[FIC EXO] DADDY SO COOL - BAEKDO

ตอนที่ 7 : DADDY SO COOL O7 : แด๊ดดี้.. หม่ามี๊ไปไหน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    16 มิ.ย. 57







O7

“แด๊ดดี้.. หม่ามี๊ไปไหน”



 











 

            “พักกองก่อนนะคะ”

 

            เสียงของทีมงานสาวเอ่ยขึ้นเสียงดังก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อน ลู่หานที่ถือน้ำแร่ขวดใหญ่เย็นเฉียบกำลังเมียงมองหาใครบางคนที่มุมห้อง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเดินตรงมาแถวๆเขา รอยยิ้มบางๆถูกส่งไปให้ก่อนจะใจกล้าเดินไปหา ริมฝีปากบางจะเอ่ยเรียกอีกฝ่าย แต่ไม่ทันเสียงจะหลุดรอดออกไปร่างระหงส์ที่เดินแทรกเข้ามาก็ก่อเรื่องเสียนี่

 

            ปึก!

 

“โอ๊ะ! ขอโทษนะคะพี่ลู่หาน ไอรีนไม่ได้ตั้งใจจริงๆค่ะ” น้ำเปล่าในแก้วจากมือของเด็กสาวฝึกงานอีกคนหกราดเสื้อของลู่หานเสียจนเสื้อแขนยาวของเจ้าตัวเปียกซกไปด้วยน้ำเย็น

 

“ไอรีนซุ่มซ่ามจังเลยขอโทษนะคะ”

 

“ม.. ไม่เป็นไรครับ” สาวน้อยตรงหน้าเขาหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับให้อย่างร้อนรนก่อนจะขอโทษขอโพยเสียยกใหญ่ มือสวยหยิบขวดน้ำจากมือของลู่หานไปถือไว้เองก่อนจะเอ่ยปากขึ้นมา

 

“พี่ลู่หานจะเอาไปให้คุณเซฮุนใช่ไหมคะ เดี๋ยวไอรีนเอาไปให้เองนะ”

 

“อ.. เอ่อ” ไม่ทันจะเอ่ยอะไรต่อสาวสวยก็เดินย่างกรายไปหาชายหนุ่มอีกคนเสียแล้ว ปากสวยเบะออกมาอย่างไม่พอใจ นี่มันอะไรกัน เขาตั้งใจจะเอาน้ำไปให้เซฮุนเองเลยนะ แล้วทำไมต้องมาเป็นแบบนี้ล่ะ!?

 

“เซฮุนคะ ไอรีนเอาน้ำเย็นๆมาให้ค่ะ”

 

“ขอบคุณครับ” ลู่หานรู้สึกไม่พอใจที่ไอรีนเอ่ยว่าน้ำนั่นเธอเป็นคนเอามาให้เขาทั้งๆที่มันไม่ใช่ ร่างเล็กเดินหน้าบูดออกจากห้องถ่ายแบบไป เนื่องจากเป็นช่วงพักกลางวันของกองด้วย บรรดาทีมงานเลยเดินลงไปซื้อข้าวกันบ้าง จับกลุ่มคุยกันตามมุมของตัวเอง ลู่หานมองหาคยองซูที่ไม่รู้ว่าหายไปไหน กะว่าจะชวนไปหาอะไรกินแต่ก็ต้องกลายเป็นว่าเขาต้องไปคนเดียวเพราะตามหาเพื่อนไม่เจอ

 

 

 

 

ภายในห้องรับรองของแพคฮยอน เจ้าของร่างเล็กที่กำลังนั่งเล่นเกมส์ในโทรศัพท์มือถือฆ่าเวลาอยู่นั้นเริ่มแสดงความไม่ค่อยพอใจออกมาเมื่อต้องมานั่งรออีกฝ่ายที่หายเงียบไปไหนเกือบครึ่งชั่วโมงแถมยังกำชับเขาไว้อีกว่าห้ามออกไปไหนจนกว่าเขาจะกลับมา คยองซูจะไม่หงุดหงิดขนาดนี้ถ้าเขาไม่หิว ตอนเช้ากินไปแค่ขนมปังกับกาแฟแก้วเดียวมันก็ย่อยไปแล้วตามกาลเวลา

 

แพคฮยอนจะทำตัวให้คยองซูพอใจเลยซักวันไม่ได้หรือไงนะ!

