เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป #นิยายเรื่องนี้(ไม่ใช่)สายเถื่อน [YAOI] END

ตอนที่ 26 : เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป : Chapter 25 **ลบเอ็นซี+ชี้แจง**

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,995
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    21 ก.พ. 60

NOTE : ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ

คำเตือน : มีฉากที่ไม่เหมาะกับเด็กและเยาวชน

ควรอ่านคนเดียว อ่านเข้ามุมในที่ลับตาคน

ไม่ควรอ่านบนรถเมล์ รถไฟฟ้า บลาๆๆ

ปลีกตัวออกจากผู้ปกครอง พี่น้องและเพื่อนให้ได้มากที่สุด

ขอให้สนุกในการอ่านค่ะ

ลบแล้วนะคะ เพราะเป็นฉากล่อแหลม ปล่อยไว้นานก็คงจะไม่ดี ขอโทษด้วยค่ะ

ถ้าใครอยากอ่าน เราจะอัพไว้บนหน้าเพจ ขอให้ติดตามที่หน้าเพจเฟสบุ๊คของเรานะคะ 

สามารถติดตามได้ที่ธัญวลัยและThaiboysloveนะคะ ขอบคุณค่ะ 





Chapter 25





ริมฝีปากหยักกดจูบลงบนหน้าผาก ก่อนจะรวบร่างคนตัวเล็กกว่าเข้ามาในอ้อมกอด พลางกดให้หัวกลมๆซบลงมาบนอกของตัวเอง ดวงตาที่ชอบฉายแววหยอกล้ออยู่เนืองนิตย์ค่อยๆปรือตาหลับลงตามคนในอ้อมกอดไปช้าๆ


“ฝันดีนะเด็กดี...” พึมพำออกมาเบาๆ แล้วหลับตาลงไปจริงๆ แต่ไม่ทันไรก็ต้องกระชากเปลือกตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมากลางดึก พร้อมๆกับคนในอ้อมกอดที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกัน ที่ทำให้เตวินต้องรีบลูบหัวกล่อมทันที “โอ๋...ยาหยี..”


“ใครแม่งโทรมาวะ...บังอาจทำยาหยีของกูตื่น”


เตวินระบายลมหายใจออกมาอย่างหัวเสีย ยกมือลูบหัวกลมๆของเด็กตากวางที่ปรือตาขึ้นมามองอย่างงัวเงีย ก่อนจะเอื้อมมือออกไปคว้าโทรศัพท์ที่วางไว้อยู่โต๊ะข้างหัวเตียง และพอเห็นชื่อบนโทรศัพท์เตวินก็ยิ่งหัวเสียเข้าไปอีกจอมทัพ ไอ้เพื่อนเวร


“มึงโทรมามีไร” เตวินว่าพลางโอบกอดคนในอ้อมกอดแน่นๆ แล้วลูบหัวอย่างปลอบประโลม


/มึงอยู่ไหน.../ เวลาแบบนี้ต้องโทรมาชวนไปกินเหล้าแหง


“อยู่ห้อง...จะนอนแล้ว กูไม่ว่างไปกินเหล้ากับมึงหรอกนะ แล้วมึงก็ทำยาหยีกูตื่นด้วย..แม่ง”


/จะนอนแล้วใช่ไหม...นอนไป แค่นี้แหละ/ และก่อนที่เตวินจะอ้าปากด่าเพื่อนอีก คนที่โทรมาก็วางสายไปเสียดื้อๆ ทิ้งให้เจ้าตัวได้แต่นอนมองโทรศัพท์งงๆ แต่แรงยุกยิกคนเด็กตากวางก็ทำให้เขาปิดโทรศัพท์แล้วเขี่ยมันไปไว้ไกลๆทันที


“อือ...ใครโทรมา” แม๊กซ์ปรือตามองเตวินพร้อมถามด้วยเสียงงัวเงีย


“จอมทัพน่ะ...ไม่รู้โทรมาทำไม...นอนกันเถอะ” เด็กตากวางเพียงแค่หลับตา พยักหน้าลงเบาๆ ก่อนจะซุกหน้าลงไปบนอกกว้างของอีกคน เตวินเห็นก็อมยิ้มอารมณ์ดีพลางกอดร่างบางแน่นพร้อมกับลูบหัวกล่อมอีกครั้ง


