[ทำมือ] FRIEND | TOUCH เพื่อนสนิท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 129,696 Views

  • 1,638 Comments

  • 2,861 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    321

    Overall
    129,696

ตอนที่ 3 : FRIEND | TOUCH เพื่อนสนิท 'ของฉัน' 3 [UP 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12004
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 187 ครั้ง
    24 ธ.ค. 61

ใครอยากได้หนังสือ ทักมาหาไรท์ที่เพจ Mriimmy ค่ะ
Friend Touch เพื่อนสนิท
Myriimmy
www.mebmarket.com
ฉันเกิดมาพร้อมสิ่งที่เรียกว่าความเกลียดชังเกิดมาโดนที่ไม่มีใครต้องการ ช่วงชีวิตสิบกว่าปีที่ผ่านมาฉันอยู่อย่างโดดเดี่ยวใช้ชีวิตแสนไร้ค่าให้ผ่านไปวันๆ จนกระทั่งคืนหนึ่งในวันเลี้ยงสายรหัส'ความบริสุทธิ์' ที่เป็นสิ่งเดียวที่ฉันเหลือติดตัวถูกช่วงชิงไปอย่างเลือดเย็นจากเดรัชฉานตัวหนึ่ง มันชื่อว่า 'ดิน'พร้อมคำพูดที่แสนเลวทรามตีตราว่าฉันเป็นเพียงของเล่นไร้ค่าแต่แล้วเหตุการณ์หนึ่งก็ทำให้ความรู้สึกที่ฉันมีให้กับมันเปลี่ยนแปลงไปจากที่เกลียดมาก กลับกลายเป็นโหยหา จากที่อยากให้มันหายๆ ไปจากโลกนี้ซะ กลับขาดมันไม่ได้จนสุดท้ายความสัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่คนรักก็เริ่มต้นขึ้นระหว่างเรา...


        คำเตือน : นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหา ฉาก และภาษาที่ไม่เหมาะสมค่อนข้างเยอะ ใครไม่ชอบแนวนี้สามารถกดออกได้เลย แต่ถ้าชอบก็ได้ไปต่อจ้า 




EPISODE 2
"我想你 我的女儿"



ไปสถุนไกลๆ ที่นี่ไม่ใช่ที่บริจาคส่วนบุญปกติดินมักไม่พูด แต่ถ้าพูด คือแรง

หากเปรียบดินเป็นหญ้า ก็คงเป็นหญ้าที่เหนียวเขี้ยวไม่เข้า ดินไม่ใช่คนที่ใครจะท้าทายได้ง่าย แม้แต่ฉันเองก็ตาม หากทำให้ล้ำเส้นบางๆของเขาเกินมา ฉันไม่อาจรู้ว่าหลังจากนั้นจะเป็นยังไงต่อ

ฉันเขถิบตัวเองจากดินเล็กน้อย เพราะไม่ชอบให้เขามาใกล้ชิดกับฉันเกินจำเป็น เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น แต่มือหนาที่วางไว้ตรงเอวกลับกระชับให้แน่นกว่าเดิมจนฉันขยับไปไหนไม่ได้

ฉันมองเขาจากมุมนี้ เห็นกกหู เห็นสันกราม เห็นเม็ดเหงื่อที่ซึมออกมาเพราะแดดส่อง เห็นแววตาที่มองเจียอย่างไร้แวว แววตาที่เขาชอบมองคนอื่น

ดินเองเหรอ ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ใช้เวลาเพียงไม่นานเจียก็กลับมาเป็นปกติ มันใช้เสียงคนละโทนกับที่ใช้กับฉัน มันทำให้คำพูดรุนแรงของดินเมื่อครู่กลายเป็นเพียงอดีตที่ถูกลืม

กลับไปที่ของมึงสรรพนามที่ดินใช้กับเจียทำให้ฉันขมวดคิ้วมุ่น มองดินกับมันสลับไปมาเพราะความงง ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าพวกเขาไปสนิทมักจีถึงขนาดใช้สรรพนามสมัยพ่อขุนรามกันตอนไหน

กลับแน่ แต่น้องสาวของฉันต้องไปด้วย

อะไร? มึงอย่ามาโมเม

ได้ข่าวว่าสัตว์นรกเรียกฉันไปหาพรุ่งนี้ มันมีจุดประสงค์อะไรกันแน่

หึดินกระตุกยิ้มเยือกเย็น ก่อนที่จะลากฉันกลับเข้าไปในบ้าน ฉันหันหลังไปมองเจีย เห็นมันทำสีหน้าพิลึก

ฉันไม่เข้าใจ

จะปล่อยได้ยังเมื่ออยู่กันสองต่อสอง ดินไม่จำเป็นต้องมาแสดงการปกป้องอะไรอีก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อยเอวฉันสักที ดินตวัดตามองฉันก่อนที่จะปล่อยเอวให้เป็นอิสระ อะไร?

