[END] RUIN พังรัก

ตอนที่ 9 : ll ทายไหม ll พังรักครั้งที่ 8 : [130%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,470
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    30 ธ.ค. 59




*วอร์ด หมายถึง ตึกผู้ป่วย


รัก...ทดลอง

-พู่ไหม/เพทาย-

 

EPISODE08



...ตึก

ได้ยินมั้ย? ได้ยินรึเปล่า? ไม่น่าเป็นไปได้เหรอก...ที่จู่ๆใจมันก็เต้น

ฉันลอบกลืนน้ำลายหลีกเลี่ยงสายตาที่มองมา จากที่คิดจะแกล้งกระทืบเท้ากลับกลายเป็นว่าถอยหลังลงมาอีกสามก้าว

“ประสาทกลับรึไง” ฉันถามอย่างไม่สบอารมณ์ แต่นอกจากเขาจะไม่ตอบอะไรแล้วยังมีหน้ามาลอบยิ้มประหลาดๆ

“....”

“ยืนอยู่ทำไม กลับไปสิ” ฉันไล่พลางเสยผมที่ปล่อยยาวปรกหน้า

“อยากเข้าไป” เพทายมองเข้าไปข้างใน ไม่แน่ใจว่าเขาพูดจริงหรือพูดเล่นกันแน่

“ไม่” แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องดักทางก่อน ฉันไม่อยากให้เขาเข้า แค่ได้เบอร์ฉันไปก็ดูจะวุ่นวายมากกว่าเก่าแล้ว

“จะเข้า”

“นี่...”

“ม๊า~! แง~” ระหว่างที่กำลังจะพูดเสียงร้องไห้แหลมเล็กของฟ้าครามก็ดังระงม ฉันรีบหันกลับไปและเห็นร่างเล็กของยัยเด็กน้อยล้มอยู่หน้าประตู

ฟ้าครามยังเดินไม่คล่อง...

ฉันรีบวิ่งกลับเข้าบ้าน ในตอนที่กำลังจะถึงตัวเธอ ธีมก็เข้ามาอุ้มซะก่อน มันเช็ดน้ำตาให้ฟ้าครามพลางโยกไปมา

“ส่งฟ้ามา” ฉันยื่นมือออกไปรับซึ่งธีมก็ทำตามแต่โดยดี จะให้ขัดขืนได้ยังไงในเมื่อฟ้าครามสะอื้นไม่หยุด และมีแนวโน้มว่าจะร้องหนักกว่าเดิมหากฉันไม่รีบปลอบเธอ

“...ฮึก”

“ไม่เจ็บนะฟ้า ล้มนิดเดียว” ฉันลูบหลังขณะที่เธอมุดซอกคอ

“อึก” เด็กก็คือเด็ก...

“ลูกใคร?” ฉันหยุดมือที่กำลังลูบหลังฟ้าครามเมื่อเสียงทุ้มของเพทายดังอยู่ข้างหลัง

ยังไม่กลับ?

“เข้ามาได้ด้วยหรอ?” ฉันไม่ได้พูดนะ ธีมต่างหาก

“มีเท้า เดินได้” ฟ้าครามสงบแล้วฉันจึงหันไปหาเทพาย แต่เพราะเขายืนอยู่ใกล้จึงทำให้ส่วนหนึ่งของฟ้าครามแตะโดนตัวเขา

ฟ้าครามงัดหน้าออกจากคอฉันเลยทีนี่...

เกิดความเงียบเมื่อทั้งสองมองหน้ากัน มันมีความงงและสงสัยอยู่ในดวงตาทั้งสอง เพทายมองนิ่งๆในขณะที่ฟ้าครามสูดน้ำมูกฟืดฟาด ทว่าเรื่องมันน่าขบขันเมื่อเกิดสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด

แปะ...

จู่ๆฟ้าครามก็ยื่นมือจับแก้มเพทาย ตอนแรกก็แค่วางเฉยๆหรอก ทว่าผ่านไปสักพักนิ้วป้อมๆนั่นก็หยิกเข้าเนื้อแล้วขยำเล่น

“คิก” เธอหัวเราะคิกคัก ฉันกระพริบตามองการกระทำนั่น เพทายหน้านิ่งมากไง

“เอาแล้ว” ธีมพึมพำเบาๆอยู่ข้างหลัง

“พอแล้วฟ้า” ฉันดึงมือเธอออกก่อนมันจะโดนตัดขาดโดยนัยน์ตาแหลมคม ฟ้าครามทำหน้าเสียดายนิดๆแต่ก็ยอมปล่อย

“หม่ำๆ” เธอจุ๊บปากฉันทีหนึ่งแล้วพูดความต้องการของตัวเอง นี่ก็เย็นมากแล้ว ยังไม่มีใครได้ทานข้าวเลย

“มานี่มา เดี๋ยวพาไปกินข้าว” ธีมอุ้มฟ้าครามไปจากฉัน พอพวกเขาหายเข้าไปในบ้านตรงนี้จึงเหลือเพียงเราสองคน

“กลับไปได้แล้ว” ฉันไล่

“ลูกใคร?” เขาเมินคำพูดฉัน ตวัดสายตากลับมาหลังจากมองตามฟ้าครามครู่หนึ่ง

“ไม่จำเป็นต้องรู้”

“แล้วมันมาอยู่นี่ได้ไง” เพทายคว้าแขนฉันไว้เมื่อกำลังจะหันกลับเข้าบ้าน หน้าเขานิ่งเรียบแต่แววตาตรงกันข้าม “นัดมา?”