นี่แหละน้า คนที่ปกติจะปากแข็งไม่ขี้อ้อน แต่พอหมดฤทธิ์แบบนี้ทีไรกลับอ้อนแบบน่ารักๆโดยไม่รู้ตัวทุกที ว่าแล้วเตวินก็กดจมูกกับปากลงบนแก้มอูมๆนั่นแรงๆ ให้คนที่กำลังจะหลับต้องขมวดคิ้วพร้อมส่งเสียงอืออาอย่างหัวเสียเล็กน้อย


“ครับๆๆ...โอ๋...นอนน้า..ยาหยีนอนนะ” เตวินหลับตาลงตามคนในอ้อมกอดไป ถึงแม้จะสงสัยอยู่ว่าทำไมเพื่อนสนิทต้องโทรมากลางดึกแบบนี้ แต่..ช่างเถอะ ยาหยีต้องนอนให้ครบเดี๋ยวพักผ่อนไม่เพียงพอแล้วสุขภาพจะเสียได้ ค่อยไปถามมันพรุ่งนี้ละกัน



-------------------------------------------


จอมทัพที่คุยโทรศัพท์เสร็จก็จัดการปิดเครื่องแล้วโยนลงตะกร้าผ้าทันทีอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะกลับมาสนใจกับคนที่นอนเปลือย ขดตัวกอดตัวเองไว้อย่างเขินอาย ในขณะที่ร่างสูงเหลือไว้เพียงแค่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว  จอมทัพเห็นก็หัวเราะออกมาแผ่วๆ เรียกค้อนวงโตจากคนที่นอนเปลือยหน้าแดงอยู่ได้ ก่อนจับร่างบางๆให้พลิกกลับมาก่อนจะแยกเรียวขาให้ออกจากกันแล้วแทรกตัวทาบทับลงไปทันที


“เตวินมันคงไม่ว่างมากวนเราแล้ว” จอมทัพว่าพลางไล้จมูกไปตามเรียวหน้าใส ใบไม้ก็ต้องหดคอหลบทันทีเมื่อรู้สึกลมหายใจร้อนๆที่เป่าลงมา


“คิดไว้เลยว่าอยากจะใช้ถุงยางแบบไหน” พูดด้วยเสียงหยอกเย้าเรียกค้อนวงโตจากคนใต้ร่างได้อีกครั้ง ทำไมต้องมาถามอะไรแบบนี้ด้วยล่ะครับพี่! แค่นี้ผมก็เขินจะตายอยู่แล้วนะ ปากอิ่มเม้มแน่น ก่อนจะเสหน้าหลบสายตาแพรวพราวของร่างสูง เป็นโอกาสให้จอมทัพซุกไซร้หน้าลงไปที่ซอกคอหอมกรุ่น







ลบแล้ว




ร่างสูงทาบทับไปกับร่างเล็กที่กำลังหอบหายใจอย่างหนัก ก่อนจะมอบจูบหวานละมุนให้ แรงเคล้นคลึงเบาๆราวกับปลอบประโลมก็ทำให้ใบไม้ต้องเคลิ้มไปกับจูบนั้น จนสุดท้ายใบหน้าคมก็ละออกมาแล้วยิ้มบางๆให้


"ไม่เป็นไรนะ..เจ็บไหม?..พี่ขอโทษ" ใบไม้ส่งยิ้มให้กับส่ายหัวไปมาเบาๆ พร้อมกับคำว่าไม่เป็นไรเหมือนตามเคย


ตากลมเงยสบกับดวงตาของอีกคน นิ้วเรียวค่อยไล้ไปกับใบหน้าของอีกคนแผ่วเบาไปพร้อมกับรอยยิ้ม...เขาเป็นของพี่แล้ว พี่อ่อนโยนกับผมจริงๆ จะมีบ้างที่มันแรง แต่ผมก็เข้าใจเพราะแรงอารมณ์ของเราก็เตลิดไปแล้วทั้งคู่ ถึงอย่างนั่นก็มักจะห่วงตลอดเวลาที่ผมเจ็บ ดวงตาที่ทอประกายความรักและความห่วงใย คอยปลอบประโลมเช็ดน้ำตาให้


