Moon River : ที่ซึ่งดวงใจได้บรรจบ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,811 Views

  • 248 Comments

  • 331 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    8,313

    Overall
    20,811

ตอนที่ 14 : บทที่ 5 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1097
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    26 ก.พ. 62


บทที่ 5 (1)



เสียงเครื่องเรือหางยาวที่ตีเรือเปล่าเพื่อกลับมารับผู้โดยสารดังลั่น จนผู้ที่อยู่สองฝั่งของแม่น้ำเจ้าพระยาน่าจะได้ยินกันอย่างชัดเจน ตามมาด้วยเสียงของมัคคุเทศก์ที่บรรยายสภาพบ้านเรือนและสถานที่สำคัญเป็นภาษาจีน เพื่อให้นักท่องเที่ยวที่เช่าเหมาเรือทั้งลำได้เข้าใจว่าแต่ละสถานที่นั้นเป็นมาอย่างไร

แต่ไม่มีเสียงไหนจะดังเท่าเสียงหัวใจของศศิอาภาในตอนนี้

“คุณโพ...ว่าอะไรนะคะ”

เจ้าพระยายังคงยิ้มน้อยๆ อยู่เช่นเดิม “ผมถามคุณบิ๋มว่าสนใจจะแต่งงานกับผมไหมครับ”

สนใจจะแต่งงานกับผมไหมครับ

หญิิงสาวคิดในใจว่านี่เขาขายประกันหรือขอแต่งงาน

“ไม่ได้ล้อบิ๋มเล่นนะคะ” เธอถามย้ำ “ไม่ใช่เรื่องตลกค่ะ บิ๋มไม่ตลกด้วย”

“ผมก็ไม่ตลกครับ” ชายหนุ่มกล่าวด้วยเสียงหนักแน่น “อย่างที่ผมบอกไป ผมดูตัวก็เพราะเจอคนที่รู้สึกว่าอยากจะใช้ชีวิตไปด้วยกัน เลยอยากทำความรู้จัก และผมก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ไม่อยากจะเสียเวลาคบใครเล่นๆ หรือเล่นเกมเรื่องความรัก ผมไม่เก่งเรื่องแบบนี้”

“แต่เราเพิ่งรู้จักกันไม่ถึงสิบชั่วโมงด้วยซ้ำนะคะ”

“ผมรู้จักคุณบิ๋มมานานกว่าสิบชั่วโมงนะครับ”

“ทำความรู้จักฝ่ายเดียวไม่นับค่ะ” เธอแย้ง “การขอคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงวันแต่งงานเป็นเรื่องพิลึกค่ะ”

“แต่เจ้าหญิงดิสนีย์ทำทุกคนเลยนะครับ” เจ้าพระยาตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างยิ่ง “ออโรล่าก็ทำปัดป้องอยู่ไม่กี่วิแล้วก็นัดผู้ชายที่เพิ่งเจอไปกระท่อมกลางป่า ส่วนสโนว์ไวท์แต่งงานกับผู้ชายแปลกหน้าที่จูบศพ...เจ้าชายของเธอเป็นเนโครฟิเลียหรือเปล่านะ แต่นั่นแหละ เธอก็แต่งงานกับเขา”

ศศิอาภานวดขมับตนเองเพราะไม่รู้ว่ากำลังรับมือกับผู้ชายแบบไหนอยู่

เริ่มจากโพล่งเรื่องเฟติชกลางวงสนทนาของพวกผู้ใหญ่ (ดีที่ไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไร) ต่อด้วยชวนคุยเรื่องมะเร็งปากมดลูกระหว่างเดท พูดถึงอาการเนโครฟิเลีย (Necrophilia) หรือกลุ่มอาการผิดปกติทางจิตที่นิยมการมีเพศสัมพันธ์กับศพ เกือบทั้งหมดนี่...เกิดขึ้นหลังจากขอแต่งงาน

บ้าชะมัด

“ถ้าคุณบิ๋มแต่งกับผมก็จะได้ออกจากบ้านนะครับ ไม่น่าสนใจหรือยังไงกัน”

หญิงสาวเงยหน้ามองคนนั่งตรงข้ามในทันที

เจ้าของข้อเสนอที่ยากจะปฏิเสธได้นั่งไขว่ห้างเอนหลังไปกับเก้าอี้ มือของเขาประสานวางอยู่บนตักด้วยท่าทางสงบ ราวกับคนถือไพ่เหนือกว่า

“คุณรู้อะไรมา”

“ไม่มากครับ” เขาจิบโกโก้ที่เริ่มเย็นแล้ว “อาจจะเสียมารยาทที่ถามข้อมูลคุณบิ๋มจากคนอื่น แต่ผมก็ควรจะรู้ว่าคุณเป็นคนอย่างไร ชอบหรือไม่ชอบอะไรบ้าง ทำงานแบบไหน อย่างน้อยๆ ก็จะได้หาเรื่องคุยกันได้”

“แล้วคุณทราบอะไรมาบ้างล่ะคะ” ศศิอาภาเอนหลังกับเก้าอี้ สลับขาไขว่ห้างรอว่าตนจะได้ยินอะไรบ้าง

“คุณอยู่กับพวกท่านเลยเขียนนิยายไม่สะดวกนัก แล้วยังโดนบังคับให้ออกจากงานเพื่อมาดูแลกิจการที่คุณเห็นว่าควรเลิกทำได้แล้ว”

เธอพยักหน้าเบาๆ เพราะถือว่าเขาทำการบ้านมาดี

“ที่สำคัญที่สุดคือ...ครอบครัวไม่ภูมิใจที่คุณเขียนนิยายวาย”

