[FIC EXO] DADDY SO COOL - BAEKDO

ตอนที่ 6 : DADDY SO COOL O6 : ผู้จัดการส่วนหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,088
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    15 มิ.ย. 57






O6

“ผู้จัดการส่วนหัวใจ”


 







 

            ภายในห้องกว้างตกอยู่ในความเงียบมาซักพักแล้ว ผู้มาใหม่ที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวตรงข้ามกับเจ้าของห้องกำลังจ้องดูทุกการกระทำของชานยอล แต่อีกฝ่ายก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและนำกล้องตัวโปรดมาไล่ดูภาพเก่าๆไปเรื่อยเปื่อยอย่างไม่คิดจะเอ่ยบทสนทนาอะไรกับอีกฝ่ายเลย

 

            “ชานยอล จะไม่พูดอะไรกันหน่อยหรอ”

 

            “ผมว่าคุณก็พูดกับผมไปเยอะแล้วนะครับ” ชานยอลละสายตาจากกล้องขึ้นมามองเจ้าของร่างสูงตรงหน้าเขา หากถ้าใครมาเห็นเข้าตอนนี้ก็อาจจะเป็นข่าวดังลงหน้าหนึ่งกันทั้งคู่แน่ๆ เมื่อซุปตาร์ชื่อดังของจีนที่เดินทางมาถ่ายละครแอบหนีมาหาช่างภาพมือโปรที่เคยร่วมงานกัน ที่อาจจะเป็นข่าวดังเพราะมันไม่เคยถูกเปิดเผยมาก่อนว่าความสัมพันธ์ของเขาทั้งสองนั้นมันเกินเลยกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน

 

            คริสอู๋ กับ ปาร์ค ชานยอล กำลังแอบคบกัน ..

 

            มันดูเป็นเรื่องธรรมดา แต่หากมองให้ลึกลงไปความรักของเขาทั้งสองคนมันผิดปกติ คริสรู้ว่าหากแฟนคลับของเขารู้ว่าตัวเขาเองชอบผู้ชายก็คงจะรับไม่ได้ รวมถึงที่บ้านของเขาด้วย นั่นเลยทำให้ชานยอลเสมือนคนในความลับที่เขาไม่สามารถจะควงกันออกหน้าได้เลย ทำได้แค่แอบติดต่อกันหรือหาเวลาว่างๆมาเจอกันแค่เดือนละครั้งเท่านั้น เพราะทั้งสองก็งานรัดตัว พักหลังมาความรู้สึกต่างๆเข้ามาแทรกแซงทั้งคู่จึงทำให้ชานยอลหนีไปที่อื่น แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้น ชานยอลต้องทนอยู่ในสถานะนี้มาเกือบ 5 ปี โดยที่เขาเองก็ทำอะไรไม่ได้เลย

 

            “พี่ไม่ได้อยากให้นายเป็นแบบนี้เลย”

 

            “ผมก็เป็นของผมแบบนี้ .. มานานแล้วครับ” คริสมองอีกฝ่ายที่ทำทีไม่สนใจเขาอยู่แบบนั้นอย่างหัวเสียก่อนจะตัดสินใจเดินมากระชากกล้องออกจากมือชานยอล เขาลดตัวนั่งชันเข่าให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกันกับอีกฝ่าย ก่อนจะยื่นมือออกไปบีบหัวไหล่บางเบาๆ

 

            “เลิกสนใจอย่างอื่นก่อนได้ไหม พี่อยู่ตรงหน้าทั้งคน”

 

            “…….

 

            “พี่รู้ว่าพี่ผิดที่ทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ แต่นานๆทีเราจะอยู่ด้วยกัน นายคิดว่าเราควรใช้เวลาให้คุ้มค่ามากกว่าการมาทะเลาะกันแบบนี้หรือเปล่าชานยอล”

 

            “ถ้าคุณไม่อยากให้เป็นแบบนี้ก็เลิกกับผมไปสิครับ เลิกไปเรื่องจะได้จบๆ” ชานยอลตอกกลับหน้าตาเฉย ดวงตากลมโตนั่นมองอีกฝ่ายอย่างไร้ความรู้สึก

 

            “มันง่ายขนาดนั้นหรือไงชานยอล”

 

            “ถ้าคุณคิดว่าการให้ผมกลับมามันจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น มันก็ไม่ง่ายเหมือนกันครับ .. ผมมาที่นี่ผมก็ยังอยู่ในสถานะเดิม ผมจะมาทำไม ผมไม่มีความสุข คุณปล่อยผมไปไม่ได้กว่าหรอ”