 

เสียงประตูห้องรับรองที่เปิดเข้ามาทำให้คยองซูรีบหันไปดูเพราะคิดว่าแพคฮยอนกลับมาแล้ว แต่กลายเป็นว่าผู้มาใหม่กลับเป็นชานยอลที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับกล่องข้าวสองกล่องก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ

 

“ไง ไม่ไปกินข้าวหรือไง”

 

“ก็จะไปแหละ แต่รอคุณชายแพคฮยอนเขาอยู่ ไปไหนก็ไม่รู้” ชานยอลมองใบหน้าเพื่อนสนิทที่บูดบึ้งอย่างไม่พอใจก่อนจะหัวเราะเบาๆออกมา เขายื่นกล่องข้าวให้คยองซูกล่องนึงก่อนจะยิ้มให้อีกฝ่ายที่เอาแต่มองด้วยความงง

 

“ทำมาให้”

 

“ให้ฉันหรอ”

 

“จริงๆก็ไม่ได้เอามาให้นาย เอามากินเองแต่ว่าคงกินไม่หมด” วางกล่องข้าวไว้ตรงหน้าคยองซูก่อนที่ชานยอลจะหันมาสนใจกับกล่องข้าวของตัวเอง ก็แค่ข้าวผัดอเมริกันกับไส้กรอกธรรมดาๆ แต่หน้าตาดูน่ากินมาก

 

“อุตส่าห์ดีใจนึกว่าตั้งใจเอามาให้”

 

“นี่ กินไปเหอะน่า เดี๋ยวก็ไม่โตหรอก ฮ่าๆ” คยองซูย่นจมูกใส่เพื่อนอย่างหมั่นไส้ก่อนจะลงมือกินข้าวอย่างว่าง่าย ระหว่างนั้นชานยอลก็ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบไปเรื่อยเปื่อยตามประสาคนไม่ได้เจอกันนาน

 

“มาอยู่กับแพคฮยอนนานหรือยัง”

 

“จะเดือนนึงแล้วล่ะ”

 

“อ๋อ” ชานยอลพยักหน้าเบาๆ “แล้วเหนื่อยไหมเลี้ยงเด็กเนี่ย หรือชอบ?”

 

“ฮะๆ จริงๆมันก็เหนื่อยนะ เหนื่อยมากๆ แต่ลูกหมอนั่นไม่ซนเท่าไร อีกอย่างติดฉันมากกว่าพ่อตัวเองอีกด้วย” คยองซูตักผักจากกล่องข้าวชานยอลมาใส่กล่องตัวเองเพราะรู้ดีว่าเพื่อนตัวสูงข้างๆเขาไม่ชอบกินผัก ถึงเขาไม่ทำอีกซักพักชานยอลก็คงจะเทมันมาในกล่องข้าวเขาเอง

 

“แม่เด็กไปไหน”

 

“แพคฮยอนบอกว่าส่งให้เธอไปอยู่กับพี่สาวที่เยอรมันก่อนหน้าจะคลอดเกือบปี พอคลอดเสร็จไม่กี่วันเธอก็หายไป ทิ้งเด็กไว้กับพี่สาวแพคฮยอนน่ะ”

 

“อืม .. แย่เนอะ คนเป็นดารานักร้อง แย่แบบนี้ทุกคนเลยสินะ” ข้าวในกล่องถูกเขี่ยไปมาด้วยฝีมือชานยอลจนมันเละกระจัดกระจาย คยองซูเงยหน้ามองคนข้างๆก่อนจะเกิดความสงสัยในน้ำเสียงและสีหน้าของชานยอลที่ดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

 

“ไม่หรอกมั้ง .. ไม่ทุกคนหรอก ทำไมนายคิดแบบนั้นล่ะ”

 

“ก็ .. ไม่รู้สินะ พูดไปเรื่อยอย่าสนใจเลย” ชานยอลยิ้มบางๆให้คยองซูก่อนจะเก็บกล่องข้าวเข้าที่ของมัน

 

“กินไปนิดเดียวเองอ่ะ อิ่มหรอ”

 

“ปกติน่ะ ช่วงนี้ไม่ค่อยอยากกินอะไรเลย” เห็นแบบนั้นจะให้ทนกินต่อไปก็ดูจะไม่โอเค คยองซูเลยวางกล่องข้าวของตัวเองลงบ้าง

 

“เดี๋ยวต้องไปทำงานต่อหรือเปล่า นายโอเคไหมดูเหนื่อยๆ” มือเล็กๆวางลงบนไหล่เพื่อนสนิทก่อนจะบีบเบาๆอย่างให้กำลังใจ

 

“ไหวสิ เพื่องานสู้ตายอยู่แล้ว”

 

