เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป #นิยายเรื่องนี้(ไม่ใช่)สายเถื่อน [YAOI] END

ตอนที่ 28 : เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป : Chapter 27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,070
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    27 ต.ค. 59

NOTE : ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ

 


Chapter 27

 

 

หา...ทะเลาะกับพี่เตวินเหรอ!!” แม๊กซ์เพียงแค่ยักไหล่ให้เพื่อนทั้งสองคนที่กำลังตาโต เพราะตกใจกับสิ่งที่เพื่อนเล่าให้ฟัง แล้วก้มลงอ่านหนังสือเหมือนเดิมเหมือนกับไม่รู้สึกอะไร

 

เฮ้ยย...ตอบก่อนดิ ทะเลาะทำไม หรือพี่เขานอกใจ!” เอมมาลินหันมาเขย่าแขนเพื่อนแรงๆทันที โดยมีใบไม้พยักหน้าหงึกหงักอยู่ข้างๆ

 

ป่าว...ก็..ไม่รู้ดิ นั่งคุยกับสาวหน้าตาเบิกบานนี่เรียกนอกใจปะ?” แล้วเอมมาลินกับใบไม้ก็นั่งคิดพลางกรอกตาไปมาสุดท้ายก็ส่ายหัวใส่

 

“ก็..มั้ง ตอนนั้นเป็นยังไงล่ะ” เป็นใบไม้ที่ถามออกมา ก่อนแม๊กซ์จะระบายลมหายใจเบาๆ ปิดหนังสือลงดังปับเสียงดัง ทำให้เพื่อนต้องหันมามองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนจะมาท้าวคางลงกับพื้นโต๊ะพร้อมตั้งใจฟังทันที

 

“เมื่อวานตอนเย็นที่ฉันแยกออกไปหาพี่เตวินน่ะ.....”

 

 

 

ในขณะที่ผมกำลังตื่นไปตามทางเพื่อไปหาพี่เตวินตามที่นัดไว้ อยู่ดีๆก็ได้ยินเสียงหัวเราะคุ้นเคยที่ลอยมาจากบริเวณหน้าตึกอาคารเรียนก็ทำให้ผมต้องหันไปมองทันที ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นคนกวนประสาทกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มสาวๆสามสี่คน พร้อมกับพูดคุยอย่างน่าชื่นตาบาน ผมก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรถ้าแฟนตัวเองเป็นคนดังแล้วมีแต่คนสนใจ ผมกอดอกพิงกำแพงหลบอยู่บริเวณหลังพุ่มไม้ แล้วก็หรี่ตาลงเมื่อได้ยินสิ่งที่รู้สึกขัดใจ

 

“ก็พวกน้องน่ารักแบบนี้ พี่ที่เปล่าเปลี่ยวหัวใจก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมา” แม๊กซ์เบ้ปากพร้อมกรอกตามองบนทันทีที่ได้ยิน....เสี่ยวชิบ

 

“พี่เตวินก็...พูดอย่างนี้หนูก็เขินแย่สิ...” นายหรือนางสาว อืม...สักอย่าง นางสาวหมายเลขหนึ่งพูดออกมาพร้อมทำท่าขัดเขิน พร้อมกับนางสาวหมายเลยสองที่พูดแทรกขึ้นมา

 

“เปล่าเปลี่ยวหัวใจ?...แสดงว่าพี่เตวินก็โสดเหรอคะ?” นางสาวหมายเลขสองพูดพร้อมทำตาประกายก่อนจะเข้ามากอดหมับที่แขนของชายหนุ่มหนึ่งเดียวในกลุ่ม คนที่กำลังเรียกเรทติ้งก็ได้แต่ยิ้มปริ่ม...ไอ้แก่เจ้าชู้เอ๊ย...ทำอย่างกับคนแก่โดนสาวมากอด โรคจิตจริงๆ

 

“ถ้าพี่เตวินโสดจริง...สนใจหนูไหมคะ หนูยังสดนะพี่” สด??? พูดแบบนี้นี่คือสดเหรอนางสาวหมายเลขสาม?? ไอ้แก่ก็ได้แต่หัวเราะแล้วส่ายหัวโบกมือปฏิเสธ  ไอ้แก่หัวเถิกก็ยังนั่งคุยนั่งหัวเราะหน้าชื่นบานโดยมีผมคอยยืนเบ้ปากใส่อยู่ในหลืบ แล้วสุดท้ายก็ทนไม่ไหวถึงต้องยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคนที่นั่งอยู่ตรงนั้น

 

/ครับบ...ว่าไง/

 

“อยู่ไหน....”