"ผม..รั.." แต่ยังไม่ทันที่จะพูดจบ จอมทัพก็พูดแทรกขึ้นมา กับดวงตากลมที่เบิกกว้างเล็กน้อย


"พี่รักเรา.." จอมทัพว่าพลางส่งยิ้มให้ใบไม้ ที่ผ่านมาก็มีแต่ใบไม้ที่มักจะบอกรักเขาก่อนเสมอ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาบอกรักน้องก่อน ใบไม้คือรอยยิ้ม คือความสดใสและความสุขในชีวิต ชีวิตนี้จะไม่ทำให้เสียใจเด็ดขาด "พี่รักใบไม้นะ"


คำบอกรักอีกครั้งก็ทำให้คนตัวเล็กต้องยิ้มกว้าง "ผมรักพี่จอมทัพครับ"



----------------------------------------



จอมทัพเสตามองกระจกหลัง แล้วก็หันมาหัวเราะขบขันเล็กน้อยกับร่างที่ดูเปื่อยๆ กำลังเอนแผ่หมดแรงอยู่ที่เบาะด้านหลัง พร้อมกับคนตัวเล็กที่มอบค้อนวงโตให้


"ไม่ต้องหัวเราะเลย!! เพราะพี่แท้ๆ..เชอะ!!" ว่าแล้วก็สะบัดหน้าและหันหลังหนีพร้อมนอนกอดหมอนหลับตาหลีกหนีเสียงหัวเราะกับรอยยิ้มล้อเลียนของคนเจ้าเล่ห์


พี่นะพี่!! เช้ามาปลุกไอ้ตอนแรกมันก็หวานๆกันดีอยู่หรอก ในเมื่อพี่ปลุกด้วยจูบละมุนนานกว่าสามนาที นอนกอดกันสบตาปิ๊งๆกันได้สักพัก อยู่ๆก็พูดขึ้นมาว่า ‘ตื่นได้แล้ว...วันนี้ต้องไปให้ปากคำกับตำรวจนะ’ ผมนี่งงไปหมดในเมื่อพี่ไม่ยอมบอกอะไรสักคำแถมยังมาทำหน้าเหรอหราใส่แล้วบอก ‘พี่ลืมน่ะพี่ขอโทษ’


หลังจากโดนศึกหนักมาจนเหนื่อยแทบสงบ แถมยังเจ็บจนลุกแทบไม่ไหว นี่ขนาดเขายังใส่เฝือกที่แขนอยู่แท้ๆ ถ้าหายดีแล้วจะไม่เอาแต่ใจกว่านี้เลยเหรอ! พอจะอาบน้ำยังมาทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ใส่แล้วจะอาบให้ คนเจ้าเล่ห์ยังไงก็ยังเป็นแบบนั้น หาเล่ห์กลเพทุบายมาหลอกล่อผมให้พี่อาบน้ำให้จนได้  นอกจากจะร้ายกาจ เจ้าเล่ห์ ตอนนี้ขอเพิ่มให้อีกหนึ่ง หื่น!! ‘ใบไม้ล้างตรงนั้นเป็นเหรอ...ทำแล้วมันต้องล้างนะ’ จะพูดทำไม ไม่ต้องพูดก็ได้ในเมื่อนิ้วตัวเองก็สอดเข้ามาแล้วน่ะ! ถ้าไม่ห้ามมีหวังโดนกินหมดตัวอีกรอบแน่ๆ และผมก็ต้องหอบร่างที่เปื่อยๆไปให้ปากคำกับตำรวจ ไปเซ็น ทำเรื่องนู่นนี่นั่นทั้งวัน จะตายอยู่แล้ว!