“อย่างงั้นก็ดีแล้ว .. เวลาเห็นนายมีความสุขกับงานฉันรู้สึกดีนะ” เสียงหัวเราะของทั้งสองดังขึ้นเบาๆก่อนที่ชานยอลจะยืนขึ้นเต็มความสูง ตั้งใจจะออกไปทำงานต่อ คยองซูเห็นแบบนั้นเลยลุกขึ้นตาม

 

“ไปด้วยกันไหม”

 

“ไม่เป็นไร รอแพคฮยอนก่อน” ชานยอลพยักหน้าเบาๆอย่างเข้าใจก่อนจะอ้าแขนทั้งสองข้างออกกว้าง เดินเข้ามาดึงคยองซูเข้าไปกอดจนคนตัวเล็กกว่าจมไปในอ้อมกอดของเขาโดยง่ายดาย

 

“ดีใจนะที่เจอนาย”

 

ประตูห้องรับรองที่ถูกเปิดออกช้าๆจากฝีมือแพคฮยอนแทบจะปิดลงไม่ทัน เขาแง้มประตูไว้เพียงเล็กน้อยพอให้เห็นว่าคนในห้องสองคนกำลังทำอะไรกัน ดวงตาคมมองไปที่คยองซูที่กอดชานยอลแน่นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก่อนจะก้มลงมองข้าวและขนมมากมายในมือที่เขาลงไปซื้อให้คยองซูเพราะกลัวอีกฝ่ายจะเหนื่อยหากต้องไปหาอะไรกินเอง ก็แค่อยากทำอะไรให้อีกฝ่ายพอใจ แต่มาเจอแบบนี้แพคฮยอนก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้สึกยังไง

 

“ฉันไปก่อนนะ” เมื่อเห็นว่าชานยอลจะเดินออกมาแพคฮยอนก็เลยเดินเลี่ยงออกไปก่อน จนชานยอลเดินออกจากห้องลับตาไปเขาจึงตัดสินใจเดินกลับไปที่ห้อง

 

“มาแล้วหรอ นายไปไหนมาเนี่ยนานชะมัด”

 

….” แพคฮยอนไม่ตอบเพียงแค่วางถุงที่เขาถือไว้ทั้งหมดลงบนโต๊ะ

 

“ซื้อมาให้หรอ”

 

“อื้ม” เมื่อถูกถามอีกครั้งเลยเลือกที่จะตอบแค่เบาๆก่อนจะเดินออกจากห้องไปอีกรอบ คยองซูที่เปิดถุงดูก็พบว่ามีของกินเยอะไปหมด จะเงยหน้ามาขอบคุณอีกทีเจ้าของถุงทั้งหมดนี่ก็เดินออกไปเสียแล้ว

 

“อ้าว .. ไปไหนของเขาเนี่ย”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เลิกกองทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน เช่นเดียวกับแพคฮยอนและคยองซูที่หลังเลิกกองก็ต้องไปรับแจสเปอร์จากโรงพยาบาลด้วย ตลอดทางแพคฮยอนที่ปกติมักจะแกล้งนู่นแกล้งนี่คยองซูตลอดแต่วันนี้เอาแต่เงียบ ไม่พูดไม่จากับใคร หน้างออย่างกับโดนใครขัดใจมาทั้งๆที่คยองซูก็นึกอยู่ตลอดเวลาว่าเขาทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจหรือเปล่า

 

นึกไปนึกมาเขาก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนี่นา ..

 

สามคนพ่อแม่(?)ลูกเดินมาถึงห้อง จู่ๆแจสเปอร์ที่คยองซูจูงมือไว้ก็ถูกแพคฮยอนดึงไปหาตัวเองเสียงั้น คยองซูหันมามองหน้าคนตัวสูงกว่าอย่างงงๆ แต่ก็ได้รับคำตอบที่ทำเอาประหลาดใจกลับมา

 

“นายเหนื่อยก็ไปพักเถอะ เดี๋ยวฉันดูแจสเปอร์เอง”

 

“เอาจริงหรอ” ร้อยวันพันปีคยองซูก็ไม่เคยเห็นแพคฮยอนจะสนใจลูกเท่าไร เจอแบบนี้ไปยิ่งทำให้คยองซูเริ่มไม่ไว้ใจ

 

แพคฮยอนคงไม่จับแจสเปอร์ไปฆ่าหรอกใช่ไหม..