“…” เข้าสู่โหมดหน้ามึน มึนมันทุกสิ่ง

ใครใช้ให้นายออกไปเสนอหน้าให้เจียเห็น ลืมข้อตกลงไปแล้วหรือไงว่า…” เรื่องของเราต้องเป็นความลับ

ไม่ลืมร่างสูงที่กำลังเดินไปไหนสักแห่งของบ้านหลังนี้ตอบเสียงดังฟังชัดโดยที่ฉันยังไม่ทันได้พูดจบประโยค

ทำไมช่วงนี้ดินถึงทำตัวแปลกๆ

ทำไม ทำไม ทำไม

การที่ดินเปลี่ยนไป ไม่ได้ส่งผลเดือดร้อนอะไรแก่ฉันมากมาย แต่เพียงเพราะความสงสัยทำให้ฉันคิดอยู่ไม่ตกคลอดหลายวันที่ผ่านมา

ไอ้การที่เขาเปลี่ยนไปไม่เท่าไหร่ แต่ทำไมความรู้สึกของฉันมันกลับเปลี่ยนไปด้วย?


วันต่อมา

วันนี้เป็นวันที่ฉันต้องไปเจอกับคนที่มีสถานะเป็นพ่อ สถานะที่ฉันไม่ต้องการแต่เพราะเงื่อนไขบางอย่างทำให้ฉันต้องยอมทน

ดินกลับไปตั้งแต่เมื่อคืน หลังจากที่เจียกลับไป ดินก็ไม่พูดอะไรอีก นอกจากขึ้นไปนอนเอาแรง ตกดึกก็กลับไป

ฉันเลี้ยงรถเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ใกล้เคียงกับคฤหาสต์ มีคนใช้ออกมารอต้อนรับ 2 คน

ใครบอกว่าบ้านคือวิมาร ที่นี่น่ะ มันคือนรกดีๆนี่เอง

ฉันเข้ามานั่งรอที่ห้องโถงใหญ่ โซฟาขนาดกว้าง มีฉันเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่ มองไปทางไหนความทรงจำในอดีตก็ย้อนกลับเข้ามาในหัว ทั้งที่อยากจะกำจัดมันออกไปให้หมด แต่สุดท้ายแล้วฉันก็ทำไม่ได้

คงจะจริงที่ฉันมันอ่อนแอ

รูปขนาดใหญ่ที่ติดอยู่ตรงฝาผนังบริเวณบันได ยิ่งฉันมองก็ยิ่งรู้สึกอยากจะอาเจียนออกมา แต่ลึกๆแล้วฉันกลับสะใจ

มันเป็นรูปของครอบครัวเจีย มีแม่ของมัน มีมันตอนยังเล็ก มีพ่อของมัน ไอ้สัตว์นรกนั่น ทั้งสามหันหน้ายิ้มเข้ากล้องอย่างมีความสุข มีความสุขกันมากจนฉันอยากทำลายมันให้สิ้นซาก

ตึก ตึก ตึก

ความคิดของฉันถูกชะงักลง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักที่กำลังย่างก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ฉันรู้ได้โดยไม่ต้องหันไปมอง ว่าคนมาใหม่คือใคร

“来吧? (มาแล้วหรอ?)สำเนียงจีนของมันบ่งบอกให้รู้ว่ามันคือคนจีนแท้ๆ ฉันฟังภาษาจีนรู้เรื่อง พูดได้นิดหน่อย แต่ฉันไม่พูดภาษาจีนกับมันหรอก

“…” ฉันไม่ตอบ นั่งเงียบจนกระทั่งมันเดินอ้อมมานั่งฝั่งตรงข้าม ใบหน้าเหี่ยวย่นตามกาลเวลา บ่งบอกว่ามันอยู่บนโลกใบนี้มานาน ทำไมไม่ตายๆไปซะ?

我想你 我的女儿 (พ่อคิดถึงลูกจัง ลูกสาวของพ่อ)ไม่ต้องมาคิดถึงกู! ฉันโต้ตอบมันในใจ พยายามสงบอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ไม่ให้อาละวาด ฉันฉลาดพอที่จะรู้ว่าควรปฏิบัติตัวยังไงกับคนที่ถือไพ่เหนือว่า

มีอะไรก็รีบพูดๆมาฉันพูดภาษาไทยกับมัน ใช่มันฟังและพูดภาษาไทยได้

ไม่น่ารักเลยสำเนียงภาษาไทยของมัน เมื่อก่อนห่วยยังไงตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม สัตว์นรกตรงหน้ามันรูอยู่เต็มอกว่าฉันเกลียดมัน เกลียดที่มันทำกับฉันและแม่ เกลียดที่มันได้สถานะว่าพ่อไป

แต่สำหรับฉัน มันเป็นแค่คนที่ทิ้งเสปิร์มไปทั่ว มั่วไม่เลือก

“…” ฉันนั่งกอดอกแล้วจ้องหน้ามันเขม็ง เป็นการบอกกลายๆว่าให้มันสารธยายสิ่งที่มันต้องการออกมา ฉันอยากออกไปจากขุมนรกนี่สักที มันทั้งอึดอัดและอยากจะอาเจียนออกมา

ไม่มีอะไรหรอก พ่อแค่คิดถึง

เลิกแทนตัวเองว่าพ่อเถอะ ได้ยินแล้วอยากจะอ้วกว่ะ

ยังไงแกก็หนีความจริงไม่ได้ ว่าฉันคือคนที่ทำให้แกเกิดมาฉันนั่งกำมือแน่น ขอบตาร้อนระอุ “…คือคนที่ทำให้แม่เธอรักจนโงหัวไม่ขึ้น

“…!” มันพูดถึงแม่ แม่คือสิ่งที่เซ้นซิทีฟที่สุดของฉัน มันรู้ดี เจียเองก็ด้วย ไอ้สัตว์นรกตรงหน้ายิ้มกริ่ม มันกำลังด่าแม่เราว่าโง่ทางอ้อม แค่รู้ว่าได้เป็นลูกของแก ฉันก็ไม่อยากอยู่บนโลกนี้แล้ว!”

