เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป #นิยายเรื่องนี้(ไม่ใช่)สายเถื่อน [YAOI] END

ตอนที่ 27 : เดอะแก๊งเสื้อช็อป : Chapter 26

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,958
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    26 ก.ย. 59

NOTE : ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ

 

 


Chapter 26

 

 


ทุกคนๆๆๆ...วันนี้มีเรื่องจะมาเมาท์เอมมาลินที่ส่งเสียงเรียกทำให้ทั้งสี่คนต้องเงยหน้ามองขึ้นมาทันที หญิงสาวที่นั่งลงข้างใบไม้พร้อมกับตักข้าวเข้าปากเคี้ยวหมุบหมับอย่างเอร็ดอร่อยจนแม๊กซ์ต้องเบ้ปากใส่

 

กินดีๆไม่เป็นหรือไง...พอเหมาะพองามน่ะเป็นไหมเสียงแม๊กซ์ที่พูดขึ้นทำให้เอมต้องเบ้ปากใส่กลับ

 

แหม...พอมีแฟนก็นึกอยากจะเป็นกุลสตรีขึ้นมาเหรอจ๊ะ น้องตากวางงงเอมมาลินยกยิ้มอย่างล้อเลียนใส่ แม๊กซ์เบิกตาใส่อย่างกินเลือดกินเนื้อทันที

 

เขาเรียกว่ารู้จักมีมารยาท..รู้จักรึเปล่าล่ะเอมมาลินได้ยินก็คิ้วกระตุกฉับพร้อมลุกขึ้นมาอย่างหาเรื่องทันที

 

จะมากเกินไปแล้วนะโว้ยยย!!”

 

ทั้งสองที่ตั้งท่าจ้องตาที่เตรียมตัวกระโจนเข้าหากัน และก่อนที่จะมีเศษอาหารกระจายเต็มพื้นโรงอาหารแต่เช้า  เตวินต้องรีบล็อกแขนแฟนตัวเองไว้พร้อมกับลูบแขนเล็กไปมา ส่วนใบไม้ก็ได้แต่กุมขมับ หันไปมองจอมทัพที่นั่งอยู่ข้างๆที่ยิ้มบางๆให้เล็กน้อยก่อนจะต้องถอนหายใจแล้วลุกขึ้นแยกเพื่อนทั้งสองคนออกทันที

 

พอได้แล้วน่า...กินข้าวกันเถอะ ส่วนเอมมีอะไรก็พูดเร็วๆเลยเอมมาลินถอนหายใจเล็กน้อยพลางสะบัดผมใส่เพื่อน ก่อนจะมาตั้งท่าพูดทันที

 

คืองี้ๆ ก็แบบไปได้ยินเขาพูดกันมาแล้วทุกคนก็เลิกคิ้วมองแบบสงสัยทันที เขาไหน?? “ช่างเหอะ จำได้ไหมที่เคยเล่าว่าครอบครัวของนุชทำธุรกิจรีสอร์ททุกคนพยักหน้า ได้ยินมาว่ารีสอร์ทของครอบครัวกำลังโดนสั่งปิดทีละที่สองที่ เพราะบุกรุกป่าสงวน จ่ายส่วยให้เจ้าหน้าที่ เอี่ยวคดีช่อโกงเรื่องที่ดิน เลยเสี่ยงโดนฟ้องล้มละลายสุดๆ แล้วไงรู้ไหม แฟนเก่าที่เลิกกันไปน่ะ...” ว่าแล้วทุกคนก็หันมองจอมทัพทันที ร่างสูงได้แต่เลิกคิ้วมองอย่างไม่รู้เรื่อง

 

ไม่ใช่ๆๆๆ คนที่ถัดจากพี่จอมทัพไง...ที่เป็นทายาทนักการเมืองคบกันอยู่ดีๆเขาว่าหมั้นกันแล้วด้วยนะ จนเกือบจะแต่งแล้ว แต่เพล้ง! อยู่ดีๆถอนหมั้นฟ้าแลบเฉยเลยเอมดูดน้ำหนึ่งอึกก่อนจะพูดต่อ แต่ที่เขาว่าถอนหมั้นเหมือนจะเป็นฝ่ายหญิงถอนนะเพราะเรื่องคดีช่อโกงที่ดินน่ะเป็นของฝ่ายชายต่างหาก แถมครอบครัวฝ่ายชายยังโดนสอบคอร์รับชั่นด้วย อย่างซวยเลยนางอะ

 

ยังไม่ทันเรียนจบจะรีบแต่งงานไปทำไมแม๊กซ์ถามขึ้นมา

 

คืองี้นะ...ลองคิดดู เรียนยังไม่ทันจะจบก็รีบแต่งงานสายฟ้าแลบไปทำไม?? ก็เพราะท้องไง! แล้วอยู่ดีๆถอนหมั้นจนต้องวิ่งมาหาพี่จอมทัพก็เพราะว่าต้องหาพ่อให้ลูกเอมมาิลนพูดเสร็จก็หันไปตักข้าวใส่ปากหนึ่งคำ

 

ก็ถอนหมั้นสายฟ้าแลบขนาดนั้น เธอเป็นลูกผู้ดีมีตัง คงจะหาพ่อของลูกมาไว้กันขายหน้าน่ะสิ แล้วไอ้นี่ดันเป็นตัวเลือกที่เข้าท่ามากซะด้วย นอกจากจะเป็นแฟนเก่าแล้ว ยังเป็นลูกเจ้าของโรงบาลฯใหญ่อีก ได้มันก็ควงเชิดหน้าชูตาได้ทั่วละเตวินว่าก่อนเอมมาลินจะตบเข่าฉาดใหญ่อย่างเห็นด้วย

 

ได้ยินอย่างนั้นหญิงสาวหนึ่งเดียวจึงชะโงกหน้าไปพูดกับจอมทัพ พี่จอมทัพรู้ไหม ในงานเลี้ยงเขาพูดว่า ตอนแรกก็คบกับลูกเจ้าของโรงบาลฯก็ดีอยู่แล้ว จะเลิกกันไปทำไมรู้ ฮิๆๆ เลิกนั่นแหละดีแล้ว พี่จอมทัพจะได้เป็นของใบไม้ไง ฮ่าๆๆๆๆ

