สืบรักข้ามภพ (พรีออร์เดอร์!!!)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 71,307 Views

  • 133 Comments

  • 1,609 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    693

    Overall
    71,307

ตอนที่ 4 : ขนนกหงส์ฟ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5984
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    28 ส.ค. 61



      

ณ เมืองจิ่นสือ

       เกือบ 3 ปีแล้วที่รูปภาพเหล่าสาวงามหุ่นอวบอัดแห่งยุคซึ่งไร้อาภรณ์ พร้อมเรื่องราวสุดหวามหวิวถูกถ่ายทอดผ่านฝีมือฉีหยางซิ่ว ผู้ใช้ฉายาเฟิ่งหวงสีแดงเพลิง (ขนนกหงส์ฟ้า) นอกจากภาพวาด เขาได้ขยายผลงานแต่งหนังสือชุนกง รวมถึงตำรากามสูตรซึ่งกำลังเป็นที่ต้องการในตลาดลับๆ ของชายหนุ่มทุกเพศทุกวัย โดยฉากหน้าเขาคือคุณชายซึ่งถูกถีบหัวส่งให้มาอยู่ในเรือนหลังเล็กที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเล้าหมู

       ดังนั้นฉีหยางซิ่วจึงกลายเป็นคุณชายผู้ต่ำต้อย คือคนที่ไร้ซึ่งเกรียติและศักดิ์ศรี สุดท้ายจึงถูกหลงลืม

       แต่ใครจะรู้ว่าอีกด้านหนึ่งของฉีหยางซิ่ว หรือ เฟิงหวงสีแดงเพลิง เขาได้ถ่ายทอดศิลปะสุดมหัศจรรย์ซึ่งปลุกไฟราคะของชายหนุ่มทั้งแผ่นดินให้ลุกโชน ต้นแบบสาวงามที่อวดทรวดทรงองค์เอวชวนให้สิเน่หา ส่วนหนึ่งคือนางโลมชื่อดังในหอคณิกา

       กระนั้นฉีหยางซิ่วมิใช่ชายรักสนุกที่จะมีสัมพันธ์กับหญิงสาวไม่เลือกหน้า แต่การที่ไม่ค่อยมีเพื่อนมาตั้งแต่เด็กเพราะเติบโตอยู่ที่ผาไร้นามทำให้เขาเก็บตัว กระทั่งย้ายมาอยู่ที่เมืองจิ่นสือ โลกเขาก็เปิดกว้าง ทุกครั้งที่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตา เขาจึงเลือกที่ไปเที่ยวเตร่ในหอนางโลม นั่นทำให้เขาได้พบต้นแบบซึ่งนำมาสร้างสรรค์ผลงานในเวลาต่อมา

       และผลลัพธ์ในตอนนี้ช่างหอมหวาน เงินทองไหลมาเทมาให้ได้ใช้สอยมิขาดสาย โดยได้เพ่ยเพ่ยคุณหนูตระกูลซือแห่งห้างซือเชี่ยน ซึ่งเป็นคนออกหน้าขายภาพวาดให้เขา อย่างไรเสีย ถึงตอนนี้เขายังไม่รู้ความต้องการที่แท้จริงของเพ่ยเพ่ย แม้นางจะทอดสะพานให้อยู่เนืองๆ แต่เมื่อเขาคิดจะเด็ดดอกฟ้า นางก็บ่ายเบี่ยงเล่นตัวจนเขามันเขี้ยว และคืนนี้ก็เป็นอีกคืนที่นางเดินทางมาพบเขาอย่างลับๆ

       “อาเพ่ย เจ้ามาหายามวิกาล มิกลัวท่านเจ้าบ้านซือตำหนิรึ” เขาเอ่ยถึงซือเหวิน พ่อค้าผู้มั่งคั่ง มีห้างใหญ่โตในเมืองแห่งการค้านี้

       “ในเมื่อหัวใจเพรียกหาบุรุษรูปงาม เหตุใดข้าต้องใส่ใจผู้อื่น” สีหน้าและท่าทางนางดูกร้านโลก แต่ดวงตามิต่างจากเด็กสาวในวัยซุกซน นางถือตนว่าเป็นบุตรสาวคนโตของซือเหวิน และยังดูแลกิจการต่างๆ แทนบิดาได้ จึงมิเกรงกลัวคำครหาใคร หมู่นี้ซือเหวินเจ็บป่วยออดๆ แอดๆ เรียกว่าสามวันดีสี่วันไข้ ดังนั้นห้างซือเชี่ยนจึงตกอยู่ในกำมือนาง

       “ในเมื่อมาแล้ว เจ้าต้องการสิ่งใด”

       ลูกตาสีน้ำตาลอ่อนของนางจ้องที่มือเรียวสวยของฉีหยางซิ่ว ก่อนไล่สายตาไปยังดวงหน้าเขา ยามนี้แสงเทียนตกกระทบ ขับให้ใบหน้านั้นงดงามและน่าหลงใหล

       “คุณชายเป็นผู้มีฝีมือล้ำเลิศ เป็นชายงามที่หายากในแผ่นดิน แต่น่าประหลาดใจ สิ่งที่ข้าต้องการ ท่านมิล่วงรู้...”

