[Fic servamp]On a rainy day{kuro x mahiru} [จบเเล้ว]

ตอนที่ 21 : Chapter 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    6 ธ.ค. 60


Chapter 18



ท้องฟ้าเเปรเปลี่ยนเป็นสีเเดงสดเหมือนกับโลหิต ความรู้สึกที่กดดันจนหายใจไม่ออกเเละ'การต่อสู้'ที่ไม่สามารถรู้ถึงจุดจบได้



"..เป็นเเบบนี้อีกเเล้ว..สินะ?"



เด็กหนุ่มที่ทรุดลงกับพื้นว่าพลางเอ่ยคำพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทุกๆอย่างเขาสร้างขึ้นมามันมักจะหายเพราะคนๆนั้นตลอด ใบหน้าหวานก้มมองมือทั้งสองของตนที่เต็มไปด้วยบาดเเผลถลอกต่างๆ บางจุดก็มีเลือดไหลออกมา



"นั้นก็เป็นเพราะเธอไม่ทำที่ฉันบอกไง..มาฮิรุคุง"ตัวการเเห่งความจุดจบทั้งหมด..ตอนนี้อยู่เบื้องหน้าของมาฮิรุเรียบร้อยเเล้ว'โทมะ ไทชิ' ชายวัยกลางคนก้มตัวลงมาเพื่อมองเด็กหนุ่ม มือสากๆค่อยๆยื่นมือมาสัมผัสใบหน้าที่เรียบเฉย



ตูม!!!



อุ้งเท้าขนาดใหญ่ของสัตว์ที่คล้ายกับสิงโตลงมาตะบปกับร่างของโทมะอย่างจังๆ



ใบหน้าหวานค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองสูง ดวงตาสะท้อนเห็นสิงโตสีดำขนาดใหญ่ เรียวปากบางเปิดออกก่อนพูดคำพูดบางอย่าง



"คุโระ..."



หลายนาทีก่อน..



ทุกอย่างก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม ท้องฟ้ายังคงเป็นสีสดใส บรรยากาศของโรงเรียนนี้ก็ยังเหมือนเดิมเเต่ความพินาศมันจะเริ่มจากนี้เเหละ



โครมม!!!



ประตูที่ถูกปิดอยู่อย่างเเน่นหนาของโรงเรียนถูกเปิดออก เเต่มันไม่ธรรมดาอยู่ที่ว่าประตูนั้นมันพังเเละยุบเลยตั้งหาก คนธรรมดาไม่สามารถทำได้หรอก



"นั้นมันอะไรอ่ะ??"นักเรียนที่อยู่บนห้องต่างลุกขึ้นจากที่นั่งเเละรีบไปมองที่กระจกเพื่อดูต้นเหตุของเสียงที่ดังสนั่น ควันสีเทาค่อยๆจางลง ชายวัยกลางคนประจักรต่อสายตาของนักเรียนทุกคู่ที่มองผ่านกระจกลงมา



"ไง~นักเรียนที่น่าร๊ากกของฉันทุกคน"เสียงเเสนกวนประสาทที่คุ้นเคยดังมาจากข้างหลังของชายปริศนา ผมสีดำขลับสั้น ดวงสีทองอำพัน คนที่ชอบเงินที่สุด จนสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อเงิน



'โทมะ ไทชิ'กับ'คามิยะ สุรึงิ'




"เราเเค่มารับของๆเราคืนเท่านั้น"โทมะประกาศเสียงดังลั่นโรงเรียน นักเรียนทุกคนเริ่มเกิดความสงสัยใน'สิ่งนั้น'ที่โทมะต้องการคืออะไร ยกเว้นเพียงเเต่มาฮิรุ..



"ให้ตายยังไงก็ไม่ให้หรอก.."มาฮิรุพูดกับตัวเองอย่างเงียบงัน มือทั้งสองกำเเน่น..สิ่งเดียวที่ต้องปกป้องเอาไว้ถึงเเม้ต้องเผชิญกับสิ่งที่หวาดกลัวที่สุดในชีวิตก็ตาม เซอร์เเวมพ์อย่างคุโระหันมองอีพของตน ก่อนพลันนึกถึงอะไรบางอย่างในความคิด..



'ใกล้ถึงเวลาเเล้วมั้ง..'







"ถ้าไม่คิดจะส่งมันมาง่ายๆ..ล่ะก็"



"ฉันก็จะฆ่าทุกคนในโรงเรียนนี้ซะ"ทุกคนในโรงเรียนกับอึ่งกับการกระทำอันไรเหตุผลของโทมะ อยู่ๆก็พังประตูโรงเรียนเข้ามา อยากได้อะไรก็ไม่รู้เเถมยังจะฆ่าทุกคนในโรงเรียนนี้ทิ้งอีก 



"หยุดเล่นตลกได้เเล้วโทมะ!!"