 

            “ชานยอล .. ทนอีกนิดไม่ได้หรอ อีกไม่นานพี่จะทำให้ทุกคนยอมรับเอง”

 

            “ครับ .. ทนมาหลายปีแล้ว เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณพูดกับผมแบบนี้”

 

            “นายเลิกเรียกพี่ว่าคุณแล้วทำตัวห่างเหินแบบนี้ซักทีได้ไหม!?” เสียงตวาดนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบ มันเงียบยิ่งกว่าตอนแรกที่เขาทั้งสองยังไม่เอ่ยปากพูดกันเสียอีก

 

            “นายจะทำให้ห้าปีที่ผ่านมามันไร้ค่าหรือไง”

 

            “เปล่าครับ ..

 

            “แล้วยังไง พูดอะไรซักอย่างสิ”

 

            “เพราะห้าปีที่ผ่านมามันไม่มีเคยมีค่าต่างหาก” พูดจบก็ลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอนไป เสียงล็อคประตูนั้นทำให้คริสที่ตัดสินใจเดินฉับๆตามไปต้องหยุดชะงักอยู่หน้าห้อง เขาเคาะประตูหลายต่อหลายครั้งแต่เหมือนมันจะไม่มีประโยชน์ เพราะอีกฝ่ายไม่มีท่าทีว่าจะเปิดเลย

 

            และเสียงที่ตอบกลับมาแทนการเปิดประตูนั้นก็ไม่ได้ทำให้คริสรู้สึกดีขึ้นเลย ..

 

            “กลับไปเถอะครับ .. ผมอยากอยู่คนเดียว และไม่ต้องกลัวผมจะอยู่ไม่ได้ เพราะผมอยู่คนเดียวมาตลอดอยู่แล้ว”

 

 

 


 

 

 


 

 

            เวลาเที่ยงคืนกว่าๆที่ทั้งห้องนั้นเงียบปริบไม่มีเสียงบทสนทนาใดๆนอกจากซีรี่ส์ที่กำลังฉายอยู่บนจอที่วีพลาสม่าขนาดยักษ์กลางห้องของแพคฮยอน แต่ตาของเจ้าของห้องกลับกำลังเช็คข่าวคราวของตัวเองผ่านสมาร์ทโฟนในมือ วันนี้แพคฮยอนไปถ่ายละครมาเช่นเดิมและมีแฟนคลับที่ตามไปเอาของมาให้ มาถ่ายรูปด้วย เขาเลยเข้าไปดูตามเว็บไซต์ที่ซัพพอร์ตตัวเองว่ารูปพรีวิววันนี้ออกมาดีไหม มีมุมหลุดหรืออะไรยังไงหรือเปล่า

 

            นี่แหละนะชีวิตซุปเปอร์สตาร์สุดหล่อ ต้องเป๊ะไว้ก่อน

 

            แต่เพียงไม่นานบนหน้าจอมือถือของเขาก็กลายมาเป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลก แพคฮยอนชั่งใจอยู่นานกว่าจะกดรับเพราะเขาคิดว่าคงเป็นพวกซาแซงแฟนที่ชอบโทรมาก่อกวน แต่ถึงยังไงถ้าไม่ใช่ธุระเขาก็จะกดวางทันที

 

            “ฮัลโหลครับ”

 

            (( สวัสดีครับ ใช่คุณแพคฮยอนหรือเปล่าครับ ))

 

            “อ่า ใช่ครับ คุณเป็นใครน่ะ?”

 

            (( ผมหมอจงแดนะครับ โทรมาจากโรงพยาบาลโซล ตอนนี้คุณมินซอกประสบอุบัติเหตุรถชน แต่อาการดีขึ้นแล้วทางผู้ป่วยเลยให้ผมติดต่อมาหาคุณครับ ))

 

            “อ๋า หรอครับ .. แล้ว พี่มินซอกบาดเจ็บอะไรมากหรือเปล่าครับหมอ” ร่างโปร่งลุกพรวดขึ้นจากโซฟาอย่างตกใจทันทีที่ได้ยินแบบนั้น

 

            (( คนไข้กระดูกส่วนเข่าเคลื่อนเล็กน้อยครับ จำเป็นต้องเข้าเฝือกให้กระดูกเข้าที่ประมาณหนึ่งเดือน ))

 