คงหมายถึงธีม

“ไม่ได้นัด” ก็คนอยู่บ้านเดียวกันจะนัดให้เสียเวลาทำไม บ้าชัดๆ

“ไม่ได้นัดแล้วมันโผล่หัวมาได้ไง?” คำถามดูเอาเรื่องแบบสุดๆ บอกดีมั้ยว่าอยู่บ้านเดียวกัน

“ก็อยู่ด้วยกัน” บอกไปแล้ว...

“อ่อ หรอ” ฟังดูเหมือนจะไม่เชื่อ แต่รู้มั้ย แววตาเขาตอนนี้มันแวววาวสุดๆไปเลย

แวววาวแบบน่ากลัวน่ะนะ

ฉันยืนอยู่ตรงนั้นแค่แป๊บเดียวก่อนจะเดินเข้าบ้านพร้อมปิดประตูใส่หน้าเขา เพทายน่ะ ชักจะรู้เรื่องฉันเยอะไปแล้ว ทั้งเรื่องที่อยู่กับธีมและเรื่องฟ้าคราม แม้มันจะเป็นเรื่องเล็กน้อยฉันก็ไม่อยากให้เขารู้

 

@โรงยิม มหาลัย B

เรามาถึงมหาลัยตั้งแต่เช้า อย่างที่บอกวันนี้ฉันมีแข่งยูโดซึ่งสถานที่จัดก็เป็นมหาลัยที่เพทายเรียนนั่นแหละ

“ไหวแน่หรอ?” ธีมทาบหน้าผากฉัน เขาทำมันแทบทุกๆครึ่งชั่วโมง

เมื่อเช้าเกิดเรื่องไม่น่าพิสมัย ฉันมีอาการเวียนหัว อยากอ้วกแปลกๆ เป็นแบบนั้นตั้งแต่เช้ายันตอนนี้

“อือ” โกหกชัดๆ อยากหลับจะตายอยู่แล้ว

“หน้าซีดว่ะไหม ไหวจริงป้ะเนี่ย” ซีน เพื่อนผู้หญิงในชมรมซึ่งนั่งอยู่ข้างๆเอ่ย เธอลงแข่งเหมือนกัน “เราว่าเปลี่ยนตัวเหอะ แกไม่ไหวหรอก”

“ไหวน่า ไม่เป็นไรหรอก” ฉันกระดกน้ำเข้าปาก เหลืออีกไม่กี่นาทีก็แข่งแล้ว เปลี่ยนตัวตอนนี้ยังไงก็ไม่ทัน

“แน่ใจนะ” ฉันพยักหน้าให้เธอ “งั้นเดี๋ยวเราไปเอายาดมมาให้ รอแป๊บ”

ซีนเดินไปหากล่องสี่เหลี่ยมปฐมพยาบาลซึ่งว่างห่างจากฉันพอสมควร เธอค้นมันส่วนฉันเอาแต่ถอนหายใจ

“ยังไม่ได้ตรวจใช่มั้ย?” ธีมนั่งบนพื้นซึ่งอยู่ในระดับต่ำกว่าฉันที่นั่งบนเก้าอี้

“อืม”

แบบนี้น่ะ...สัญญาณร้ายเลยไม่ใช่หรอ

สิบนาทีต่อมาการแข่งขันก็เริ่มต้น ฉันแข่งคู่สุดท้าย คู่ที่สามคือธีม ตลอดเวลาฉันเอาแต่ดมยา บางจังหวะคล้ายจะวูบ รู้สึกปวดหัวหน่อยๆเพราะเสียงเชียร์จากรอบข้าง เมื่อกี้เหมือนจะเห็นเพทายแต่ไม่แน่ใจ รู้สึกว่าวันนี้เขาขึ้นวอร์ด* อาจจะตาลายเห็นคนอื่นเป็นเขา

แปะ...

“เป็นไร?” แต่เสียงเจ้าตัวกลับมาโผล่ข้างหลังฉัน

เพทายยืนอยู่ข้างหลัง เขาทาบฝ่ามือใหญ่ลงบนหน้าผาก ออกแรงกดเล็กน้อยจนฉันเงยหน้าขึ้นอย่างจำยอม

“หน้าซีด?” เพทายก้มหน้าลงเล็กน้อย คิ้วเขาขมวดหน่อยๆ

“ปล่อย” ฉันดันมือเขาออกซึ่งเจ้าตัวก็ยอมโดยดี “มาทำไม”

“ไม่ต้องลง เปลี่ยนตัว” เพทายไม่ฟังที่ฉันถาม เขาอ้อมมานั่งข้างๆโดยไม่สนสายตาใครที่มองมา

ฉันตามข่าวตลอด ทุกคนในมอ.นี้รู้กันหมดแล้วว่าเพทายเลิกกับยี่หวา การที่เขามายุ่งกับฉันต่อหน้าคนทั้งยิมมันต้องเป็นข่าวเร็วๆนี้แน่

