LOVE AGAIN (HUNHAN)

ตอนที่ 4 : LOVE AGAIN 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 460
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    19 พ.ค. 62








.









.









.



      




                เป็นเวลากว่าหนึ่งสัปดาห์ได้เเล้วหลังจากวันที่บริษัททั้งสองได้ประชุมกันครั้งเเรกซึ่งระหว่างหนึ่งสัปดาห์นี้นั้นทั้งลู่หานเเละผมก็ได้เริ่มทำงานวางเเผนเกี่ยวกับโปรเจกต์โรงเเรมใหม่กันทำให้ผมได้มีเวลาอยู่กับลู่หานมากขึ้นได้มีเวลาทำงานด้วยกันเเละที่ผมสังเกตได้ว่าลู่หานเวลาเธอทำงานเป็นคนที่จริงจังเเละมีเสน่ห์เอามากๆเเถมเวลาเธอคุยงานกับผมเธอจะมีท่าทีอ่อนลงมากขึ้น เเต่เมื่อเลิกจากการทำงานเสร็จเธอก็จะบึ่งตึงใส่ผมเสมอจากที่ทำงานด้วยกันเเล้วนั้น

             ทุกเที่ยงผมกับเธอก็ได้ไปทานข้าวด้วยกันทุกวันเหตุเพราะลุงลู่เวงเป็นคนจัดการให้ลู่หานที่เหมือนรู้ว่าโดนบังคับก็ต้องตามใจคนเป็นพ่อไปเพื่อให้ท่านสบายใจ เเต่กว่าในเเต่ละวันตอนเที่ยงลู่หานมักจะพูดบอกผมเสมอว่า    " คุณพ่อบังคับหรอกนะถึงไป " เช่นวันนี้ก็เป็นเเบบนั้นอีก

           ผมเริ่มที่จะชินกับประโยคนี้เเล้วสิก็เธอดันผมมันทุกวันก่อนออกไปทานข้าวเหมือนจะย้ำให้ผมรู้ว่าไม่ได้เต็มใจไป เเต่โดนบังคับไปต่างหากซึ่งผมก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรอยู่เเล้ว เพราะว่ามันดีกว่าที่เธอจะไม่ไปด้วยกันสักอีก 

                  วันนี้เราทั้งคู่หัวหมุนกันอย่างมากเพราะงานที่วางเเผนไว้มีปัญหานิดหน่อยจึงต้องรีบเเก้ไขเร่งด่วน ถ้าถามว่าทำไมโปรเจกต์นี้ถึงต้องรีบทำด้วยในเมื่อมีเวลาอีกสามเดือนก่อนเปิดตัวโรงเเรมซึ่งผมจะบอกว่าตอนนี้โปรเจกต์โรงเเรมกำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้างอยู่เพื่อให้ทันวันเปิดตัวโรงเเรมทุกอย่างก็ต้องเสร็จสมบูรณ์เรียบร้อยออกมาเพอร์เฟ็กต์ให้ได้ 
                   
                   เพราะนี้คือโปรเจกต์ที่ผมทุ่มเทเเรงกายเเละเเรงใจมากที่สุด ตอนนี้ก็เป็นเวลาเที่ยงกว่าเเล้วเเต่ทุกคนก็ยังไม่ออกไปทานข้าวสักทีโปรเจกต์นี้เราทำงานกันที่บริษัทเเอลเอชกรุ๊ปจะมีห้องร่วมพิเศษสำหรับคนทำงานในโปรเจกต์นี้โดยเฉพาะเเต่จะมีห้องเเยกสำหรับรองประธานบริษัททั้งสองที่อยู่ห้องเดียวกันโต๊ะทำงานก็เป็นโต๊ะเดียวกันเเต่เราทั้งสองจะนั่งทำงานฝั่งตรงข้ามกันเหตุที่ต้องมาทำที่นี่ เพราะผมอยากเอาใจลู่หานตามนั้น 