 

ใบไม้ก็จะได้ควงพี่จอมทัพแทน ฮ่าาๆๆคู่กัดอย่างแม๊กซ์กล่าวเสริม เรียกรอยยิ้มขำจากหนุ่มวิศวะสองคนได้เป็นอย่างดี

 

คนที่อยู่ดีๆพูดเปลี่ยนเรื่องหัวเราะเสียงดังเพราะหันไปแท๊กทีมตีมือกับแม๊กซ์ทั้งที่เมื่อกี้ยังจะกินหัวกัน ส่วนคนโดนแซวเพียงแค่เม้มปากแน่น กับแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อก็ทำให้จอมทัพหัวเราะแผ่วออกมาเรียกค้อนวงโตจากคนแก้มแดง แต่จอมทัพก็เพียงทำเป็นยิ้มอย่างไม่สนใจอะไรพร้อมตักข้าวในจานตัวเองกินต่อ ส่วนใบไม้ก็หันไปหาเรื่องเอมมาลินที่ยังคงส่งรอยยิ้มกวนๆมาให้

 

ไม่ต้องยิ้มเลย กินข้าวไป จะได้รีบเข้าเรียนสักทีหญิงสาวเพียงพยักหน้าแกนๆให้เท่านั้นก่อนจะยื่นหน้าไปถามจอมทัพอีกครั้ง

 

แล้ววันนี้พี่จอมทัพมีเรียนเหรอคะ ตารางพี่เตวินว่างวันนี้นี่คะแอดมินเพจเตวินแฟนคลับที่จำตารางเรียนของคนที่ชื่นชอบได้ขึ้นใจถามขึ้นมา จอมทัพเพียงแค่ส่ายหัวไปมาเท่านั้น อ๋อออ ที่อยู่นี่ก็คือตามมาดูแลใช่ไหมคะ ดีจังเลยค่ะ ถึงเช้าถึงเย็นแบบนี้ต้องมีลูกไวแน่ๆ โอ๊ยๆๆๆ อย่าหยิกๆ

 

เอมมาลินรีบปัดมือเพื่อนพร้อมเอนตัวหลบทันทีที่มีแรงหยิกเบาๆลงที่ต้นแขนตัวเอง คนที่แกล้งทำเป็นเจ็บร้องโอยโอยทันที ก่อนจะส่งสายตาหาแม๊กซ์เพื่อขอความช่วยเหลือ เพื่อนตัวโย่งที่เห็นสายตาที่ส่งสายตาอย่างรู้กันมาให้ก็ยิ้มรับก่อนจะลูบหัวกลมของเพื่อนสาวเบาๆ

 

อย่าทำเพื่อนดิ โมโหรุนแรงแบบนี้ต้องให้พี่จอมทัพจัดการ ทีนี้มีลูกเร็วกว่าเดิมสมใจแน่

 

แม๊กซ์!!! แก!!!”

 

คนที่ตะโกนหาเรื่องไม่ใช่คู่กัดเจ้าเดิมอย่างเอมมาลิน แต่กลับเป็นใบไม้ที่จ้องตาโตพร้อมกับปากที่เม้มแน่น แก้มแดงจัดคือผลลัพธ์ที่ดูเป็นพี่พออกพอใจของคู่กัดสองคนที่่หันไปหัวเราะกันอย่างสะใจ พูดออกมาได้!! ไม่คิดว่าผมจะเขินตายกันหรือไง!! แล้วถามนี่ก็คงรู้อยู่แล้วแหละว่าพี่จอมทัพไม่มีเรียน ผมก็เคยเล่าให้ฟัง แต่อยากจะแกล้งผมมากกว่า บ้าที่สุดเลย ลูกเลิกอะไร ถ้ามีได้วัวก็ออกลูกเป็นไข่ได้แล้ว แต่เสียงหัวเราะเบาๆที่ดังขึ้นข้างๆก็ทำให้ใบไม้ต้องสะบัดหน้าไปมองก่อนจะตีแรงๆลงบนต้นขาแข็งแรงของจอมทัพทันที

 

พี่ไม่ต้องหัวเราะเลยนะ!!” จอมทัพหยุดหัวเราะ แต่ถึงยังไงก็ยังส่งยิ้มที่ใบไม้ไม่เข้าใจพร้อมกับสายตาวิบวับที่ทำให้ต้องเบือนหน้าขึ้นทันที ใบไม้ได้แต่บ่นมุบมิบกับตัวเองเบาๆ ยิ้มแบบนี้คิดอะไรร้ายๆอยู่แหงๆ

 

แค่คิดว่าเรามีลูกพี่ก็อารมณ์ดีขึ้นมาเฉยๆคนที่เขินจัดได้แต่เบะปากทำหน้าบึ้งแล้วปฏิเสธเสียงดัง

 

ผมมีลูกไม่ได้นะครับ!!” จอมทัพก็ได้เพียงแต่ยิ้มเฉย ก่อนจะนึกแกล้งคนขี้เขินให้ได้เขินขึ้นไปอีก

 

ไม่ลองไม่รู้...คืนนี้เราก็ลองเลยไหมล่ะพูดเสร็จก็ยกยิ้มมุมปาก พร้อมกับขยิบตาให้คนตัวเล็กหนึ่งที ส่วนคนที่โดนแอทแทคเข้าอย่างจังก็ได้แต่นั่งหน้าแดง อ้าปากค้างไว้อย่างนั้นจอมทัพก็ได้แต่ยิ้มขำกับท่าทางเอ๋อของๆใบไม้ จนเอมมาลินต้องเข้ามาสะกิดใบไม้เบาๆนั่นแหละถึงได้สติขึ้นมา

 

ถามจริงไอ้ที่แกเขินค้างแบบนี้เพราะพี่เขาแซวเรื่องลูกหรือว่าอะไร”  เสียงเพื่อนสาวกระซิบเบาๆ ก่อนใบไม้จะหันหน้าแดงจัดไปกระซิบตอบ

 

เอม...เมื่อกี้แบบ...พี่โคตรหล่อเลยว่ะพี่ตอนหน้านิ่งๆก็ว่าหล่อแล้วนะ แต่พี่ตอนยิ้มแล้วทำตาประกายๆแถมขยิบตาให้เป็นอะไรที่แบบ….หัวใจจะวายตาย ว่าแล้วก็ยกมือลูบหน้าแรงๆ หญิงสาวหัวเราะเบาๆพร้อมกับตบไหล่เพื่อนราวกับจะปลอบใจ

 

ทำใจเถอะ..” มีแฟนหล่อแบบนี้ก็ทำใจซะเถอะ….