“ยุ่ง”

“อวดเก่ง” พอฉันว่าเขาก็ตอกกลับ จะอะไรนักหนา นี่ตัวฉันร่างกายฉันมั้ย

“วุ่นวายไม่เข้าเรื่อง” ฉันพูดเสียงแห้งจนต้องยกขวดน้ำขึ้นดื่ม

เพทายยังนั่งอยู่ที่เดิมกระทั่งใกล้ถึงรอบฉันเขาก็ลุกหายไป มันก็ดีแต่แอบโหวงหน่อยๆ พอถึงเวลาที่ต้องลงแข่งจริงๆกลับพบว่าตัวเองเวียนหัวหนักกว่าเดิม

“เปลี่ยนตัวเลยไหม หน้าซีดงี้ไม่ไหวแน่” ธีมพยุงฉันที่ลุกยืน ทุกคนในชมรมหน้านิ่วคิ้วขมวดกันหมด ยิ่งโค้ชนั่นแล้วใหญ่ เขายืนเท้าสะเอวจ้องฉันตาเขม็ง

“ไหมลงเอง ไม่ต้องเปลี่ยนตัวหรอกค่ะโค้ช” ฉันฝืนตัวพูดเสียงปกติ เมื่อกี้สูดยาดมเข้าไปแล้วมันเลยไม่ค่อยเวียนเท่าไหร่ แต่เชื่อสิ เดี๋ยวมันก็กลับ ภาวนาขอให้ฉันไม่สลบกลางคันก็พอ

“ไม่ไหวก็อย่าฝืน” โค้ชน่ะดูสุดๆไปเลย เขาบอกทุกคนตลอดก่อนวันแข่งว่าห้ามป่วยห้ามตาย แต่กรณีฉันมันฉุกเฉิน ไม่มีใครคาดคิดว่าจะป่วยแม้กระทั่งตัวฉันเอง

“แต่...” ฉันอยากแข่ง

“ธีมไปตามคนมาลง เดี๋ยวผมจะไปคุยกับกรรมการ ขอเลื่อนเวลาสักสิบนาทีคงไม่ว่า”

“ครับ” ธีมรับคำ มันกดฉันให้นั่งลงที่เดิมก่อนตั้งท่าจะเดินออกไป ทว่าเสียงใครบางคนกลับแทรกขึ้นมาก่อน

“ผมขอลงแทนได้รึเปล่า” เพทายน่ะ...

เขาแทรกวงล้อมเข้ามา แถมยังมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉันอีก โค้ชไล่มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า พอจะรู้แล้วล่ะว่าเมื่อกี้เขาหายไปไหนมา เพทายตอนนี้อยู่ในชุดพร้อมแข่ง...

“ใคร?” โค้ชขมวดคิ้ว ไม่แปลกที่ไม่รู้จัก เพทายไม่ได้เป็นนักกีฬายูโด เขาแค่เรียนเสริมเป็นงานอดิเรก

“ผมรู้จักครับ ให้เขาลงแข่งก็ได้ เก่งอยู่” ธีมเสนอขึ้นมา มันสบตากับโค้ชครู่หนึ่งก่อนจะโค้ชจะพยักหน้าตกลง

ฉันลูบหน้าระบายลมหายใจ ไม่โอเคเลย เพทายไม่ใช่นักกีฬายูโดก็จริง แต่เขาไม่ได้เรียนที่เดียวกับเรา การที่เขาลงแข่งภายใต้ธีมฉันมันอาจก่อให้เกิดปัญหา

“งั้นก็เตรียมตัวเลย เดี๋ยวเขาจะประกาศเรียกแล้ว” โค้ชเลี่ยงไปคุยกับคนอื่นอีกทาง เหลือทิ้งไว้เพียงเราสามคน

“เสือก” ฉันกระซิบด่าด้วยคำหยาบคาย เพทายเพียงยักคิ้วแล้วทาบหน้าผากฉันอีกครั้ง

“กินยายัง” ฉันไม่ตอบ เลือกที่จะนั่งนิ่งๆมองอย่างอื่นด้วยอารมณ์ไม่คงที่

“ได้เวลาแล้ว เร็ว” ธีมสะกิดไหล่เพทาย ฉันเงยหน้ามองมัน “อย่ามาจิกตา นั่งดูไป”

“ไม่ต้อง พาไปโรงบาลเลย แข่งเสร็จตามไป” ประโยคนั่นเพทายพูดกับธีม มันสองคนดูคล้ายจะเข้าขากันแปลกๆ ธีมเออออแล้วอุ้มฉันขึ้นทันใดนั้นเลย

“ไอ้บ้า ไม่ไป” ฉันทุบไหล่มันเบาๆ

“ผัวสั่งก็ไปเหอะน่า อย่าเรื่องมาก” ฉันถลึงตาใส่ มันพูดทั้งที่เพทายยังยืนอยู่ตรงนี้ แถมยังมองมาด้วยไง

“ผัวพ่อง” ฉันกัดฟันด่า

“ขอกำลังใจหน่อย” นี่ก็อีกคน เพทายขยับเข้ามาใกล้ ยื่นหน้ากระซิบข้างหู “จูบหน่อย”

เพียะ!