            “อ่า .. ครับ ยังไงฝากคุณหมอดูแลพี่ชายผมด้วยนะครับ แล้วพรุ่งนี้ผมจะไปเยี่ยมแต่เช้า”

 

            ((ได้ครับผม คนไข้อยู่ในความดูแลของหมอ ปลอดภัยแน่ๆครับ )) แพคฮยอนพูดกับหมอต่ออีกเล็กน้อยก่อนจะวางสายไป แพคฮยอนถอนหายใจออกมาเบาๆ นึกแล้วก็ตกใจเหมือนกันที่จู่ๆก็เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ถึงเขาจะทะเลาะหรือดูไม่ลงรอยกับมินซอกแต่ฝ่ายนั้นก็เป็นพี่ชายที่ดีที่สอนเขาทุกๆอย่าง ถ้าเขาไม่ได้ผู้จัดการส่วนตัวอย่างมินซอกเขาอาจจะไม่มาถึงจุดนี้ก็ได้

 

            “นายยังไม่นอนอีกหรอ” เสียงของคยองซูดังขึ้นเรียกให้แพคฮยอนดึงตัวเองกลับมาจากความคิด หันมองคนตัวเล็กที่ใส่ชุดนอนสีขาวลายหมีแล้วก็อดขำไม่ได้

 

            มันไม่ได้ตลก .. แต่มันน่ารักต่างหาก

 

            “พี่มินซอกเข้าโรงพยาบาลอ่ะ”

 

            “ฮะ .. แล้วเป็นอะไรมากไหม ทำไมถึงเข้าโรงพยาบาลอ่ะ” คยองซูเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อได้ยินแพคฮยอนพูดแบบนั้น

 

            “ก็รถชนน่ะ แต่เข่ากระดูกเคลื่อนนิดหน่อย ต้องใส่เฝือกเดือนนึง หมอบอกมาแบบนี้นะ”

 

            “แย่จัง .. แล้วพรุ่งนี้นายจะไปเยี่ยมพี่มินซอกใช่ไหม” แพคฮยอนไม่ตอบเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ

 

            “ฉันไปด้วยนะ .. ไปได้ใช่ไหม ให้แจสเปอร์ไปด้วย” คนถูกขอร้องไม่ได้ตอบในทันที แพคฮยอนมองใบหน้าน่ารักที่มองเขาอยู่เป็นเชิงอ้อนวอนให้อนุญาต มันน่าหยิกแก้มกลมๆนั่นซักทีเสียจริง

 

            “ไปก็ไป”

 

            “ขอบคุณนะ” ได้รับคำตอบก็ยิ้มร่าก่อนจะเดินปรี่ไปที่ตู้เย็น แพคฮยอนมองตามทุกการกระทำของอีกฝ่าย คยองซูที่เสร็จจากการกินน้ำเดินกลับมาก่อนจะตรงดิ่งไปที่ห้องนอนทันที

 

            “คยองซู”

 

            “หื้ม?” เสียงเรียกทำให้คนที่กำลังจะเปิดประตูเข้าห้องไปต้องหยุดชะงักก่อนหันกลับมามองหน้าอีกฝ่ายอย่างสงสัย

 

            “ไม่มีอะไร .. แค่จะบอกว่า ฝันดีนะ”

 

            คยองซูอมยิ้มบางๆก่อนจะพยักหน้าตอบ ..

 

            “ฝันดีเหมือนกันนะแพคฮยอน”

 

 

 

 

 

 

 

 

            ก่อนจะมาถึงโรงพยาบาล แพคฮยอนได้เตี๊ยมกับคยองซูเรียบร้อยแล้วว่าถ้าพาแจสเปอร์ลงไปด้วยแล้วเกิดความสงสัยของคนที่พบเจอให้คยองซูบอกว่าเด็กนี่เป็นลูกของเขา และส่วนเขาก็เป็นญาติของพี่มินซอก คยองซูเองก็ตอบตกลงตามนั้นเพราะรู้สาเหตุของอีกฝ่ายดี แต่เรื่องแบบนี้แจสเปอร์ที่กำลังจะสองขวบจะรู้เรื่องด้วยไหมมันก็อีกเรื่อง ใครจะไปรู้ จู่ๆแจสเปอร์อาจจะเรียกแด๊ดดี้ขึ้นมาดังลั่นกลางโรงพยาบาลก็เป็นได้

 