 

/ใกล้ถึงแล้ว คุยกับเพื่อนอยู่/

 

“เพื่อน? เพื่อนนี่เนื้อนมไข่มากไหม”

 

/ก็มาก....อะ เอ๊ะ แม๊กซ์ว่าไงนะ/  ทีงี้เรียกว่าแม๊กซ์ทีมาขอจับนู่นทำนี่กับตัวเราเรียกว่ายาหยี...เหอะ

 

“ถามว่าเนื้อนมไข่มากไหม” เสียงคุ้นเคยที่โพล่งออกไป พร้อมกับร่างโปร่งที่ก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้นั่นแหละที่ทำให้เตวินต้องลุกขึ้นพรึ่บ พร้อมกับรีบวิ่งไปหาคนที่กอดอกทำหน้าทะมึนทึงอยู่ทันที

 

“ยาหยีจ๋า....” แม๊กซ์สะบัดมือที่จับแขนตัวเองออก แล้วเดินไปหากลุ่มนางสาวสี่คนตรงหน้าแล้วส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตรทันที พร้อมกับเตวินที่เดินกุมมือตามมาด้านหลัง

 

“เห็นคุยสนุกกันจัง...งั้นขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ” หญิงสาวมองหน้ากันไปมา ก่อนจะหันไปมองเตวินที่อยู่ด้านหลังชายรูปร่างโปร่งตรงหน้า

 

“เป็นเพื่อนกับพี่เตวินเหรอคะ??” นางสาวหมายเลขสี่พูดขึ้นมา แม๊กซ์ก็พร้อมพยักหน้าตอบทันที “อ๋อ...งั้นถามมาเลยค่ะ”

 

“พี่เตวินนี่โสดเหรอครับ?” หญิงสาวมองหน้าอีกครั้งพร้อมพยักหน้า

 

“พี่ไม่รู้เหรอคะ...”

 

“ไม่รู้หรอก...แต่เห็นมีคนบอกว่าเป็นแฟนเตวินมันด้วยนะ” เหล่าหญิงสาวได้ยินก็ขมวดคิ้วพร้อมเบ้ปากทันที

 

“ไม่จริงหรอกค่ะ..พี่เตวินไม่เคยแสดงตัวว่าพี่แฟน ฝากไปบอกด้วยนะคะว่าพี่เตวินโสด...อย่ามาตอแหล พี่เตวินมาบอกเราเองค่ะ” นั่นแหละที่ทำให้แม๊กซ์พยักหน้าพร้อมหันไปยิ้มกับคนที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างหลัง

 

“งั้นเหรอครับ...จะไปบอกให้นะว่าเตวินมันโสด เขาคงไม่ได้เป็นแฟนกับเตวินหรอก...งั้น ขอตัวก่อนนะครับขอบคุณมาก”  แม๊กซ์ว่าพร้อมกับเดินออกมาทันทีไม่สนใจคนข้างหลังที่เดินตามมาพร้อมกับเสียงเรียกของสาวๆ

 

“ยาหยี...ม..แม๊กซ์..คือพี่...” แม๊กซ์หยุดเดินก่อนหันไปหาคนที่ทำหน้าสลดด้านหลัง ก่อนจะกอดอกพร้อมทำหน้าถมึงทึงใส่ทันที

 

“ให้เวลาอธิบายยี่สิบวิ ถ้าไม่เข้าหูแล้วล่ะก็...ผมก็จะเก็บข้าวเก็บของออกจากห้องพี่ทันที” นั่นแหละที่ทำให้เตวินต้องรีบเข้ามากอดแขนแฟนตัวเอง ก่อนจะโดนสะบัดออกมาอีก

 

“หนึ่ง...”

 

“พี่ขอโทษ...พี่ไม่ได้คิดอะไรจริงๆนะ พี่ไม่ได้ชอบพวกน้องเลย ก็แบบ...พวกน้องเขาเรียกไปคุยพี่ก็เลยไปคุยด้วยเฉยๆ...พี่ขอโทษ...น้องเขาอยากให้พี่ชอบพี่ก็ปฏิเสธ...เห็นไหมๆ...” แล้วอีกหลายอย่างที่คนหัวเถิกพูดแก้ต่างออกมารัวๆ จบด้วย “พี่รักยาหยี...ยาหยีของพี่น่ารักแบบนี้พี่จะไปมีใครได้...แค่ยาหยีโกรธหัวใจดวงน้อยๆก็เจ็บแล้ว”

 

แม๊กซ์เม้มปากแน่น ก่อนจะเสหน้าไปทางอื่นทันที เสี่ยวชะมัดคนอะไร...น้ำเน่าสุดๆ แต่ก็แบบนะ...ผมก็...อดจะเขินไม่ได้

 

“น้า...อย่าโกรธสุดที่รักคนนี้ของยาหยีเลยนะ” เตวินที่เห็นริ้วแดงที่แก้มอูมสีน้ำผึ้งก็เข้ามากอดแขนแม๊กซ์ทันที

 

“ไม่โกรธหรอก ก็ไม่ได้เป็นอะไรด้วยนี่ จะโกรธทำไมล่ะ” ได้ยินแบบนั้นแหละ เตวินต้องเอาหัวมาถูๆที่ไหล่บางนั่นทันที