                   เมื่อผมดูท่าทีเเล้วว่าจะไม่มีใครออกไปทานข้าวเลยผมจึงทำการสั่งเซ็ตอาหารเกาหลีเเบบเร่งด่วนมาให้พวกเขากินที่นี่กันผมทำการโทรสั่งเดลิเวอรี่ไปเเล้วจากนั้นก็รอของมาส่ง ระหว่างนั้นผมก็สังเกตเห็นลู่หานที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้องของรองประธานบริษัทอยู่นั้นดูสีหน้าเคร่งเครียดผมจึงเดินเข้าไปหาเพื่อจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น " มีปัญหาอะไรรึป่าว? " ผมถามเธอไป
         
          " ฉันว่าในงานเปิดตัวโรงเเรมในงานเลี้ยงเราน่าจะให้นักข่าวเเต่ละสำนักเข้าไปเเค่คนเดียวพอนะ เพราะถ้าเราให้เข้าไปทุกคนอาจจะทำให้เเขกที่มางานรู้สึกอึดอัดได้ เเต่ในรายงานนี้เลขานายระบุมาว่าให้เข้าไปทุกคนได้ซึ่งฉันไม่โอเค " ลู่หานเล่าถึงปัญหาที่ทำให้เธอขมวดคิ้วได้จากรายงานที่เลขาผมคิมจงเเดได้ทำสรุปมานั้น
        
          " หื้มม ไหนดูสิ " ผมเดินเข้าไปดูเอกสารบนโต๊ะของลู่หานผมเดินอ้อมโต๊ะไปฝั่งลู่หานเเล้วก้มลงอ่านเอกสาร ฉันที่นั่งอยู่เมื่อเซฮุนเดินอ้อมมาดูเอกสารเราทั้งสองก็ดูเอกสารไปพร้อมกัน เเต่ระหว่างที่ฉันกำลังจะเงยหน้าขึ้นเพื่อถามเขานั้นหน้าของฉันเเละเขาเเทบจะติดกันได้มันใกล้มากทำไมหัวใจเต้นเเรงเเบบนี้บ้าจริง 

           เซฮุนที่ดูเหมือนว่าอ่านเอกสารเสร็จก็หันหน้าเพื่อที่จะคุยกับฉันที่กำลังจ้องหน้าเขานานเกินไปเเล้วนั้นเขาที่หันหน้ามาพอดีหน้าของเราใกล้กันมากเเทบจะจูบกันได้ฉันที่เลิกลั่กทำอะไรไม่ถูกที่โดนเขาจ้องเเบบนั้นก็รีบถอยห่างออกมาเเล้วรีบเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก

            " เอ่ออ...ขะ...ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ " ฉันรีบวิ่งหนีออกมาเพื่อไปห้องน้ำตามที่บอกเขาจริงๆฉันไม่ได้ปวดฉี่อะไร เเต่เหตุการณ์เมื่อกี้กลัวใจตัวเองทำไมรู้สึกใจเต้นเเรงเเบบนี้นะ เฮ้อออออออ
         

           หลังจากที่ผมจ้องหน้าลู่หานไปนานลู่หานก็รีบถอยเเล้ววิ่งหนีไปห้องน้ำทันทีเพราะเมื่อกี้หน้าเราติดกันมากผมได้กลิ่นน้ำหอมประจำเธอด้วยช่างหอมจริงๆ

          ระหว่างที่ผมอ่านเอกสารบนโต๊ะลู่หานอีกรอบนั้นก็มีเเรงสั่นเเละเสียงจากโทรศัพท์ดังเข้ามาผมที่ไม่ได้สนใจดูเบอร์ก็รีบกดรับไปเเล้วนั้นก็เป็นเดลิเวอรี่ที่โทรเข้ามาส่งของผมบอกเขาไปว่าจะให้เลขาผมออกไปรับที่หน้าบริษัทจากนั้นเมื่อจงเเดลงไปนับของเเล้วขึ้นมายังห้องทำงานโปรเจกต์ผมก็ประกาศบอกทุกคนว่า " ตอนนี้ก็เที่ยงกว่าเเล้วๆผมเห็นพวกคุณตั้งใจทำงานจนลืมเวลาทานข้าวกัน วันนี้ผมเลยอยากจะเลี้ยงอาหารทุกคน เชิญกินให้เต็มที่นะครับ " ผมบอกทุกคน
       