            “หม่ามี๊ .. นี่อาไย” ทันทีที่ทั้งสามคนลงมาจากรถของแพคฮยอน คำถามแรกก็ผุดขึ้นกับเด็กน้อยในวัยกำลังโตทันที นิ้วเล็กๆชี้ไปตามจุดต่างๆอย่างสงสัยพร้อมทั้งตั้งคำถามมากมายตามประสาเด็กกำลังพูด

 

            “โรงพยาบาล แจสเปอร์รู้จักหรือเปล่า”

 

            “โยงพาบาล”

 

            “ฮะๆ .. โรงพยาบาลสิแจสเปอร์” เด็กน้อยในอ้อมกอดของคยองซูยังพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด คนตัวเล็กเดินตามแพคฮยอนขึ้นลิฟต์มาจนถึงห้องพักฟื้นของมินซอก ภายในห้องมีพยาบาลสาวที่เข้ามาเช็คอาการ เธอดูจะตกใจที่เจอแพคฮยอน แต่ก็คงต้องเก็บอาการเพราะยังอยู่ในช่วงเวลาทำงาน

 

            “พี่มินซอก เป็นยังไงบ้างเนี่ย”

 

            “มาแต่เช้าเลยนะ นายคงคิดว่าพี่ตายแล้วมั้งเนี่ย”

 

            “โห เอาอะไรคิดครับพี่” คยองซูปล่อยแจสเปอร์ลงบนพื้นก่อนที่จะเดินไปหาคนป่วยบนเตียงพร้อมทั้งอาหารเช้าที่ลงทุนทำมาให้

 

            “พี่มินซอกครับ ผมทำข้าวต้มร้อนๆมาให้ ผมกลัวว่าอาหารโรงพยาบาลจะไม่ถูกใจพี่น่ะ” กระเช้าสีขาวถูกวางไว้บนหัวเตียงเสร็จสรรพ

 

            “ขอบคุณมากนะคยองซู ดูสิรู้จักกันไม่ทันไรยังทำตัวมีประโยชน์มากกว่าคนแถวนี้อีก”

 

            “บอกชื่อผมเลยก็ได้ครับ” แพคฮยอนเบ้ปากก่อนจะหมุนตัวกลับตั้งใจจะไปนั่งที่โซฟาข้างๆ แต่ดันหันไปชนแจสเปอร์ที่ยืนเกาะข้างเตียงเรียกลุงมินซอกอยู่

 

            “อาจอชี”

 

            “แจสเปอร์ มาหาอาจอชีหน่อยสิ” แพคฮยอนมองเด็กน้อยที่กระโดดโหยงๆจะขึ้นไปบนเตียงคนป่วย นั่นทำให้มินซอกฟาดมือไปบนแขนแกร่งเต็มแรงอย่างหมั่นไส้

 

            “นี่ ลูกจะขึ้นมาบนนี้ก็อุ้มหน่อยคงไม่ตายหรอกคุณซุปตาร์”

 

            “ชู่ว์ .. พี่ อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวคนแถวนี้เขารู้หมด” ถึงจะบ่นแต่ก็ยอมอุ้มแจสเปอร์ขึ้นมากอดไว้ แต่ท่าทางเก้ๆกังๆอย่างคนอุ้มเด็กไม่เป็น ในสายตาของคยองซูและมินซอกมันน่าตลกสิ้นดี

 

            “อาจอชีคิดถึงแจสเปอร์จังเลยครับ”

 

            “คิดถึงอาจอชีฮับ”

 

            “ว้าว ไม่เจอแปปเดียวพูดได้เยอะเลยนะ” เสียงหัวเราะคิกคักของลุงกับหลานสองคนดังขึ้นเรื่อยๆแต่มันกลับทำให้ใบหน้าของแพคฮยอนหงิกงออย่างไม่สบอารมณ์ แน่นอนว่าสาเหตุหลักๆไม่ใช่อะไร แจสเปอร์ตัวหนักมากเพราะนับวันลูกชายของเขาก็ยิ่งโตขึ้น แถมถูกหม่ามี๊คยองซูเลี้ยงซะดิบดีขนาดนี้

 

            “พอแล้วๆ นี่ไม่หิวบ้างหรือไงเด็กผี” แพคฮยอนตัดสินใจปล่อยแจสเปอร์ลงก่อนจะหันมาสนใจมินซอกแทน

 

            “อาจอชี”

 

            “ไปหาหม่ามี๊ของนายนู่นไป” มือหนาดันหัวเด็กน้อยให้เดินไปหาคยองซู ก่อนที่คนถูกเรียกว่าหม่ามี๊จะอุ้มแจสเปอร์มานั่งตักแล้วชวนแจสเปอร์เล่นเกมส์ในโทรศัพท์แทน