 

 

-----------------------------------------------------

 

 

พี่น่าจะบอกผมก่อนว่าจะพาผมไปที่บ้านจอมทัพกำลังขับรถอยู่ก็หันไปมองคนที่บ่นงำงัมไม่หยุดตั้งแต่เขาบอกว่าวันนี้จะพาไปกินข้าวที่บ้าน

 

ก็แม่พึ่งโทรมาบอกตอนเราเรียนเสร็จพอดี

 

นั่นแหละ ผมไม่ได้เตรียมอะไรไปฝากคุณป้าท่านเลยคนที่นอนซุกตัวอยู่กับผ้าห่มสีหวานผืนบางก็ยังบ่นไม่หยุด จอมทัพก็ยิ้มขำพร้อมส่ายหัวเบาๆ

 

ไม่ต้องหรอก... แม่ไม่ว่าอะไรเชื่อสิ เราไปหาก็ดีใจแล้ว นานๆท่านจะอยู่บ้านสักทีนั่นทำให้ใบไม้ขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างสงสัย

 

คุณแม่พี่ไม่ค่อยอยู่บ้านเหรอครับจอมทัพหันมามองเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

 

ท่านก็ติดตามพ่อไปทำธุรกิจที่ต่างประเทศบ่อยๆ แต่หลังจากนี้คงอยู่นี่ยาวแล้วล่ะ ถ้าอะไรที่นู่นเข้าที่เข้าทางใบไม้พยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้

 

คุณพ่อพี่...ไม่ได้เป็นทหารเหรอครับ ผมนึกว่าท่านเป็นทหารเสียอีกจอมทัพได้ยินก็หัวเราะออกมาเรียกความสงสัยของใบไม้เข้าไปอีก

 

อะไรทำให้เราคิดแบบนั้น

 

ก็...ชื่อพี่ไงจอมทัพเลิกคิ้วเล็กน้อย คือพี่ชื่อจอมทัพ ส่วนพี่ชายของพี่ก็ชื่อ จอมพล กับ จอมยุทธ บางทีผมก็คิดว่าคุณพ่อของพี่น่าจะเป็นทหาร

 

เปล่าหรอก...ท่านเป็นนักธุรกิจ ส่วนคนที่เป็นทหาร แม่ต่างหากและนั่นก็ทำให้ใบไม้ตาโต ลุกขึ้นมามองจอมทัพอย่างตื่นเต้น

 

คุณป้าเป็นทหารเหรอครับ?”

 

อืม เป็นหมอทหาร แต่ก็ลาออกก่อนเกษียณอายุราชการนานแล้วล่ะจอมทัพยิ้มขำเล็กน้อยกับคนที่ดูท่าทางตื่นเต้น

 

เก่งจังเลยนะครับ ผู้หญิงแล้วยังเป็นหมอทหารอีกด้วย

 

หึ อยากจะชม...ก็ชมกับตัวท่านเลยสิ ถึงแล้วรถที่เลี้ยวเข้ารั้วบ้าน ก็ทำให้ใบไม้หยุดสนใจจอมทัพแล้วหันไปมองรอบๆอย่างตื่นเต้นแทน บ้านพี่ค่อนข้างใหญ่พอสมควร เอาง่ายๆก็ใหญ่กว่าบ้านขนาดพอดีของครอบครัวเขาละกัน มีโรงรถ มีสวนหน้าบ้านไม่ใหญ่ไม่เล็กมากนัก มีต้นไหม้ใหญ่แถมดอกไม้ก็เยอะด้วย

 

บ้านหลังใหญ่จังเลยครับ อย่างนี้พี่จอมทัพก็รวยมากเลยน่ะสิ

 

พี่ไม่ได้รวยหรอก ของพ่อของแม่ทั้งนั้น ของพี่ที่ไหนจอมทัพว่าพลางหัวเราะเบาๆ ใบไม้ยู่ปากใส่ร่างสูงเล็กน้อยก่อนจะเอียงหัวเล็กน้อยแล้วยิ้มกว้างทันทีที่เห็นสัตว์สี่เท้าขนปุกปุยกำลังวิ่งออกมาจากตัวบ้าน

 

พี่เลี้ยงหมาด้วยเหรอครับ??”

 

ไซบีเรียน! ตัวใหญ่ยักษ์ แถมขนปุยด้วย พี่ไม่เคยบอกเลยว่าเลี้ยงสุนัขไว้ สองตัวอีกต่างหาก คนตัวเล็กรีบรุดออกไปทันที และเมื่อใบไม้เดินออกไป เจ้าสัตว์ขนปุยก่อนเปลี่ยนเป้าหมายจากเจ้านายตัวเองกระโจนเข้าใบไม้แทน คนตัวเล็กที่ไม่ทันตั้งตัวก็ทำท่าจะหงายหลังล้มลงไป จอมทัพที่เห็นแบบนั้นก็รีบยื่นมือไปฉุดรั้งแขนเล็กไว้ แล้วส่งเสียงดุทันที

 