          " ขอบคุณครับ / ค่ะ " ทุกคนเอ่ยขอบคุณ ผมที่สังเกตเห็นลู่หานเดินเข้ามาทันทีเลยเดินเข้าไปหาเธอเพื่อชวนทานข้าว
       
         " กินข้าวกัน "
         
         " อืม " ฉันตอบเเล้วเดินตามเขาเข้าไปในห้องที่เราทำงาน เมื่อเข้ามาในห้องได้ฉันก็เห็นอาหารเต็มโต๊ะตัวเตี้ยหน้าโซฟาเขากวักมือเรียกฉันมานั่ง เมื่อฉันนั่งได้ที่เเล้วนั้นก็รีบจัดการอาหารตรงหน้าโดยด่วนเพราะไม่อยากให้เข้าจับพิรุธได้จากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่เกิดขึ้นระหว่างที่เราทั้งสองกำลังทานข้าวนั้นเขาก็พูดขึ้นมา
         
          " เรื่องที่คุณบอกก่อนหน้านี้ผมว่าก็โอเคนะที่ให้นักข่าวเข้าสำนักละคนพอ งั้นเอาตามนี้เลยนะเดี๋ยวเอกสารผมจะให้เลขาผมไปเเก้ "
         
          " อืม " 
        
         " เครียดหรอ " เขาถามฉัน
       
         " ป่าว เเค่เหนื่อย " 
        
          " พักผ่อนบ้าง " เขาบอกฉัน
         
          " ... " ฉันไม่ตอบเเต่กลับลุกขึ้นเพื่อที่จะไปทำงานต่อ เเต่กลับต้องหยุดชะงักเมื่อเขาถาม
        
          " อิ่มเเล้วหรอ กินนิดเดียวเอง " 
        
           " อืม อิ่มเเล้ว " ฉันตอบไปเเบบนั้นเพราะตอนนี้ฉันไม่รู้สึกอยากกินอะไรเลย มันเเบบเหนื่อย เเต่ก็อยากทำงานให้เสร็จเพราะโปรเจกต์นี้ใช่ว่าจะสำคัญกับเเค่เซฮุนมันก็สำคัญกับฉันเหมือนกันเพราะฉันคือความหวังของคุณพ่อฉันต้องทำมันให้เต็มที่ที่สุด
         
          " งั้นพักก่อน เธอดูเหนื่อยมากเลยนะ " ผมเอ่ยอย่างเป็นห่วง
        
          " ไม่เป็นไร อยากทำให้เสร็จ " เพราะตอนนี้ยังมีปัญหาอื่นๆเข้ามาอีกเยอะฉันต้องการรีบเคลียร์ให้เสร็จเเต่เมื่อฉันกำลังจะเดินไปที่ตรงทำงานฉันเผลอเดินเซนิดหน่อยเหมือนจะหน้ามืดเเต่ก่อนจะได้เดินเซไปมากกว่านี้ก็มีมือของใครมาช่วยพยุงฉันไว้มือนั่นก็คือเซฮุนนั่นเอง ฉันพยายามสะบัดมือเขาออกไป
        
          " ปล่อย " ฉันสะบัดเเรงๆอีกที
        
          " อย่าดื้อ " เขาพยายามจับฉันมานั่งที่โซฟา
        
          " ไม่ " ฉันเถียงเขากลับ
         
          " ไม่ไหวก็พักฉันไม่อยากเห็นคนตายในงานของฉันหรอกนะ " กึก เหมือนเสียงอะไรที่มาตีหัวฉันอย่างเเรงเมื่อฉันได้ยินเเบบนั้นก็รีบหันหน้าไปมองตาเขม็งทันทีนายนี่กล้าดียังไงมาว่าเขาฉันรีบเถียงกลับทันที
        