 

            “พี่ พรุ่งนี้ผมมีงาน แล้วผมจะไปกับใครอ่ะ”

 

            “เออใช่ ลืมบอกนายไป .. พอดีพี่ติดต่อยูริไว้แต่ยัยนั่นยังไม่ตกลงเลยว่าว่างจะไปทำแทนพี่ได้หรือเปล่า เพราะพี่คงต้องนอนโรงพยาบาลอีกเกือบอาทิตย์อ่ะ” แพคฮยอนมองยังไงก็เหมือนลูกแหง่ติดแม่ในสายตาคยองซู ที่ถ้าขาดมินซอกไปคงทำงานไม่ได้

 

            “แล้วใครจะคอยจัดตารางงานให้ผมล่ะ ..

 

            “นายไปคนเดียวไม่ได้หรอ”

 

            “พี่มินซอกอา ..” มินซอกถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเหลือบมองไปที่คยองซูขณะที่อีกฝ่ายยังไม่ได้สนใจเพราะมัวแต่เล่นกับแจสเปอร์อยู่

 

            “คยองซู”

 

            “ครับ?” เจ้าของร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองคนที่เรียกชื่อเขาอย่างสงสัย

 

            “อยู่แต่ในห้องแพคฮยอนน่ะ เบื่อหรือเปล่า”

 

            “ก็ .. นิดหน่อยครับ แต่ถ้ามีอะไรให้ทำก็ไม่เบื่อหรอก ทำไมหรอครับพี่มินซอก” มินซอกไม่ตอบเพียงแต่หัวเราะเบาๆ แพคฮยอนที่ยืนฟังบทสนทนาของทั้งคู่ก็เกิดความสงสัยว่ามินซอกกำลังจะทำอะไร

 

            “อยากไปหาลู่หานไหม นายไม่ได้เจอกันมาซักพักแล้วนี่นาเพราะเจ้านั่นน่ะงานเยอะ นายคิดถึงลู่หานไหมคยองซู”

 

            “คิดถึง..ครับ”

 

            “พี่มินซอกจะทำอะไร”

 

            “ไม่มีอะไรหรอกก็แค่ .. ฝากแพคฮยอนด้วยนะคยองซู” ไม่ใช่แค่คยองซูที่ตกใจ แพคฮยอนเองก็ไม่แพ้กันแถมยังตกอยู่ในความสงสัยที่ไม่กระจ่าง

 

            “แพคฮยอน นี่ไงผู้จัดการส่วนตัวจำเป็นของนาย อย่าทำคยองซูปวดหัวล่ะ แค่นี้ก็มากพอแล้ว”

 

            “หา!!?

 

            ไม่ถามความสมัครใจกันเลยนะมินซอก!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            มันดูไม่ใช่เรื่องเท่าไรเลยที่จะพาคยองซูมานั่งแหง็กอยู่ที่กองถ่ายแบบท่ามกลางคนเยอะๆแบบนี้ โชคดีที่ไม่มีแจสเปอร์มาด้วยไม่งั้นเขาต้องปวดหัวมากขึ้นแน่ๆ มินซอกที่โยนหน้าที่มาให้เขาดูแลแพคฮยอนชั่วคราวติดต่อกับพยาบาลที่โรงพยาบาลไว้เรื่องฝากแจสเปอร์ให้อยู่ในความดูแลหนึ่งวันจนกว่าแพคฮยอนและคยองซูจะไปรับกลับ

            ก่อนจะมาที่นี่มินซอกได้บอกตารางงานพร้อมกับหน้าที่ที่คยองซูต้องทำ ไม่ยากเกินไปหรอกเพียงแค่เช็คคิวถ่ายงานของแพคฮยอนในวันนี้ คอยรับโทรศัพท์ที่ต้องมีติดต่อเข้ามาจองตัวแพคฮยอนแน่ๆ และที่สำคัญคือต้องดูแลความเรียบร้อยรอบตัวของแพคฮยอนอย่างดี ตั้งแต่ความปลอดภัยของแพคฮยอนจากบรรดาแฟนคลับที่มารอและนักข่าวจากสำนักต่างๆ ซึ่งก็จะมองอีกแง่ก็ยากน่าดู คยองซูตัวเล็กแค่นี้จะไปปกป้องแพคฮยอนที่ตัวใหญ่กว่าได้ยังไงกันล่ะ!