“เอาฝ่ามือไปกินแทนแล้วกัน” ฉันปรายตามองเพียงชั่ววูบก่อนธีมจะอุ้มเดินออกมาพร้อมเสียงประกาศเริ่มการแข่งขัน

 

ฉันนั่งรออยู่หน้าห้องตรวจครรภ์ ไม่ผิดหรอก ห้องตรวจครรภ์

ธีมมันพาฉันมาแผนกนี้โดยไม่ถามความเห็นกันสักคำ ดีที่ไม่มีใครตามมาโรงพยาบาลนอกเหนือจากเราสองคน

“คุณพิรญาณ์ ตั้งชินการณ์ค่ะ” พยาบาลผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยเรียกชื่อฉัน เธอมองมาทางเราเพราะหน้าห้องตรวจไม่มีใครเลยนอกจากพวกฉัน

“ค่ะ” ฉันเข้าไปตรวจเพียงคนเดียว ทีแรกธีมจะเข้ามาด้วยแต่ฉันห้ามไว้ ใจสั่นระรัวตลอดเวลาตั้งแต่เริ่มตรวจกระทั่งรู้ผล...

“รักษาสุขภาพด้วยนะคะ” ฉันยิ้มเล็กน้อยให้หมอ พอออกมาธีมก็ปรี่เข้ามาหาแทบประชันชิด สีหน้ามันเครียดหน่อยๆ

“หมอว่าไง ท้องมั้ย?”

“....”

“....”

“ไม่ท้อง”



ฉันกลับมานอนพักที่บ้าน เพทายไม่ได้ตามไปที่โรงพยาบาลเพราะตรวจเสร็จก่อน ตอนแรกก็ว่าจะไม่บอกแต่ถือว่าเขาลงแข่งแทนจึงยอมส่งข้อความไปหา

สรุปผลการแข่งขันคือธีมเราชนะ แน่ล่ะ ธีมออกจะถึกทน ซีนก็ใช่เล่นเห็นตัวเล็กอย่างนั่นแรงเยอะกว่าผู้ชายบางคนอีก ส่วนเพทายคงไม่ต้องพูดถึง ซีนเล่าให้ฟังว่าเขาทุ่มอีกฝ่ายลงตั้งแต่สัญญาณนกหวีดแรก

บางทีก็เกินไป...

Rrrrr Rrrr

โทรศัพท์ส่งเสียงรั้งเท้าฉันที่กำลังจะเดินไปหาถังขยะ ฉันจำต้องเดินวนกลับมาคว้ามัน

“ฮัลโหล” รับสายแล้วก็เดินกลับไปหาถังขยะอีกรอบ เมื่อกี้น่าจะทิ้งก่อนค่อยมารับสาย จะเดินวนทำไมหลายรอบก็ไม่รู้

“(มือถือไว้ไหน ทำไมไม่อ่าน)” พอรับสายก็บ่น ก่อนหน้านี้เพทายทักส่งข้อความมาแต่ฉันขี้เกียจอ่าน

“ไว้บนหัว ทำไม? มีไร?” ฉันมองแท่งสีขาวในมือขณะคุยกับปลายสาย กำลังชั่งใจว่าจะทิ้งมันตรงนี้หรือเอามันออกไปทิ้งที่อื่นดี ฉันไม่ต้องการให้ใครเห็นมัน

“(อย่ากวน อยู่บ้านใช่มั้ยจะไปหา)”

“ไม่ต้องมา” ตอนนี้ฉันอยู่บ้านคนเดียว ธีมออกไปข้างนอกกับแฟน ใหม่จีนเองก็ไปเรียน ฟ้าครามนั่นฉันฝากเธอไว้ที่บ้านเลี้ยงเด็กถัดไปอีกห้าหลัง รอเที่ยงเมื่อไหร่ค่อยออกไปรับ วันนี้ฉันโดดเรียนว่าจะพาฟ้าครามไปเที่ยวห้าง

“(จะไป ทำไม? มีไร?)” สมองไม่มีรึไงถึงได้ชอบลอกคำพูดชาวบ้านเขา

“ไม่มีไร” ฉันเก็บยัดแท่งสีขาวใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนจะแกล้งกวนประสาทเขาด้วยคำพูดประโยคหนึ่ง “นี่ อย่าลูบสิ อ๊ะ พอแล้ว”

...ติ๊ด

ฉันยกยิ้มหลังตัดสายทิ้ง ได้ยินเสียงแว่วๆของเพทายแต่จับใจความไม่ได้เพราะสายถูกตัดไปซะก่อน ป่านนี้คงประสาทเสียคิดไปไกลแล้วล่ะมั้งว่าฉันกำลังทำบ้าอะไรกับใครอยู่ แค่การแสดงมั้ยล่ะ

ฉันกลับขึ้นมาเปลี่ยนชุดบนห้อง คว้ากระเป๋าสะพายใบหนึ่งแล้วออกบ้านไปรับฟ้าคราม ที่ว่าจะรอถึงเที่ยงคงไม่ต้องแล้ว เชื่อมั้ย อีกเดี๋ยวเพทายต้องมาโผล่อยู่หน้าบ้านเพราะการกระทำเมื่อกี้ ขี้เกียจเจอหน้าเขา