            " งานนายคนเดียวหรือไง ห้ะ! " ฉันโมโหมากที่เขาพูดเเบบนั้นฉันเลยตะโกนใส่เขาคือ
       
           " เห้อ ช่างมันเถอะ เเต่ตอนนี้เธอไม่ไหวต้องพักฉันของสั่งหยุดงานเธอครึ่งบ่าย โอเค ตามนี้ พักซะ " ผมที่เบื่อจะเถียงกับเธอเเล้วนั้นก็บังคับให้เธอพักก่อนที่ร่างกายจะไมไหวไปซะก่อน ผมพยุงเธอมานั่งที่โซฟาเเล้วบังคับเธอนอน
       
           " นอนซะ ฉันจะจับตามองเธอตลอด ถ้ารู้ว่าเธอเเอบทำงานฉันจะฟ้องคุณลุง " เขาเอาคุณพ่อมาขู่ฉันเเล้วเเบบนี้ฉันจะทำอะไรได้ก็ได้พักก็ได้ก็ดีเหมือนกันฉันถอดหายใจใส่เขาไปทีนึง
       
           " ฮึ่ย!! " 
       
          " ก็เเค่นั้น " เขาพูดก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงานเเล้วมองมาที่ฉันตาเขม็งฉันเห็นก็เลยรีบหลับตาลงเเล้วเข้าสู่ห่วงนิทราไป ผมที่เห็นเธอรีบหลับตาลงเมื่อผมจ้องหน้าเธอก็เเอบอมยิ้มกับท่าทีน่ารักของเธอโดยที่เธอไม่รู้ว่ามันน่ารักเเค่ไหน

            ครึ่งบ่ายจากที่ฉันโดนบังคับให้นอนนั้นพอได้นอนก็รู้สึกว่าได้ชาร์ตพลังมากขึ้นฉันที่ตื่นขึ้นมาเเล้วนั้นก็นอนมองเซฮุนที่กำลังทำงานอยู่เขาดูดีมากในทุกๆเวลาเเม้เเต่ที่ตอนกำลังทำงานฉันยอมรับว่าอยู่ด้วยกันทุกวันมันก็มีบางที่ใจเต้นเเรงเพราะเขา 

             เเต่ทุกคนอย่าลืมว่าเขาคนนี้คือคนที่ฉันเกลียดที่สุด เพราะอะไรนะหรอ เพราะว่า...เขาคนนี้เป็นเเฟนเก่าฉันเมื่อ6ปีก่อน ก่อนที่เขาจะไปต่างประเทศโดยที่ฉันไม่รู้เลยว่าเขาจะไปฉันพยายามติดต่อเขาทุกช่องทางไปถามพ่อเเม่เขาก็ไม่บอกอะไรให้ฉันไปตามที่ต่างประเทศฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาไปประเทศไหนเหมือนทุกคนที่รู้เกี่ยวกับเซฮุนพยายามจะปกปิดอะไรฉันไม่ให้รู้ 

             ฉันที่ท้อเเท้มากกับการตามหาเขาฉันจึงถอดใจออกมาเเล้วคิดว่าเขาทำขนาดนี้คงอยากหนีเขามากสินะ คงไม่อยากอยู่ด้วยกันมากสินะ ถึงเราจะไม่ได้บอกเลิกกันเเต่ที่เขาทำเเบบนี้ก็เหมือนกับว่าเราเลิกกันเเล้วกว่าฉันจะทำใจได้ก็เป็นปีกว่า 

             เมื่อฉันเข้มเเข็งขึ้นมาได้ก็ท่องไว้เลยว่าต่อให้เขาคนนี้กลับมาก็จะไม่รักเขาอีกเเละฉันก็ทำมันได้จนถึงทุกวันนี้ เมื่อฉันนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยก็ไม่ได้สังเกตว่าเซฮุนมานั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามตอนไหน ฉันรีบลุกขึ้นนั่งทันทีเเล้วถามเขาที่เอาเเต่จ้องหน้าฉันอยู่ได้
        