 

“บอกแล้วไงว่าเป็นสุดที่รัก...นะยาหยีของพี่” แม๊กซ์สูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะดันตัวเองออกมา พร้อมปรายตาใส่เตวินเล็กน้อย

 

“ก็ได้...แต่! ยังไม่ทันที่เตวินยิ้มได้เต็มปากก็ต้องชะงักไปทันที “ผมไม่ว่าอะไรหรอกถ้าพี่จะเรียกเรทติ้งแบบเบาๆ คุยกันเล็กน้อย... คนหลงตัวเองแบบพี่น่ะอดไม่ได้หรอก แต่ถ้ามาทำแบบเมื่อกี้ที่มันมากเกินทั้งคำพูดและการกระทำ จนเกินขอบเขตความอดทนของผมเมื่อไหร่ผมไม่เอาพี่ไว้แน่ ให้โอกาสอีกแค่สองครั้ง....ผมใจกว้างอยู่แล้ว แต่ถ้าเจอเมื่อไหร่ ของที่ห้องผมจะเก็บออกมาให้หมด” นั่นแหละที่ทำให้เตวินต้องกลืนน้ำลายดังเอือก ได้ยินแบบนี้ก็หมายความว่าเกินเมื่อไหร่ก็เลิกกันทันที

 

“จ้า...น้อมรับคำสั่งเลย จะทำตามทุกเม็ด จะเป็นคนดีที่สุดของยาหยีให้ได้เลย”

 

“ให้ได้ตามที่พูดเหอะ...อ่อ...คืนนี้ผมจะกลับไปนอนที่ห้องกับธันวา พี่ก็นอนกับพี่เต็งหนึ่งไปเหมือนเดิมละกัน” ก็นะ...ธันวาก็เป็นน้องรหัสพี่เต็งหนึ่ง ตั้งแต่ผมคบกับพี่เตวินก็สลับห้องกัน วันนี้สงสัยต้องกลับไปนอนห้องเดิมนั่นแหละ ก็ต้องมีลงโทษกันบ้าง เตวินได้แต่อ้าปากค้าง มองตามร่างโปร่งที่เดินนำไปแล้ว

 

“ไหนบอกไม่โกรธแล้วไงยาหยี...”

 

“ก็ต้องมีลงโทษกันบ้างเล็กๆน้อยๆ”

 

“โถ่ ยาหยีพี่เบื่อหน้ามันจะตายอยู่แล้วนะ...แล้วพี่จะกอดใครล่ะ” เจอตกันตอนเรียนตั้งแต่เช้าจรดเย็น เบื่อมันจะตาย

 

“อย่าโอดครวญ...แต่วันนี้ผมจะกินข้าวกับพี่เหมือนเดิมนะ เราไปห้างกันเถอะ...ตอนนี้ผมหิวมาก แทบจะกินหัวคนได้แล้ว...” เตวินได้ยินก็ยิ้นแหยพร้อมปาดเหงื่อเล็กน้อย

 

“พี่เตวินต้องเลี้ยงผมนะ วันนี้จะกินให้เยอะๆเลย” ว่าพร้อมหันมาส่งยิ้มหวานใส่ แต่เตวินก็รู้ซึ้งว่าเป็นของหวานมีพิษ ถ้าพูดว่ากินเยอะๆนะ ไม่ใช่แค่อย่างสองอย่าง ไม่ใช่แค่ร้านสองร้าน คงจัดบุปเฟ่ต์ปิ้งย่าง แล้วต่อด้วยของหวาน แล้วคงมีอะไรอีกต่างๆนาๆ มีหวังเขาได้กระเป๋าฟีบ ว่าแล้วก็ได้แต่ลูบกระเป๋าตัวเองเบาๆ เฮ้อ...ก็ผิดเองก็ต้องยอมรับความผิดล่ะนะ

 

 

 

 

“เรื่องเมื่อวานก็เป็นแบบนี้แหละ..ตามนั้น” เพื่อนๆพยักหน้าเบาๆทันทีที่ฟังจบ

 

“เรื่องนี้ก็จัดว่าเป็นเรื่องใหญ่ไม่ได้หรอกนะ...ไม่เป็นไรนะเว้ย” ใบไม้ยิ้มให้ก่อนจะส่งมือมาตบไหล่เพื่อนเบาๆ

 

 ไม่เป็นไรหรอก...ว่าแต่แกเหอะ พี่จอมทัพกลับห้องดึกทุกวัน แถมเวลาเจอหน้าแทบไม่มี ไม่กลัวว่าพี่เขาจะไปมีคนอื่นเหรอ”

 

