Moon River : ที่ซึ่งดวงใจได้บรรจบ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 21,291 Views

  • 251 Comments

  • 334 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    8,793

    Overall
    21,291

ตอนที่ 11 : บทที่ 4 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1121
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    23 ก.พ. 62




บทที่ 4 (2)



“ตอนคุณบิ๋มตัดสินใจออกจากงานมาเขียนนิยายอย่างเดียวตัดสินใจลำบากไหมครับ เพราะงานเก่าก็ดูน่าจะรายได้ดี” 

เจ้าพระยาถามขึ้นมาขณะที่ยืนรอจะเข้าห้องสุดท้ายที่สามารถถ่ายภาพที่ระลึกได้ ทั้งคู่ใช้เวลาอยู่นานกับห้องก่อนหน้าเพราะเล่นไม่ยอมเลิก หญิงสาวคุ้ยลังไม้ที่มีคีย์เวิร์ดเกี่ยวกับการละเล่น ประเพณี และพฤติกรรมที่คนไทยทำกัน แล้วผลัดกันทายกับคนมาด้วยอยู่นาน เขาถึงขนาดชวนเด็กสาววัยมัธยมต้นมารวมทีมแล้วเล่นด้วยกัน เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนๆ ของพวกเธอได้

หญิงสาวรู้สึกเหมือนกำลังอยู่กับเพื่อน เธอสรุปกับตัวเองว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นคนที่ให้ความรู้สึกเป็นมิตรโดยเฉพาะกับเพศหญิง ดูจากที่เล่นกับนักเรียนหญิงที่อายุรุ่นราวคราวลูกได้ พวกเขาทั้งหมดถึงขนาดถ่ายรูปรวมกันเป็นที่ระลึกสำหรับมิตรภาพที่เกิดขึ้นโดยไม่มีใครได้คาดคิด

แล้วนี่อีก...ที่เขาถามเธอเรื่องงาน

“ถ้าไม่อยากจะตอบบอกได้นะครับ ผมแค่สงสัยเฉยๆ ตามประสาคนไม่เคยเปลี่ยนงาน”

ศศิอาภาประหลาดใจอยู่เล็กน้อย เพราะไม่ค่อยมีใครถามคำถามนี้กับเธอตรงๆ นอกจากเพื่อนที่เป็นห่วงเป็นใยปากท้องของเธอ

“ลำบากใจตรงที่ต้องออกเพราะพ่อแม่อยากให้มาทำกิจการต่อนี่แหละค่ะ ใจบิ๋มอยากทำทั้งสองอย่างแหละ หมายถึงงานเดิมกับนิยายนะ อะไรก็ได้ แต่ถ้าเขียนนิยายอย่างเดียวก็ต้องขยันหน่อย เพราะเงินมันไม่แน่ไม่นอน”

“อืม…” เขาครางอยู่ในคอ “คุณบิ๋มเก่งนะครับ”

“คะ?”

เจ้าพระยาวางมือไพล่หลังพิจารณาคำอธิบายเกี่ยวกับห้องจุดแสดงสุดท้าย “หมายถึงที่ต้องเปลี่ยนงาน ออกจากเซฟโซน แต่ก็ยังเลือกเสี่ยง ผมเองทำงานเดิมมาตลอดชีวิต เหมือนอยู่ในคอมฟอร์ตโซนของตัวเองตลอดเวลา ดูเป็นชีวิตที่น่าเบื่อว่าไหมครับ”

พูดจบเขาก็ก้มลงคำอธิบายเล็กๆ ที่ด้านล่างสุดของป้าย

มันทำให้เธอสงสัย

“ไม่หรอกค่ะ” เธอลองก้มลงอ่านตามเขาบ้าง “แค่ตัดสินใจว่าจะเป็นหมอก็เหมือนวิ่งออกจากเซฟโซนแต่แรกแล้วล่ะค่ะ ยิ่งเป็นสูตินรีแพทย์นี่ยิ่งแปลกสำหรับผู้ชายเลยไม่ใช่หรือคะ ต้องมีเหตุผลแน่ๆ ที่คุณเลือกเรียนสาขานี้”

ศศิอาภาอ่านข้อความอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่ครู่ถึงได้รู้สึกว่าคู่สนทนาของตนเองนั้นเงียบไปแล้ว หญิงสาวจึงหันไปมองและพบว่าเขาจ้องตนเองอยู่...ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร

หญิงสาวยืดกายในทันที “ถ้าเป็นเหตุผลที่ไม่สะดวกตอบก็ไม่เป็นไรค่ะ”