“平心静气  必须活得更久 (ใจเย็นๆสิ แกยังต้องอยู่อีกนาน)ฉันหายใจรุนแรง น้ำตาระรื่นเบ้าตา ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันบอกตัวเองแบบนั้น

ความโกรธเกลียดที่ฉันมีต่อมันถูกสะท้อนออกจากแววตาของฉันทั้งหมด ไม่ว่าวันไหนเวลาใด จะผ่านไปไหนก็ตาม ความเกลียดชัง โกรธแค้น ไม่เคยลดลง 10 ปีมาแล้วที่ฉันต้องออกจากนรกนี่ไปอยู่ที่อื่น 10 ปีที่ฉันต้องทนเห็นแม่ตัวเอง

เป็นบ้า

เป็นบ้าเพราะไอ้สัตว์นรกตรงหน้า แต่มันกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไร ราวกับเห็นเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องตลก มันใช้ชีวิตเสวยสุขกับครอบครัวของมัน ครอบครัวที่ตราหน้าฉันว่าเป็นลูกเมียน้อย

ใช่แม่ฉันเป็นเมียน้อย แล้วฉันก็เกิดมานี่ไง

ทำไมต้องทำให้ฉันเกิดมา

ทำไมไม่ฆ่าฉันให้ตายๆซะ

ทำไมต้องให้ฉันโตมารับรู้เรื่องเหี้ยๆพวกนี้ด้วย

หลังจากที่ฉันออกมาจากบ้านหลังนี้ เมียของมันก็ตายด้วยโรคร้าย ฉันสะใจมาก ที่มันจะได้รับรู้ความเจ็บปวดแบบเดียวกับฉัน

น้ำตาไม่รู้กี่หยดไหลอาบแก้มต่อหน้าต่อตาเจ้ากรรมนายเวร มันบอกฉันด้วยสายตาอ่านยากตลอดที่ฉันร้องไห้ ฉันไม่อยากยอมรับว่านี่คือน้ำตา

แกเรียกฉันมาแค่จะมาพูดเรื่องนี้ใช่ไหม ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวฉันเช็ดน้ำลวกๆ ก่อนจะลุกออกจากตรงนี้ไปโดยไม่หันหลังกลับไปมองอีก

“…ย้ายออกจากบ้านหลังที่แกอยู่ซะ ฉันจะขายทิ้งคำพูดต่อมาของฉันทำฉันชะงักกึก มันคงไม่ได้หมายความว่าจะขายบ้านของแม่ทิ้งใช่ไหม

บ้านอะไรของแกฉันหันหลังไปเผชิญหน้ากับมัน สีหน้ามันดูจริงจังขึ้นประมาณหนึ่ง

บ้านที่แกใช้ซุกหัวนอนไง

เปรี๊ยะ!

ฉันได้เหมือนได้ยินเสียงบางอย่างดังในหัว เหมือนเสียงเส้นอะไรสักอย่างขาด พร้อมกับความรู้สึกที่จมดิ่งลงเหวลึก เหมือนโลกทั้งโลกกำลังแตกสลาย บ้านหลังนั้นคือสิ่งเดียวที่ฉันเหลืออยู่ คือสมบัติชิ้นเดียวที่ไม่ว่ายังไงมันคือที่หนึ่ง

แต่วันนี้มันกลับต้องโดนสัตว์นรกขุมที่เท่าไหร่ก็ไม่สามารถรู้ได้กำลังเอาไปเปลี่ยนเป็นเงิน

ฉันไม่ได้หูฝาดใช่ไหม

ยังรวยไม่พออีกหรือไง!!! อยากให้ฉันตายมากใช่ไหม!!” สติฉันแตกแบบยากที่จะกู้ ฉันรู้อนาคตของตัวเองว่าอีกไม่กี่นาทีฉันต้องอาละวาดแน่ ความอยากจากที่ลดลงเหลือไม่ถึง 30% ที่เพิ่มขึ้นมาจนทะลุปรอท นอกจากฉันบ้านหลังนั้นแล้วฉันเหลืออะไรให้รู้สึกอยากมีชีวิตอยู่ต่อบ้าง

อ๋อมีสิ

แม่ที่เป็นบ้าของฉันไง

เป็นบ้าเพราะมัน

ตาฉันหลุกหลิกพร้อมกับสติที่แตกกระเจิง วินาทีนี้ฉันคิดอยากจะตายมากที่สุด รับรู้ได้ว่าทั้งร่างสั่นไปทั้งตัว ใจสั่น มือสั่น ขาสั่น ฟันขบกันจนสั่น

โกรธโกรธมาก

ใจเย็นๆหลิว ลูกรักสัตว์นรกทำท่าจะเข้ามาหาฉัน ฉันมีปฏิกิริยาโต้กลับโดยทันที

เพล้ง!!

กรี๊ดดดดด! ไม่ต้องมายุ่งกับกู!!” ฉัน

ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้

รู้ตัวอีกทีก็วิ่งออกมาจากบ้านหลังนั้น วิ่งทั้งๆที่ยังไม่ได้ใส่รองเท้า เนื้อตัวโทรมไปด้วยเหงื่อไคล มองไปทางไหนก็เจอแต่แสงแดดที่สาดฉายแสงกระทบกับผิวเนื้อ ฉันร้อนไปหมดเลย

ฉันจะได้ตายสมใจหรือเปล่านะ?