“แม๊กซ์! ไอ้บ้า...แกล้งใบไม้ได้ยังไง แต่ก็เอาเถอะ...ทหารน้อยผู้พิชิตจอมทัพคงเอาอยู่อยู่แล้วมั้ง” ใบไม้ทำหน้าบึ้งทันทีที่โดนเพื่อนแซว โดยมีเพื่อนทั้งสองคนนั่งหัวเราะชอบใจอยู่ ให้ตายเถอะ...คนพวกนี้

 

___________________________________

 

 

“เฮ้อ...เสร็จกันสักทีนะงานเนี่ย” เตวินว่าพร้อมยกแขนปิดขี้เกียจไปมา “อาจารย์กลุ่มเราโคตรเคี่ยวเลย กลุ่มอื่นงี้เสร็จไปตั้งนานแล้ว เราทำกันตั้งแต่เช้า เลิกเรียนก็มาทำยันดึก ดูดิ ไม่ผ่านๆ เซ็ง”

 

“ก็จะได้เก่งกว่าคนอื่นไง” จอมทัพที่พูดมานิ่งๆก็ทำเตวินต้องเบ้ปากใส่นิดหน่อย ก็มึงเก่งอยู่แล้วนี่หว่า

 

“เออๆ...เก่งก็เก่ง เสร็จตั้งแต่เย็นๆนี่ก็ดี จะได้ไปง้อน้องตากวางสักหน่อย เมื่อคืนกูนี่ต้องดันเตียงออกเลย เหม็นหน้าเต็งหนึ่งแม่ง” จอมทัพได้ยินก็หัวเราะเบาะๆใส่เพื่อน ก่อนจะพูดบางอย่างที่ทำเตวินหน้ายุ่งเล็กน้อย

 

“สมน้ำหน้า...อยากโดดงานไปม่อสาวเอง”

 

“กูโดดงานพาน้องตากวางไปกินข้าวเว้ย...เขาเรียกมีเวลาให้แฟน ทุกคนเขาก็หมุนๆกันโดดนั่นแหละ มีแต่มึงอยากเสร็จเร็วๆไม่พงไม่พัก...ระวังเหอะใบไม้ต้องงอนมึงแน่!” เตวินว่าพร้อมผลักไหล่เพื่อนเบาๆ ส่วนจอมทัพก็แค่ปรายตาใส่ทำหน้าไม่เชื่อ น้องต้องเข้าใจแหละน่าว่าต้องทำงาน

 

 “จอมทัพ....” เสียงผู้หญิงที่ดังขึ้นด้านหลังก็ทำให้ทั้งสองต้องหยุดชะงัก ก่อนจะหันไปมองเมื่อพบว่าเป็นใคร ...นุช เจ้ากรรมนายเวรเจ้าเดิม เตวินเป็นคนแรกที่ถอนหายใจออกมาแรงๆพร้อมท้าวเอวมองอย่างเหนื่อยหน่าย ส่วนจอมทัพเพียงแค่เลิกคิ้วมองเล็กน้อยเท่านั้น

 

“นี่ป้ายังไม่ไปเข้าคุกอีกเหรอ เวลานี้ศาลต้องเรียกตัวไปฝากขังได้แล้วนา ทำไมมาลอยหน้าลอยตาอยู่แถวนี้อีก”  เตวินเป็นคนที่ก้าวเข้ามาพูดด้วยพร้อมท่าทางที่กวนอารมณ์ของหญิงสาวเป็นอย่างมาก หญิงสาวเพียงแค่เม้มปากและจิกเล็บลงบนมือตัวอย่างอดกลั้น ก่อนจะเลี่ยงออกไปยืนตรงหน้าจอมทัพ

 

“ฉันรู้ว่าฉันผิด...ฉันขอโทษ แต่ฟังฉันก่อนนะ..ฉันมีเรื่องอยากจะบอกนะ” หญิงสาวว่าพร้อมเปิดโทรศัพท์ให้ดูอย่างไม่รอฟังคำตอบ แล้วเตวินที่ยื่นหน้าเข้ามาดูก็ต้องเบิกตาโตทันทีที่เห็นสิ่งที่ปรากฏบนหน้าโทรศัพท์ “มี...มีคนที่รู้จักส่งมาให้ ผู้ชายในรูปเป็นแฟนปัจจุบันของเพื่อน ส่วนอีกคน...นายเองคงรู้จักดี”

 

ในรูปเป็นสิ่งที่ไม่ค่อยหน้าดูนัก ชายสองคนกำลังร่วมรักอยู่บนเตียง คนที่รู้จักดีที่ว่าก็คงหมายถึงใบไม้ ถึงมันก็ไม่เห็นชัดเจน แต่ก็คงเดาออกมาเป็นใบไม้แน่ แล้วก็มีหลายรูปด้วย ทั้งด้านข้างด้านหน้า แล้วไหนจะเป็นดวงตาใสๆที่ดูคุ้นๆนั่นอีก เตวินคิดอย่างนั้นแล้วหันขวับไปมองเพื่อนอย่างหนักใจและเป็นกังวล จอมทัพก็เพียงทำหน้านิ่งๆมองสิ่งนั้นเท่านั้น