 

“นายมองอย่างกับคิดว่าฉันจะจับแจสเปอร์ไปฆ่างั้นแหละ” ได้ยินแบบนั้นคยองซูก็ไหวไหล่เบาๆก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไป เขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้าปล่อยแจสเปอร์ไว้กับแพคฮยอนซักวัน คุณพ่อไม่ได้เรื่องคนนี้จะเลี้ยงลูกยังไง

 

“หม่ามี๊.. หม่ามี๊ไปไหนเด็กน้อยที่วิ่งตามไปหลังประตูห้องถูกปิดลงแล้ว กะจะวิ่งตามให้ทันหม่ามี๊แต่เหมือนจะช้าไป เรียกเท่าไหร่หม่ามี๊ก็ไม่ยอมออกมา

 


 

“หม่ามี๊ ยอแจสเปอร์ด้วยฉิ!

 

“แจสเปอร์ มานี่มา” แพคฮยอนเดินไปจูงมือลูกชายตัวเองให้ออกมาจากการยืนเกาะประตูห้อง แต่เหมือนเด็กน้อยจะดื้อเลยยื้อตัวเองไว้

 

“ม่ายเอา แจสเปอร์จะหาหม่ามี๊”

 

“หม่ามี๊ไปนอน”

 

“ฮือ.. แจสเปอร์จะหาหม่ามี๊ ฮึก.. ฮือ” เด็กน้อยเริ่มเบะออกมาเมื่อถูกขัดใจก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงร้องไห้โฮตามด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้มใสราวกับเขื่อนแตก เด็กน้อยยืนร้องไห้ไม่ยอมสนใจแด๊ดดี้ตัวเองที่พยายามจะดึงตัวให้มาหา แพคฮยอนเองดูจะตกใจที่จู่ๆเด็กน้อยข้างๆเขาก็ร้องไห้ออกมา แล้วเขาต้องทำยังไงล่ะทีนี้!

 

“แจสเปอร์! ร้องไห้ทำไมเนี่ย”

 

“แจสเปอร์จะหาหม่ามี๊ ฮือๆๆๆ” นิ้วเล็กๆชี้ไปที่ประตูไม้ของห้องนอนคยองซูที่ถูกปิดไว้

 

“เดี๋ยวหม่ามี๊ก็มาไง”

 

“แจสเปอร์จะนอนกะหม่ามี๊ ฮึก.. ฮือ” แขนยาวๆกอดเอวลูกชายตัวเล็กไว้แต่แจสเปอร์ยังพยายามจะเดินไปที่ห้องของหม่ามี๊ แพคฮยอนเลยตัดสินใจอุ้มแจสเปอร์ขึ้นมาด้วยท่าทีเก้ๆกังๆ เสียงร้องของลูกชายเขายังดังไม่ขาดสาย นั่นทำให้แพคฮยอนรู้สึกหัวเสียขึ้นมานิดนึง

 

แต่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ลองย้อนกลับไปตอนที่แจสเปอร์งอแงแล้วเขาเห็นคยองซูอุ้มเด็กน้อยนี่ขึ้นมาโอ๋จนหลับคาไหล่ไป บางทีเขาควรจะลองทำบ้าง แต่จะได้ผลไหมนี่อีกเรื่อง .. เนอะ

 

“อย่าร้องสิเด็กบ้า”

 

“ฮือ .. หม่ามี๊ ไปหาหม่ามี๊ แด๊ดดี้พาไป ฮึก..ฮึก”

 

“อย่าร้องไงเล่า ฟังไม่เข้าใจหรอ” มือหนาลูบหลังเด็กน้อยไปด้วย จณะที่เสื้อของเขาในช่วงไหล่รู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นของทั้งน้ำตาและน้ำลายจากเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้อยู่

 

แพคฮยอนอุ้มแจสเปอร์เดินไปทั่วห้อง ปากก็บอกให้เด็กน้อยหยุดร้องไห้ มือก็ลูบผมลูบหลังไปด้วย จนเวลาผ่านไปซักพักเด็กน้อยที่งอแงในอ้อมกอดเขาก็หลับปุ๋ยคาไหล่ไปง่ายๆ แพคฮยอนรู้สึกได้ถึงแขนที่เริ่มชา เขาเลยพาแจสเปอร์ไปนอนที่โซฟา จัดท่าทางให้ดีๆก่อนจะนั่งลงที่โซฟาตัวถัดไป

 

“หม่ามี๊นายน่ะ .. กำลังจะหาแด๊ดดี้คนใหม่ให้นายรู้หรือเปล่า เด็กผี..” มองใบหน้าของเด็กน้อยที่หลับปุ๋ย มันเหมือนเขาราวกับถอดพิมพ์ไว้ นั่นทำให้อดีตของแพคฮยอนหวนคืนมา เมื่อตอนเด็กๆแม่ก็ชอบบอกว่าเขาหน้าเหมือนพ่อมาก มีอีกที่แม่บอกไว้ ไม่รู้ว่าแม่โกหกหรือเปล่าแต่เขาก็เชื่อมาจนทุกวันนี้