“ม๊าๆ” ฟ้าครามกอดคอพลางเรียกฉันอย่างร่าเริง

“ทำไมมารับเร็วล่ะไหม จะไปเที่ยวกันหรอ” ป้าที่รับฝากยิ้มถาม เธอใจดีและถูกโฉลกกับฉันมากที่สุดในละแวกนี่

“ค่ะ ฟ้าไม่ค่อยได้เที่ยวเท่าไหร่ อยากเปิดโลกให้แกบ้าง” ฉันรับกระเป๋าใบเล็กของฟ้าครามมาถือไว้ขณะที่เจ้าตัวอยู่ในอ้อมแขนและกอดรัดรอบคอฉันแน่น

ฉันไม่อยากให้ฟ้าครามเป็นคนเก็บตัว อย่างน้อยเธอก็ต้องรู้จักสีขาวและสีดำของโลกใบนี้

“ดีแล้วไหม ดูแลแกให้ดีล่ะ” ป้าเดินเข้าบ้านขณะที่ฉันหมุนตัวออกมา ทว่าก็ต้องชะงักเมื่อเพทายยื่นพิงรถอยู่หน้าประตู

ตามมาได้ยังไง?

ตอนที่ออกจากบ้านฉันไม่เห็นใครเลยแม้แต่รถสักคันก็ไม่มี เลยมั่นใจว่าเพทายไม่สามารถตามหาฉันเจอแน่นอน เพราะพอรับฟ้าครามแล้วฉันว่าจะอาศัยอีกเส้นทางหนึ่งออกไปหาถนน ละแวกนี้มีซอยลัดเลาะเยอะและคิดว่าเขาคงหาไม่เจอแน่นอน

“มาทำไม” ฉันปิดประตูรั้วแล้วหันไปถามเขา

“มารับ จะไปไหนล่ะ” ถึงปากจะพูดกับฉัน ทว่าสายตากลับจดจ้องฟ้าครามเช่นเดียวกันกับเจ้าของดวงหน้าเล็กที่จ้องมองเขา

“ไม่เกี่ยวกับนาย” ฉันตั้งท่าเดินหนีแต่กลับถูกร่างกายสูงใหญ่ก้าวเข้ามาขวาง เกือบชนแล้ว

“จะไปไหน เดี๋ยวไปส่ง” เดี๋ยวนี้เพทายตามติดฉันมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน...เยอะเลย

“ไม่ยุ่งสักเรื่องได้มั้ย” ฉันเบี่ยงตัวหลบเมื่อเพทายยื่นมือเพื่อแตะไหล่จนลืมไปว่าอุ้มฟ้าครามอยู่ ส่งผลให้ตัวเธอถูกเหวี่ยงไปด้วยเล็กน้อย

“ม๊า”

ฟ้าครามซุกคอฉัน เธอหน้าบูดนิดๆอาจเพราะเราอยู่หน้าบ้านที่ไม่มีร่มบัง ร้ายแรงกว่านั้นคือแดดตอนกลางวันร้อนแรงเป็นบ้า

“หลบไป เห็นมั้ยเด็กน้อย” ฉันชักสีหน้าใส่ เทพายกอดอกนิ่งมองฉันสลับกับฟ้าคราม

“ขึ้นรถสิ” เราจ้องตาเล่นสงครามประสาท กระทั่งฟ้าครามขยับตัวยุกยิก ฉันหันมองเธอซึ่งบนใบหน้านั่นมีแต่เหงื่อ

ฟ้าครามยังเด็ก เธอป่วยง่ายกว่าผู้ใหญ่อย่างเรา

ฉันเช็ดเหงื่อให้เธอก่อนจำใจเดินขึ้นรถเพทายอย่างช่วยไม่ได้ ถ้าไม่มีฟ้าคราม รับรองได้เลยว่าฉันจะไม่ขึ้นรถเขาเป็นอันขาด

“ลูกใคร?” เงียบอยู่หลายนาทีเขาก็ส่งเสียง เพทายไม่ได้พาฉันกลับบ้านและไม่ได้พาไปห้างอย่างที่ตั้งใจไว้

“จะไปไหน” ฉันไม่ตอบพลางถามกลับ

“สักที่” จิ๊ปากใส่ทีหนึ่งก่อนจะก้มมองคนบนตัก ฟ้าครามกำลังดื่มนมกล่องปล่อยตัวพิงอกฉันอย่างสบายใจเฉิบ แอร์เย็นเป่ารดหน้าเธอจนต้องหรี่อุณหภูมิขึ้น

“ม๊าๆ” ฟ้าครามส่งเสียงพลางชี้ไปที่พวงกุญแจตุ๊กตาหมีซึ่งวางอยู่บนคอนโทรลรถ

“ลูกใคร?” เพทายย้ำถาม ฉันกรอกตาบนอ้าปากเตรียมด่า “ตอบ”

แต่เสียงดุดันนั่นกลับหยุดฉันเอาไว้ก่อน ฉันหันมองเสี้ยวหน้าเขาซึ่งในเวลาต่อมาเจ้าของดวงหน้าก็หันมามองตอบ ไฟแดงพอดีไง

“จะรู้ไปทำไม”

“ตอบ” เพทายทำหน้าประหลาดๆใส่ หมายถึงว่ามันนิ่งเฉยแต่ฉายรังสีบางอย่าง

“ลูกฉัน”

“แน่ใจ?” ไม่พูดอย่างเดียวแต่กลับยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนต้องย่นคอหนี “ให้ตอบใหม่ ลูกใคร?”