 

“คงมีเบอร์ฉันอยู่...ส่งมาให้ได้ไหม” หญิงสาวได้ยินก็ยิ้มกว้างอย่างสมใจ ใบไม้นายเสร็จฉันแน่ ฉันไม่ได้เขา...นายก็ต้องไม่ได้เขาเหมือนกัน!! “แล้วลบก่อนได้ไหม...อย่าน้อยก็ขอไปคุยกับใบไม้ก่อน”

 

“ได้...ได้สิ...ฉันอยากให้นายได้ตาสว่างสักที แค่นี้ก็พอใจแล้ว” หญิงสาวว่าพร้อมยิ้มออกมาบางอย่างปลอบใจพร้อมแสร้งเช็ดน้ำตาที่หางตาเบาๆ

 

“อืม...เจอกันที่ศาล” จอมทัพกระตุกยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปทิ้งให้หญิงสาวยืนนิ่งอย่างไม่เข้าใจไปกับรอยยิ้มที่เหมือนจะเยาะเธอมากกว่าขอบคุณ

 

“เชื่อเธอเหรอ...จอมทัพ...” เตวินที่เดินตามมาก็ถามเพื่อนทันที “เฮ้ย ตอบกูดิ...”

 

“คิดว่าไง...ก็เห็นชัดๆนะว่าเป็นใบไม้” จอมทัพหันมาถามเล็กน้อย

 

“ใจเย็นๆสิ มึงจะเชื่อคนโกหกอย่างเธอเหรอ”

 

“หึ...ก็เห็นอยู่ชัดๆนี่”

 

“มึง...มึงโกรธรึเปล่า อย่าขาดสตินะมึง...คุยกับน้องดีๆนะเว้ย” ถึงแววตาไม่ได้ดูเกรี้ยวกราดมากนักแต่ก็ต้องเตือนไว้ก่อน เพื่อนเขาเวลาโมโหก็น่ากลัวมาก กลัวว่าจะไปทำอะไรใบไม้รุนแรง

 

“เชื่อไม่เชื่อก็ไม่รู้สิ...แต่ก็ต้องไปคุยกับคนในรูปสินะ” จอมทัพว่าพลางเปิดโทรศัพท์กดดูข้อความล่าสุดที่หญิงสาวได้ส่งมาพร้อมกระตุกยิ้มเบาๆ

 

เตวินทำได้เพียงมองหน้าเพื่อนอย่างกังวล...ขอให้ไม่เรื่องใหญ่ไปกว่านี้ก็พอ ขอแค่เป็นแฟนเก่าของน้องหรืออะไรก็ตามที่ไม่ใช่น้องใบไม้นอกใจจอมทัพมัน เขาเชื่อว่าเพื่อนต้องเข้าใจ

 

“คุยกันใจเย็นๆนะ ถ้าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผ่านมาก็ให้มันแล้วไปเหอะ” เตวินพูดพลางหยุดเดินทันทีที่ถึงรถมอไซต์ของตัวเอง ก่อนจะยกมือตบไหล่เพื่อนเบาๆ

 

“อืม...ไม่ต้องห่วงหรอก” จอมทัพพูดพลางยกยิ้มให้เพื่อนบางๆ เตวินหยุดเดินได้แต่เลิกคิ้วมองอย่างสงสัย ก่อนจะมองตามเพื่อนที่เดินไปที่รถเก๋งคันงามของตัวเองด้วยท่าทางไม่รีบร้อน เห็นแบบนั้นก็ยกมือเกาหัวงงๆ

 

“มึงจะไม่โมโหหน่อยเหรอวะ...อะไรของมึง”

 

_________________________________________________

 

 

ใบไม้กอดอกทำหน้าบูดบึ้งแล้วสะบัดหน้าใส่จอมทัพทันทีที่ร่างสูงเดินเข้ามาในห้อง ใหม่ ที่พึ่งย้ายมาเมื่อสองวันก่อน ใช่ครับ...ห้องใหม่ ไม่ใช่หอเดิมที่เคยอยู่ แต่เป็นคอนโดใกล้ๆมหาลัย ใบไม้เหล่ตามองค้อนจอมทัพอย่างไม่พอใจ ก่อนจะสะบัดหน้าใส่อีกครั้ง

 

จอมทัพได้แต่เลิกคิ้วมองคนที่สะบัดหน้าใส่แล้วย้ำเท้าโครมๆเข้าห้องนอนแล้วปิดประตูใส่หน้าตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ร่างสูงวางกระเป๋าไว้ที่โต๊ะใกล้ๆก่อนจะหันมาเปิดประตูจะตามไป แต่ก็ต้องแอบระบายลมหายใจเบาๆ เมื่อพบว่าประตูถูกล็อคจากด้านใน ก่อนจะยกมือเคาะประตู