ผู้เป็นบิดาเเห่งเซอร์เเวมพ์เดินออกมาเผชิญกับโทมะตรงๆ ชายผมดำยกยิ้มอย่างพอใจ มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบซองบุหรี่ ก่อนหยิบม้วนบุหรี่ขึ้นมาจุดสูด



"เฮ้ยๆเอาจริงเดะ??"เลว์เลสดูมองดูเเล้วท่าไม่ดีสุดๆเลยหันมาถามอีพของตนว่าจะต้องทำยังไงต่อดีเเต่คำตอบที่ได้กลับมา..



"ไม่รู้.."ช่วยได้มากเลยริฮิตัน เขาก็ไม่โทษริฮิตันหรอกนะ เพราะสถานการณ์เเบบนี้เป็นใครก็คิดไม่ออกหรอกว่าต้องทำตัวอย่างไง 



ออด ออด



สัญญาณฉุกเฉิก!!?



เเค่คนสองคนทำให้สัญญาณฉุกเฉิกในโรงเรียนดังขึ้นได้มันก็ไม่ธรรดาเเล้ว พวกอาจารย์ทั้งหมดต่างมาตะโกนบอกทางที่จะให้นักเรียนทุกๆคนไป เว้นเเต่พวกเซอร์เเวมพ์ทั้งเเปดตนพร้อมกับอีพที่เดินออกมาเเทน



"พวกเธอเนี้ยไม่ค่อยเชื่อฟังพ่อคนนี้สักเท่าไรเลยนะ.." บิดาเเห่งเซอร์เเวมพ์เอ่ยด้วยความขำขัน เซอร์เเวมพ์ทั้งเเปดตนที่เขาสร้างขึ้นมาคงรู้อยู่เเล้วว่าเขานั้นไม่ได้เป็นอมตะ สามารถตายได้เพียงเเต่มีอายุไขที่ยืดยาว



"เดี๋ยวก็ตายเอาหรอ..รีบออกมาซะ"



คุโระพูดด้วยน้ำเสียงเฉื่อยชาพลางเซหน้าหันหลบหนีไปทางอื่น รอยยิ้มบางๆเผยอยู่บนหน้าของบิดาเซอร์เเวมพ์



"ที่เหลือเราจัดการเอง!!"เซอร์เเวมพ์เเห่งโลภะออกตัวพุ่งไปหาโทมะเต็มเเรง



"อย่าลืมสิว่ายังมีฉันอยู่..นะ"ขาทั้งสองเข้ามาสกัดเอาไว้ ก่อนยกขาสักข้างขึ้นมาถีบเข้าไปที่ใบหน้าของเลว์เลสอย่างเเรง ริฮิโตะที่มองสถานการณ์อยู่เเทบจะกุมขมับทัน
ที



การต่อสู้ได้เริ่มขึ้นเเล้ว!!



จะเรียกได้ว่าเป็นการต่อสู้ที่ไม่ค่อยจะยุติธรรมสักหน่อย เพราะมันเป็นการรุมโดยสมบูรณ์ ในสายตาของโทมะกลับมองว่าเป็นการสู้ที่ไร้ค่าสุดๆ



"..."มือหนาทั้งสองข้างของโทมะเเบออกก่อน ข้างหนึ่งปรากฎปืนสีดำทมิฬส่วนอีกข้างเป็นโซ่สีดำทมิฬเช่นกัน 



'อาวุธของนักเวท'



สิ่งที่C3ใช้ตรงกรกับเซอร์เเวมพ์ที่เเหกกฎโดยตรง



"อีกอย่างหนึ่ง..ฉันไปอยากเปลื่องเเรงเปล่า"สายตาสีดำจ้องมองไปที่เด็กหนุ่มอย่างไม่ลดละ..สิ่งๆนั้นต้องเป็นของฉัน กรงสีดำขนาดใหญ่ก็โผล่ขึ้นมาขังพวกเซอร์เเวมพ์เเละอีพ 



"ว่าเเล้วว่าต้องใช้มุขนี้!!"มีเพียงไม่กี่คนที่รอดจากกรงนี้ มีเพียงเเค่เกียจคร้าน โลภะ ริษยาเเละความเศร้าส่วนคนที่เหลือก็ถูกขังไปตามระเบียบ 



"เเฮะๆ มิคุนิจัง อย่าพยายามเลยนะ♡"



"สุดท้ายก็เเพ้อยู่ดี~"เสียงที่กวนประสาททำให้มิคุนิทำหน้าโกรธกิ้วเข้าไปอีก



"จัดการมันซะ..เจเจ"มิคุนิประกาศก้าว



"..."



ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้ามาปกคลุม มาฮิรุเม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรง มือบางๆขยำเสื้อสีฟ้าของคุโระเอาไว้



"จะไม่พูดมากนะ..เอามาซะ'สิ่งนั้น'มันไม่เหมาะกับเธอหรอก..มาฮิรุคุง"



ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน



"เจ็บจังเลยนะ.."โทมะลุกขึ้นมาจากพื้นที่เต็มไปด้วยเศษหินที่เเตกละเอียด ดวงตาคมเฉียบจ้องไปที่สิงโตขนาดยักษ์อย่างไม่เกรงกลัว เด็กหนุ่มก็ยังคงนั่งทรุดอยู่กับพื้นไม่หนีไปไหน เเต่เพราะมีเซอร์เเวมพ์ของอีกฝ่ายคอยปกป้องทำให้เรื่องมันยุ่งยากขึ้นไปอีก..