เขายืนตัวตรงตาม “อย่างที่คุณบิ๋มเห็น ผมเกิดมาก็เห็นผู้หญิงเต็มบ้านแล้ว ทั้งแม่ พี่สาว แล้วก็ยังมีหลานตามมาอีก ตอนเด็กๆ ผมหัวดี รอบข้างก็บอกว่าหัวดีมาก เรียนหมอดีไหม คิดว่าไม่เสียหายอะไรเลยเรียน พอจะเลือกว่าจะไปทางไหนก็นึกถึงคนที่บ้าน นึกถึงคนไข้ผู้หญิงที่เจอตอนระหว่างเรียน หลายคนได้มาหาหมอตอนที่โรคเกี่ยวกับทางสูตินรีมันลามและสร้างความทรมานไปมากแล้ว เพียงเพราะว่าใส่ใจเรื่องคนในครอบครัวมากกว่าตนเอง หรืออายเนื่องจากในยุคก่อนๆ ผู้หญิงก็ไม่ได้ห่วงใยสุขภาพตัวเองขนาดนี้”

เจ้าพระยารั้งรอเหลียวไปมองบรรยากาศในห้องจัดแสดงที่มีภาพถ่ายเต็มไปหมด

“คุณบิ๋มอยากถ่ายรูปไหมครับ”

“ไม่เลย”

“งั้นออกกันเลยนะ”

ทั้งสองคนเดินออกมาด้วยกันตามทางเดิน

“นี่ ผมให้เดาว่าในช่วงปีสองปีที่ผ่านมามีเรื่องอะไรที่ผมดีใจที่สุด” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงรื่นเริง “ผมใบ้ให้ว่าเกี่ยวกับงานการผมเอง”

ศศิอาภาหัวเราะ เพราะเธอไม่รู้สึกเหมือนตนเองคุยกับคนที่อายุมากกว่า 15 ปี เลยแม้แต่น้อย เขายังมีความรื่นเริงและรื่นรมย์ในการใช้ชีวิตอยู่

“ได้เป็นนาวาเอกหรือคะ”

“อันนั้นมันต้องได้สิ ด้วยตำแหน่งหน้าที่การงาน นี่ทำงานมายาวๆ ไม่เปลี่ยนงานเลยนะครับ” คนพูดมุ่นคิ้วแสร้งทำสีหน้าจริงจัง “เกี่ยวกับงาน งานสาขาเฉพาะทาง ใบ้ว่ามะเร็งปากมดลูก”

มะเร็งปากมดลูกมันใช่เรื่องที่จะมาคุยกันในเดทหรือไงวะ

ศศิอาภาได้แต่คิดอย่างขำๆ ระหว่างที่เดินตามเขาออกไปยังประตูด้านข้างที่เข้ามาในทีแรก

“ถ้ามะเร็ง...ไม่ใช่เรื่องจำนวนผู้เสียชีวิตต่อปีละแน่ๆ เพราะไม่ลด” เธอหันไปมองคนที่พยักหน้าเบาๆ “ต้องเป็นเรื่องดีถึงดีใจเนอะ”

“คุณบิ๋มคิดว่าผมจะเป็นคนที่ยินดีกับความฉิบหายของตนอื่นหรือไงกัน!”

“คุณหมอ!” เธอหลุดหัวเราะออกมา “บิ๋มแค่เปรยๆ เพราะกำลังใช้ความคิด ไม่ได้คิดแบบนั้น”

“รู้ครับ เย้าเล่น”

เย้า...เขาใช้คำว่าเย้า

คนสมัยนี้เขาไม่ใช้คำนี้เป็นภาษาพูดกันแล้วมั้งคะ! 

“ผมดีใจที่ผู้หญิงเข้าถึงวัคซีนมะเร็งปากมดลูกมากขึ้นครับ”

“อ๋อ เอชพีวี”

“ใช่ๆ” เจ้าพระยายิ้มกว้างด้วยท่าทางยินดี “เด็กเล็กๆ ก็จะได้รับวัคซีนตั้งแต่ประถม ส่วนผู้ใหญ่ก็สามารถรับวัคซีนจากโรงพยาบาลที่ตัวเองสะดวกได้มากขึ้นว่า มะเร็งปากมดลูกนี่เป็นแล้วรู้ช้ากันเยอะ เพราะผู้หญิงมักไม่กล้ามาตรวจภายในเวลามีอะไรผิดปกติ ถ้ากันไว้ได้ก่อนก็จะดีมาก”

ศศิอาภามองพิจารณาคู่สนทนา “คุณหมอนี่คิดอะไรสมเป็นคุณหมอนะคะ”

เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย “อ้อ จะบอกตั้งแต่เมื่อกี้ละ อย่าเรียกผมว่าหมอเลย เรียกผมว่าโพก็ได้ครับ”

คนฟังพยักหน้าอย่างเห็นควรด้วย “โพแบบไหนคะ ต้นโพธิ์ โพลแบบนอร์ธโพล”