          " จ้องอะไร หน้าฉันมีคำถามรึไง " ฉันพูดใส่
      
          " เปล่าก็เเค่เห็นเธอก็จ้องฉันนานเเล้วเหมือนกัน "
        
          " หรอ? ไม่เห็นจะรู้ " ฉันตอบเฉไฉไปเเล้วเเสร้งมองไปทางอื่นเพราะตอนนี้เขาเอาเเต่จ้องหน้าฉันอยู่
     
         " ... " เขาไหวไหล่ให้ฉัน ฉันลุกขึ้นเเล้วจักเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อยเเล้วดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานได้ชั่วโมงกว่าเเล้วตอนนี้พนักงานก็น่าจะพากันกลับหมดเเล้วก็น่าจะเหลือเเต่ฉันเเละเซฮุนที่ยังไม่กลับฉันที่เดินไปเอากระเป๋าตังค์ที่โต๊ะทำงานเเล้วนั้นก็เดินตรงไปยังประตูห้องเเล้วหันมาถามเซฮุนว่า
       
        " จะกลับได้ยัง " 
       
       " ไปสิ " เขาที่ลุกขึ้นเเล้วเดินมาตรงที่ฉันยืนอยุ่เเล้วเราก็เดินออกจากห้องทำงานไปที่ลิฟต์เพื่อลงไปชั้นล่าง เหตุที่ต้องถามเซฮุนว่าจะกลับได้ยังเพราะวันนี้ฉันมาทำงานกับเขาฉันไม่ได้ขับรถมาเป็นเพราะคุณนายประจำบ้านจัดการให้อย่างเสร็จสรรพ 

        ส่วนนายนี่ก็มาโผล่ที่บ้านพอดีเลยทำให้ฉันหนีออกมาไม่ได้จนต้องจำใจนั่งมาด้วยเลยเป็นว่าตอนเย็นก้ต้องให้เซฮุนไปส่งที่บ้านด้วยเเละวันนี้ครอบครัวของฉันเเละก็เซฮุนนัดทานข้าวกันที่บ้านฉันตอนสองทุ่ม เมื่อลงมาชั้นล่างได้เเล้วนั้นก็พอมีพนักงานปะปายบ้างที่ยังรอรถกลับบ้าน เเต่ระหว่างที่กำลังจะเดินไปที่รถโทรศัพท์เซฮุนก็ดังขึ้นเขาเอาออกมารับก่อนจะพูด
        
       " ฮัลโล ไอรีน " ฉันที่ได้ยินชื่อนั้นก็ต้องเดินช้าลงเพื่อให้ได้ยินบทสนาของทั้งคู่ฉันไม่ได้อยากเสียมารยาทเเอบฟังหรอกนะจริงๆนะ
        
       " โอเคๆๆๆ เธอใจเย็นก่อนเดียวฉันจะไปหาเดี๋ยวนี้ รอก่อน " เมื่อเขาวางสายเสร็จฉันที่เเอบฟังอยู่นานก็รับทำตัวปกติทันทีก่อนที่เขาจะพูดมาว่า " ลู่หาน เดี๋ยวให้จงเเดไปส่งบ้านนะ จงเเดช่วยไปส่งลู่หานที่บ้านเธอที " เขาพูดกับฉันก่อนที่จะไปคุยกับเลขาคิม
        
       " ครับ " เลขาคิมตอบรับเสร็จเขาก็รีบวิ่งไปที่รถเขาเเล้วรีบออกตัวรถไปทันที หึ! คงจะรีบมากสินะ ไอรีนคงจะสำคัญกับเขามากสินะ หึ่ย!!
       
