหน่อยยังไม่มีอะไรตอนหน้าเจอกันจ้า ฝากคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยน่าาาา
Hashtag : #loveagainhh





 
       

            
                

           

                   


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น

  1. #20 prsh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 00:31
    มีเรื่องปิดบังไปหมด ไม่แปลกที่น้องจะดื้อ
    #20
    0