“....” ฉันเงียบ เขาเงียบ มีเพียงสูดดูดนมของฟ้าคราม

เพทายกำลังยุ่มย่ามเรื่องส่วนตัวของฉันมากเกินลิมิต อะไรๆเริ่มไม่เป็นส่วนตัว เขาชักน่ารำคาญขึ้นมาทุกที จะอะไรกันนักกันหนา

...แปะ

ท่ามกลางบรรยากาศอึดอัดฟ้าครามได้กระทำการบางอย่างบนใบหน้าเพทาย ฉันเผลอปากเล็กน้อยเมื่อเห็นฟ้าครามตบหน้าเขา ไม่เชิงว่าตบหรอก ประมาณว่าเธอวางมือลงบนแก้มเพทายด้วยแรงที่พอทำให้เกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อ

เพทายเคลื่อนนัยน์ตามองใบหน้าเล็ก มือเขายกขึ้นจับข้อมือฟ้าครามอย่างไม่น่าไว้ใจจนฉันต้องจับหลังมือเขาอีกที

“จะทำไร” ฉันถามเขา

“....”

“นี่...”

“ไม่ใช่” ริมฝีปากร้ายอ้าขยับ เพทายกวาดสายตาไล่มองใบหน้าฟ้าครามก่อนจะเลื่อนขึ้นมามองฉัน “ลูกเธอที่ไหน มั่ว”

“ปล่อยมือลูกฉัน” ฉันแกะมือเขา พยายามไม่ออกแรงมากกลัวเขาจะรัดข้อแขนฟ้าครามหากฉันทำอะไรรุนแรง กระดูกเด็กมันเปราะบาง เขาออกแรงบีบนิดเดียวก็หักได้แล้ว

“ไม่ใช่ลูกเธอ” แววตาเขาหนักแน่นเชื่อมั่นตามคำพูด “โกหกเพื่อ?”

ไม่แปลกที่เขาจะรู้ ฟ้าครามกับฉันไม่ได้หน้าเหมือนกันสักหน่อย ฉันมันไทยล้วนๆเลย แต่ฟ้าครามมีเชื้อสายจีนอยู่เล็กน้อย ถึงจะไม่โผล่บนใบหน้าแต่มันอยู่ในสายเลือด ชมพูเป็นลูกครึ่งไทยจีน เพราะงั้นฟ้าครามจึงมีเชื้อสายจีนอยู่เสี้ยวหนึ่ง

“มันเรื่องของฉัน...” ฉันเตรียมด่าอย่างสุดจะทน ทว่าเสียงบีบแตรจากคันหลังห้ามสงครามระหว่างเราซะก่อน

เพทายผละออกไป บรรยากาศต่อจากนั่นมีแต่ความเงียบ ฉันไม่รู้ว่าเขาจะพาไปไหนกระทั่งมองเห็นสัญลักษณ์บางอย่างที่บ่งบอกว่าที่นี้คือ...สวนสนุก

เราไม่พูดอะไรกัน รับรู้แค่ว่าเขาพาฉันสองคนมาเที่ยวสวนสนุกโดยที่ค่าใช้จ่ายในวันนั้นตกไปอยู่ที่เขาทั้งหมด ใครใช้ให้พามาเอง

ฟ้าครามดูเหมือนจะชอบมองเพทายอยู่บ่อยๆ แถมยังชอบแตะแก้มเขาด้วย มันบ่อยมากจนผิดสังเกต ฉันเริ่มระแวงว่าฟ้าครามอาจมีความรู้สึกอยากสนิทสนมกับเขา แน่นอนว่ามันจะไม่มีวันเป็นไปได้ถ้ายังมีฉันอยู่

ไม่มีทางที่ฉันจะเอาตัวฟ้าครามไปสนิทกับเขา เรื่องวุ่นวายมันอาจตามมาหลังจากนั้น

ใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับยี่หวา ฟ้าครามต้องไม่ยุ่งด้วย

“จะไปไหนต่อ” เพทายถามหลังจากเราออกมาจากสวนสนุกและกำลังจะกลับ

“กลับ”

ฟ้าครามหลับสนิทบนตัก วันนี้ฉันแอบเห็นเพทายเหลือบมองเธอบ่อยๆด้วยสายตาแปลกๆ จะว่าเฉยก็ใช่แต่ลึกๆคล้ายมีความตื่นเต้น

ตื่นเต้นเนี่ยนะ?