 

เขาว่าถ้าลูกหน้าเหมือนพ่อมากๆ แสดงว่าพ่อคนนั้นต้องเป็นพ่อที่ดี และรักลูกมากๆเลยล่ะแพคฮยอน

 

แม่ครับ .. แต่ผมเนี่ย ไม่ใช่พ่อที่ดีเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงประตูที่แง้มออกหลังจากทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ คยองซูต้องนั่งกระวนกระวายอยู่ในห้องเกือบสองชั่วโมงทั้งที่อยากจะออกมาหาแจสเปอร์ใจจะขาดเพราะได้ยินเสียงเด็กน้อยเรียกหาแต่ตัวเอง แต่เขาออกมาไม่ได้เพราะดูจากฟอร์มของคุณพ่อแพคฮยอนแล้วคงไม่ยอมยกแจสเปอร์มาให้เขาดูแน่ๆ นึกก็ตลกดีเหมือนกันพอได้ยินเสียงแพคฮยอนที่บอกให้แจสเปอร์เงียบแต่เด็กน้อยกลับแหกปากร้องลั่นไม่ยอมหยุด

 

เป็นไงล่ะ .. คุณพ่อแสนดี

 

บนโซฟามีแจสเปอร์ที่ยังหลับอยู่ แก้มกลมๆมีน้ำตาแห้งกรังนั่นทำให้คยองซูอดสงสารไม่ได้ มือเล็กๆยื่นไปลูบหัวแจสเปอร์เบาๆก่อนจะหันมามองแพคฮยอนที่หลับอยู่บนโซฟาข้างๆ ริมฝีปากรูปหัวใจคลี่ยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะเดินไปลดอุณหภูมิแอร์ลง และหยิบผ้าห่มผืนเล็กๆในห้องมาห่มให้แพคฮยอนเพราะอีกคนนอนขดอยู่เหมือนจะหนาวเนื่องจากตอนนี้อากาศเข้าหน้าหนาวไปทุกทีแถมฝนยังตกอีกทุกวัน

 

“อ้าว ตื่นแล้วหรอ” พอห่มผ้าให้เสร็จแพคฮยอนก็ลืมตาขึ้นมาพอดี คยองซูเลยเดินถอยออกไปนั่งที่โซฟาตัวตรงข้ามแทน

 

“ตื่นตั้งแต่นายเดินมาแล้ว”

 

“แกล้งหลับหรือไง” คนถามไม่ได้ตอบแค่ลุกขึ้นนั่งก่อนจะหยิบผ้าห่มออกจากตัว

 

“เก่งนะนายเนี่ย กล่อมจนแจสเปอร์หลับเลย”

 

“ลูกฉันติดนายเกินไป แบบนี้ก็อยู่กับฉันไม่ได้เลยสิ” คำพูดนั้นทำให้คยองซูหลุดขำออกมาอย่างไม่ตั้งใจ เขาขำตรงที่ว่าอะไรดลใจให้แพคฮยอนพูดแบบนี้กันนะ

 

“นายก็เลี้ยงแจสเปอร์เองสิ”

 

….” ที่ไม่ตอบนี่คยองซูไม่รู้ว่าแพคฮยอนกำลังคิดอะไรอยู่ หรือเป็นการเงียบเพื่อปฏิเสธ

 

“นายควรจะเลี้ยงแจสเปอร์เองบ้างนะ ถ้าวันนึงฉันไม่อยู่นายจะได้ทำหน้าที่เป็นพ่อที่ดีได้ซักที” คยองซูพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

“นายจะไปไหน.. พูดแบบนี้นายจะไปไหน ฉันจ้างนายมานายก็ต้องเลี้ยงสิ”

 

“แล้วนายคิดว่าฉันจะต้องเลี้ยงจนแจสเปอร์เข้าโรงเรียนเลยหรอ อีกกี่ปีล่ะ สามหรือสี่ .. มันนานไป ฉันมีอย่างอื่นต้องทำนะ”

 

“นายไม่เห็นต้องไปทำงานอย่างอื่นเลย นายเงินเดือนดีกว่าอาชีพบางอาชีพอีกนะ” เสียงของแพคฮยอนเป็นการเถียงที่ดูจะให้คยองซูยอมแพ้อย่างหาเหตุผลมาอ้างไม่ได้ คยองซูคิดว่าอย่างนั้น

 

“บางที แม่ของแจสเปอร์อาจจะกลับมาก็ได้นี่”