       เพ่ยเพ่ยยิ้มหวานหยด ก่อนหัวเราะน้อยๆ ด้วยกิริยาน่าชม ใครต่างรู้ว่านางเป็นผู้หญิงที่ชอบเป็นช้างเท้าหน้า อีกทั้งมักมัดใจผู้ชายด้วยเสน่ห์ นางยังมีหัวการค้าล้ำเลิศ โดยเฉพาะการที่เป็นตัวแทนจำหน่ายภาพวาดของฉีหยางซิ่วจนสามารถส่งขายให้กับเหล่าขุนนางรวมถึงคนในราชวงศ์

       “จิตใจสตรียากแท้หยั่งถึง” หนุ่มรูปงามกล่าว

       “โถ คุณชายช่างอ่อนต่อโลก และไม่ได้เรื่องเสียจริง” นางเอ่ยจบก็ก้าวไปยังเตียงนอน เริ่มปลดสายรัดเอว และเสื้อคลุมตัวนอกออก ก่อนกระดิกนิ้วเชิญชวนให้ฉีหยางซิ่วก้าวเข้าไปหา

       “นั่น...อาเพ่ย เจ้ากระทำการใด” เขาว่าเสียงตื่น เหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้าผาก

       ดวงตาแฝงกิเลสหยาดเยิ้มของเพ่ยเพ่ยมองมาที่หนุ่มรูปงาม แล้วเอ่ยเสียงแหบพร่า

       “คุณชายย่อมรู้ดีแก่ใจ ข้ารอเวลานี้มาเนิ่นนาน กระทั่งถึงวันที่อยากเก็บเกี่ยวผลแห่งรักที่กำลังสุกงอม”

       ฉีหยางซิ่วหาใช่ชายหนุ่มไม่ประสีประสา เขารู้เล่ห์กลของนาง หากยอมโอนอ่อนผ่อนตามแต่โดยดี เขาก้าวไปข้างหน้าช้าๆ จวบจนยืนอยู่เบื้องหน้าหญิงสาวที่มีเรือนร่างอวบอิ่ม และกลิ่นกายก็หอมจัดชวนให้คิดถึงเรื่องบัดสี

       ริมฝีปากสีสดของเพ่ยเพ่ยเผยอเล็กน้อย มือนุ่มนิ่มของนางวนเวียนอยู่กับสายรัดเอวของหนุ่มรุ่นน้อง วันนี้เขาเติบโตเต็มวัย มิใช่เด็กหนุ่มอย่างเช่นวันวานที่แรกพบหน้า

       “คุณชายคิดว่าข้าเป็นสตรีประเภทใด วานบอก” นางกล่าวพลางแลบลิ้นเลียริมฝีปากอวบอิ่ม แสร้งทำกิริยาราวกับอยากใช้ลิ้นเล็กๆ ไล้เลียผิวกายขาวละเอียดของอีกฝ่าย

       “ฮึ คนค้าขายนั่นย่อมหวังได้กำไร และคุณหนูคงเห็นข้าเป็นสินค้าประเภทหนึ่ง แต่น่าเสียดาย ตัวข้ายากที่จะทำให้ท่านพึงใจ”

       “คุณชายถ่อมตัวเกินไป อย่างน้อยท่านก็เป็นชาย และหญิงสาวอย่างข้าก็นิยมชมชอบบุรุษงาม มากกว่าภาพวาด ท่านรู้ไหม การสัมผัสเนื้อตัวและได้ลิ้มรสหอมหวานจากเรืองร่าง คือสิ่งประเสริฐที่บุรุษพึงมอบให้แก่นางผู้ที่เป็นที่รักของเขา”

       เพ่ยเพ่ยว่าจ้างให้ฉีหยางซิ่ววาดภาพชายงามในหอคณิกาชาย แม้จะเป็นเรื่องลามกอนาจาร แต่หญิงสาวชมชอบมาก นางนำรูปภาพเหล่านี้ไปขายในกลุ่มแม่หม้ายและเหล่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่นิยมเรื่องคาวโลกีย์ รวมถึงพวกขันที และบุรุษที่นิยมชมชอบชายงาม

       ฉีหยางซิ่วเป่าลมหายใจออกมาพรูใหญ่ การลูบไล้ร่างกายของเพ่ยเพ่ยปลุกเร้าอารมณ์ให้ลุกโชน แม้จะมีเสื้อผ้าขวางกั้น แต่ยามนี้เขาถูกกระตุ้นจนแทบอยากโน้มกายทับร่างหอมกรุ่นตรงหน้า

