Moon River : ที่ซึ่งดวงใจได้บรรจบ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 21,303 Views

  • 251 Comments

  • 334 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    8,805

    Overall
    21,303

ตอนที่ 13 : บทที่ 4 (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1085
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    25 ก.พ. 62



บทที่ 4 (4)





Bimbim : คุณโพก็น่ารักดี พูดคุยถูกอัธยาศัย

นี่มาเที่ยวมิวเซียมกัน ตรงวัดโพธิ์ ที่แกเคยไปสมัยมันเปิดใหม่ๆ อะ 

เขาเปลี่ยนนิทรรศการถาวรแล้วรู้ยัง มาไทยรอบหน้ามาด้วยกันอีกไหม 

ฉันอยากมาซ้ำ น่าจะสนุก ชวนคนอื่นๆ มาด้วย



ชื่อเขาคือโพ โพเฉยๆ แกไม่ต้องมาเติมทิงกี้วิงกี้ ดิบซี่ ลาล่าให้

เมื่อกี้ฉันก็เติมไป ยังพูดไม่ทันครบก็ดักคอฉันไว้ก่อน ตลกดี

ถ้าว่ากันตามตรงคือค่อนข้างถูกอัธยาศัยแหละ คุยสนุก ท่าทางใจดี

แต่บางทีก็...

ไม่รู้ดิ คิดว่าไม่น่าจะสุภาพแบบปกติ ไม่น่าจะเนิร์ด น่าจะรู้อะไรเยอะอยู่

แต่อยากเห็นหน้าเหรอ...



ศศิอาภามองคนที่จิบโกโก้ร้อนพลางมองเรือหางยาวพานักท่องเที่ยวแล่นตัดคลื่นแม่น้ำ เขาไม่ได้เล่นโทรศัพท์แล้ว แต่ใช้เวลาดื่มด่ำกับบรรยากาศตรงหน้าอย่างจริงจังและดูเหมือนจะมีความสุขมากเสียด้วย

“คุณโพคะ”

“ครับ” เขาวางถ้วย เลื่อนเครปเค้กของตัวเองให้ “ลองชิมไหมครับ”

“ได้ค่ะ งั้นกินด้วยกันเนอะ ไม่ถือใช่ไหม” หญิงสาวเลื่อนชีสพายของตนเองออกไปตรงกลางเช่นกัน

“ไม่ถือเลย อยู่คนเดียวกินได้แค่อย่างเดียว อยู่หลายคนได้หลายอย่าง ดีจะตายไป”

ศศิอาภาหัวเราะเบาๆ ก่อนตัดส่วนปลายของเครปเค้กมาชิม มันไม่ได้อร่อยเลิศล้ำเพราะเธอเคยกินร้านที่อร่อยกว่านี้มาแล้ว เพียงแต่มันก็ไม่ได้แย่เช่นกัน เมื่อเทียบกับราคาบรรยากาศแล้วเธอคิดว่ามันคุ้มอยู่ไม่น้อย

“อ้อ คุณโพเลื่อนเค้กมาจนบิ๋มลืม เมื่อกี้จะถามว่าขอถ่ายรูปได้ไหมคะ”

ดวงตาของเขาว่างเปล่า มือที่ใช้ส้อมตัดชีสพายชะงัก “ผม...จิ้มไปแล้ว”

อีกฝ่ายรีบดึงส้อมออก และใช้มันจัดแต่งชีสพายให้ดูหน้าตาคล้ายเดิม กระทั่งเศษฐานเล็กๆ ก็ยังกวาดให้เข้าที่

“แต่เครปเค้กนี่...เอาแก้วน้ำบังมุมได้ไหมครับ”