 

            “เหอะ .. ยัยยนั่นน่ะหรอ กลับมาก็คงมานานแล้วล่ะ” แพคฮยอนลุกพรวดขึ้นจากโซฟาก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องนอนตัวเอง แต่ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปก็หันมาทิ้งท้ายกับคยองซูไว้หนึ่งประโยค

 

            “ฉันไม่ให้นายไปหรอก .. ต่อให้นายอยากจะไปไหนก็เถอะ จำไว้เลย”

 

            คยองซูได้ยินแบบนั้นก็อมยิ้มออกมา แพคฮยอนเหมือนเด็กเอาแต่ใจ และเขาคงถูกตามใจจนชินเลยคิดว่าถ้าออกคำสั่งกับใครคนนั้นก็คงจะเชื่อฟังไปแล้ว ..

 

            แต่มันจะใช้ได้กับคยองซูไหม .. ก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

 

 

 

 


 

 

 

 

            ตกเย็นวันเดียวกัน คยองซูและแจสเปอร์ถูกคุณแม่ของน้องคริสชวนออกมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ๆคอนโด อากาศค่อนข้างเย็นแต่ก็มีบรรดาหนุ่มสาวไปยันคุณตาคุณยายออกมาเดินสุดอากาศสดชื่นกัน คยองซูนั่งอยู่บนชิงช้าสีฟ้าออกแรงแกว่งไปมาเบาๆ มองดูแจสเปอร์กับคริสที่กำลังเล่นกันสนุกสนานอย่างเงียบๆ แม่ของน้องคริสอาสาไปซื้อชาร้อนมาให้เลยยกหน้าที่เฝ้าเด็กทั้งสองไว้กับคยองซู

 

            บางที .. อยู่แบบนี้ก็มีความสุขดีเหมือนกัน

 

            คยองซูเองก็มีความฝันที่อยากจะมีครอบครัว มีลูกที่น่ารัก แต่ความฝันของเขามันก็คงไม่เป็นจริง เมื่อความรักของเขานั้นเกิดขึ้นกับผู้ชายด้วยกันมาแล้วครั้งหนึ่ง คยองซูเคยมีความรักกับเพื่อนร่วมงานที่ไปเจอกันตอนสอนนักเรียนที่เจจู ผู้ชายคนนั้นอบอุ่นมาก มากเสียจนคยองซูอดหวั่นไหว่กับท่าทีของเขาไม่ได้ คยองซูมีความสุขทุกครั้งที่อยู่กับเขา จนในบางครั้งเขาก็เผลอคิดไปว่าต่างฝ่ายต่างมีใจให้กัน แต่มันไม่ใช่ ..

            คยองซูเพิ่งรู้ว่าอกหักมันเจ็บมากแค่ไหนก็ตอนที่เขาบอกว่าจะกลับมาแต่งงานที่โซล เหตุผลเพราะพ่อแม่บังคับ นั่นคือครั้งสุดท้ายที่เจอกันก่อนที่คยองซูจะย้ายกลับมาอยู่กับแม่ของลู่หาน และตอนนี้เขาก็ยังคงหาอีกฝ่ายไม่เจอ

 

.. แค่อยากรู้ว่ายังสบายดีไหมก็เท่านั้น

 

            “หม่ามี๊”

 

            “ครับ ว่าไงครับแจสเปอร์” วงแขนเล็กอ้ากว้างรับลูกชายตัวน้อยที่วิ่งเข้ามาโผกอด คยองซูอุ้มแจสเปอร์ขึ้นมานั่งตักก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดคราบเลอะของดินทรายที่แก้ม

 

            “แจสเปอร์หิวน้าม” ขวดน้ำลายอันปังแมนถูกยื่นให้เด็กน้อยก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะหยิบไปดื่มเอง ดวงตาใสยิ้มหยีให้หม่ามี๊ก่อนจะส่งคืนให้

 

            “แจสเปอร์หิวหรือยังครับ”

 

            “หิวแย้วงับ” พอดีกับที่แม่ของน้องคริสเดินกลับมาพร้อมกับยื่นน้ำชาร้อนๆให้คยองซู หญิงสาวที่โตกว่าไม่กี่ปีเดินไปหาลูกชายที่ยังเล่นสนุกอยู่กับเด็กวัยเดียวกัน เลยเหลือเพียงคยองซูกับแจสเปอร์ที่ยังอยู่บนชิงช้า

 

            “หม่ามี๊ แจสเปอร์ยั๊กหม่ามี๊”

 