 

            “คยองซู!” เสียงใสของลู่หานทำให้คยองซูต้องละสายตาจากจอมือถือขึ้นมองเพื่อนสนิทที่พุ่งตัวมาโถมกอดเขาเต็มแรง

 

            “อ๋า ฉันหนักนะเจ้าบ้า!

 

            “ฉันคิดถึงนายชะมัด มาที่นี่ได้ยังไง” ลู่หานรีบวางของลงบนโซฟาข้างๆก่อนจะดึงเก้าอี้มานั่งลงข้างๆคยองซูแทน

 

            “มาทำหน้าที่แทนพี่มินซอกน่ะ”

 

            “อ๋อ พี่มินซอกไม่เห็นเล่าให้ฉันฟังเลยว่านายจะมา เมื่อวานฉันก็ไปเยี่ยมพี่เขามานะ” ทั้งคู่สร้างบทสนทนากันต่อไปเรื่อยจนกระทั่งแพคฮยอนที่เข้าไปแต่งตัวออกมา พอดีกับที่ลู่หานถูกใช้งานทั้งสองเลยต้องแยกกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง

 

            “ฉันหล่อยัง”

 

            “อื้อ” ตอบไปทั้งยิ้มๆระหว่างที่ช่วยจัดเนกไทด์เพราะถูกใช้จากนายแบบจำเป็นตรงหน้าเขา

 

            “ธรรมดา”

 

            “หลงตัวเองชะมัด” แพคฮยอนหัวเราะในลำคอก่อนจะยักไหล่เบาๆ ก่อนที่จะเดินเลี่ยงไปหาทีมงานเมื่อถูกเรียกให้ไปถ่ายแบบในส่วนของเขา คยองซูเดินเลียบๆเคียงๆตามไปอย่างอยากรู้ว่าในกองถ่ายจะมีอะไรบ้าง เพราะถ้าให้เขานั่งอยู่เฉยๆก็คงจะเบื่อน่าดู

 

            ในกองถ่ายนอกจากแพคฮยอนแล้วก็ยังมีนายแบบในสังกัดเดียวกันกับเขาที่ได้มาร่วมงานกันในครั้งนี้ อีกทั้งยังมีคริสอู๋ที่ได้ร่วมโปรเจ็คต์พิเศษครั้งนี้ด้วย เรียกว่าวันนี้มีบรรดาไอดอลชื่อดังต่างๆมากมายที่มารวมตัวกันถ่ายแบบโปรเจ็คต์การกุศลของช่างภาพชื่อดัง

 

            “ชานยอล” เจ้าของดวงตากลมโตทอดมองไปยังร่างสูงโปร่งที่กำลังยุ่งอยู่กับการคุยกับทีมงาน  ซึ้งโปรเจ็คต์นี้ชานยอลมีส่วนร่วมเป็นหนึ่งในทีมช่างภาพฝีมือดี คยองซูรู้สึกดีใจที่เจอชานยอลในวันนี้เพราะตอนที่อีกฝ่ายกลับมาเขาไม่ได้ไปรับชานยอลด้วยตัวเอง ด้วยความอยากคุยด้วยทำให้ขาเล็กคิดจะเดินตรงไปหาแต่ก็ต้องหยุดค้างไว้เพราะคิดว่าเป็นช่วงเวลางานของชานยอล เขาไม่ควรไปวุ่นวาย ..

 

            “เฮ้! คยองซู!” กำลังจะหมุนตัวเดินกลับไปแต่เสียงเรียกจากอีกฝ่ายก็ดังขึ้นเสียก่อน คยองซูหันมายิ้มกว้างให้กับชานยอลที่สาวเท้าเข้ามาใกล้ตัวเขาเสียแล้ว

 

            “เจอกันซักทีนะชานยอล”

 

            “ไม่คิดว่าจะเจอนายเหมือนกัน .. ว่าแต่ มาทำอะไรที่นี่” คยองซูกลอกตาไปมาอย่างจะพยายามหาสาเหตุของการที่เขามายืนอยู่ที่นี่

 

            “โอเค ฉันว่าฉันรู้นะ นายไม่ต้องบอกหรอก”

 

            “หา?” ชานยอลไหวไหล่เบาๆก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางแพคฮยอนที่กำลังเก๊กหล่อถ่ายแบบอยู่ ฝ่ายถูกมองเหมือนจะรู้ตัวเลยละสายตาจากกล้องมามองคยองซู แพคฮยอนดูจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อหันมาสบตากันพอดีแถมแม่บ้านจำเป็นของเขายังอยู่กับไอ้ตากล้องตัวสูงนั่นอีก

 

            จีบกันหรือไง .. แพคฮยอนคิดในใจ

 

            “ลู่หานเล่าให้ฟังหมดแล้ว”

 

            “จริงหรอชานยอล .. นี่ อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครนะ”

 

            “ฮะๆ นายคิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้นหรือไงคยองซู”

 

“ก็เปล่า..