 

อืม

ฉันอยู่ที่ไหน?

ท่ามกลางความมืด ฉันไม่เห็นอะไรเลย เห็นเพียงเงาตะคุ่มๆที่อยู่เหนือร่าง กลิ่นคล้ายกับใครบางคนที่ฉันนึกไม่ออก

ทำไมมันคุ้นแบบนี้?

ทำไมฉันถึงนึกไม่ออก?

คะใครวินาทีแรกที่ได้ยินเสียงของตัวเองทำให้ตกใจไม่น้อย เพราะมันแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน

“…” ไม่มีคำตอบสำหรับฉัน มีเพียงความเคลื่อนไหวของคนเหนือร่างเท่านั้นที่เป็นตัวบ่งบอกว่าเขาคือสิ่งมีชีวิต หรือไม่ก็คงเป็นผี

ฝ่ามืออุ่นเคลื่อนมาสัมผัสหัวของฉันแล้วลูบอย่างอ่อนโยน มันทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจและปลอดภัย เหมือนได้อยู่ภายใต้เกาะกำบังหนา ที่ไม่ว่าอะไรก็ไม่สามารถเล็ดลอดมาทำร้ายฉันได้

ลมหายใจแผ่วเบาเป่าลดหน้าผากของฉัน ใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนสัมผัสถึงความนุ่มยุ่นและเย็นชื้นตรงหน้าผาก ริมฝีปากของใครสักคนประทับลงมาบนหน้าผากของฉัน

หัวใจฉันเต้นแรง มันเป็นสัมผัสที่คุ้นเคย เป็นสัมผัสที่คล้ายกับใครสักคน คนที่ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย

แม่

“…ฮึกน้ำตาฉันไหลอาบสองแก้มเมื่อภาพของแม่และฉันในอดีตฉายเข้ามาในหัว ภาพที่เราอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขในบ้านของเรา ไม่มีไอ้สัตว์นรกหรือสัมภเวสีตนไหนมาระรานเรา ฉันคิดถึงกลิ่นอายเหล่านั้น

แม่หลิวคิดถึงแม่ ฮึกนานเท่าไหร่แล้วที่ฉันไม่ได้เจอกับแม่ นานเท่าไหร่แล้วนะ

“…” จูบอ่อนโยนซึมซับน้ำตาฉันหมดสิ้น ก่อนที่คนเหนือร่างจะเปลี่ยนมานอนข้างกายฉันแล้วออกแรงรั้งเอวฉันเข้าไปหา เขากอดฉันอย่างลึกซึ้ง หน้าฉันซบลงแผงอกแบน ซึ่งน่าจะเดาได้ว่าเขาเป็นผู้ชาย ยิ่งใกล้มากเท่าไหร่ กลิ่นตัวของเขาก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกคุ้นเคย แต่นึกไม่ออก

สองแขนใหญ่โอบรั้งร่างของฉันจนแนบชิด ฉันร้องไห้ตัวสั่นในอ้อมกอดของบุคคลปริศนา ความจริงฉันควรจะผลักออกหรือร้องโวยวาย แต่ฉันกลับไม่ทำ

ฉันไม่รู้ว่าคนคนนี้เป็นใคร แต่ ณ ตอนนี้เขาคือคนที่ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจ สัญชาตญาณบอกฉันว่า ไม่เป็นไร เขาไม่อันตรายหรอก

ฉันหลับตาลง แล้วซบหน้าสูดกลิ่นที่คุ้นเคยนี่ ก่อนที่จะเข้าสู่นิทรา แล้วหวังว่าตื่นมา เรื่องวันนี้เป็นเพียงแค่ความฝัน

 

เช้าวันต่อมา

ฉันพบว่าตัวเองปวดหัวทันทีที่ตื่นนอนมา คราบน้ำตาที่แห้งกรังเปรอะเลอะใบหน้า

เมื่อคืนฉันฝันประหลาด

แต่ที่ประหลาดกว่านั้นคือทำไมฉันถึงกลับมาอยู่บ้านของตัวเองได้?

ไม่มีใครอยู่ภายในบ้าน ฉันจำได้ว่าหลังจากวิ่งออกมาจากบ้านของไอ้สัตว์นรก อยู่ภาพก็ตัดไปแล้วเข้าสู่ฝันประหลาดที่ทำให้ฉันไม่อยากตื่น

ฉันคงเป็นบ้าไปแล้ว

คิดในแง่ดี ไอ้สัตว์นรกคงเห็นใจ จึงให้พาคนมาส่งบ้าน อีกไม่นานมันต้องไล่ฉันออกจากทีนี่ไม่หรอก ฉันไม่ยอม

 

ฉันอาบน้ำแต่งตัว ฉันมีเป้าหมายที่จะทำในวันนี้

ฉันขึ้นรถคู่ใจของตนเอง พลางเหลือบมองรูปที่มีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ในนั้น ฉันยิ้มให้รูปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งคิดถึงและเสียใจ

แม่คะหลิวจะไปหาแม่นะ รอหลิวนะคะแม่

ฉันเลี้ยวรถเข้ามาในเขตของโรงบาลจิตเวชแห่งหนึ่ง เดินไปไม่กี่ก้าวก็เห็นผู้หญิงในชุดสีฟ้า ที่เป็นยูนิฟอร์มของที่นี่กำลังนั่งอยู่ตรงม้านั่ง ในมือถือตุ๊กตาเด็กผู้หญิงในท่าที่กำลังอุ้มลูก