 

“ใบไม้....ออกมานะ...เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

 

“ผมไม่อยากคุยกับพี่หรอกครับ...จะนอนแล้ว!” เสียงตะโกนออกมาจากห้องก็ทำให้ต้องระบายลมหายใจออกมาอีกครั้ง

 

“อย่าให้พี่ต้องไขกุญแจเข้าไปนะ” จอมทัพพูดเสียงเข้ม ยืนรออยู่หน้าห้องเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มนับทันที่ไม่มีเสียงตอบรับ “หนึ่ง...สอง...” เสียงตึงตังที่ดังขึ้นก่อนประตูจะเปิดทันที พร้อมใบหน้าใสที่ตอนนี้กำลังบูดบึ้งใส่คนตรงหน้า

 

“พี่มีเรื่องอะไรเหรอครับ” ชิ...ผมสิที่ต้องมาทำหน้าบูดใส่พี่...ไม่ใช่ต้องมาเปิดประตูให้พี่มาทำหน้าบึ้งใส่แบบนี้

 

“เรื่องนี้....” จอมทัพยกโทรศัพท์ขึ้นมาให้ใบไม้ดู คนตัวเล็กก็มองอย่างงงๆ ก่อนจะหรี่ตามองชัดๆอย่างละเอียดก่อนจะเบิกตาโตแล้วส่ายหน้าไปมา

 

“ไม่...พี่..พี่ครับ...นั่นไม่ใช่ผมนะ” จอมทัพจ้องมองตัวตากลมที่มองมาที่เขาอย่างแน่วแน่กับแววตาที่ดูเหมือนจะไม่เข้าใจ แล้วต้องยกยิ้มพร้อมเลิกคิ้วขึ้นมา

 

“ดูดีๆสิ...นั่นใช่หรือไม่ใช่เรากันแน่” จอมทัพพูดแล้วยัดโทรศัพท์เข้าไปใส่มือเล็ก ก่อนจะกอดอกมอง มือเล็กๆที่สั่นเทาค่อยๆยกขึ้นมามองอีกครั้ง พร้อมเลื่อนรูปที่ปรากฏไปมา ก่อนจะยื่นคืนจอมทัพ พร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมา

 

“ฮึก..พี่เอามาจากไหน..ม..ไม่ใช่ผมนะ..ไม่ใช่นะครับ”

 

“นุชให้พี่มา...”

 

“ไม่...ไม่ใช่...พี่ต้องเชื่อผมนะ...ฮึก...ไม่ใช่ผมนะ”

 

ใบไม้ส่ายหัวไปมาแรงๆทั้งที่น้ำตาไหลออกมานองหน้า รูปนั้นเป็นรูปผมที่...กำลังโป๊เปลือย ที่ร้ายแรงที่สุดคือผมกำลังมีอะไรกันกับคนอื่น มันทุเรศเกินจะรับไหว..และรู้สึกขยะแขยงเต็มทนเมื่อคิดว่าผมกำลังมีอะไรกับคนอื่น ซึ่งนั่นมันไม่ใช่เรื่องจริงแต่แววตาที่อ่านไม่ออกของพี่ก็ทำให้ผมกลัวว่าพี่อาจจะเชื่อสิ่งที่เห็นในรูปนั้น...กลัวเหลือเกินว่าพี่จะเข้าใจผมผิด

 

ในขณะที่ผมกำลังสะอื้นไห้อย่างหนักพร้อมร่างที่ค่อยๆทรุด แต่แล้วก็มีอ้อมกอดอุ่นๆเข้ามารวบผมไปกอดเต็มรัก พร้อมกับมือที่ลูบลงบนหัวผมและเสียงกระซิบที่ดังขึ้นมาข้างหู

 

“ขอโทษ...พี่ไม่น่าแกล้งเราเลย” นั่นทำให้ผมต้องเงยหน้ามองพี่แล้วก็ต้องเบะปากร้องไห้อีกครั้งเมื่อได้รับรอยยิ้มที่อบอุ่นของพี่เหมือนเดิม

 

“ฮืออ...นั่นไม่ใช่ผมนะ...พี่ต้องเชื่อผมนะ...ไม่ใช่ผม..ฮึก..ฮือ” เสียงพึมพำไปมาว่า ไม่ใช่..ไม่ใช่ ดังขึ้นอู้อี้กับอกกว้าง จอมทัพเม้มปากเบาๆเมื่อความรู้สึกผิดเทเข้ามาจนรู้สึกเจ็บ

 