“ไม่ใช่ทั้งสองนั่นแหละ” เจ้าพระยาสั่นศีรษะ “พ.พาน สระโอ โพ”

ศศิอาภาเลิกคิ้ว ก่อนผงกศีรษะเบาๆ เพราะคิดว่าสิ่งที่ตนคาดเดาน่าจะถูก “โอ้...โพ...ลาล่า”

“ไม่” เขาค้านในทันที “ถ้าเป็นงั้นพี่ผมอีกสามคนก็ต้องเป็นทิงกี้วิงกี้ ดิบซี่ ลาล่า” ผู้เป็นน้องเล็กของบ้านแสร้งกระแทกลมหายใจแรง

หญิงสาวหลุดหัวเราะเสียงดัง เธอฟาดต้นแขนเขารัวๆ ด้วยปลายมือและน้ำหนักที่เบาเสียยิ่งกว่าเบา “ขอบคุณที่รับมุกค่ะ นี่ต่อให้เราไม่คิดจริงจังกันเรื่องความสัมพันธ์ก็ยังเป็นเพื่อนกันได้นะคะ คุยกับคุณโพสนุกจัง”

“จริงจังสิครับ”

ศศิอาภาหันไปมองคนที่ส่งยิ้มให้

เธอไม่รู้จะพูดอะไร

ความเงียบปกคลุมทั้งสองคนอยู่ครู่สั้นๆ

“ตอนนี้ก็บ่ายแก่ จวนเย็นแล้ว หิวหรือยังครับ”

“ไม่ขนาดนั้นค่ะ” หญิงสาวตอบพลางนึกในใจว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่เข้าใจจังหวะ รู้ว่าต้องทำอย่างไรจึงจะดำเนินบทสนทนาต่อไปได้

“งั้นหาอะไรทานเล่นรองท้องไหม”

หญิงสาวเอามือไพล่หลังพลางคิดไปด้วย ระหว่างที่ทั้งสองคนเดินออกจากพิพิธภัณฑ์ผ่านถนนเล็กๆ คล้ายซอยไปยังถนนเลียบแม่น้ำเจ้าพระยาด้านหลัง

“ก็โอเคนะคะ อะไรเบาๆ อยากกลับไปกินข้าวบ้าน กินข้าวนอกบ้านสามมื้อไม่ไหวจริงๆ มันเบื่อ”

“ระหว่างไวน์ ชาจีนกับกาแฟและชาฝรั่ง คุณบิ๋มสนอะไรมากกว่า”

“ไม่ไวน์ ไม่ไหวนะตอนนี้ สนที่ที่มีที่นั่งสบายๆ ลมเย็นๆ” เธอหัวเราะ “คือเดินรอบมิวเซียมจนเมื่อยแล้ว อยากนั่งไวๆ แถวนี้ก็มีคาเฟ่เยอะดี เดินเข้าสักที่ก็ได้ค่ะ”

“มีที่นึงเครื่องดื่มกลางๆ ขนมโอเค แต่วิวสวย กับร้านอร่อยๆ เลย แต่ติดริมถนน” เจ้าพระยาเสนอ

“บิ๋มเลือกวิว” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“งั้นตามผมมาเลย”


(2)

จะว่าคุณหมอโพฮีเป็นคนตลกหรือเป็นคนแปลก หรือเป็นคนเนิร์ดธรรมดาๆ ดีนะ
แต่เรื่องมะเร็งปากมดลูก is no joke จริงๆ นะคะ
ผู้หญิงไทยเสียชีวิตด้วยโรคนี้ในอัตราที่สูง
ส่วนหนึ่งเพราะไม่กล้าไปพบแพทย์ตรวจเพราะอาย
มันไม่น่าอายเลยค่ะ เคยไปตรวจมาแล้ว แป๊บๆ เสร็จ
เราไปเพราะประจำเดือนมาไม่ปกติค่ะ มีผลต่อฮอร์โมน
ทำให้เราซึมเศร้าขนาดอยากตายทุกเดือนอะ รู้ว่าเป็นเพราะฮอร์โมนสวิงแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ไปหาหมอแล้วทุกอย่างดีขึ้นเลยค่ะ 555 ทรมานมาตั้งเป็นปี บ้าจริง

หรือถ้าอายก็ข่มไว้ค่ะ ถ้ามีความผิดปกติอะไรเกี่ยวกับช่องคลอด มดลูก
ประจำเดือนสภาพแปลกๆ ผิดปกติ ปวดท้องเมนส์มากเจียนตาย
ไปหาหมอเลยค่ะ ร่างกายของเราเราต้องรักษาให้ดีเนอะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #7 Riboflavin (@charib55) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:46
    พี่หมอเขาจริงจังอ่ะบิ๋ม
    #7
    1