สองตามองภาพนั้นค้างไว้กับที่ จ้องมองผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่เป็นผู้ให้กำเนิดฉันมา

น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลลงอาบแก้ม น้ำตาที่บดบังทัศนียภาพ ทำให้ฉันเห็นแม่ไม่ชัด ทุกอย่างพร่ามัว ที่นี่เงียบสงบมาก เพียงฉันสะอื้น ก็ทำให้แม่หันมาหาฉันที่ยืนอยู่ตรงนี้

แม่

หนู ร้องไห้ทำไมเหรอจ๊ะ มาหาน้ามานี่ลูกขนาดตัวฉันที่เป็นลูกสาวแท้ๆ แม่ยังจำไม่ได้ หัวใจของฉันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน ฉันเดินเข้าไปนั่งข้างๆแม่ เห็นตุ๊กตาที่สภาพไม่เก่าลงเลย จากที่มาครั้งก่อน

ตุ๊กตาตัวนี้ฉันซื้อให้แม่เอง

ดูซิ หน้าตาก็ออกน่ารักน่าชัง ร้องไห้เดี๋ยวไม่สวยเอานะลูกแม่เลื่อนมือมาเช็ดน้ำตาฉันอย่างแผ่วเบา พร้อมกับส่งยิ้มบางๆแต่อบอุ่นมาให้ ฉันยิ้มตอบ

นี่ลูกของคุณน้าเหรอคะฉันพยายามหาเรื่องคุยกับท่าน โดยหันเหความสนใจไปที่ตุ๊กตาตัวที่อยู่ในอ้อมแขนของแม่ อ้อมแขนที่ฉันเคยซุก

ใช่จ้ะ เธอชื่อหลิว เป็นเด็กผู้หญิง หน้าตาน่ารักเหมือนกับหนูเลย เนอะลูกเนอะ คิกๆๆๆฉันมองแม่ทั้งน้ำตา แม่ดูซูบผอมลงไปเยอะ ตั้งแต่วันนั้น

ฮึกฮือ แม่หลิวเจ็บ โอ๊ย!”

เจ็บเหรอ! แกมันไม่น่าเกิดมาเลย อีมารหัวขน! ไปเลยนะ! มึงออกไป!!”

แม่เป็นผู้หญิงที่ใจดี ท่านรักฉันและฉันก็รักท่านมาก เราอยู่ด้วยกันสองคนแม่ลูกอย่างมีความสุขจนกระทั่ง คนที่มีสถานะว่าพ่ออย่างไอ้สัตว์นรกกลับเข้ามาเข้าในชีวิตของเราสองคน

ฉันจะรับผิดชอบเธอกับลูก

เหอะ! ตอแหล!

คุณปัทมาคะ ได้เวลาทานอาหารเที่ยงแล้วค่ะเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง ฉันกับแม่หันไปมองต้นเสียง พบว่าเป็นพยาบาลของที่นี่ เธอมากัน 2 คน

ไปลูก ถึงเวลาทานอาหารแล้วน้า ลูกของแม่จะได้โตไวๆแม่หันไปพูดกับตุ๊กตาแล้วลุกออกไปจากตรงนี้ ท่านเดินตามพยาบาลอีกคนไป ฉันนั่งอยู่ที่เดิม มองบ่อน้ำที่มีบัวอยู่เต็มสระ

ทำไมคราวนี้มาช้าจังเลยล่ะหืมพยาบาลอีกคนเดินเข้ามานั่งข้างๆฉัน ฉันรู้จักเธอมาหลายปีแล้วล่ะ

หนูไม่น่าเกิดมาเลย ใครๆก็ไม่ต้องการหนูปกติฉันไม่ใช่คนที่จะมาพูดเรื่องอะไรแบบนี้กับใคร แต่ผิดแปลกจากนางพยาบาลท่านนี้ เธอเหมือนเป็นที่ระบายทุกข์แก่ฉัน เธอคอยรับฟังและฉันสบายใจมาก

ไม่มีใครต้องการหนูก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย หนูมีชีวิตเป็นของหนูเอง หนูเลือกได้นะลูกว่าจะใช่ชีวิตยังไง อนาคตยังอีกนาน อาจจะมีคนที่ยังต้องการหนูก็ได้ใครจะไปรู้ หากวันนี้หนูเสียใจ หนูก็ร้องไห้ออกมา วันพรุ่งนี้ก็เริ่มต้นใหม่ ไม่มีอะไรสายเกินไปสำหรับคนที่ไม่ท้อถอยนะจ๊ะ

รู้ตัวอีกทีก็ถูก ป้าขวัญดึงเข้าไปกอดแล้ว ฉันปล่อยโฮออกมา ทุกความรู้สึกที่ถูกกักเก็บเอาไว้ไม่ให้ระเบิดออกมาต่อหน้าคนอื่น ถูกปลดปล่อยออกมาเป็นน้ำตา เลอะเทอะเปรอะเปื้อนเสื้อของป้าขวัญ

วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะอ่อนแอ

ถึงแม้ฉันจะอยากตายแต่คิดดูอีกที อยู่อีกสักหน่อย รอดูความพังพินาศของไอ้สัตว์นรกคงจะดีกว่าตายไปอย่างไร้ค่า