ศศิอาภาก้มลงไปซบหน้ากับแขนแล้วหัวเราะ

“ไม่ใช่สิคะ!” เธอเงยหน้าขึ้นมาแย้งเขาด้วยเสียงขลุกขลักในคอเพราะกลั้นขำ “บิ๋มหมายถึงถ่ายรูปคุณโพ คือบิ๋มคุยกับเพื่อน บอกว่าเออ มาดูตัวนะ แล้วก็เล่าคร่าวๆ ว่าเบื่อผู้ใหญ่คุยเลยปลีกตัวออกมาเดินเล่น นางก็สนใจว่าคุณโพหน้าตาเป็นยังไง เลยอยากถ่ายไปให้ดูค่ะ”

“อ๋อ โล่งใจไป” เขาวางส้อม ประสานนิ้วมือวางไว้บนโต๊ะตั้งท่าถ่ายรูป ราวกับเป็นภาพถ่ายเพื่อประชาสัมพันธ์งานประชุมวิชาการ “แบบนี้ได้ไหมครับ”

“มันดู...” คนพูดลังเล “โคตรจริงจังเลยค่ะ”

“งั้นแบบนี้” เขาเอนพิงพนักเก้าอี้ ทิ้งแขนลงด้านข้างอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง

“นี่ก็สบายไปมั้ย”

เสียงหัวเราะห้าวดังขึ้นพร้อมกับดวงตาที่หรี่เล็กลงจนเห็นรอยของวัยที่หางตา เขายันตัวขึ้นนั่งตามปกติ แล้วเปลี่ยนท่วงท่าให้ดูสบายขึ้น แต่ก็ไม่ได้ผ่อนคลายจนเหมือนจะลงไปนอนกับพื้นเช่นเมื่อครู่

ศศิอาภาเริ่มกดถ่ายตอนนั้น ตอนที่เขาหัวเราะจนเห็นตีนกา

“ขอบคุณมากเลยค่ะ”

หญิงสาวกดส่งรูปไปให้เพื่อนในทันที แม้จะรู้ว่ากว่าอีกฝ่ายจะตื่นมาอ่านคงอีกหลายชั่วโมงก็ตาม เธอวางโทรศัพท์มือถือแล้วเริ่มสนใจทั้งของกินและคนที่อยู่ตรงหน้า

“บิ๋มถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ”

“ครับ”

“ใครเป็นคนแนะนำให้คุณโพมาดูตัวกับบิ๋มคะ”

“ตัวผมเองครับ”

“หา” คนถามคำถามอุทานเสียงดัง “ยังไงนะคะ”

“ผมเดินไปถามแม่กับพี่สาวว่าถ้าอยากรู้จักผู้หญิงคนนึงแบบจริงจัง จะต้องทำยังไง พี่สาวเลยบอกว่าก็ดูตัวสิ เลยดูให้พี่สาวจัดการให้ ผมไม่รู้เรื่องอะไรพวกนี้เลย” เขาพูดราวกับมันไม่ใช่เรื่องใหญ่นัก

“ออ...” ศศิอาภารับคำเพราะไม่รู้ว่าจะเอ่ยอย่างไรดี เพราะถ้าว่ากันตามตรงมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ขนาดนั้น

“ผมรู้จักคุณเพราะขวัญใจ”

“เอ๊ะ ขวัญ” เธอขมวดคิ้ว นึกถึงเพื่อนรุ่นน้องที่เพิ่งแต่งงานไปไม่นาน “อ๋อ ทำงานโรงพยาบาลเดียวกัน บิ๋มจำได้ แต่ขวัญเป็นคนแนะนำเหรอคะ ยังไง เมื่อไหร่ ไม่เห็นขวัญเล่าเลย”

“ไม่เชิงแนะนำหรอกครับ” ริมฝีปากที่คลี่ยิ้มนั้นดูราวกับเต็มไปด้วยปริศนา

ซึ่งหญิงสาวจะไม่นิ่งเฉย เพราะต้องการคำตอบ “ยังไงคะ”

“ผมเป็นแขกในงานแต่งงานของขวัญใจ ในฐานะอาจารย์แล้วก็รุ่นพี่ที่ทำงาน”

