LOVE AGAIN (HUNHAN)

ตอนที่ 5 : LOVE AGAIN 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 374
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    19 พ.ค. 62













.




.





.






              

           เมื่อเสร็จจากการทานอาหารเเละคุยเล่นกันที่บ้านของลู่หานไปเเล้วร่างสูงที่ออกไปคุยกับลู่หานที่สวนข้างบ้านก็กลับเข้ามาภายในบ้านเเล้วตรงไปยังห้องรับเเขกที่ตอนนี้มีผู้ใหญ่นั่งคุยกันอยู่
 
          " อ้าว เซฮุน " เมื่อคุณซึงฮันเห็นลูกชายเดินเข้ามาก็เรียก

          " ครับ " ร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงขอบประตูของห้องรับเเขกตอบกลับไป

         " เเล้วน้องล่ะ " คุณนายลู่หมิงถามถึงลูกสาว

         " ยังอยู่ที่สวนข้างบ้านครับ " ร่างสูงตอบไป

         " ทะเลาะกันอีกใช่มั้ย " คุณนายโอซองมีถามลูกชาย

         " นิดหน่อยครับ  งั้นผมขอกลับก่อนนะครับ " ร่างสูงตอบคำถามที่คนเป็นเเม่ถามเเล้วขอตัวออกไปทันที ร่างสูงเดินออกไปจากห้องรับเเขกไปยังประตูหน้าบ้านก่อนจะเดินไปโรงรถ

          ระหว่างที่ร่างสูงกำลังเดินไปที่โรงรถเขาก็ได้หันไปมองที่สวนข้างบ้านที่ยังมีร่างบางของลู่หานยืนอยู่เธอร้องไห้ หลังจากที่ผมพูดคำนั้นไปเเล้วเดินออกมา ลู่หานเธอน่ะเก่งมากที่สามารถกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลต่อหน้าผมได้ เเต่หลังจากที่ผมเดินออกมาเธอก็ร้องไห้ออกมาอย่างไม่กลัวใครมาเห็นอีก

          ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากเข้าไปกอดปลอบ เเต่ตอนนี้ผมทำเเบบนั้นไม่ได้ยิ่งผมทำเธอก็จะยิ่งเกลียดผมมากขึ้น ผมรู้ตัวเสมอว่าผมทำอะไรลงไป เเต่มันก็ไม่สามารถกลับไปเเก้ไขอดีตได้อีก ผมอยากจะพูดขอโทษเธอหลายๆครั้ง เเต่ผมกับกลัว กลัวว่าเธอจะยิ่งเกลียดผมมากขึ้น
 
           ไม่รู้ว่าผมยืนมองเธอนานเเค่ไหน ไม่รู้ว่าผมร้องไห้ออกมากตอนไหนผมได้เเต่ยืนเช็คน้ำตาให้ตัวเองเเล้วหันไปมองเธออีกครั้ง " พี่ขอโทษ เมื่อถึงเวลาพี่จะบอกเธอทุกอย่างเอง " เเล้วร่างสูงก็รีบเดินไปขึ้นรถที่โรงรถทันทีเเล้วขับรถออกไป

           ร่างบางหลังจากที่ผู้ชายใจร้ายคนนั้นได้เดินออกไปเเล้วเธอก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีกร่างบางร้องไห้ออกมาอย่างหนักจนไม่กลัวใครจะมาเห็นอีกเลย ทำไมผู้ชายคนนั้นช่างเเตกต่างจากคนที่ฉันเคยรู้จักมาก่อน ทำไมเขาต้องกลับมา กลับมาเเต่งงานกับคนที่เขาทิ้งไปกับคนที่เขาหมดรักเเล้ว กลับมาให้ฉันช้ำใจอีกทำไม

            ที่ฉันพูดว่าไม่อยากเเต่งงานกับเขาฉันพูดความจริง ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงคิดตรงกันข้าม เเต่มาวันนี้ ณ ตอนนี้ฉันยิ่งไม่อยากเจอหน้าเขาอีก เพราะมันทำให้ฉันเจ็บกับอดีตที่เขาเคยทำไว้กับฉัน เเต่ก็อย่างที่เขาพูดเราสองคนคงหนีกันไม่พ้นยังไงซะฉันก็ต้องเเต่งงานกับเขาอยู่ดีเเต่งกับคนที่เคยทำร้ายหัวใจ

            ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าความรู้สึกของฉันยังเหมือนเดิมอยู่รึเปล่าที่รู้สึกเกลียดเขา หรือเเค่ยังต้องการรอ...รอเวลาที่เขาจะบอกความจริงฉันสักทีเเล้วความรู้สึกของฉัน ณ ตอนนั้นยังจะยังเหมือนเดิมอยู่รึเปล่านะ 

            ฝั่งด้านผู้ใหญ่เมื่อร่างสูงขอตัวออกไปผู้ใหญ่ทั้งสี่คนก็ถอนหายใจพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมายกันกับความรู้สึกตอนนี้ว่าพวกเขาคิดถูกเเล้วใช่มั้ยที่ทำเเบบนี้เพราะต้องการให้พวกเขากลับมาเป็นเหมือนเดิม ทำถูกเเล้วใช่มั้ยที่เลือกการจับเเต่งงานกันให้พวกเขาโดยอ้างว่าเป็นธรรมเนียนของสองตระกูล ซึ่งมันก็เป็นเเค่เพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น

            พวกเขาต้องการให้เด็กสองคนกลับมารักกันอีกครั้งเรื่องการเเต่งงานด้านเซฮุนดูจะไม่มีปัญหาอะไรอยู่เเล้วเพราะพวกเขารู้ว่าร่างสูงคิดยังไงกับลู่หานอยู่เสมอ เเต่กลับลู่หานที่เหมือนว่ายังโกรธเกลียดร่างสูงอยู่คงไม่อยากเเต่งเพราะยังคงจมปลักอยู่กับอดีตจนกว่าจะได้เฉลยความจริง

            " ฉันหวังว่าสักวันเมื่อลู่หานรู้ความจริงเเล้วลูกจะเปลี่ยนใจตัวเองได้นะคุณ " คุณลู่เวงพูดกับภรรยา

           " ฉันก็หวังให้เป็นเเบบนั้นเหมือนกันไอ้เวง " คุณโอซึงฮันหันไปพูดกับเพื่อน

          " สักวันเด็กสองคนนั้นจะต้องรักกันอีกครั้งให้ได้ค่ะ " คุณนายโอซองมีพูด

          " งั้นพวกฉันกลับก่อนนะ เดี๋ยวดึก " คุณโอซึงฮันหันไปบอกลาเพื่อนกับภรรยาของเขา

          " ไปนะคะ คุณลู่หมิง ไว้เจอกันค่ะ " คุณโอซองมีหันไปบอกลากับคุณนายลู่หมิง

          " โชคดีค่ะ ไว้เจอกัน " จากนั้นร่างทั้งสองร่างของคุณโอซึงฮับกับภรรยาก็เดินออกจากบ้านไปเเล้วเดินไปขึ้นรถที่จอดไว้ที่โรงรถของบ้านเราทั้งคู่ที่เดินมาส่งหน้าบ้านก็โบกมือลา เมื่อรถออกจากบ้านได้เเเล้วเราทั้งสองก็เดินขึ้นไปชั้นบนของบ้านเพื่อที่จะพักผ่อน





            ร่างสูงที่ขับรถจากบ้านของตระกูลลู่กลับมาที่บ้านของตน ปกติเเล้วตั้งเเต่ที่ร่างสูงกลับมาจากต่างประเทศนั้นร่างสูงจะใช้ชีวิตอยู่คอนโดของบริษัทตัวเองสักส่วนใหญ่ เพราะชิดกับการอยู่เเบบห้องสี่เหลี่ยมคนเดียวมาโดยตลอดเลยเลือกที่จะอยู่คนโดมากกว่าอยู่ที่บ้าน

            เเต่วันนี้ที่เขากลับบ้านมาเพราะเขาจะมาหาลูกรักของเขากับลู่หาน เมื่อร่างสูงขับรถผ่านประตูรั้วบ้านที่ยามหน้าบ้านเปิดให้เมื่อเห็นรถของเขา ร่างสูงขับเขาไปจอดที่โรงรถของบ้านที่มีรถลูกรักของเขามากมายที่จอดเรียงหลายอยู่เเต่ไม่ค่อยได้เอาออกไปขับสักเท่าไหร่ เพราะหวงมากจึงไม่กล้าขับ

            ร่างสูงจอดรถเสร็จก็กำลังจะเดินเข้าบ้านก็มีเสียงของสุนัขลูกรักวิ่งเข้ามาเกาะขาเขาอย่างรวดเร็ว
" โฮ่ง! โฮ่งๆๆๆๆๆ "