ศศิอาภาเงยหน้ามองผู้ที่นั่งฝั่งตรงข้าม “อย่าบอกนะว่าคุณรู้ว่านิยายวายคืออะไร”

“ผมต้องเลี้ยงหลานวัยรุ่น” เขาเอ่ยแต่เพียงเท่านั้นก็พอบอกนัยที่ซ่อนไว้ได้ “ผมไม่ค่อยชอบเรื่องแรกๆ เพราะมันยังมีความเป็นโลกและความสัมพันธ์เชิงแฟนตาซีอยู่ แต่ก็เข้าใจนะ นิยายวายมันคือแฟนตาซีแบบหนึ่ง แต่เล่มหลังๆ ดี ประเด็นดี และอิงกับเรื่องเพศสภาพ เพศวิถี แล้วก็ความหลากหลายทางเพศมากขึ้น ไม่ผลักให้เพศหญิงเป็นตัวร้ายด้วย พัฒนาขึ้นมาก”

หญิงสาวอ้าปากค้าง “คุณ...อ่านนิยายบิ๋ม”

“ผมเชื่อว่าหนังสือจะถ่ายทอดตัวตนของคนเขียนไม่ทางใดก็ทางหนึ่งออกมาเสมอ แต่บางเรื่องผมหาซื้อไม่ได้ เลยยืมขวัญใจมา”

“แล้วยังไงล่ะคะ ดูเป็นอาชีพที่ไม่น่าเชิดชูเลยใช่ไหมล่ะ จะเอาไปอวดกับบ้านอื่นได้ยังไง ถึงบิ๋มจะทำตามฝันสำเร็จที่หาเลี้ยงชีพด้วยนิยายได้ พวกเขาก็ไม่สนหรอก” เธอเท้าศอกกับโต๊ะ “แต่เอาจริงๆ ไม่น่าแปลกใจหรอกที่ป๊ากับม้าไม่เคยชอบมัน แต่บิ๋มแค่รักและอยากทำในสิ่งที่ตัวเองทำได้ดีก็เท่านั้น คุณเองก็เถอะ ยศระดับนี้แล้วถ้าทำงานต่ออาจจะได้เป็นนายพล ได้ตำแหน่งทางบริหาร คุณมีภรรยาเป็นคนเขียนนิยายชายรักชายไม่ได้หรอก”

“ก็ไม่เห็นต้องให้คนอื่นมาเชิดชู” เจ้าพระยากล่าวต่อในทันที “คุณภูมิใจในงานตัวเอง คุณเชิดชูมันไว้ในใจและเขียนงานที่ดีออกมาก็พอแล้ว การเชิดชูของคนอื่นแทบไม่สลักสำคัญอะไรเลย ต่อให้แต่งงานกันไปผมเองก็เป็นแค่แรงสนับสนุนเฉยๆ คุณต้องเคารพและยกย่องทางที่ตัวเองเลือก แค่นั้น พอแล้ว ผมไม่ได้ภูมิใจที่เป็นหมอเพราะมีคนอื่นมายกย่อง ผมภูมิใจเพราะตัวเองทำงานได้ดี ทำหน้าที่ได้อย่างครบถ้วน ใครๆ ไม่ต้องมายกผมสูงหรอก ผมถือหางตัวเองได้ ถ้าสำหรับเรื่องนี้ล่ะก็นะ”

ศศิอาภาได้แต่จ้องหน้าเขาโดยที่ไม่รู้ว่าจะเอ่ยอะไรดี

หญิงสาวประทับใจการที่เขาบอกว่าจะถือหางตนเองโดยไม่สนคำคนอื่น แต่ขณะเดียวกันก็คิดว่าเรื่องนี้มัน ‘ดีเกินไป’ มันดีเกินกว่าจะเกิดขึ้นกับชีวิตเธอได้ เพราะแฟนเก่าที่เลิกรากันไปแทบไม่พูดถึงงานของเธอเลย ไม่เคยเป็นที่พึ่งทางใจได้เวลางานมีปัญหา เขามองราวมันเป็นอากาศธาตุไม่มีตัวตน

ทั้งที่มันคือสิ่งสำคัญในชีวิตเธอ

แต่เธอจะตกหลุมพรางด้วยเหตุนี้ไม่ได้


(1)

เขาอ่านนิยายวายด้วย! อ่านของหลาน
ทันสมัยไปแล้ว เกินเหตุ!
จะมีอะไรให้เซอร์ไพรส์อีกต้องติดตามน้า




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #199 Whatup Katay (@whisqerx_) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 00:01
    เราหลงรักคุณโพแล้วค่ะ
    #199
    1
  2. #20 kedkaeokedkaeo (@kedkaeokedkaeo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:53

    บ้าจริง!!!!!! หลงรักคุณโพเฉยเลยฉัน >>>> นี่บังเอิญเปิดมาเจอหรอกนะ!!!!!

    #20
    1
    • #20-1 (@ocean_serenade) (จากตอนที่ 14)
      28 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:55
      ยินดีที่ได้บังเอิญเจอกันนะค้า
      #20-1
  3. #17 Riboflavin (@charib55) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:06
    คุณโพทำการบ้านมาดีเว่อ /ปรบมือ
    #17
    1
    • #17-1 (@ocean_serenade) (จากตอนที่ 14)
      28 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:54
      รู้เขารู้เขาเนอะ
      #17-1
  4. #16 Capucinno (@Capucinno) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:41
    อี้งค่ะ อึ้ง!!!! รอติดตามหมอโพนะคะ
    #16
    1
    • #16-1 (@ocean_serenade) (จากตอนที่ 14)
      28 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:54
      ขอบคุณนะค้า
      #16-1