ศศิอาภาสิ้นสงสัย

“ผมเห็นคุณบิ๋มแล้วก็ประทับใจ เลยขอให้ที่บ้านจัดการเรื่องดูตัวให้”

“ออ...” เธอก็ยังไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับอีกฝ่ายดี

ทั้งสองปล่อยให้ความเงียบได้ทำงานอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่เจ้าพระยาจะถามขึ้นมา

“ถ้าผมขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมครับ หมายถึงถ่ายด้วยกัน เดี๋ยววานน้องพนักงานถ่ายให้”

เขายื่นหน้าจอให้ดูโปรแกรมแชทที่มีเลขโนติฟิเคชั่นเด่นหราจากกรุ๊ปที่เขียนไว้ว่า ‘ครอบครัว’ เจ้าพระยาเก็บมือถือแล้วถอนหายใจยาว

“เมื่อครู่เห็นโนติเลื่อนมาผ่านๆ ทั้งบ้านเลยครับ ชิงกันส่งข้อความมาถามว่าเป็นยังไงบ้าง ทั้งพี่ๆ แล้วก็หลานๆ ที่นี้ผมก็ไม่แน่ใจว่าคุณบิ๋มอยากจะถ่ายแบบไหน ผมเองก็ถ่ายรูปไม่ได้เก่งนัก”

“ให้น้องพนักงานถ่ายให้ไหมคะ แบบถ่ายผ่านกระจกออกมา” ศศิอาภานึกขอบคุณเขาอยู่ไม่น้อยที่หาเรื่องคุยจนสามารถทำลายความเงียบได้อีกครั้ง “ทีนี้เราทำท่าเหมือนไม่ได้ตั้งใจถ่ายรูป โต๊ะตรงนี้ไม่มีคนพอดีด้วย ถ่ายออกมาน่าจะดี เดี๋ยวบิ๋มมานะคะ ว่าแต่เอามือถือใครดี” คนพูดชั่งใจ “เอาของคุณโพได้ไหมคะ รุ่นใหม่กว่าน่าจะถ่ายสวยกว่า”

“ยินดีเลยครับ”

เจ้าของเครื่องยื่นโทรศัพท์ให้โดยเปิดกล้องไว้พร้อมสรรพ

หญิงสาวเดินเข้าไปในร้านและแจ้งว่าต้องการความช่วยเหลืออย่างไรบ้าง ซึ่งพนักงานเสิร์ฟอีกคนที่ว่างอยู่ก็ยิ้มแย้มด้วยความยินดี และเดินออกออกมาตรงจุดที่ศศิอาภาบอกเอาไว้

เธอกลับมานั่งด้านนอก “เราทำเหมือนกำลังคุยกันไหมคะ คุยเรื่องอะไรดี เพราะบอกให้น้องถ่ายหลายๆ ช็อทแล้วค่อยไปเลือก”

“งั้นคุยเรื่องที่น่าคุยดีกว่า” เจ้าพระยายิ้มกว้าง

“ได้เล้ย” หญิงสาวยิ้มตอบ

เขาเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้ ค้อมกายลงเล็กน้อยเพื่อให้ระดับสายตาอยู่ใกล้กัน เธอเปลี่ยนไปนั่งไขว่ห้าง จัดระเบียบเดรสให้ดีก่อนหันไปยกนิ้วให้สัญญาณกับพนักงานที่รออยู่ด้านใน

“ผมเพิ่งเคยดูตัวเป็นหนแรก”

หญิงสาวขมวดคิ้ว ก่อนรีบคลายเพราะนึกได้ว่ากำลังถ่ายรูปอยู่ “แล้วก่อนหน้านี้ล่ะคะ”

“ไม่มีครับ”