          " ชู่ว! วี่วี่ ฉันมาหาเเล้ว " ร่างสูงก้มลงไปอุ้มเจ้าสุนัขสี่ขาขึ้นมากอดเเล้วพาเดินเข้าบ้านตรงไปยังชั้นบนห้องนอนของร่างสูงนั้นทันที

           รถตู้ครอบครัวคันหนึ่งขับเข้ามาผ่านประตูรั้วบ้านเเล้วขับไปจอดที่ประตูหน้าบ้านทันทีจากนั้นประตูรถฝั่งทางซ้ายก็เปิดออกคนทั้งคู่ลงจากรถทันทีจากนั้นรถตู้ก็ขับออกไปจากนั้นคนทั้งคู่ก็กำลังจะเดินเข้าไปภายในบ้านเเต่คุณนายโอซองมีกลับหันไปเห็นรถลูกชายหัวเเก้วหัวเเหวนจอดอยู่ที่โรงรถเลยหันกลับไปถามคนรับใช้ที่ทำงานอยู่บ้านหลังนี้มาเนิ่นนานหรือเป็นเเม่นมของลูกชายเธอเอง

           " เซฮุนกลับมาบ้านหรอ " หันไปถามเเม่นมเเชยอง

           " ใช่ค่ะ คุณผู้หญิง เเต่สีหน้าดูไม่ดีเลยนะคะ " เเม่นมเเชยองตอบ

           " อืม ไปพักผ่อนเถอะ " คุณโอซองมีบอกเเม่นมก่อนจะหันหน้ามาถอนหายใจกับสามีจากนั้นทั้งคู่ก็เดินขึ้นชั้นบนของบ้านไปเพื่อพักผ่อน

           ร่างสูงเมื่อพาเจ้าสุนัขลูกรักเข้ามาในห้องนอนได้เเล้วนั้นก็ปล่อยให้มันนอนอยู่บนเตียงรอเพื่อที่ร่างสูงจะไปอาบน้ำ ห้องนอนของเซฮุนจะเป็นโทนสีดำขาวสักส่วนใหญ่ เฟอร์นิเจอร์ภายในห้องก็จะดูเรียบๆตามเเบบเฉพาะคนอย่างโอเซฮุน

            เมื่อร่างสูงอาบน้ำเเต่งตัวเรียบร้อยเเล้วนะก็เดินขึ้นไปนอนบนเตียงเจ้าวี่วี่ที่เห็นเจ้านายนอนลงก็เดินเข้าไปหาเเล้วนอนลงซบอกร่างสูงจนร่างสูงยิ้มกับความขี้อ้อนของเจ้าวี่วี่ เเต่ก็มีความเป็นตัวของเขาในตัวเจ้าสุนัขสี่ขานี้ด้วย

            " ฮึ! ขี้อ้อนจังนะ "

            " ..... " เจ้าสุนัขนอนอมองนายเจ้านายมันที่หน้าเศร้าๆ

           " ตอนนี้เเม่เเกคงจะเกลียดฉันเอามากๆเลยล่ะ " ร่างสูงบ่นกับเจ้าวี่วี่ที่ไม่รู้ว่ามันจะเข้าใจมันรึเปล่า 

           " เเต่ถ้าเเม่เเกรู้ว่าฉันไม่ได้ตั้งใจทิ้งเธอ เเต่ฉันเกิดอุบัติเหตุจนความจำเสื่อมเเม่เเกยังจะให้อภัยฉันอยู่ไหมนะ " ร่างสูงบ่นกับเจ้าวี่วี่ลูกรักที่เขาขอลู่หานซื้อมันมาเลี้ยง เพราะวันที่ไปเห็นมันผมกับมันมองตากันเเล้วผมรู้เลยว่าเจ้าสุนัขตัวนี้ก็จะเป็นอีกความสุขนึงของเขาในชีวิต เขาเลยขอลู่หานซื้อเพราะว่าร่างบางไม่ชอบสุนัขร่างบางชอบเเมวมากกว่ากัน

             " ยังจะให้อภัยคนใจร้ายคนนี้อยู่ไหมนะ " ร่างสูงบ่นไปเรื่อยๆจนไม่รู้ว่าตนร้องไห้ตอนไหนเจ้าวี่วี่ที่เห็นเจ้านายร้องไห้ก็รีบเขาไปนอนซบอกร่างสูงให้มากขึ้น ร่างสูงเห็นอย่างนั้นจึงกอดเจ้าวี่วี่เอาไว้อย่างเเน่น โอซองมีที่เเอบยืนดูผ่านประตูที่ไม่ได้ปิดสนิทเห็นลูกชายร้องไห้ก็อดสงสารไม่ได้