“พี่เชื่อเราอยู่แล้ว...ขอโทษที่แกล้ง” เสียงสะอื้นที่ไม่หยุดสักทีก็พาให้จอมทัพต้องรู้สึกผิดขึ้นไปอีกเท่าตัว ก่อนจะช้อนร่างที่ซุกอยู่กับอกตัวเองขึ้นมาแล้วพาไปนั่งที่โซฟาตัวกว้างกลางห้อง จัดแจงให้คนตัวเล็กนั่งพิงอกตัวเอง แล้วต้องยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นมือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตาป้อยๆแล้วซุกลงบนอกตัวเองอีกครั้ง “พี่ขอโทษนะ...คนดี”

 

“ฮึก...ไม่ใช่ผมอะ...ไม่ใช่ผม” แขนยาวรวบกอดคนตัวเล็กแน่นๆ แล้วกดจูบลงบนหัวกลม

 

“ไม่ใช่เราหรอก...พี่จำได้อยู่แล้ว” ไอ้ยินอย่างนั้นใบไม้ก็เงยหน้ามองอีกคน ดวงตาที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำตาจนจอมทัพต้องยกมือค่อยๆเช็ดคราบน้ำตาที่อยู่บนแก้มให้อย่างเบามือแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาให้ดุอีกครั้ง “ดูสิ..ทำไมพี่จะจำไม่ได้...เราเซ็กซี่กว่าเห็นๆ...แล้วนี่...”จอมทัพว่าพลางชี้ลงบนภาพ “ขาอ่อนด้านซ้าย...ไม่มีปาน” ใบไม้ดูตามสิ่งที่จอมทัพชี้ก่อนจะเบือนหน้าซุกลงบนอกกว้างเมื่อเห็นว่าเป็นหน้าตัวเองอยู่รูป

 

“มัน...แย่มาก...แค่เห็นว่าเป็นหน้าตัวเองแล้วทำแบบนั้นกับคนอื่นอีก...ฮึก...แค่นั้นผมก็ขยะแขยงตัวเองมากแล้ว” เสียงสะอื้นที่ดังขึ้นมาอีกครั้งก็ทำให้จอมทัพต้องวางโทรศัพท์ลงแล้วมากอดปลอบคนในอ้อมแขนที่กำลังตัวสั่นเทาอยู่เล็กน้อย

 

“คนดี...พี่ขอโทษ...พี่รู้อยู่แล้วว่าไม่ใช่เรายังจะมานึกแกล้งเราอีก..ขอโทษนะครับ”

 

“พี่บ้า!!....ฮึก...อย่าแกล้งกันแบบนี้อีกนะ...” กำปั้นเล็กที่ทุบมาบนอกรัว ถึงจะทำให้ต้องเจ็บบ้างก้ก็ไม่นึกห้าม เพราะความรู้ที่ใบไม้เสียไปมันมากกว่านั้นเยอะ

 

“ไม่ทำแล้ว...สัญญาด้วยเกียรติเลย” ใบไม้ได้ยินก็พยักหน้าหงึกหงักกับอกกว้าง ก่อนจะสวมกอดรอบเอวหนาแน่นๆ

 

“ผมไม่มีทางทรยศพี่หรอกครับ” จอมทัพยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะช้อนคางมนขึ้นมา ดวงตากลมปรือตาขึ้นมามองแล้วต้องหลับตาลงอีกครั้งเมื่อริมฝีปากหยักทาบทับลงมา

 

“พี่รู้ว่าไม่มีวันนั้นแน่...เพราะเรารักกันไง” พูดเสร็จก็ยิ้มให้กับคนตรงหน้าก่อนจะทาบทับริมฝีปากลงไปอีกครั้งอย่างแนบแน่น ก่อนจะค่อยๆเค้นคลึงริมฝีปากอิ่มอย่างอ่อนหวาน...บางทีคืนนี้อาจยาวนานกว่าที่คิด

 

 

_________________________________________


 

Talk : มาแล้วววว รอนานไหมคะ ขอโทษที่หายไปเป็นเดือนนะคะ

รู้สึกผิดมากเลย พอหลังสอบเราก็ต้องทำงานอีกสองงาน แล้วต้องลงภาคสนาม

ตอนแรกกะว่าจะลงวันเสาร์ แต่แบบคิดไม่ออกบวกกับมีความขี้เกียจสูงเลยไม่เสร็จ

รู้สึกผิดมากๆ ยังไงก็ขอโทษนะคะ

 

ตอนนี้หนุ่มใหญ่ของเราก็น่าตีทั้งคู่ อีกคนก็ไปม่อสาว ส่วนอีกคนก็แกล้งจนน้องร้องไห้

พี่จอมทัพนี่น่าตีที่สุดแล้ว เล่นอะไรไม่เล่น

ตอนแรกกะจะทิ้งเป็นดราม่าให้ ก็ทำไม่ลงค่ะ เพราะทำร้ายจิตใจคนอ่านด้วยการไม่ลงเป็นเดือน

แล้วยังจะมาทิ้งดราม่าให้อีก สุดท้ายก็จบตอนด้วยประการฉะนี้

 

อีกเรื่องที่จะบอก น้องยังไม่ตกลงหมั้นหรือแต่งอะไรกับพี่ทั้งนั้นะคะ!