หยุด! นั่งลง...ห้ามทำแบบนี้อีกพี่ทำเสียงดุ ตาดุ ผมก็อดจะสงสารเจ้าสองตัวนั้นไม่ได้ที่นั่งทำหน้าหงอยๆมีบางตัวที่ส่งเสียงบ่นออกมาเบาๆ พอผมทำท่าจะยื่นมือไปจับเจ้าสองตัวก็ลุกขึ้นเบียดแย่งจะให้ผมจับ

 

ฮิฮิ...พี่ไม่น่าดุมันเลย ดูสิทำหน้าหงอยเชียวจอมทัพส่ายหัวเบาให้คนที่นั่งลงไปเล่นกับสุนัขตัวเอง ตัวก็เล็ก...เจ้าพวกนี้สองตัวก็จะทับหายไปแล้ว ก็ไม่รู้จะทำยังไงดี กินก็น้อยบางทีก็อยากจะให้กินเก่งแบบเพื่อนทั้งสองคนบ้าง

 

“มันจะตัวเท่าเราอยู่แล้ว ระวังด้วย..ถ้าล้มไปจะทำไง” คนตัวเล็กไม่สนใจเสียงบ่นของจอมทัพ เงยหน้าขึ้นมาถามตาใส

 

“ชื่ออะไรเหรอครับ?”

 

“ตัวนั้น ตัวผู้ชื่อชาร์ลี ส่วนนี่ตัวเมียชื่อรูบี้” คนตัวเล็กได้ยินก็ส่งเสียงเรียกทันที แล้วต้องหัวเราะเสียงดังเมื่อมีตัวนึงปีนขึ้นมาเลียหน้า จอมทัพที่เห็นว่าใบไม้แทบจะหงายหลังลงไปนอนกับพื้นก็ต้องรีบอุ้มเจ้าสี่ขาสองตัวออกจากใบไม้ทันที

 

หนูเล็ก...มากันแล้วทำไมไม่พากันเข้าบ้านล่ะ เห็นเด็กเดินเข้าไปบอกพักนึงแล้วเสียงที่ดังขึ้นด้านหลังก็ทำให้ทั้งสองคนหันไปสนใจทันที ใบไม้ลุกขึ้นยืนพร้อมยกมือสวัสดีพร้อมจอมทัพ นลฤดีเข้าไปสวมกอดลูกชายหนึ่งที ก่อนจะละความสนใจไปกอดคนข้างๆแทนพร้อมดึงรั้งให้เดินเข้าบ้านไปด้วยกัน โดยมีสุนัขสองตัวเดินตามเข้ามาด้วย

 

เป็นไงบ้างล่ะลูก แขนเมื่อไหร่จะหายล่ะ แม่ก็นึกว่าหนูเล็กพาหนูไปถอดเฝือกแล้ว

 

สบายดีครับ...เฝือกเดี๋ยวได้ถอดอาทิตย์หน้าแล้วครับ แล้วคุณป้าสบายดีรึเปล่าครับใบหน้าที่ยิ้มแย้มอยู่ดีๆก็หุบยิ้มจนใบไม้หน้าเสีย กังวลว่าจะทำอะไรให้มารดาของร่างสูงโกรธ ก่อนจะสะดุ้งเมื่อมีแรงตีที่แขนตัวเองเบาๆ

 

คุณป้าอะไร เรียกคุณแม่สิ...แม่อุตส่าห์แทนตัวเองว่าแม่ยังจะเรียกคุณป้าอีก เรียกคุณแม่สิจ๊ะใบไม้ได้แต่มองตาโตอย่างทำอะไรไม่ถูก แล้วเงยหน้าไปปรึกษากับจอมทัพ ร่างสูงยิ้มบางๆให้เท่านั้น ส่วนนลฤดีที่เห็นสีหน้าอ้ำอึ้งก็ต้องเร่งเร้าใบไม้ขึ้นไปอีก

 

เอ่อ...ครับ...คุณ..แม่นลฤดีก็ต้องยิ้มกว้างขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงใสเรียกตัวเองเช่นนั้น ก่อนจะยกมือลูบหัวกลมๆอย่างเอ็นดู

 

ดีมากลูก..แล้วกินอะไรมารึยังล่ะ อีกนานเลยกว่าจะถึงมื้อเย็น อยากกินอะไรรึเปล่าลูก

 

ขอบคุณครับ...แต่พี่จอมทัพพาผมไปกินมื้อเที่ยงแล้ว

 

ดีแล้วเดี๋ยวแม่ขอไปคุยธุระก่อนนะลูก หนูเล็กก็พาน้องไปดูทีวีในห้องนั่งหรือไปนอนในห้องเราก็ได้นะ ตามสบายนะจ๊ะใบไม้นลฤดีว่าพลางดันคนตัวเล็กให้จอมทัพ ก่อนจะปลีกตัวออกไปอีกทางทิ้งให้ใบไม้ได้แต่กระพริบตาปริบๆ

 

เราอยากดูหนังหรืออยากนอนดีล่ะเสียงที่ดังข้างๆก็ทำให้ใบไม้ต้องเงยหน้ามอง ก่อนจะเอียงคอทำหน้าคิดเล็กน้อย ในใจจอมทัพก็รู้คำตอบอยู่แล้วก็ได้แต่ยิ้มขำกับท่าทางคิดหนัก ก็ไม่รู้จะคิดอะไรอยู่ ทั้งที่อย่างใบไม้คำตอบก็มีอยู่เพียงหนึ่งอยู่แล้ว

 

อยากนอนครับ...แต่ต้องขึ้นไปนอนห้องพี่ใช่ไหมอะจอมทัพเลิกคิ้วก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย นี่อย่าบอกนะว่าคิดหนักเรื่องนี้อยู่

 

หมอนนุ่มๆ ผ้าห่มอุ่นๆ กับแอร์เย็นๆ ไม่สนเหรอ?” ใบไม้ได้ยินก็ช้อนตามองอย่างไม่ไว้ใจ จอมทัพได้แต่ยิ้มขำก่อนจะยกแขนขึ้นวาดเข้ากับไหล่แคบพร้อมรั้งให้เดินขึ้นบันไดไปด้วยกัน ทำไมทำหน้าแบบนั้น พี่ดูไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นเชียว??”