“เราก็ยั่วพี่เอง…” จอมทัพพูดพลางยักไหล่ให้เบาๆ ใบไม้ได้ยินแบบนั้นก็ผุดลุกขึ้นนั่งทันที


“อย่ามาโทษผมนะ!!” จอมทัพหันมามองเล็กน้อย พอเห็นหน้าแดงจัดของใบไม้ก็ยักไหล่ให้อีกครั้งพร้อมทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่ “พี่อะ!!...เพราะพี่นั่นแหละ”


“อย่ามาโทษพี่สิ…”


พอโดนคำพูดย้อนกลับมาก็ทำให้ปากอิ่มต้องเม้มแน่น พร้อมกับแรงทุบเบาๆที่ตนแขนแกร่ง จอมทัพต้องหลบเล็กน้อยพลางหัวเราะแผ่วๆในลำคอแล้วหันมาส่งสายตาเจ้าเล่ห์แพรวพราวใส่ “โทษไม่ได้หรอก ใครกันแน่ที่บอกให้พี่หาความสุขให้ตัวเองบ้าง...ไม่เคยบอกให้พี่หยุด แล้วก็ครางหวานๆ” ใบไม้ได้ยินก็ได้แต่ทำปากพะงาบๆ


“ผ...ผม...ม..ไม่ได้ทำนะ!!”


“แล้วอะไรอีกนะ...อืมม...อ๋อ...นอนเปิดทางให้ ส่งสายตาเชื้อเชิญ...บอกให้ใส่เข้ามาเลย เอาขาเกี่ยวเอวพี่เองด้วย แถมยังขยับสะโพกรับอีกต่างหาก พี่จำได้หมดเลยนะ...ปานที่ขาอ่อนด้านซ้าย เอวบางๆ..อก...โอ๊ยย!!” คนพูดไม่เก่งอยู่ดีๆก็ร่ายยาวจนใบหน้าใสต้องแดงก่ำเพราะความอายและความเขินจัดจนต้องลงไม้ลงมือทุบแขนแกร่งไปแรงๆหลายที


“หยุดพูดเลยนะครับ!!”


“อะไรกัน พี่แค่คิดว่าใบไม้นี่เซ็กซี่สุดๆเลยเนาะ โอ๊ยย..คนดี...พี่เจ็บนะ” จอมทัพได้แต่เอนหลบมืออีกข้างก็จับพวงมะลัย ส่วนมืออีกข้างก็ค่อยไล่จับมือเล็กไปด้วย นี่ครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่โมโหเขิน ที่ผ่านมาก็เห็นแต่เขินอายม้วนไป


“พี่พูดความจริงนี่...ทำไมต้องโมโหด้วย พี่อุตส่าห์ชม...แต่พี่ชอบใบไม้แบบเมื่อคืนมากเลยนะ” ว่าแล้วก็ขยิบตาใส่คนตัวเล็กพร้อมกับยกยิ้มุมปากให้ผ่านกระจกหลัง ใบไม้ที่เห็นก็ได้แต่เม้มปากหน้าแดง ก่อนจะล้มตัวลงไปนอนหันหลังให้จอมทัพอีกครั้ง


“ก...ก็..อารมณ์มันพาไปนี่...ค..ใครจะไปคุมได้”


เสียงงำงัมเบาๆตอบกลับมา จอมทัพหันไปมองก็พบแต่แผ่นหลังเล็ก ยกยิ้มให้บางๆก่อนจะเบรกรถลงเมื่อสัญญาณไฟแดงข้างหน้าปรากฏขึ้นก่อนจะหันตัวมามองคนตัวเล็กที่นอนหันหลังให้อยู่เบาะด้านหลัง สมองร้ายกาจกำลังคิดหาคำพูดมาหยอกให้ใบไม้เขินอีกครั้ง...ก็เคยบอกไปแล้ว เวลาใบไม้เขินน่ารักน้อยะที่ไหน น่าดูสุดๆเลยต่างหาก


“พี่ดีใจที่เรามีความสุขไปกับพี่ด้วย….” คำพูดหื่นๆที่หลุดก็มาอีกก็ทำให้ใบไม้ต้องเม้มปากทนความเขินกับตัวเอง ซุกหน้าลงไปกับหมอนอิงอันเล็กพยายามจะไม่ตอกกลับคนเจ้าเล่ห์ให้ได้มาที่สุด แต่จอมทัพที่เห็นใบไม้เงียบไป ก็เลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะหึในลำคอเบาๆอย่างขี้แกล้ง