“มองทำไม” พอติดไฟแดงเพทายก็หันมามอง สายตาเขาจดจ้องฟ้าครามพอฉันถามถึงเงยหน้า

“เปล่า” ฉันขมวดคิ้ว เพทายยักคิ้วทีหนึ่งแล้วหันหน้ากลับ ไม่วายพึมพำออกมาเบาๆทว่าฉันกลับได้ยิน “เด็ก...น่ารักดี”

ฉันทำเป็นหูทวนลมไม่สนใจ เบี่ยงหน้าหนีเข้าหากระจก ท้องฟ้าสาดแสงสีส้มแสบตา นี่ก็เย็นมากแล้ว ฟ้าครามยังไม่ได้ทานข้าว คนที่บ้านก็คงรออยู่

ใหม่จีนทำกับข้าวเป็น แต่เธอจะไม่ทานจนกว่าฉันจะกลับบ้านหรือรับรู้ว่าฉันทานจากข้างนอกแล้วเท่านั้น

“อยู่กับมันหรอ” เคลิ้มๆจะหลับก็ถูกยิงคำถามใส่

“ใคร?”

“ไอ้ธีม” ไม่แน่ใจว่าวันนี้ฉันถอนหายใจไปแล้วกี่รอบ เพทายชอบถามอะไรที่มันน่ารำคาญทั้งวัน ก็คิดว่าจะหยุดแล้ว แต่นี่กลับยังถามต่อ อยากรู้อะไรหนักหนา

“อืม”

“เห็นมีผู้หญิงด้วย” ฉันหลับตาพยายามหลีกเลี่ยงการตอบคำถามที่คาดว่าต้องมีมาอีกเป็นพรวน

“น้อง” ตอบสั้นขนาดนี้เขาควรรู้ตัวได้แล้วว่าไม่อยากคุยด้วย

“น้องแท้ๆ?” แต่นอกจากจะไม่รู้ตัวแล้วยังมีหน้าถามต่ออีกไง เขารู้หรอกแค่เมินมัน

“ถามไรนักหนา รำคาญ” ฉันเผลอขึ้นเสียงจนฟ้าครามที่หลับอยู่สะดุ้ง เธอสะลืมสะลืมจนฉันต้องรีบกล่อมให้หลับต่อ

ฉันเผลอหลับไปพร้อมกับฟ้าคราม รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ร่างกายคล้ายกำลังลอยอยู่เหนือพื้น ข้างแก้มแนบกับบางอย่างที่มันแข็งๆ แต่ก็ยังนิ่มและอุ่นร้อน

“นอนน้ำลายยืด” เสียงทุ้มต่ำของเพทายดังอยู่เหนือหัว พอตั้งสติได้ถึงรู้ว่าตัวเองถูกอุ้มเข้าบ้าน ร้ายแรงกว่านั้นคือเรายืนอยู่ภายในห้องนอนฉันแล้ว

เดี๋ยวสิ ฉันไม่อนุญาตให้เขาเข้ามานะ

“ออกไป” พอเท้าแตะพื้นฉันก็ไล่เขา แถมยังผลักอกแกร่งนั่นแรงๆ

“ไล่อะไรนักหนา เกลียดขี้หน้าขนาดนั้นเลย?” เพทายรั้งข้อมือไว้พลางบีบมัน ฉันเผลอเบ้หน้าเพราะมือข้างนั้นคือข้างเดียวกับที่ช้ำ มันยังไม่หายแต่ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อวาน

“....”

“ไปทำไรมา” เพทายพลิกมือฉันไปมา หัวคิ้วเขาขมวดมุ่นก่อนฉันจะถูกกดให้นั่งลงบนฟูกเตียง เพทายเดินหายลงไปข้างล่างก่อนกลับขึ้นมาพร้อมหลอดยา

เนื้อครีมเย็นๆถูกทาลงบนหลังมือ ฉันเผลอตวัดสายตามองหน้าคนทำ เพทายคุกเข่าอยู่บนพื้น ระดับสายตาเราไม่เท่ากัน ฉันมองเห็นแพขนตางามงอนชัดเจน สวยกว่าผู้หญิงบางคนอีก

“มองมาก ระวังโดนปรับ” เพทายพึมพำให้ได้ยิน

“เรื่องของนายสิ” ฉันยังคงจ้องมองเขาต่อไปจนเจ้าตัวทายาเสร็จ “ฟ้าอยู่ไหน”

จำได้ว่าเธอหลับบนตัก พอตื่นมาก็ไม่เจอ

“น้องเธอเอาไปแล้ว” เพทายโยนหลอดยาบนโต๊ะหัวเตียง เขาเงยหน้ายักคิ้วใส่ ด้วยความหมั่นไส้จึงได้รับมะเหงกจากฉันทีหนึ่ง

“กลับไป”

“ใช้งานเสร็จก็ไล่” เดี๋ยวสิ ไอ้น้ำเสียงแบบนั้นมันอะไร น้ำเสียงที่เหมือนน้อยใจกันเสียเต็มประดา

“ปัญญาอ่อน” ฉันจิ้มหน้าผากเขา รู้รึเปล่าทั้งสีหน้าแววตาสวนทางกับคำพูดเขาสิ้นเชิง ทำน้ำเสียงบ้าๆแต่หน้าตากลับเรียบนิ่ง

“ใช่ไง เดี๋ยวนี้...”