ศศิอาภาเหลือบเห็นหน้าต่างแจ้งเตือนว่ามีใครสักคนส่งข้อความหาเธอ เมื่อใช้นิ้วปัดดูคร่าวๆ จึงเห็นชื่อของอนัตตาและคำทักทายสั้นๆ



Anatta : เป็นไงบ้างคะ ที่นัตบอกไป เขาเข้ามาแนะนำตัวแล้วเนอะ



หญิงสาวมุ่นคิ้ว นึกไม่ออกว่าอนัตตาหมายถึงอะไร ถ้าเป็นเรื่องคำปรึกษาเกี่ยวกับนิยายที่คุยกันเมื่อวานนี้ก็ไม่น่าจะมีประเด็นอะไรเพิ่มเติมอีก

ศศิอาภานึกได้ว่าคุยค้างเอาไว้ จึงละสายตาจากโทรศัพท์และถามต่อ “ไม่ยอมให้ที่บ้านจัดดูตัวเหรอคะ”

“ไม่มีคนที่ผมรู้สึกว่าอยากแต่งงานด้วยน่ะครับ เลยไม่อยากไปให้เสียเวลา”

คนที่ผ่านการดูตัวมาหลายหนพยักหน้าอย่างเข้าใจ “เข้าใจ แต่ไอเดียคนละแบบกับบิ๋มเลยค่ะ บิ๋มปฏิเสธน้อย ไม่ใช่เพราะเกรงใจอะไรนะคะ แต่ได้คุยกับคนใหม่ๆ บางทีก็ได้คอนเนคชั่นไว้เขียนงาน ได้เพื่อน เวิร์คอยู่”

แต่เดี๋ยว...

ไม่มีคนที่รู้สึกว่าอยากแต่งงานด้วย เลยไม่อยากไปให้เสียเวลา

เธอโคลงศีรษะเบาๆ พยายามไม่คิดว่าอีกฝ่ายหมายความอย่างไรกันแน่ แม้ว่าหัวใจจะเต้นระรัวจนเกือบเผลอยกมือกดหน้าอกเอาไว้ ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ช่วยอะไร

ดิ เอมเพอเรอร์...อายุมากกว่า

แชริออท...เป็นทหาร ยศระดับนายพันหรือนายพล

เดธ...

หมอเหรอคะ แต่ใบก่อนหน้านี้เป็นคนในเครื่องแบบ พวกทหาร ตำรวจ เอ๊ะ หรือเป็นแพทย์ทหาร’ 

เสียงของวิรัลดังขึ้นมาในหัวราวกับเสียงฟ้าผ่า บรรดาไพ่ทั้งหลายที่ถูกเปิดวางอยู่บนโต๊ะในวันนั้นพรั่งพรูออกมา พร้อมด้วยความทรงจำที่เธอไม่ได้ใส่ใจจนลืมเลือน เพราะไปสนใจเรื่องราวคำปรึกษานิยายที่พูดคุยกับอนัตตาตลอดช่วงที่ผ่านมา

ไพ่ คำทำนายและเนื้อคู่

ผู้ชายที่สนใจเธอขนาดพร้อมเดินหน้าเข้ามายื่นไมตรีก่อน

และตอนนี้ยังอยู่ในช่วงเวลาสามเดือน

“อันที่จริงผมจำเบอร์คุณบิ๋มได้นะครับ แต่กลัวลืมก็จดเก็บเอาไว้ จะติดต่อไปเองก็เกรงว่าจะรบกวน เพราะไม่รู้ว่าคุณบอกหมายเลขจริงหรือเปล่า แต่ในใจก็คิดว่าจริงล่ะนะ”

“ค่ะ”

ไม่หรอกมั้ง...