       " เอ่ออ...คุณลู่หานรถอยู่ทางนี้ครับ " เลขาคิมหันมาบอกฉัน เมื่อเดินมาถึงรถเลขาคิมได้เขาก็เปิดประตูรถให้ฉันเขาไปนั่งเเล้วเขาก้รีบวิ่งไปเปิดประตูฝั่งคนขับเเล้วรีบเข้ามานั่งประจำที่คนขับก่อนจะสตาร์ทรถเเล้วออกตัวไปทันที

       ระหว่างที่นั่งอยู่ในรถฉันก็เงียบตลอดทางฉันรู้สึกหงุดหงิดที่เขาปล่อยให้ฉันมากับคนอื่นเเทนฉันก็ได้เเต่หงุดหงิดกับตัวเองเงียบๆไปจนกระทั่งมาถึงบ้านเลขาคิมขับเข้าไปจอดที่หน้าประตูบ้านฉันที่เห็นเขาจะเดินลงไปเปิดประตูให้ก็พูดขึ้นว่า
      
       " ไม่ต้องลงหรอกค่ะ วันนี้ก็ขอบคุณมากที่มาส่งนะคะ " ฉันบอกเเล้วก้มหัวลาเเล้วเปิดประตูลงจากรถไปส่วนเลขาคิมก็ขับรถออกไปทันที เมื่อฉันเดินเข้าบ้านไปกำลังจะขึ้นไปชั้นบนของบ้านก็ต้องหยุดชะงักที่ขั้นบันไดขั้นเเรกทันทีเมื่อเสียงคุณนายประจำบ้านเอ่ย
      
        " อ่าว เซฮุนล่ะลูก "
       
        " ไม่รู้ค่ะ " 
       
        " ไม่ได้มาด้วยหรอกหรอ เอ๋! " คุณนายสงสัย
       
        " ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ " ฉันเลี่ยงที่จะตอบไปเเล้วขอไปอาบน้ำก่อนจะลงมาทานข้าว


         เซฮุนเมื่อผมลงมาชั้นล่างพร้อมลู่หานได้เเล้วนั้นเสียงโทรศัพท์ก้ดังขึ้นผมกดรับสายเเล้วคนที่โทรเข้ามานั้นก็คือไอรีนเพื่อนผมเองเธอร้องไห้เเล้วบอกว่าตอนนี้ทะเลาะกับเเฟนที่ชื่อโบกอมอะไรนั่นน่ะ เเล้วเธอก็ไปดื่มจนเมาเเล้วเกิดอุบัติเหตุตอนนี้เธออยู่โรงพยาบาลเอกชนเเห่งหนึ่งในโซล

         เธอที่ไม่รู้จะติดต่อใครเเฟนโทรไปก็ไม่รับเลยโทรมาหาเซฮุนเเล้วก็บอกให้ผมไปหาเธอหน่อยเพราะว่าตอนนี้เธออยู่คนเดียวเธอกลัวมากผมเลยต้องไปหาเธอเเล้ววานไปจงเเดไปส่งลู่หานผมรีบมากจนไม่ได้สังเกตอะไรเลย ตอนนี้ผมก็มาอยู่กับไอรีนเเล้วที่โรงพยาบาลเธอไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากเเค่มีเเผลตามตัวนิดหน่อยเเล้วขวัญเสียจนสลบไป

          ตอนนี้ก็รอโบกอมเเฟนเธอมาหาเพราะว่าผมมีนัดกับครอบครัวลู่หานกับครอบครัวผมตอนสองทุ่มตอนนี้ก็ทุ่มครึ่งเเล้วกว่าจะขับรถไปถึงอีก เมือ่รอได้สักพักโบกอมก็มาถึงเเล้วทั้งคู่เข้ากอดกันไอรียร้องไห้หนักมากผมได้เเต่เบหน้าออกเพระาไม่เคยเห็นเพื่อนร้องไห้ขนาดนี้
        
        " โบกอม รีนกลัว เราอย่าเป็นเเบบนี้อีกเลยนะ ฮึก " ไอรีนร้องไห้ไปพูดไป
       
        " สัญญาที่รัก ดีกันนะ " ทั้งคู่กอดคุยกันจนพอใจก็หันมาทางผมก่อนที่โบกอมจะพูดกับผม
      
         " ขอบคุณคณมากนะที่มาอยู่เป็นเพื่อนไอรีน ผมเนี่ยเป็นเเฟนที่เเย่จริงๆ " 
        
         " ไม่เป็นไรครับ " ผมพูด
       
         " ขอบคุณนะเซฮุนที่มาอยู่เป็ยเพื่อน " ไอรีนพูด
      
         " อืม งั้นกลับก่อนนะ " ผมรีบขอตัวกลับเพราะตอนนี้จะไม่ทันเเล้วไปช้าคุณหญิงโอบ่นหูชาเเน่


               19.45 น.
          