 

ให้เวลา 3 เดือน ย้ายของออกจากบ้านหลังนั้นออกให้หมด

ฉันสติแตกเมื่อได้เห็นข้อความที่ไอ้สัตว์นรกส่งมา หลังจากวันนั้นที่ไปเยี่ยมแม่ก็ผ่านมา 2 วันแล้วและเป็น 2 วันที่ฉันไม่ได้เจอดินเลย ดินหายหัวไป เขาหยุดเรียน เพื่อนๆต่างสงสัยว่าเขาหายหัวไปไหน

เขาไม่แม้แต่ส่งข้อความมาบอก ฉันจึงไม่จำเป็นต้องสนใจ

โจ วันเสาร์นี้ว่างไหม เราว่าจะชวนไปซื้อหนังสือน่ะตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในห้องสมุดกับโจสองคน ช่างเป็นอะไรเงียบสงบเมื่อไม่มีตัวป่วน ไม่มีมาร

อืมเอาสิน่ารักจัง ฉันชอบเขานะ อย่างที่ฉันบอกว่าโจมีบางอย่างที่ดึงดูดฉัน เขาเปิดใจให้ฉันเป็นเพื่อนก็ถือว่าเป็นปาฏิหาริย์มาก เพราะนอกจากคนอื่นแล้ว ฉันคือเพื่อนผูหญิงคนเดียวของฉัน มันจะเป็นอะไรไหมถ้าฉันจะสำคัญตัวเอง

ฉันยิ้มเพราะมีความสุข เรื่องแย่ๆไม่ขอนึกถึง ตอนนี้ฉันแยกกับโจแล้ว เวลานี้ต่างคนต่างแยกย้ายกลับบ้าน

ความคิดหนึ่งวูบเข้ามาในหัว

ฉันยังไม่ได้คืนเล่มตัวอย่างรายงานของเขาเลย แล้วมันต้องส่งพรุ่งนี้ซะด้วย โจอาจจะอยากเอากลับไปแก้อะไรหรือเปล่า

ดังนั้นฉันจึงรีบวิ่งตามทางที่โจเดินจากไป ก่อนที่จะชะงัก เมื่อเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังทำท่าสะกิดไหล่ของโจ

พลั่ก!

แต่โดนโจใช้ท่อนแขนสะบัดใส่จนล้มลงไปอย่างแรงเลยล่ะ ดูท่าจะเจ็บน่าดู สมน้ำหน้า! จะไปอ่อยเขาแต่ไม่ดูสารรูปตัวเอง!

ฉันบิดยิ้มสะใจ ฉันไม่ได้สนใจนางที่ล้มลงไป แต่เลือกสนใจที่โจแทน ฉันกำลังจะเดินตามโจไปแต่

หมับ!

มีฝ่ามือปริศหนาคว้าแขนฉัน ออกแรงบีบเล็กน้อย แต่ก็สร้างความเจ็บปวด

ดิน

หายหัวไป 2 วัน จะกลับมาทำไม

อะไรปล่อยฉันพูดเสียงแขน พยายามบิดแขนออกจากอุ้งมือของเขา แต่ก็ไม่เป็นผล พอหันกลับไปมองโจ ก็ไม่เจอแม้แต่ฝุ่น

หงุดหงิด

“…” ผู้มาใหม่กำรอบแขนฉันแน่น เขาส่งสายตาอ่านยากมาทางฉัน ใบหน้าที่ตึงเครียดของเชาบวกกับเหงื่อที่เกาะตามไรผม ไม่ได้ทำให้ความหล่อลดลง

มันใช้เวลามาชมไหม?

เป็นบ้าอะไรของนาย จะปล่อยได้ยังฉันสะบัดเสียงใจ ให้เขารู้ว่าฉันไม่พอใจอย่างมาก แต่ดินก็คือดิน ความหน้ามึนและหน้าด้านของเขาทำให้ฉันอารมณ์เสีย ก่อนที่ฉันจะโมโหไปมากกว่านี้ ดินจึงลากฉันออกมาจากตรงนั้น แรงมหาศาลของผู้ชายคนหนึ่ง ฉันจะไปต้านอะไรได้

ใช้เวลาไม่เท่าไหร่ดินก็ลากฉันเข้ามาในรถคันหรูของเขา พอจะหนีออกก็ไม่ทัน เพราะเขาล็อกประตูทันที ทำให้ต้องติดแหง็กอยู่ตรงนี้ โดยที่ดินไม่พูดอะไรออกมา นอกจากนั่งเงียบๆ แล้วแผ่รังสีแปลกๆออกมาให้ฉันอึดอัดเล่นๆ

มันเป็นบ้าอะไรของมัน?