 

“เอาหน่า อย่าคิดมาก.. เดี๋ยวฉันมานะ อย่าเพิ่งหนีกลับไปก่อน อยากคุยด้วย” มือเรียวของอีกฝ่ายยกขึ้นมาโยกหัวคยองซูเบาๆก่อนจะขอตัวกลับไปทำงานต่อ คยองซูโบกมือให้เล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปมองแพคฮยอนอีกรอบ ฝ่ายนั้นกำลังอยู่ในระหว่างการจัดเสื้อผ้า แต่ก็ยังยักคิ้วกวนๆส่งมาให้คยองซูได้หมั่นไส้ไม่หยุด

 

            “ชิ” ลิ้นเล็กๆแลบใส่อย่างหมั่นไส้ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องรับรองทันที

 

            “ทีกับไอ้นั่นล่ะยิ้มหน้าบาน ทีกับฉันทำเหมือนรังเกียจ .. เหอะ เตี้ยเอ๊ย”

 

 

 

 

 

 


 

TBC.


 

 

 

ตอนนี้ใช้อักษรเยอะมาก เยอะอย่างไม่เคยทำกับตอนอื่นๆ 5555555

รู้สึกว่าความสามารถในการใช้ภาษาให้สวยยังทำไม่ได้ดีนัก ขออภัยนะคะ

หากต้องรีไรท์จะพยายามปรับปรุงให้ดีขึ้น

เกรงว่าจะเบื่อน้องเลยเอาชีวิตของแพคฮยอนกับคยองซูมาให้อ่านกันบ้าง วุ่นวายไปนิด 55555