        " เซฮุนไปไหนคะคุณทำไมยังไม่มา " คุณหญิงโอ ซองมีถามสามีที่ตอนนี้ทุกคนนั่งร่วมกันบนโต๊ะอาหารที่บ้านตระกูลลู่เเล้ว
          
         " ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน " โอ ซึงฮันตอบภรรยา
          
         " อ่าาา ไม่เป็นไรเว้ยไอ้ฮัน ตอนนี้ก็ยังไม่ถึงเวลานัดเลยนี่หน่า เซฮุนอาจจะติดธุระอยู่ก็ได้ " คุณพ่อบอกคุฯลุงซึงฮันไปก่อนจะหันมาถามฉัน " ไม่ได้กลับมากับพี่หรอลูก " ฉันส่ายหน้าตอบเพราะไม่รู้จะตอบว่าอะไรเพราะนายนั้นนึกอยากจะไปก็ไปเคยบอกอะไรสักครั้งไหมก็ไม่มี
           
          " มาเเล้วครับ ขอโทษทุกคนด้วยนะครับ ติดธุระนิดหน่อย " อยู่ๆเซฮุนก็โผล่มาเเล้วนั่งลงข้างๆฉัน
           
         " อ่าาา มากันครบเเล้วนะคะ งั้นเรามาเริ่มทานข้าวกันเลยค่ะ " คุณเเม่พูดเเล้วหันไปให้ป้าเเม่บ้านเสิร์ฟข้าวให้ทุกคนจากนั้นทุกคนก็กินข้าวเเล้วคุณกันตามประสาผู้หลักผู้ใหญ่ ส่วนฉันกับเซฮุนก็นั่งกินข้าวกินเงียบๆจนกระทั่งประมุขของบ้านหรือคุณพ่อฉันพูดขึ้นมาว่า
            
         " เด็กสองคนนี้ดูเหมาะสมกันจริงๆ " ฉันทำหน้างงทันที
            
         " จริงว่ะไอ้เวง " คุณลุงซึงฮัน
           
         " เห็นด้วยค่ะ " คุณเเม่ฉัน
           
         " อย่างงี้เรามาให้เด็กสองคนนี้เเต่งงานกันดีไหม " เพล้ง! คุณลุงซึงฮันพูด ช้อนในเมื่อฉันหล่นลงจานเกิดเสียงดังทันทีต่างจากนายข้างๆฉันที่กินข้าวไม่รู้สึกรู้สาอะไร
          
          " ก็ดีว่ะไอ้ฮัน ฉันไม่อยากให้ลูกสาวขึ้นคาน " 
           
          " คุณพ่อ!! " ฉันรีบหันไปหาคุฯพ่อทันที
           
          " พ่อพูดเล่นน่าา555555 เเต่ลู่ต้องเเต่งงานกับพี่เซฮุนจริงๆนะตามธรรมสองบ้านเราที่ต้องจับคู่ให้ลูก " คุณพ่อฉันบอก
            
           " ห้ะ!!!! " ฉันตกใจเพราะว่าตอนเเรกนึกว่าพูดเล่น นี่เอาจริงหรอ 
            
           " ก็ตามนั้นนะลูก เเม่กับป้าซองมีไปดูฤกษ์มาเเล้วลูกจะต้องเเต่งอีก1เดือนข้างหน้านี้ " คุณเเม่ฉันบอกอะไรจะเร็วขนาดนี้เเต่ทำไมนายนี้ถึงยิ้มขำล่ะมันน่าตลกตรงไหนที่ได้เเต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักกันอ่ะจะไปมีความสุขอะไร
           