รีบพูด รีบปล่อยสักที รำคาญวันนี้ฉันใส่กระโปรงทรงเอสั้นที่อีกนิดเดียวก็คงได้เห็นอะไรต่อมิอะไร พอขึ้นมาอยู่บนรถของเขาแล้ว ฉันรู้สึกเย็นวูบวาบที่ขาไปหมด เพราะด้วยอุณหภูมิแอร์ที่เจ้าของรถเปิด มันแรงจนฉันแอบคิดไม่ได้ว่ามันแกล้งกัน

ฉันนั่งไขว่ห้าง ลูบแขนที่ตอนนี้ไรขนเริ่มพากันรุกเพราะความหนาว

ย้ายมาอยู่กับฉันดินพูดออกมา แต่นั่นไม่แปลกเท่ากับที่เขารู้ว่าฉันกำลังโดนบีบให้ออกไปอยู่ที่อื่น ฉันหันขวับไปมองเขาทันที

ดินมองตรงไปข้างหน้า

ทำไมต้องย้ายไปอยู่กับนาย อยากให้คนอื่นรู้เรื่องของเรามากหรอ ฉันไม่เกลียดการใช้คำว่า ของเราในประโยคนี้มาก ไม่เชิงเกลียดสิ มันกระดากปากที่จะพูดมากกว่า

ฉันไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่องที่ถูกบีบให้ออกจากบ้านของตัวเอง แม้แต่ดินที่รู้อะไรเกี่ยวกับฉันมากก็ตาม ดังนั้น การทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด

ฉันรู้นะว่าเขาต้องรู้อะไรบางอย่าง ดินไม่โง่หรอก แต่เขารู้ได้ไงนี่คือประเด็น

ยากตรงไหน

ยากอะไรของนายนับวันยิ่งพูดไม่รู้เรื่องนะ นี่กะจะพูดแล้วเข้าใจคนเดียวหรือไง

หมับ!

อ๊ะ! ดิน! ทำอะไรของนาย ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย!!” ฉันตกใจมากกับการกระทำของเขา ดินช้อนร่างฉันขึ้นมานั่งบนตักของเขา ในสภาพที่ขาของฉันยืดไปทางฝั่งที่นั่งข้างคนขับ หันหลังให้กับประตูฝั่งคนขับ ในมุมนี้มันอึดอัดมาก อีดอัดจนหัวใจเต้นแรงไปหมด

ทั้งๆที่น่าจะควรชินกับการใกล้ชิดกับดิน แต่ฉันกลับไม่เคยชินได้สักที

ทำไมกัน

จมูกของเราห่างกันไม่ถึงมิล ฉันจ้องมองลึกเข้าไปในตาของเขา ที่สะท้อนภาพของฉัน เราไม่กระพริบตาสักครั้งเดียวตลอดระยะเวลาที่จ้องตากัน ก็ไม่รู้ทำไมจากที่เมื่อกี้ความหนาวคือสิ่งเดียวที่ฉันรู้สึก แต่ตอนนี้ความร้อนกับมาแทนที่ นี่มันคือความรู้สึกอะไร ฉันไม่ชอบเลย

หัวใจมันเต้นแรงเกินไป

ฉันเป็นฝ่ายหลบตา อยากออกไปจากตรงนี้ กำลังจะขยับตัวเพื่อกลับไปตั้งหลักที่เก่า แต่ก็ถูกดินคว้าใบหน้าไว้ เขาประทับริมฝีปากลงมาโดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว

จูบที่แสนเร่าร้อนแต่ก็มีความนุ่มนวลแฝงออกมา จูบที่เป็นแค่จูบธรรมดาเหมือนครั้งที่ผ่านๆมา ทำไมความรู้สึกแตกต่างจากครั้งก่อน

ฉันคงเป็นบ้าไปแล้วจริงๆนั่นแหละ

มือใหญ่ของดินล็อกใบหน้าของฉันไม่ให้ขยับไปไหน นิ้วมือก็ทำงานได้ดี เขาไล้นิ้วเรียวของเขาไปตามกรอบหน้าของฉันอย่างเบามือ ปากก็ตะบมจูบลงมา เสียงดูดดุนของริมฝีปากดังระงมไปทั่ว ดินดูดเม้นริมฝีปากบนของฉัน ฉันขบเม้มริมฝีปากของเขา

จูบธรรมดาที่กำลังทำให้สติของฉันเตลิด ไม่รู้ตัวเลยว่าไปใช้แขนคล้องคอเขาตอนไหน แล้วไหนจะฝ่ามือร้อนที่กำลังลูบไล้ต้นขา เนื่องจากกระโปรงที่ฉันใส่มันสั้นมาก จึงทำให้อะไรๆโผล่ออกมา อย่างไม่อายฟ้าอายดิน นั่นจึงเป็นสาเหตุว่าทำไมดินถึงสามารถใช้มือลูยมาถึงกางเกงซับในได้

หมับ!

ฉันสกัดมือเขาทันที ก่อนที่อะไรๆมันจะเกินเลยไปมากกว่านี้

นี่มันบนรถรถที่จอดในเขตมหาลัย

 ถึงแม้ว่ารถของดินจะติดฟิล์มดำทั้งคัน แต่คำว่ายางอาย ฉันยังคงมีอยู่

ย้ายมาอยู่กับฉันดินพูดประโยคเดิม ไม่ขยายความเพิ่ม

“…ทำไม คนอื่นจะรู้ ฉันไม่อยากให้เป็นงั้นฉันพูดดีๆกับเขา ตาหลุบมองริมฝีปากที่เริ่มบวมของเขาไปด้วย

ไม่มีใครรู้

เอาที่ไหนมาแน่ใจ

“…” ดินไม่ตอบ แต่มือของเขากำลังบีบเค้นหน้าอกของฉันอยู่

เพี๊ยะ!