เวิ่นเว่อกันได้เรื่อยๆ #ปะป๊าแบคฮยอน น้า


(c) Chess theme







 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

1,509 ความคิดเห็น

  1. #1489 MYCUTEBOY0112 (@hanami_jelly) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 11:42
    แด๊ดดี๊ซึนอ่ะ 5555 หึงอ่อ อิอิ
    #1489
    0
  2. วันที่ 25 กันยายน 2560 / 01:26
    หึงก็บอก ไม่หลอกถามหรอกนะ เรารู้!!
    #1456
    0
  3. #1445 BN0412 (@baeksoo0412) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 23:01
    หึงอ่อพี่ 55555555
    #1445
    0
  4. #1441 yifankinkai (@yifankinkai) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 23:24
    คริสยอลจริงๆ ด้วย ฮือออออ น้ำหูน้ำตาจะไหล แงงงงง ละพี่คริสนี่ขยันทำให้น้องน้อยใจจังนะ 5ปีเชียวนะโว๊ยพี่โว๊ย
    #1441
    0
  5. #1431 vanillacaramell (@vanillacaramell) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 00:35
    หึงคยองงงงล่ะจิ
    #1431
    0
  6. #1373 barniesehun (@barniesehun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 13:47
    ว้าาายยยยยๆๆๆๆหึงเค้าหรือไงอิพี่
    #1373
    0
  7. #1342 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 04:08
    อะไรแบค หึงเรอะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
    #1342
    0
  8. #1312 2023listen (@listen47) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 21:04
    เรียกเพื่อนเตี้ยเนียะไม่ดูตัวเองเล้ยยย ท่ดๆ แมวพิม
    #1312
    0
  9. #1291 MookMark (@143v) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 14:35
    คนมันหึงอ่ะเนอะ น่อววววววววววว
    #1291
    0
  10. #1240 maomakkkk (@lollipoplollol) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 22:08
    หึงก้บอกกกกกกกกกกกกก
    #1240
    0
  11. #1202 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 21:03
    คริสยอลดราม่าอ่ะ
    #1202
    0
  12. #1178 백현cute ~ (@wrote-from-heart) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 11:45
    แบคหึงคยองงงง แด๊ดดี้หึงหม่ามี๊ น่ารักจุงงง
    #1178
    0
  13. #1073 Tukta Wufan (@tuktalovekris) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 13:22
    ยอลลล นายคงอึดอัดมากเลยใช่มั้ย พี่คริสช่วยทำอะไรให้กระจ่างบ้างไม่ได้เหรอ???? แบค อาการหึงของแกชักจะชัดขึ้นทุกวันแล้วนะ
    #1073
    0
  14. #951 BK_BK (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 23:20
    หึงอ่อ? อิจฉาอ่อ?
    #951
    0
  15. #848 Some more for me (@somemore4me) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 03:20
    คยองซูดูเป็นหม่ามี๊ที่ใจเย็น เหมาะจะอยู่กับแบคฮยอนแดดดี๊ที่ไม่รู้จักโต เจสเปอร์พูดแบบนี้ใครสอนมา แดดดี๊ติดสินบนมาใช่ไหม 555555
    #848
    0
  16. #660 Fatin Crazyindy (@tintinjaa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 01:08
    ฮุนฮานนนนนนน >/////<
    #660
    0
  17. #418 mameaw27 (@dek-dmameaw) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2557 / 18:26
    อร๊ายยยยยยยยยยย แบคหึงคยองงง
    #418
    0
  18. #332 TK Inking (@tk-inkexo27) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 02:02
    แหนะ พี่แบคหึงคยองอะดิ๊ 555555555+ รักน้องแล้วอะดิ๊. โหๆๆๆๆเก็บอาการหน่อยยยยย
    #332
    0
  19. #328 ⊙♡⊙ KyungD.O. (@kwonjinan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2557 / 22:39
    โอยยยยยยยยยยยยย~ น่ารักๆๆๆๆๆๆ จะให้พูดกี่ทีๆ ก็น่ารักๆๆๆๆ  ฮ่าๆๆ
    น่ารักจริงๆ อ่ะนะ ทั้งหม่าม๊าทั้งน้องเจสเปอร์เลย ส่วนปะป๊าน่ะเหรอ....
    ละไว้ก่อนละกันนะ 555555 ออกอาการน่ะเรานะแบคฮยอน หึงคยองใช่ไหมล่า
    แหมๆ เตี้ยเอ๊ย~ เรียกหม่าม๊าได้น่ารักไปป่ะคะปะป๊าาาา.. >_<
    #328
    0
  20. #295 '` เป๋วว. (◕〝◕) (@katkaz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 10:32
    ไอรีนนี่อารมณ์แบบนางร้ายแอ๊บใสๆป๊ะ หมั่นไส้อ่ะ555555555555555555555555 แบคหวั่นไหวกับคยองแล้วแด๊ดดี้หึงหม่ามี๊ แอร๊ยยยยเขินนนนนน >______< ค้างมากมาอัพไวๆนะคะ สู้ๆค่ะฮูเร่!! เลิ้บบ<3
    #295
    0
  21. #261 TITE'e (@titee1999) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 23:26
    เหมือนจะเจอ ดราม่า คู่คริสยอล :( พี่ตริส ทำสถานะให้มันชัดเจนไปเลย ยอลเจ็บน่ะ ToT พี่มินซอกไม่อยู่ คยองเลยต้องเป็น ผจก.แทน เเบคหึงคยองกับชายปาร์คหรอม ><
    #261
    0
  22. #237 hannidookx (@hannidookx) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 17:24
    คริสยอลเหรอคะ อ๊าคคคคคค มันดีจริงๆเลย โอ๊ยปริ่มเปรม -/- แล้วคุณซุปตาร์นี่เป็นไร โดนพิษหึงแรงหวงแทรกเหรอยะ มีประชด ><
    #237
    0
  23. #229 RatTaem (@wiparat-za) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 04:55
    คริสยอล ดราม่า
    ในขณะที่ แบคโด้ เริ่มหึงกันระ กรี้ดดดดดดดดดดดดดด
    เจสเปอร์ นุ้งน่ารักไปแล้วลูก ><
    #229
    0
  24. #228 @o^^ @e^^ (@etppza) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 03:27
    จ่ะ พ่อคนสูงชะลูด แหม่... ไปเรียกน้องคยองว่าเตี้ย 55555555555555
    คนในความลับจริงๆ คริสยอล ง่อววว ชยอลใจแข็งมากอ่า
    #228
    0
  25. #227 Twinkle_Soshi (@caretyler_june) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 13:41
    เจสเปอร์น่ารักมากเลยลูกกกก ><

    แบคหึงคยองซูใช่ไหมล่าาาา ><
    #227
    0