 

ใบไม้ไม่ตอบเพียงแค่ย่นจมูกใส่เท่านั้น ก็อยากจะไว้ใจหรอกนะ แต่เมื่อกี้ดันไปเห็นดวงตาที่ส่องประกายความเจ้าเล่ห์ที่ฉายขึ้นมาแว๊บเดียวเข้าให้อย่างจังน่ะสิ เดี๋ยวนี้พี่เจ้าเล่ห์ มันเลยกลายเป็นว่าพี่ขี้เล่นขึ้นเยอะ จนบางทีผมก็ชักจะตามพี่ไม่ทันแล้ว เอ๊ะหรือว่าตามไม่ทันตั้งนานแล้ว?? ผมก็แอบระบายลมหายใจเบาๆเมื่อพี่หยุดตรงประตูบานใหญ่บานหนึ่งก่อนจะเปิดเข้าไป ผมมองรอบๆอย่างสำรวจทันที

 

ไม่ต้องถอนหายใจก็ได้ พี่ไม่ได้พามาฆ่า

 

ชิ...ไม่ต้องพูดหรอก อย่างพี่ไม่ต้องอ้าปากก็เห็นลิ้นไก่แล้วใบไม้ว่าพลางย่นจมูกใส่อีกทีแล้วจะเบือนหน้าไปสำรวจตู้สะสมของจอมทัพ ก่อนจะต้องหน้าแดงวาบทันทีเมื่อได้ยินคนด้านหลังพูด

 

เคยสำรวจแล้วล่ะสิถึงได้รู้ ว่าแต่ใช้ตาหรือใช้ลิ้นสำรวจ??”

 

พี่ครับ!!” ชะ...ชักจะมากเกินไปแล้ว เล่นพูดแบบนี้คิดว่าเขาจะทนได้สักเท่าไหร่กัน เพราะพี่พูดแบบนี้ไง...พี่เลยไม่น่าไว้ใจ หื่นมาก!!” จอมทัพได้ยินก็ทำเพียงยิ้มเฉยให้ แล้วต้องรีบรวบเอวบางเข้ามากอดทันทีเมื่อคนตัวเล็กทำหน้าบึ้งไม่หาย

 

น่า...พี่แค่หยอกเล่นเอง..” พี่ก็แค่ชอบเห็นเราเขิน อย่าว่าอะไรเลยถ้าพี่จะแกล้ง เพราะเราหน้าแดงแล้วมันน่ารัก เหตุผลทางจิตใจล้วนๆ “รักหรอกนะถึงได้หยอกเล่นน่ะ”

 

พี่ชอบแกล้งให้ผมเขินอยู่เรื่อยใบไม้สวมกอดตอบแล้วซุกหน้าลงบนอกกว้าง เอนกายพิงร่างสูงไว้โดยมีมือใหญ่คอยลูบหลังไปมา จนคนโดนลูบหลังทำท่าจะเคลิ้มก่อนใบไม้จะเงยหน้าช้อนตามองร่างสูงอย่างอ้อนๆ ผมง่วงแล้ว…”

 

เจอแอร์เย็นๆเข้าหน่อยไม่ได้นะเราจอมทัพว่าพร้อมชักจูงให้คนตัวเล็กเดินไปที่เตียง ใบไม้เอนตัวนอนลงก็ส่งสายตาอ้อนๆที่ทำให้จอมทัพต้องระบายลมหายใจเบาๆก่อนจะสอดตัวเข้าไปนอนใต้ผ้าห่ม แขนยาวรวบคนตัวเล็กมาไว้ในอ้อมกอด ใบหน้าใสซุกลงบนอกกว้างอย่างรู้งาน

 

พี่ต้องนอนกอดเราอยู่แล้ว...ไม่ต้องห่วงหรอกว่าพลางกดจูบลงบนขมับเบาๆ

 

คนตัวเล็กพยักหน้าหลับตาพริ้มแล้วเบียดซุกตัวเข้าหาอ้อมกอดอุ่นทันที ก็รู้ตัวมาพักหนึ่งแล้วว่าติดอ้อมกอดนี้มากแค่ไหน มันทั้งรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย พี่จะกอดผมทุกคืน ถึงตื่นมาแล้วเราสองคนบางทีก็นอนกันคนละทางแต่ก่อนนอนพี่จะกอดผมไว้เสมอ ก็เคยคิดนะว่าถ้าไม่มีพี่มากอดกล่อมก่อนนอนแล้วจะเป็นยังไง แล้วพอกลับไปนอนที่บ้านมันก็พิสูจน์ได้เป็นอย่างดีว่าถ้าไม่มีอ้อมกอดนี้ผมก็นอนไม่หลับ ก็อยากให้พี่กอดผมแบบนี้ไปนานๆ

 

ผมรักพี่…” เสียงเล็กงึมงัมเบาๆอยู่กับอกก็ทำให้จอมทัพต้องยิ้มออกมา

 

พี่ก็รักใบไม้...ฝันดีนะครับ

 

 

 

______________________________________________

 

 

 

ครอบครัวของตัวเองที่อยู่ในห้องอาหารของบ้านพี่จอมทัพอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาก็ทำให้ผมต้องงงอย่างหนัก ก่อนจะเงยหน้ามองพี่งงๆ ก็แค่สงสัยว่าพี่จอมทัพไม่ได้บอกหรือเปล่าว่าครอบครัวของเขาก็มาด้วย พี่จอมทัพก็ได้แต่ส่ายหัวไปมาอย่างไม่เข้าใจเช่นกัน นี่คือมีตติ้งครอบครัวหรือยังไง ทำไมครอบครัวเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้ โอ๊ย...แล้วบ้านเขาก็ไม่มีใครโทรมาบอกด้วยสักคน

 

อ้าวลูก...มาเร็ว เหลือแต่เราสองคนนี่แหละแม่ว่าจะเรียกคนให้ขึ้นไปตามพอดีคุณหญิงของบ้านที่หันมาเจอลูกชายคนเล็กกับแฟนก็ร้องเรียกพร้อมกวักมือ จอมทัพจูงมือใบไม้เข้าไปก่อนจะสวัสดีทุกคนในห้องพร้อมกัน