พนักงานเดินเอาโทรศัพท์มือถือมาคืนให้เขา เจ้าของเครื่องรับมากดหน้าจออยู่ครู่ แล้วจึงหมุนมาให้เธอดู

“เบอร์คุณบิ๋มเบอร์นี้ใช่ไหมครับ”

“ใช่ค่ะ” แค่กวาดตามองผ่านๆ เจ้าของหมายเลขก็บอกได้แล้ว

“ถ้าผมขออนุญาตบันทึกเอาไว้จะสะดวกไหมครับ แล้วไม่ทราบว่าจะแอดด์แชทไปผ่านหมายเลขนี้ได้เลยหรือเปล่า”

เธอมุ่นคิ้วเล็กน้อย “ได้ค่ะ ลิงก์ไว้”

“ขอบคุณนะครับ” รอยยิ้มของเขาอบอุ่น

ทว่าเธอยังไม่ไว้ใจ

หน้าจอโทรศัพท์ของศศิอาภาขึ้นข้อความแจ้งเตือนว่ามีคนส่งรูปมาให้

“ส่งรูปให้แล้วนะครับ ผมแต่งภาพไม่เก่ง เลยส่งให้คุณบิ๋มอีกทางดีกว่า”

หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูภาพ ไล่สายตาขึ้นไปถึงส่วนบนของจอซึ่งแสดงสถานะว่าเธอยังไม่ได้รับอีกฝ่ายเป็นเพื่อน

ศศิอาภาลังเลอยู่ครู่ก่อนกดรับเพราะคิดว่าไม่น่ามีอะไรเสียหาย

“ขอบคุณมากเลยนะครับ” เจ้าพระยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง “ทีนี้ก็พูดเรื่องที่อยากพูดเสียที”

เธอเลิกคิ้วโดยไม่พูดอะไร

“อย่างที่บอกไป ผมไม่เคยดูตัวเพราะไม่มีคนที่คิดอยากแต่งงานด้วย อย่างนั้นแล้ว...คุณบิ๋มแต่งงานกับผมไหมครับ”


(จบบทที่ 4)


Wait... WHATTTT!!??



เจอหน้าหนแรก เดทแรก ขอแต่งงานแล้วเรอะ!
ไม่เคยมีพระเอกของเอื้องอลินคนไหนไวขนาดนี้ค่ะ บอกเลย 5555
หรือแก่แล้ว ขี้เกียจลีลาก็ไม่รู้เนอะ

ฝากติดตามต่อไปนะคะ ว่าทำไมคุณหมอโพมาแรงเบอร์นี้






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #198 Whatup Katay (@whisqerx_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 23:55
    มาแรงแซงทางโค้งงงง
    #198
    1
  2. #15 Riboflavin (@charib55) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:23
    คุณโพมาแรงมั่กกกกก
    #15
    1
    • #15-1 (@ocean_serenade) (จากตอนที่ 13)
      26 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:46
      วัยรุ่นก็งี้อะค่ะ
      #15-1
  3. #14 sonnenblumetu (@sonnenblumetu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:22
    เด๋วๆๆๆๆๆ จะขอแต่งงานในครั้งแรกไม่ได้นะคะคุณหมออออออ
    #14
    1
    • #14-1 (@ocean_serenade) (จากตอนที่ 13)
      26 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:45
      ได้สิ !
      #14-1
  4. #13 goszyboong (@goszy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:27

    555. วัยรุ่นใจร้อน

    #13
    1
  5. #12 Capucinno (@Capucinno) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:26
    อร้ายยยย. ตั้งหลักไม่ทันแล้วค่า.
    #12
    1
  6. #11 Tookta Sasiwatpaisit (@tooktasasi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:19
    กรี๊ดดดดด ...รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ 😂
    #11
    1
  7. #10 liingel (@teepan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:14
    รุกแรง รุกไวยิ่งกว่า4Gในกรุงเทพอีกค่ะ 55555555​
    #10
    1
    • 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:18
      จะณเดชน์ แบมแบม เป๊กผลิคโชค นาทีนี้ก็แรงไม่สู้เจ้าพระยา 50G จริง (อายุ)
      #10-1