จากตอนที่แล้วคือน้องตกลงก็จริง แต่ตกลงจะย้ายไปอยู่กับพี่

บางคนเข้าใจผิดคิดว่าน้องจะหมั้นกับพี่ นั่นเราคิดว่าเร็วไป

แต่คู้แท้คงไม่แคล้วกันอยู่แล้ว เนอะ

 

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและขอบคุณทุกคอมเมนท์นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #420 Queen_Frozen (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 06:20
    แกล้งน้องเก่งง
    #420
    0
  2. #376 M2607 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 12:31
    น้องร้องเลย-จอมไปสู่ขอน้องเลยทำน้องร้องไห้ได้ยังไง(เกี่ยวหรอ)
    #376
    0
  3. #313 Intelligence- (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 21:03
    โอ้ยยยย เกลียดชะนีนางนี้ เมื่อไหร่มันจะหายไปสักที 555555 รำคาญมากอ่ะตอนนี้ แล้วพี่ก็ขี้แกล้ง เป็นไรมากป่าว 5555555 พี่เตก็พอกัน มัวแต่ม่อสาว ระวังไว้นะเว้ยยย :)
    #313
    0
  4. #264 NamfonSornsawan (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 09:47
    พี่จอมทัพชอบแกล้งอ่ะ
    #264
    0
  5. #158 Bgx-Michtyk (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 01:04
    พี่จแมทัพทำไมแกล้งน้องจนร้องไห้ขนาดนั้นนน #เบะปาก เบื่อนุชจับไปโยนทึ้งทะเลทีหรือไม่ก็เอาไปสับเป็นขิ้นๆแล้วฝังดินให้เป็นปุ๋ยแก่ต้นไม้ ทำอะไรสักอย่างให้นางมีประโยชน์ที
    #158
    0
  6. #156 94Pu[244] (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 19:38
    อรั้ยยยยยย!! รู้สึกได้ปรับอารมณ์กลับมาเป็นพี่จอมทัพขี้แกล้งกับน้องใบไม้ผู้ใสซื่ออีกครั้ง ต้องแบบนี้ดีงาม!! รู้สึกถึงความใกล้จบรางๆ T.T // เอานัง(วร)นุชเข้าคุกสักทีสิ!!
    #156
    0
  7. #155 cb-hh (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 23:10
    นุช เป็นไรมากป่ะะะะ จอมทัพจัดการรรร 
    #155
    0
  8. #154 noowiwie (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 20:56
    พี่จอมทัพขี้แกล้ง!!! น่าตีจริงๆ เลยย ดูสิ น้องร้องไห้ใหญ่เลยยย
    #154
    0
  9. #153 หายเบื่อแล้ว (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 19:47
    รอๆๆๆๆๆ
    #153
    0
  10. #152 พงศกร อินสว่าง (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 14:47
    โอ้ยย!!ยัยป้า น่าหมันไส้จริงๆ555 ไรท์มาต่อเร็วๆน้า กำลังฟินน
    #152
    0
  11. #151 TaoHun DakHyo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 14:34
    พี่จอมขี้แกล้ง  น้องร้องไห้เลย

    แม็กซ์ดัดนิสัย เตนานๆเลย นิสัยไม่ดี
    #151
    0
  12. #149 สาววายไร้ผัวนะเออ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 13:34
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #149
    0
  13. #148 berry kiki (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 10:26
    หมั่นใส้พี่เตจริงๆ โถ่ว
    #148
    0
  14. #147 ดวงจันทร์แห่งฤดูหนาว (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 08:35
    แม๊กซ์น่าจะโกรธพี่เตนานๆหมั่นไส้อิคนพี่ พี่จอมทัพนี่น่าตีจริงเชียวชอบแกล้งน้องนักนะ
    #147
    0
  15. #146 Fame_KiHae (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 06:18
    อย่าแหย่น้องแบบนี้อีกนะ
    สงสารน้องร้องไห้เลย
    พี่จอมทัพจัดการยัยป้านุชเลย
    #146
    0
  16. #145 noonpanchanok (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 05:57
    อย่าดราม่าบ่อยเลย ดราม่าบ่อยคนก็เบื่อ เอาแบบสบายไๆดีกว่า มีโกรธงอนกันก็พอ
    #145
    0
  17. #144 Bambie>_< (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 03:42
    สงสารน้อง เป็นเราก็รู้สึก
    ถึงพี่จอมทัพแกจะแหย่เล่นๆ
    แต่แบบมันก็เสียความรู้สึกนะเว้ย
    อิห่านุชนี่ก็ช่างสรรหาจริงๆ
    #มีจำปงจำปาน #แหม
    ชอบแม๊กซ์ ถึงจะดูงอแง
    แต่ก็มีเหตุผลตลอด~ (> #144
    0