 

นั่นพี่น้ำตาลนะ คู่หมั้นของพี่จอมพลเสียงของจอมทัพเป็นคนแนะนำ หญิงสาวท่าทางสวยเปรี้ยวแต่ดูเป็นการเป็นงานส่งยิ้มใจดีให้ใบไม้ทันที คนตัวเล็กก็ยิ้มตอบพร้อมยกมือไหว้

 

เจอกันสักทีนะคะ จอมพลเขาเอามาอวดว่าแฟนน้องชายเขาน่ารักมากใบไม้ได้แต่ยิ้มแล้วเกาแก้มเขินๆ เรียกรอยยิ้มของทุกคนได้ไม่น้อย ก่อนจะเข้าไปนั่งข้างๆพี่สาวของตนพร้อมกับจอมทัพที่นั่งลงข้างๆด้วยกัน

 

พี่มาได้ยังไงครับ…” ใบไม้หันไปถามพี่สาวอย่างใบตองที่นั่งอยู่ข้างๆ

 

ก็แม่ของจอมทัพท่านโทรมาชวนพ่อ บอกว่ากินข้าวสองครอบครัวเขยสะใภ้อะไรเนี่ยแหละใบตองว่าขำๆให้น้องชาย แล้วใบไม้ก็ได้แต่หน้าแดงให้พี่สาวได้ยิ้มล้อ

 

ผมไม่เคยให้เบอร์พ่อไปนี่ครับ??”

 

ไม่รู้สิ เห็นพ่อจอมทัพท่านโทรมาปรึกษาเรื่องเราพักนึงแล้วนะ พี่ก็นึกว่าเราเป็นคนให้ จอมทัพให้เองหรือเปล่า

 

ผมก็ได้แต่พยักหน้าเบาๆก่อนจะลงมือกินข้าวมือผู้ใหญ่เริ่มลงมือ ผมเหลือบตามองพ่อกับแม่ที่ดูเข้ากับครอบครัวพี่จอมทัพได้ดีก็รู้สึกดีใจ แบบ...เข้าใจความรู้สึกที่พาครอบครัวตัวเองมารู้กันครั้งแรกมันก็เป็นแบบนี้นี่เอง ทั้งตื่นเต้น แล้วก็อดจะประหม่าไม่ได้ มือที่วางไว้บนขาก็ทำให้ผมต้องเงยหน้ามองพี่จอมทัพ ก่อนเราจะส่งยิ้มให้กัน พี่คงจะดีใจเหมือนผมเช่นกัน

 

บรรยากาศมื้อเย็นก็เต็มไปด้วยเสียงพูดคุย จากตอนแรกที่ผมรู้สึกประหม่าตอนนี้มันก็หมดไป จนจบด้วยของหวานที่ทำบรรยากาศดูดีขึ้นไปอีกจากเสียงหัวเราะของคนทั้งหมด ก็ไม่ใช่อะไรหรอก บ้านผมก็เริ่มขายผมแล้วเหมือนกัน...

 

“จอมทัพแต่ก่อนผอมเหรอคะ ใบไม้แต่ก่อนก็ตัวเล็ก...เขาเกิดตอนดิฉันอายุเยอะแล้วน่ะค่ะ แต่โชคดีที่ไม่มีโรคประจำตัว แล้วโดนเพื่อนแกล้งตั้งแต่เด็ก ร้องไห้จ้ากลับบ้านทุกวัน” และดูเหมือนคุณแม่ทั้งสองคนจะเริ่มถ่ายทอดเรื่องราวตอนเด็กให้ลูกๆได้เขินกัน

 

“แต่ก็ไม่ได้โดนแกล้งอย่างเดียวนะคะ มีเด็กทั้งผู้หญิง ผู้ชายมาจีบตั้งแต่ตอนเด็กๆนู่นเลย พอเขามาสารภาพรักก็เขินหน้าแดงมาหลบอยู่หลังพี่ๆ แล้วไม่ใช่แค่คนเดียวนะคะ ตั้งแต่อนุบาลยันประถมมาทุกปีเลยค่ะ” แล้วนั่นทำให้ใบไม้ต้องก้มหน้างุดลงกับมือเมื่อเสียงหัวเราะของทุกคนดังขึ้น แต่เสียงหัวเราะของคนข้างๆที่ทำให้ใบไม้ต้องทุบแรงๆลงบนขาจอมทัพเป็นการแก้เขิน

 

“จอมทัพเขาไม่ค่อยมีใครมากล้าจีบหรอกค่ะ มนุษย์สัมพันธ์ไม่ค่อยดีชอบอยู่คนเดียว เวลาคนมาเล่นด้วยก็ชอบทำหน้าดุๆใส่เขา จนเพื่อนกลัวกันไปหมดเลย” คุณหญิงของบ้านหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “ปกติเขาก็จะยิ้มให้กับครอบครัวและเพื่อนสนิทเท่านั้น แต่กับใบไม้นี่แหละที่เขายิ้มให้บ่อยมากๆเลยนะคะ”

 

“ก็ต้องขอบคุณจอมทัพเหมือนกันนะคะที่คอยดูแลใบไม้ให้ ใบไม้เป็นคนค่อนข้างคิดมากจนเก็บไปเครียด จนต้องปรึกษาจิตแพทย์บ่อยๆก็มีจอมทัพนี่แหละที่คอยดูแล  แล้วยังคอยจัดการเรื่องคดีนี่อีก...ขอบคุณมากนะลูก” มารดาของใบไม้ส่งยิ้มให้อย่างขอบคุณ ร่างสูงยิ้มตอบก่อนจะก้มหัวให้เล็กน้อย

 

“หน้าที่ผมอยู่แล้ว...” จอมทัพว่าก่อนทุกคนต้องเงียบไปเมื่อจอมทัพทำท่าจะพูดต่อ “เอ่อ...ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาและขอนิดหน่อยครับ”