            “มาบอกรักหม่ามี๊ทำไมเนี่ย หม่ามี๊เขินนะ” มือเล็กๆหยิกแก้มโย้ของแจสเปอร์อย่างหมั่นเขี้ยวก่อนจะหัวเราะเบาๆ

 

            “หม่ามี๊ต้องยั๊กแจสเปอร์น้า”

 

            “รักอยู่แล้วครับผม”

 

            “หม่ามี๊ต้องยั๊กแด๊ดดี้ด้วยฉิ” ปากเล็กๆพูดเจื้อยแจ้วจนแก้มพองขึ้นมาจนน่าหยิกน่าฟัด คำพูดที่คยองซูมั่นใจว่าไม่เคยสอนแต่เหมือนแจสเปอร์จะคิดเองเลยพูดออกมา คยองซูเองก็นึกขำเหมือนกัน

 

            “ถ้าไม่รักล่ะ”

 

            “มะได้นะหม่ามี๊” คยองซูอุ้มเด็กแก้มใสขึ้นมาก่อนจะตั้งใจพากลับห้องเพราะอากาศเริ่มหนาว บอกลาแม่กับน้องคริสที่บอกว่าจะไปรับคุณพ่อน้องคริสก่อนค่อยกลับ หม่ามี๊ตัวเล็กเลยพาลูกชายเดินกลับมาที่ห้องกันสองคน ระหว่างทางเด็กตัวน้อยที่กำลังพูดเก่งก็ชวนคุยตลอด

 

            “หม่ามี๊อยู่กับแจสเปอร์นานๆ”

 

            “หม่ามี๊ต้องอยู่อยู่แล้วน่า”

 

            “หม่ามี๊อย่าทิ้งแจสเปอร์น้า” พูดจบก็จุ๊บแก้มของคยองซูไปหนึ่งที คยองซูมองหน้าเด็กน้อยที่เขาอุ้มอยู่อย่างรู้สึกเอ็นดู ถ้าแจสเปอร์ทำตัวน่ารักแบบนี้เขาก็คงไม่ทิ้ง แต่ถ้าจะหนีไปก็ตัดประเด็นแจสเปอร์ไปได้เลย

 

            เพราะพ่อของเจ้าเด็กนี่ต่างหากที่อาจจะทำให้เขาไป

 

            “หม่ามี๊รักแจสเปอร์นะครับ”

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

 

 

 

อบอุ่นจริงๆเลยนะฮร้า >_<

ตอนนี้ไมดูเศร้าๆแงะ 555555555555555555

เดี๋ยวตอนหน้ามะเศร้าแย้วฮับ จ๊ะเป๋อสัญญาเยย

จ๊ะเป๋อฝากมาบอกว่า อย่าลืมไปเวิ่นในแท็ก #ปะป๊าแบคฮยอน ให้จ๊ะเป๋อด้วยน้าฮ้าบ

 

           

 


 