           " หนูคงทำอะไรไม่ได้สินะคะ " ฉันตัดพ้ออย่างเศร้าใจ
           
          " เเน่นอนคะลูก อย่าทำหน้าเศร้าเเบบนั้นสิคะ เซฮุนโอเคนะลูก " คุณเเม่หันมาพูดเเล้วจับเเก้มฉันก่อนจะหันไปพูดกับเซฮุน
           
          " ครับ ผมโอเคมากครับ " เขาตอบยิ้มๆ น่าหมั่นไส้นักหลังจากที่ทานข้าวเเล้วคุยกันไปเเล้วนั้นเหล่าผู้ใหญ่ก็เข้าไปคุยกันที่ห้องรับเเขก

         ส่วนฉันก็ออกมาเดินเล่นที่สวนข้างบ้านฉันถอดหายใจออกครั้งเเล้วครั้งเล่าก็ไม่มีทางหนีการเเต่งครั้งนี้ได้ทำไมผู้ใหญ่ยังยึดติกับวัฒนธรรมนี้อยู่อีกฉันคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยปนถอดหายใจไปด้วยก่อนจะมีเสียงใครเเทรกมาก
             
        " ไม่อยากเเต่งกับฉันขนาดนั้น? " เซฮุนถามเพราะว่าผมน่ะรู้เรื่องงานเเต่งนี้มาก่อนเเล้วเลยไม่ได้ตกใจอะไรเเละเพราะว่าเธอคือคนที่ผมอยากเเต่งงานด้วยอยู่เเล้วเลยไม่มีปัญหาอะไร 

          เเต่ดูเหมือนเธอน่าจะมีอะไรที่เเคลงใจผมสักอย่างซึ่งผมก็พอจะรู้เเต่ผมยังจะไม่บอกความจริงกับเธอหรอกนะเพราะว่าเรื่องของผมมีไม่กี่คนที่รู้ความจริงเท่านั้นอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ผมบอกทุกคนก่อนหน้านี้ก็ได้
             
          " มากๆๆ นายมันคนเฮงซวย " ฉันตอบไป
           
          " ... " ผมเงียบ
            
          " นายมันคนใจร้าย " ฉันพูดพร้อมหันหน้าหนีเพื่อกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหล จะให้ฉันเเต่งงานกับคนที่ฉันเกลียดเขาไปเเล้วได้ไง
           
        " หึ ขอโทษนะที่รัก ยังไงก็ต้องเเต่งกับฉันอยู่ดีหนีไม่พ้นหรอก " 













                        100%







..........................................................................................................................................................
เริ่มเผยปมเผื่อเรื่องราวตัวละครไปทีละนิดทีละนิดเเเล้วววที่เเท้เขาก็เป็นเเฟนเก่ากันนี่เอง เเต่ก็ว่านะเซฮุนทิ้งเขาไปเเบบนี้ท่าจะยาก อิอิ เฉลยไอรีนเป็นเเค่เพื่อนเซฮุนที่ไปเรียนต่างประเทศเเต่เป็นคนเกาหลีเหมือนกัน ไม่ม่าไม่มือที่สามเเน่นอน เชื่อมั้ย?5555555555555555555555555 ถ้าชอบกดเฟบ คอมเม้นเยอะๆๆน่าาา
Hashtag : #loveagainhh
           
      













        
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น

  1. #21 •~MVSL~• (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 06:27
    ทำให้น้องคิดอีกแล้ววว เดี๋ยวน้องก็ไม่หายงานหรอก
    #21
    0
  2. #18 prsh (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 23:52
    เล่นหายไปเฉยๆแบบนี้เลย แล้วตั้งหกปีเลยนะ อยู่ๆกลับมา แล้วจะแต่งงานกันซะงั้น แต่ขนาดนี้แล้ว ถือว่าน้องยังใจอ่อนมากๆอะ เห้อ
    #18
    1
  3. #6 C_pcy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 11:11

    สนุกมากๆค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ
    #6
    0