 

“ผมคิดมานานแล้ว แล้วคิดมันก็น่าจะดีกว่า...ผมคิดว่าให้น้องย้ายมาอยู่ด้วยกันดีไหมครับ...” แล้วนั่นก็ทำให้ทุกคนต้องเงียบไปอีกครั้ง พิชิตผู้เป็นบิดาต้องแอบตวัดตามองว่าที่ลูกเขยเล็กน้อย ส่วนใบไม้ก็ได้แต่อ้าปากค้างหันไปมองจอมทัพตาโต “ทุกวันนี้เราก็ย้ายไปย้ายมา แต่ถ้ามาอยู่ด้วยกันก็คงจะลดค่าใช้จ่าย ผมก็เป็นห่วงน้องถึงอยู่ห้องตรงข้ามกันแต่ก็ถามกันได้แค่ในแชท แถมผมก็จะได้ดูแลน้องได้กว่าเดิมอีกด้วยนะครับ”

 

ในขณะที่ทุกคนอึกอัก กับใบไม้ที่เขินแทบตายแต่จอมทัพกลับมีแววตานิ่งเงียบ ดูจริงจังไร้แววเจ้าเล่ห์ขี้เล่น พี่ชวนไปอยู่ด้วยกันอะ...แบบชวนไปอยู่ด้วยกัน ไม่ใช่คืนนี้นอนห้องพี่อีกคืนน้องห้องผม มันคืออยู่ด้วยกันจริงๆ

 

“ถ้าไม่ไว้ใจจอมทัพ ให้เด็กๆเขาหมั้นกันดีไหมคะ” มารดาของจอมทัพพูดออกมาด้วยรอยยิ้มกว้างพร้อมสายตาเบิกบาน และนั่นก็เป็นคำพูดที่ทำให้ทุกคนต้องตื่นตะลึงขึ้นมาทันที

 

อ...อะ...อะไรนะ หมั้น!!! หมั้นน่ะเหรอ??!! ผมกันไปมองพี่จอมทัพทันที แล้วผมต้องเบิกตาโตเข้าไปอีกเมื่อพี่จอมทัพมีแววตาดูเห็นด้วยแถมพยักหน้าเบาๆด้วย แล้วพี่ก็หันมามองผมเหมือนจะถามแบบ...จะหมั้นไหมอะไรแบบนี้ เห็นแบบนั้นผมก็อดจะหน้าร้อนขึ้นมาไม่ได้ ผมนี่รู้เลยว่านิสัยจริงจังของพี่นี่ติดมาจากใคร...คุณแม่ของพี่ไง!!

 

“ผมว่าเรื่องนี้ให้เด็กๆเขาตัดสินกันในอนาคตเถอะ เอาเรื่องที่จอมทัพขอดีก่อนไหม” แล้วทุกคนก็พยักหน้ารับทันที ส่วนใบไม้ก็แอบระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งใจ ส่วนจอมทัพก็ระบายลมหายใจออกมาเช่นกันแต่เพราะเสียดายต่างหาก

 

“ดิฉันคิดว่าก็แล้วแต่ใบไม้ตัดสินใจนะคะ...พ่อว่าไง” มารดาของใบไม้ว่าพลางกันไปถามสามีที่นั่งทำหน้าหวงลูกชายอยู่ข้างๆ พิชิตทำหน้าคิดเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

 

“ให้ลูกตัดสินใจแล้วกัน”

 

แล้วทุกคนก็หันมามองใบไม้ทันที คนตัวเล็กยกมือขึ้นมากัดเล็บอย่างคนคิดหนัก จะยังไง...คือจะอยากก็อยากอยู่กับพี่นะ แต่ถ้าตอบอย่างนั้นมันจะดูน่าเกลียดไหมคือ...ไม่รู้สิ มันก็แอบเขินเหมือนกันนะ ผมเงยหน้าพี่อย่างปรึกษา ก็ได้มาแต่สายตาที่ดูคาดหวังกับคำตอบแทน เราอยู่ด้วยกันทุกวันจนกลายเป็นแฝดไปแล้ว ผมรู้ว่าพี่อยากดูแลผมจริงๆ ดูได้จากสายตาจริงจังของพี่ ผมเงยหน้ามองพ่อกับแม่เล็กน้อย ก่อนจะหันไปปรึกษาพี่ๆ ที่ได้แต่พยักหน้าพร้อมยิ้มให้

 

“จะให้ผมตอบแบบไม่น่าเกลียด หรือให้ผมตอบแบบที่ผมอยากได้จริงๆเหรอครับ”

 

“เอาแบบที่เราอยากได้สิ เราจะได้สบายใจ” นั่นเป็นคำพูดของพี่ใบฉัตร พี่คงรู้อยู่แล้วว่าคำตอบที่ผมอยากตอบจริงๆคืออะไร ถึงได้รู้ว่าตอบยังไงผมถึงจะได้สบายใจ ผมได้แต่ระบายลมหายใจเบาๆ

 

“ผม...เห็นด้วยกับพี่จอมทัพครับ” คำตอบของผมก็มาพร้อมกับมืออุ่นที่ประสานเข้ามากับมือของผม ผมส่งยิ้มกว้างให้พี่ ผมก็แค่อยากนอนกอดพี่ทุกคืน แต่ก็ต้องหันหน้าขวับมามองคุณแม่ของพี่อย่างตื่นตะลึงอีกครั้ง ก็ไม่ใช่อะไรหรอก

 

“อย่างนี้ก็หมั้นกันเลยดีไหมคะ??”