       “อาเพ่ย...โปรดยั้งมือ” เสียงเขาสั่นกระเส่า แม้จะเคยต้องมือหญิงมาก่อน แต่การถูกรุกอย่างหนักหน่วงจากนางที่หมายตาเพิ่งจะเกิดขึ้นครั้งแรก

       “หืม คุณชายท่านคิดเลื่อนเปื้อนประการใด ข้าเพียงเย้าหยอก เอาละ...พู่กันกับผืนผ้าไหมเนื้อดีจากห้างซือเชี่ยนวางอยู่บนโต๊ะ โปรดจัดการหน้าที่ของท่าน ก่อนที่ข้าจะหมดอารมณ์” นางว่าแล้วก็ผลักหน้าอกเขาเบาๆ ออกห่างตัว

       จากนั้นนางรับใช้สองคนของเพ่ยเพ่ยก็ก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมเครื่องดื่มและผลไม้

       ฉีหยางซิ่วขมวดคิ้วมุ่น เขาสับสนในตอนแรก กระทั่งกระจ่างใจว่านางแค่ปั่นหัวเขาเล่น และที่มาเยือนในยามวิกาลก็เพียงแค่ต้องการเป็นแบบให้เขาวาดรูป

       “นั่นคือความต้องการของคุณหนูจริงหรือ” เขาถามย้ำ พลางมองนางด้วยดวงตาหวานซึ้ง

       “ใช่ หรือท่านคิดว่า ข้าเป็นผู้หญิงใจง่ายพรรค์นั้น”

       ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ ก่อนสลัดความงุ่นง่านออกมาจากตัว เป็นยามนั้นที่เพ่ยเพ่ยถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก ตามด้วยชุดด้านในที่ปกปิดสัดส่วนอันเย้ายวน เพียงพริบตา ร่างอวบอัดก็อยู่มีเพียงผ้าไหมสีแดงเนื้อดีคลุมเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่ หัวใจชายหนุ่มเต้นระส่ำ เขาหลงใหลรูปโฉมนี้จนมือไม้อยู่ไม่เป็นสุข

       “วาดรูปข้าให้สำเร็จก่อนเถิด อย่าเพิ่ง...ซุกซนคิดถึงสิ่งอื่น มิเช่นนั้น ข้าจะปรับคุณชายจนไม่ให้มีเสื้อผ้าสวมใส่ กลายเป็นศิลปินเปลือยกายล่อนจ้อน นุ่งลมห่มฟ้า”

       นับจากคืนนั้น ฉีหยางซิ่วได้ก้าวออกจากโลกใบเล็กไปสู่ยุทธภพอย่างที่เขาวาดฝัน ถึงจะเป็นยุทธภพที่แต้มแต่งกิเลสและราคะแต่เขาหาได้นำพา ชายหนุ่มได้คบหากับสหายซึ่งต้องการภาพวาดหญิงงาม ตั้งแต่คนหาเช้ากินค่ำจนถึงคหบดีผู้ร่ำรวยและคนในราชสำนัก กระทั่งสืบทราบถึงความตายของบิดาและความโชคร้ายของมารดาซึ่งด่วนจากไปหลังจากเขาลืมตาดูโลกได้ไม่นาน แต่สุดท้ายพรสวรรค์ของฉีหยางซิ่วต้องพบอันตรายถึงชีวิต เมื่อการวาดรูปเปลือยของเพ่ยเพ่ยหลุดไปถึงหูฉีเจียนหลิว

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #37 ลักซ์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 10:26
    หึๆ กรรมตามสนองแระ
    #37
    1
    • #37-1 o-iambear (@o-iambear) (จากตอนที่ 4)
      25 มกราคม 2561 / 18:42
      ติดตามต่อนะครับ ยังมีเรื่องเซอร์ไพร้สอีกเพียบเลยยยยยยยยยยยย
      #37-1
  2. #18 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 19:47
    สนุกมากขอบคุณคะ
    #18
    1
    • #18-1 o-iambear (@o-iambear) (จากตอนที่ 4)
      11 มกราคม 2561 / 19:56
      ติดตามกันตลอดนะครับ
      #18-1
  3. #5 ENanz (@ENanz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 17:40
    อยากอ่านต่อออ กำลังสนุกเลยค่ะ
    #5
    1
    • #5-1 o-iambear (@o-iambear) (จากตอนที่ 4)
      13 กรกฎาคม 2560 / 17:40
      ขอบคุณมากๆๆ ครับ ตอนนี้ขอเกลา และตรวจคำผิดนะครับ ผมจะลงอาทิตย์ละ 1-2 ตอนครับ

      #5-1