              เธอรู้ว่าที่วันนี้ลูกชายเธอกลับมานอนที่บ้านเป็นเพราะอะไร ทุกครั้งที่เซฮุนรู้สึกเครียดหรือเศร้าใจเขามักจะกลับมาที่บ้านมาหาเจ้าสุนัขลูกรักของเขาเพื่อให้เจ้าสุนัขสี่ขานั้นช่วยปลอบโยนเขาในช่วงเวลายากลำบาก เพราะร้อยวันพันปีต่อให้เขาจะอยู่เกาหลีหรืออยู่ต่างประเทศเเต่ถ้าเขามีเรื่องทุกข์ใจเขามักจะกลับบ้านมาเสมอจะใกล้หรือไกลขอเเค่เขาได้กลับมาหาลูกรักของเขานั้นเขาก็จะดีขึ้นเอง

              เธอที่ทนเห็นลูกชายสุดที่รักร้องไห้ไม่ไหวก็เลยเลือกที่จะเปิดประตูเเล้วเดินเข้ามาหาร่างสูงที่นอนร้องไห้กอดกับเจ้าวี่วี่อยู่เธอเดินเข้าไปนั่งฝั่งหัวเตียงฝั่งขวาที่ลูกชายนอนอยู่เธอลูบหัวเขาเช็คน้ำตาให้เขา ร่างสูงเมื่อรู้สึกว่ามีคนมาจึงเลิกกอดวี่วี่เเล้วพลิกตัวเข้าไปกอดเมื่อรู้ว่าเป็นเเม่ตน

              " คุณเเม่ " ร่างสูงร้องไห้ออกมาก เขาเมื่ออยู่กับพ่อเเม่มักจะเเสดงด้านอ่อนเเอออกมาให้เห็นได้ง่ายเมือ่ทุกข์ใจ

             " อย่าร้องไห้สิ โตปานนี้เเล้ว " เธอปลอบลูกชาย

             " ......................... " 

             " เเล้วเมื่อไหร่ลูกจะบอกน้องล่ะ ไม่บอกสักทีตัวเองก็ต้องมาร้องไห้อยู่เเบบนี้ต่อไปสิ " เธอถามเซฮุนเพราะอยากจะรู้ว่าเมื่อไหร่ลูกชายจะยอมบอกน้องสักที เพราะทุกคนจะต้องปิดปากห้ามพูดเรื่องนี้จนกว่าร่างสูงจะเป็นคนพูดเอง

             " ผมสัญญาว่าถ้าผมรู้ว่าน้องยังรักผมอยู่ ผมจะรีบบอกน้องทันที สัญญาครับเเม่ " ร่างสูงที่นอนกอดเเม่อยู่พุดให้คำสัญญาไว้

             " โอเค เเม่จะรอวันนั้นนะ นอนซะนะ " โอซองมีที่ปลอบลูกชายเเล้วบอกให้ร่างสูงนอนเขาก็นอนหลับตาเเล้วก็เข้าสู่ห่วงนิทราทันที ก่อนที่เธอจะเดินออกจากห้องลูกชายไปก็หันไปคุยกับเจ้าสุนัขสี่ขาว่า " ดูเเลเจ้านานเเกดีๆนะวี่วี่ " เธอพูดเสร็จก็เดินออกจากห้องไป ส่วนวี่วี่ก็เดินเข้ามานอนข้างๆร่างสูงเเล้วหลับไป 









                     100%





........................................................................................................................................................
มาเเล้วทุกคน ขอโทษที่หายไปนะ พอดีป่วยนิดหน่อยตอนนี้หายเเล้วจะพยายามอัพบ่อยๆนะ มาตอนนี้ก็เศร้าทั้งตอนเลยล่ะสิ55555555555555555555555555555เราจะพยายามเผยปมทีละนิดทีละหน่อยไปเรื่อยๆๆๆรอลุ้นเอาจ้า ภาษาเขียนของเราเป็นเเบบไหนอ่านง่ายหรืออ่านเข้าใจยาก คอมเม้นได้เลยนะเราจะได้ไปเเก้ไข ขอบคุณทุกคนที่อ่านะคะ
Hashtag : #loveagainhh






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น

  1. #19 prsh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 00:13
    อ่าวตาพี่เกิดอุบัติเหตุ...
    #19
    0
  2. #9 pin051243 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 22:03
    รอนะคะไรท์ สู้ๆ!!!
    #9
    0