อย่าลามปาม ตอบมาตบไปหนึ่งฉาด

 “คนที่จะรู้มีแค่ฉันและเธอดินพูดออกมาอย่างหนักแน่น มันไม่ใช่ประโยคเชิญชวนหรือชวนเชื่อ แต่มันกลับทำให้คนฟังอย่างฉันอยากที่จะเชื่อขึ้นมาหน่อยๆ ต่อหน้าคือเพื่อนสนิท หลับหลังคือเพื่อนนอน…”

นั่นแหละ คือนิยายของความสัมพันธ์ของเรา

คนอื่นเข้าใจว่าเราคือเพื่อนที่สนิทกันมาก แต่ใครจะรู้ว่าลึกกว่านั้นเราเป็นมากกว่าเพื่อน แต่ไม่ใช่คนรัก

ไม่มีสิทธิ์หวง ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย ไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง

และกฎเหล็ก ห้ามให้ใครรู้

เพราะไม่อย่างนั้นความสัมพันธ์บ้าๆนี่จะจบทันที

มันเริ่มตั้งแต่ตอนไหนกันนะ

[TO BE CONTINUED...]


เดี๋ยวตอนหน้า เราจะไปย้อนอดีตกันนะจ๊าาา

ไปเริ่มที่ยุค เกลียด ยุคแรกเลยย

เป็นยุคที่นางสองคนเริ่มรู้จักกันและมีเหตุการณ์ที่ทำให้ไม่ชอบขี้หน้ากันนั้นเองนะออเจ้า

ฝากตามด้วยจ้า

เรื่องนี้ถ้าให้ทำเป็นเล่ม คงหนาน่าดู ปาหัวคนไม่คอมเม้นท์น่าจะแตก

กรั่กๆๆๆ ล่อเล่นน้าาา


ออเจ้าเหตุใดจึงเมินเฉยกัน

แสดงความคิดของเจ้าให้ข้าอ่านได้หรือไม่

มิยากเกินไปดอก


ทำไมพ่อลูกคู่นี้มันเกรี้ยวกราดกว่าชาวบ้านเขา

กร๊ากกกกกก



หากใครสงสัยว่าทำไมเนื้อเรื่องดูดำเนินเร็ว สังเกตได้จากหลิวที่เผยความรู้สึกที่มีต่อดิน เราอยากจะบอกว่าไทม์ไลน์ของเรื่องนี้จะเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาค่ะ เราแพลนไทม์ไลน์เรื่องนี้ไว้แบบนี้

เกลียด - เฉยๆ - เริ่มรู้สึก - รัก

ซึ่งตอนนี้อยู่ในช่วงไทม์ไลน์ เริ่มรู้สึกค่ะ

ถามว่าทำไมเราถึงเริ่มเรื่องมาแบบนี้ คำตอบคือ ความลับค่ะ

เราไม่บอกหรอก แบร่ :P เดี๋ยวลงไปเรื่อยๆก็รู้เองแหละน้ออ


ช่วงนี้มาช้าหน่อยนะคะ เนื่องจากเราจะสอบแล้ว

ไม่มีเวลาว่างเลย แต่ก็พยายามปั่นมาให้ทุกคนได้อ่าน วันนี้เลยมาน้อยอย่างที่เห็น

อนึ่ง รู้แบบนี้แล้วจะเมินกันได้ลงหรือ

อสอง คอมเมนท์ให้กำลังใจ คนละนิดคนละหน่อย จำให้กำลังไรท์ในการสอบก็ไม่ว่ากันจ้า

อสาม เปย์นิยายเรา = คนสวย

ไปละบาย



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 187 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #788 immx (@immx) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 19:13
    พ่อไม่รักหลิวจริงๆหรอฮรือออสงสาร
    #788
    0
  2. วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 09:28
    อยากอ่านNCค่ะ
    #402
    1
    • #402-1 Myriimmy (@oohsemail) (จากตอนที่ 3)
      10 พฤษภาคม 2561 / 18:17
      ตามหาได้ที่เพจ Myriimmy ค่ะ
      #402-1
  3. #279 navaaa (@navaaa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 07:20
    สนุกค่ะ
    #279
    0
  4. #21 Mu-noi (@MayNatthaphon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 01:57
    สงสารอ่าาา ฮือออ
    #21
    0
  5. #20 NerunStts (@NerunStts) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 23:17
    สงสารรรรรร😭
    #20
    0
  6. #19 Mu-noi (@MayNatthaphon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:15
    สงสารนางเอกกก
    #19
    0
  7. #18 NerunStts (@NerunStts) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:37
    สนุกมากค่าาา
    #18
    0
  8. #17 Cfc (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:53
    รอเทอยุ้น่ะจ้ะ
    #17
    0
  9. #16 Mu-noi (@MayNatthaphon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:50
    ความรู้สึกเปลี่ยน อะไรก็เปลี่ยน. .
    #16
    0
  10. #15 NerunStts (@NerunStts) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:13
    รอนะคะ
    #15
    0
  11. #14 Na_999th (@onenazaaaaa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:23
    สนุกดีค่ะ
    #14
    0
  12. #13 3812257 (@3812257) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:57
    รอน้าาาาา ^^
    #13
    0
  13. #12 NerunStts (@NerunStts) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:03
    รอค่ะ ชอบมาก
    #12
    0
  14. #11 Mu-noi (@MayNatthaphon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:48
    สู้ๆค้าา เป็นนิยายที่น่าติดตามดีค้าาา
    #11
    0
  15. #10 Mu-noi (@MayNatthaphon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:47
    เจิมจ้าาาา
    #10
    0