 

“คุณ...ปล่อยให้เป็นเรื่องอนาคตเถอะน่า”

 

“แหม...ก็ฉันอยากได้ใบไม้มาลูกสะใภ้เต็มตัวเร็วๆนี่คะ ก็ทำให้เป็นเรื่องเป็นราวไปเลยดีจะตาย จะได้รู้ว่าลูกเราจริงจังจริงๆ คนเป็นแม่ดูออกอยู่แล้วค่ะ หมั้นกันไปเลย” แล้วผู้เป็นสามีก็ต้องลูบแขนภรรยาทันทีทั้งเข้าใจและหวังจะให้ใจเย็นกับเรื่องนี้

 

“ถ้าลูกเราจริงจังเดี๋ยวอนาคตก็ได้เป็นเองนั่นแหละนะ สบายใจเถอะ” แล้วสุดท้ายคุณหญิงของบ้านก็ได้แต่พยักหน้าตามสามีอย่างจำยอม ส่วนใบไม้ก็ได้แต่เขินหน้าแดงก่ำจนพี่ได้แต่ส่งสายตาล้อเลียนมาให้

 

โอ๊ยยย....เขินจะตายอยู่แล้ว และจะไม่ว่าอะไรเลยถ้าคนข้างๆไม่พยักหน้าตามไปด้วย แต่นี่แม่ตัวเองพูดไปก็พยักหน้าไปอย่างเห็นด้วยสุดๆนี่สิ พี่นะพี่!!

 


________________________________________________________________


Talk : จริงจังแค่ไหน แค่ไหนเรียกจริงจัง

บ้านนี้จริงจังกันสุดขั้วจริงๆนะคะ

เอาจริงๆตอนนี้เราค่อนข้างจะตัน แต่งตอนต่อตอนจริงๆเลยช้า

เนื้อเรื่องเริ่มเนิบๆลงเรื่อยๆแล้วค่ะ เพราะใกล้จบแล้วเนาะ

ตอนนี้เราก็เริ่มคิดตอนจบกับตอนพิเศษแล้ว แถมยเริ่มคิดเรื่องใหม่ด้วย

พยายามไม่ให้ยืดเกิน30ตอน จริงๆไม่คิดว่าจะแต่งมาถึง26ตอนด้วยซ้ำ

ตอนแรกตั้งใจไว้แค่18-20ตอนจบเท่านั้น แต่ก็ลากยาวจนมาถึงตรงนี้

30ตอนจบหรือไม่ ไม่คอนเฟิร์มนะคะ เผื่อคนแต่งจะไหลยาว 5555555

ยังไงก็ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่เป็นกำลังใจเสมอมา

หลังจากนี้ขออนุญาตเว้นช่วงอัพไว้ประมาณ2อาทิตย์นะคะ เพราะมีสอบ

ต้องขอโทษจริงๆค่ะ รออ่านกันด้วยนะคะ


 

ขอบคุณทุกคนและทุกคอมเมนต์นะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #395 Kim-kibom (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 22:27
    คุณแม่ได้ใจมากๆๆ
    #395
    0
  2. #375 M2607 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 12:13
    อยากเกิดเป็นคนใช้บ้านจอมทัพอ่ะจะได้ไปแอบดูได้สะดวกหน่อย555
    #375
    0
  3. #347 zerogross (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 11:01
    เขินอ่ะ เสมือนว่านั่งร่วมโต๊ะกินขัาวด้วยเลย
    #347
    0
  4. #343 Mil Worasa (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 19:53
    เขินนนนนน 55555
    #343
    0
  5. #342 Husky 'Baby (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 11:16
    พี่เป็นคนจริงจังได้คุณแม่มานี่เองงง เขาจะอยู่ด้วยดันแล้วว คือตอนนี้ก็เหมือนอยู่แล้วอ่ะ 555555
    #342
    0
  6. #312 Intelligence- (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 20:44
    งื้อออออ เขินนนนนนน!!!!! >< ยอมแล้วค่าาาา น่ารักมากกกก
    #312
    0
  7. #280 nidnid2530 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 20:11
    รักพี่จอมทัพที่สุด ของผู้ชายแบบนี้สักคนนะคะ
    #280
    0
  8. #238 Bameverthing (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 23:26
    ฟินอ่ะสุดๆน่ารักมากก>\\\<
    #238
    0
  9. #157 Bgx-Michtyk (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 00:53
    น่าลั๊กกกก หมั้นเลยๆ เชียร์สุดใจจจ
    #157
    0
  10. #150 TaoHun DakHyo (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 14:26
    เข้ากันดีทั้งสองบ้านเลย  
    #150
    0
  11. #143 94Pu[244] (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 18:44
    แนะนำนะครับลองใส่ปมเพิ่มเรื่องของใบไม้ลงไป แล้วก็เหมือนใบไม้จะกลายเป็นคนขี้วีนขึ้นรึเปล่า...หรือเราคิดไปเอง(อันนี้ก็ทำเป็นปมได้มั้งนะ) นิยายสายฟีลกู๊ดแบบนี้ต้องมีปมเบาๆ เข้าไปเพื่อปรับสมดุลครับ // แต่ต้องขอชมเลยว่า ตอนที่สองครอบครัวมาจอยกันแล้วคุยเรื่องหมั้นนี่เขินตามใบไม้เลยจ้ะ =,.= เอาจริงๆ เขินแทบทุกตอน รอติดตามเด้อ
    #143
    1
  12. #142 สาววายไร้ผัวนะเออ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 17:44
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #142
    0
  13. #141 noowiwie (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 15:21
    โอ้ยย น่ารักและเคมีเข้ากันจริงๆ ใบไม้ จอมทัพ อิอิ
    #141
    0
  14. #140 Bambie>_< (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 07:22
    โครตน่ารักและฟินมากกก
    โอ๊ย เข้ากันดีจริงๆ
    คุณแม่ทั้งสองบ้านเนี่ย
    #140
    0
  15. #139 FahSida (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 01:28
    เขินๆ ฟินๆ ไปกับบรรยากาศ2บ้าน กับบรรยากาศสู่ขอ(?) สุดท้ายมาหลุดขำก็ตรงตอบแบบไม่น่าเกลียดหรือตอบแบบที่อยากได้ดี 555+ ใบไม้เอ๊ยยย
    #139
    0
  16. #138 Jewelry11 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 23:40
    ไม่ต้องหมั้นแล้วว
    แต่งเลยย
    #138
    0