“หึหึ...สุดท้ายเราก็ตกเป็นของพี่ แหม..แต่เมื่อคืนนี่เอวก็..โอ๊ย!...คนดีพี่ครับรถอยู่นะ” จะอะไรกันก็ไม่ทันพูดจบก็มีทั้งหมอนที่ปาใส่กับแรงทุบที่แขนอย่างแรง สงสัยจะเขินจริงๆดูสิหน้าแดงก่ำอย่างกะมะเขือเทศ


“สมควร!!...ขับรถไปเลยครับ...ผมจะนอนแล้ว...” ว่าพลางลุกขึ้นมาดึงหมอนที่จอมทัพถืออยู่ไปกอดแล้วหลับตาลงตั้งท่าจะหลับจริงๆ คงจะเหนื่อยจริงๆ เขาผิดเองลืมบอกน้อง แล้วเมื่อคืนก็ไม่ได้คิด พอเช้ามานาฬิกาปลุกพร้อมกับบันทึกที่เตือนขึ้นหน้าจอโทรศัพท์ทันทีที่เปิดเครื่อง


“ครับ...ฝันดี...อยากกินอะไรไหมเดี๋ยวพี่แวะซื้อ” ใบไม้ได้ตอบแต่ส่ายหัวเบาๆให้ จอมทัพได้แต่ยกยิ้มเอ็นดู เอื้อมมือไปลูบหัวกลมเบาๆ แล้วหันมาขับรถต่อ “ฝันดีครับ…”



------------------------------------------------------


Talk : ในที่สุดน้องก็ตกมาเป็นของพี่

ก็เหลือแต่สู่ขอ มอบสินสอดเข้าเรือนหอกันแล้วแหละ

หลังอิพี่นี่เริ่มหื่น พอได้น้องแล้วก็หื่นx10กันไปเลย

นิยายเรื่องนี้ไม่ใช่นิยายใสๆแล้วนะคะ5555

จริงๆไม่ค่อยมั่นใจกับNC สักเท่าไหร่ แต่พยายามจะทำให้ดีที่สุด

NC แก้ไปแก้มาหลายรอบมาก สัญญาว่าถ้ามีโอกาสได้แต่งฉากเรทอีกจะทำให้ดีกว่านี้ค่ะ


ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #374 M2607 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 11:54
    OMG ขอเลือดกรุ๊ปBด่วนๆค่าาา
    #374
    0
  2. #311 Intelligence- (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 21:56
    โว้วววว พี่!!! อ่อยหนักมากก ฮื้อออ เขินนนนนน
    #311
    0
  3. #137 1234_DuncAn (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 13:12
    ดีกับจายยย -.,-
    #137
    0
  4. #123 Bgx-Michtyk (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 11:39
    ทิชชู่หน่อย!! ได้กันแล้ววว ได้กันแล้ววว // ก่อนมีอะไรกันนี่ต้องโทรเช็คเลยหรอว่าเตวินจะมากวนมั้ย 555
    #123
    0
  5. #122 noowiwie (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 10:24
    โอ๊ยยยยยยย เขินนนนน 555555
    #122
    0
  6. #121 FahSida (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 08:44
    มีความระแวงเตวินนะจอมทัพ 555+
    #121
    0
  7. #120 Sisisaline2739 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 06:51
    เขิน5555555
    #120
    0
  8. #119 Bambie>_< (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 05:27
    ...//เช็ดเลือดกำเดาที่ไหลไม่หยุด
    คือ...อิพี่คะ โทรมาเช็คว่า เตวิน ทำอะไรอยู่ เพื่อกันไม่ให้พี่เขามากวนตอนทำอย่างว่าเนี่ยนะ
    อิแม่...//กำเดาทะลั่คอีกรอบ
    โอ๊ย ตอนนี้ฟินถึงสองคู่
    ชักเริ่มอยากหาคู่ให้ เอม บ้างล่ะ
    #119
    0