(c) Chess theme






 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

1,509 ความคิดเห็น

  1. #1490 MYCUTEBOY0112 (@hanami_jelly) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 11:53
    ฮื้อออ หม่ามี๊กับแจสเปอร์ เหมือนแม่ลูกกันจริงๆเลย อบอุ่นหัวใจ
    #1490
    0
  2. วันที่ 25 กันยายน 2560 / 01:32
    ถามน้องไปสิว่าชอบพี่ยอลของป๋าคริสหรอม55555
    #1457
    0
  3. #1446 BN0412 (@baeksoo0412) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 23:11
    แงงงงง น่ารักกก นั้นพี่ยอมรับตัวเองหรือยังว่าชอบคยองซูอ่ะ มาไม่ให้เขาไปไหน ชอบล่ะสิ
    #1446
    0
  4. #1401 เต้าหู้มยองเนส (@tofupie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 08:17
    อบอุ่นนตัลล้ากกกก ชอบบบบ
    #1401
    0
  5. #1374 barniesehun (@barniesehun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 13:56
    แบคฮยอนนี่มันแบคฮยอนจริงๆ
    #1374
    0
  6. #1343 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 04:15
    งือออออ คยอง อย่าไปนะะะะะ
    #1343
    0
  7. #1313 2023listen (@listen47) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 21:13
    แอบเศร้าแบคมีน้อยใจมีงอน แต่ก็ห้ามไม่ให้เขาไปไหนน แบคกากชห
    #1313
    0
  8. #1292 MookMark (@143v) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 14:48
    แดดดี๊หึงหมามี๊หยออออ แฟนเด่าหมามี๊ต้องเป็นของคริสแน่ๆเยย
    #1292
    0
  9. #1241 maomakkkk (@lollipoplollol) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 22:18
    คุณแด๊ดดี้เค้างอนหม่ามี๊อยู่ นะหม่ามี๊
    #1241
    0
  10. #1203 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 21:12
    หม่ามี๊กับแจสเปอร์น่ารักจัง
    #1203
    0
  11. #1179 백현cute ~ (@wrote-from-heart) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 12:06
    อย่าให้ยัยนั้นกลับมาเลย!
    #1179
    0
  12. #1074 Tukta Wufan (@tuktalovekris) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 13:29
    ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้ลูกกกกก เจสคร้าบบบบ
    #1074
    0
  13. #1058 Princess Galaxy (@aiy15) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 01:03
    อ้ายยยยย ชอบบบบบ
    #1058
    0
  14. #952 BK_BK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 23:30
    เอ๊ะยังไงรู้สึกเหมือนจะดราม่าและวุ่นวาย คือร่ะ?
    #952
    0
  15. #447 mameaw27 (@dek-dmameaw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 15:56
    อยากฟัดแก้มเจสเปอร์ น่ารักง่ะ
    #447
    0
  16. #369 chanbaek (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 20:41
    เจสเปอร์มัยน่ารักแบบนี้ล่ะลูก
    #369
    0
  17. #351 TK Inking (@tk-inkexo27) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2557 / 04:19
    โอ๊ยน่ารักกกกกกก คยองอยู่กับลูกแจสและพ่อแบคนานๆๆๆนะ พ่อแบคอย่าหึงสิ แหมรักคยองแล้วก็บอกเขาไป55555 ปากแข็ง!!!
    #351
    0
  18. #329 ⊙♡⊙ KyungD.O. (@kwonjinan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2557 / 22:50
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด.. ถึงคยองอยากจะไป แต่ก็จะไม่ยอมให้ไปคืออะไรอ่า มันคืออาร๊ายยยย >//<
    คิดอะไรกะคยองป่าว คิดป่าวๆ คิดเถอะ ไม่ว่าอะไรหรอก ฮ่าๆๆ มีการฟ้องน้องเจสด้วยเนอะ
    ว่าหม่ามี๊จะหาแด๊ดดี้ให้น้องเจส แหมๆ ไม่อยากให้หาใหม่ก็ทำตัวหวานๆ ใส่คยองเลยจิ ><
    คยองเคยมีคนรักแล้วด้วย โอ้ววว..คงไม่ดราม่าใช่ไหมนี่
    #329
    0
  19. #291 karamail (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2557 / 19:16
    ยิ่งอ่านยิ่งหลงรักแจสเปอร์ >.<

    ส่วนแด๊ดดี้กับหม๊ามี้นี้น่ารักเวอร์

    #291
    0
  20. #288 dokiss (@pukeeseed) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2557 / 10:09
    อ๊ากกก ไรท์มาต่อเร็วๆเลย ><
    #288
    0
  21. #283 @o^^ @e^^ (@etppza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2557 / 04:21
    ง่อว นางหึงข่า หม่ามี๊ชนะเลิศ ปรบมือข่า 55555555555555

    หึงเค้าก็บอกไปแบคหย่อน หยั่มซึน เดี๋ยวเค้าไม่อยู่ละจะรู้สึก ก๊ากกกกกกกกกกกก

    แจสเปอร์ต๋า ตะเองต้องบอกหม่ามี๊บ่อยๆนะ หม่ามี๊จะได้ใจสั่นละรักปะป๊า แอร๊ยยยยยยยย
    #283
    0
  22. #282 fernn14 (@fernn1404) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2557 / 01:51
    หม่ามี๊กะแดดดี๊ก็ลงเอยกันซะทีซิน้าาาาา^^
    #282
    0
  23. #281 RatTaem (@wiparat-za) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2557 / 00:32
    ครอบครัวนี้ น่ารัก เวอร์ๆอ่ะ ><
    #281
    0
  24. #280 LoveloveKssM (@shindysmile) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2557 / 22:59
    แจสเปอร์น่ารักมาก หลงสองแม่ลูกนี้แล้ว แด๊ดดี๊น่าเตะจริงๆเลย อวดเก่งเกินไปแย้ว

    ต้องขอบคุณชยอลที่ทำให้แบคหึงคยองมากขึ้น >///<
    #280
    0
  25. #277 ,,STORM_SURGE ★ (@ThanKung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2557 / 20:39
    ฟิคเรื่องนี้น่ารักมากๆค่ะ
    แต่แด๊ดดี้แพคน่าเตะไปหน่อย 55555

    ชอบคริสยอลค่ะ
    รอมาอัพต่อนะ
    #277
    0