“พอ” ฉันยกมือปางห้ามญาติ “กลับไปได้แล้ว”

“อืม” เขารับคำง่ายๆจนน่าแปลกใจ

“ทำไมง่าย?”

“ยังไงพรุ่งนี้ก็ต้องเจอ” หมายความว่าเขาจะมาหาฉันอีกใช่รึเปล่า? ตลกร้ายเหอะ

“พรุ่งนี้ไม่ว่าง มีธุระ”

“ให้มันจริง”

“จริง” ไม่ได้โกหก พรุ่งนี้เช้าฉันมีธุระจริงๆ เรื่องเรียนคงต้องขาด โชคดีที่อาจารย์คาบเช้าไม่ค่อยเซ้าซี้ ส่วนภาคบ่ายหลีกเลี่ยงไม่ได้ มีควิซย่อย หวังว่าธุระมันคงไม่นาน

กว่าจะไล่เพทายกลับบ้านได้ไม่ใช่เรื่องง่าย เหนื่อยกว่าซ้อมยูโดร้อยเท่า คืนนั้นฉันหลับสนิทชนิดไฟไหม้ก็คงไม่ตื่น ตื่นอีกทีก็สายพอสมควรแล้ว ไม่มีใครอยู่บ้านสักคน ฉันจัดการตัวเองและออกมาข้างนอกด้วยชุดมิดชิด

อึดอัดอยู่บ้างเพราะแดดร้อนแต่ฉันดันใส่เสื้อกันหนาวและสวมหมวก บนใบหน้ามีแมทซ์ปิดปากคล้ายคนไม่สบาย

ฉันแค่กำลังไปโรงพยาบาล

...ไปฝากครรภ์


130%

วั๊ยยยยย

จิได้เป็นพ่อคนแล้วสินะ ขรึขรึ



สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้านะทุกคน










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,344 ความคิดเห็น

  1. #1175 Jimbe (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 14:33
    อ้ออ ที่ทายมันขี้อ้อนเพราะเมียมันท้องนี่เองถึงอยากอยู่ใกล้เมีย><'
    #1,175
    0
  2. #1096 t_g_k (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 08:43
    โอ้ย ท้องง
    #1,096
    0
  3. #397 dreamptk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 14:05
    อร้ายยยยท้องงงง ทำไมไม่บอกใครเลยเดี๋ยวก็มีปัญหา
    #397
    0
  4. #183 น้ำตาลสายไหม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 11:33
    ท้องแล้วทำไมไม่บอกใคร ของแบบนี้มันปิดกันไม่ได้หรอกนะ จะได้ช่วยกันระวัง น่าจะบอกพ่อเด็กหน่อย จับแต่งงานไปเลย
    #183
    0
  5. #171 k_kao2 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 14:14
    ได้เป็นพ่อคนแล้วววว
    #171
    0
  6. #170 belenn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 21:25
    ใจนึงก็อยากให้ท้อง อีกในก็ไม่ สงสารอ่ะ ทายจะดีใจมากมั้ย อุปสรรคความแค้นอะไรอีกเยอะสิเนี่ย
    #170
    0
  7. #169 Namwhans (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 16:58
    ท้องแล้สวววว กริ้สสส
    #169
    0
  8. #168 tawonrotanan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 16:38
    ท้องแล้ววววว
    #168
    0
  9. #167 Teddy'enje (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 16:28
    ที่ตรวจครรภ์หล่นในรถป่าวหว่าาาา
    #167
    0
  10. #166 0817571723 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 15:08
    รอค้าาาาาาาาท้องสะที
    #166
    0
  11. #165 Springday (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 15:04
    อ่าวท้องเฉยยย
    #165
    0
  12. #164 KomyHyfer (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 14:41
    ฟ้าจะมีน้องแล้ววววว
    #164
    0
  13. #163 heykeo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 14:31
    สรุปท้องซะงั้น
    #163
    0
  14. #162 AISU@アイス (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 22:15
    ท้องแน่ ฟรือไม่อ่ะ
    #162
    0
  15. #161 sweetpinkypie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 19:54
    ต่อนะคะ
    #161
    0
  16. #160 KomyHyfer (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 19:46
    รออออออ
    #160
    0
  17. #159 KomyHyfer (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 19:46
    รอออออออ
    #159
    0
  18. #158 KomyHyfer (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 19:46
    รออออออ
    #158
    0
  19. #157 KomyHyfer (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 19:46
    อยากเห็นฟ้าครามเล่นกับเพทาย
    #157
    0
  20. #156 aomessi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 16:17
    ไม่เชื่อ
    #156
    0
  21. #155 CB-xixi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 15:32
    อยากรู้ความจิง รออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #155
    0
  22. #154 tawonrotanan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 14:14
    รออออออออออออ
    #154
    0
  23. #153 0817571723 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 14:10
    โอ้ยยยยยยยยรอค้า
    #153
    0
  24. #152 Dani13T (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 14:09
    ไม่ท้องจริงเหรอ โกหกมั้ย
    #152
    0
  25. #151 Orangesq (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 13:48
    โอ้ย ขัดใจท้องสิท้อง
    #151
    0