"โทษทีนะ ฉันรู้ว่าหวงเเต่ขอยืมตัวสักเเปบ"กล่าวจบโทมะก็พุ่งตัวเข้าหามาฮิรุอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นอย่างนั้นสิงโตสีดำก็ไม่อยู่เฉยรีบตะบปไปที่ชายหนุ่มทันที เเต่มันคงไม่ทันเเล้ว 



"Game Over"



มือสากจับกรามของร่างบางเเน่น จนปากเปิดอ้าออก ร่างบางสั่นเทาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เสียงคำรามของสิงโตยักษ์ดังก่องกังวาล ดวงนัยน์สีน้ำตาลสั่นไหวไปมา..



จบอีกเเล้วหรอ?





"มันไม่จบหรอน๊าาาา^&^"



ภาพที่สะท้อนในนัยน์ตาเปลี่ยนไป มันปรากฎภาพของเด็กสาวผมยาวประมาณบ่า เธอยืนจ้องมองน้องชายของตนด้วยรอยยิ้มสดใสเช่นเคย 



"พี่..ไม่ใช่ว่า..ตายไปเเล้วไม่ใช่หรอ"



"เสียมารยาทน๊าาาาา"



เธอพองเเก้ม พลางทำท่าให้มันดูน่ารักที่สุด  มาฮิรุผงกหัวลง สงสัยเขาคงสติหลุดไปเเล้ว..สินะ



"โธ่~ อย่าทำหน้าเเบบนั้นสิ"มือบางคู่สวย จับหน้าอ่อนเยาว์ของน้องตัวเองให้เชิดหน้าขึ้นมองกับตน ดวงตาสีน้ำตาลสบตามองซึ่งกันเเละกัน



ลมอ่อนพลัดพาเบาๆดอกไวโอเล็ตสีสวยรอบๆกายของทั้งสองสั่นไหวไปตามลม รอยยิ้มของเด็กสาวตรงหน้ายังสดใสอยู่เช่นเดิม..เเต่จิตใจของเขามันไม่ได้สดใสตามไปด้วยนะสิ



"พี่มีข้อเสนอ 2 ข้อ=^="เธอทำหน้ามุ้ยพร้อมกับชูสองนิ้วขึ้น มาฮิรุรับฟังที่สิ่งพี่สาวของตนพูดอย่างตั้งใจ



"ข้อเเรก..เธอจะต้องใช่สิ่งที่มีอยู่จัดการโทมะซะ"เธอหุบนิ้วลงหนึ่งนิ้ว"ส่วนอีกข้อ.."เธอหรี่ตาลงพลางทำหน้าเศร้าหมอง



"คือเธอต้องไปกับพี่..พูดง่ายๆก็คือ'ตาย'นั้นเเหละ"



นั้นอาจจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดให้ตอนนี้ล่ะมั้งในความคิดของเขา..ถ้าเขาตาย'สิ่งนั้น'ก็จะหายไป เเล้วเขาอาจจะได้มีความสุขกับพี่เเละคุณพ่อคุณเเม่



"เลือกมาสิ.."เธอยื่นมือมาให้เด็กหนุ่ม 



ถ้ามาฮิรุเลือกข้อเเรก..เขาก็ต้องเดินออกไปตรงประตูทางด้านหลัง ส่วนข้อสองเเค่เขาจับมือพี่เเละไปกับเธอในโลกหน้า



"..."มาฮิรุค่อยๆยื่นของตนเข้าไปเเตะมือของพี่สาวเรื่อยๆ เเต่มันก็ชะงักลง



..เเล้ว..ถ้าเขาตาย..



'หมอนั้นจะอยู่ได้ไหมนะ'



ความคิดที่ตีขึ้นมาในหัวนี่..เขาเป็นห่วงคุโระหรอ..ถึงจะเจอหมอนั้นได้ไม่นานเขาก็รู้สึกว่า..ถ้าเขาตายไปคุโระก็คงเสียใจเป็นเเน่



เพราะฉะนั้นเเล้ว..



"ให้มันได้อย่างนี้สิ น้องพี่~~"



เธอรู้สึกภาคภูมิใจในตัวมาฮิรุเป็นอย่างมาก น้องของเธอจะต้องโตไปเป็นเด็กดีเเน่เพราะคนๆนั้น คำขอของเธอเป็นจริงสินะ ดวงตาจ้องมองไปที่น้องชายของเธอกำลังเดินจากไป



'สู้ๆนะน้องของพี่!!'ร่างของเด็กสาวค่อยๆสลายหายไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ยังคงเดิม
.

.

.

"มาฮิรุ!!ตื่นสักที"เสียงของคุโระนี่..เปลือกตาเปิดขึ้นภาพที่เขาเห็นก็คือเเผ่นหลังอันคุ้นเคย 



คุโระกำลังปกป้องเราอยู่!?




"น่าจะหลับให้นานกว่านี้หน่อยนะ มาฮิรุคุง"ปืนกระบอกหนึ่งถูกยื่นให้มาจ่อหัวของมาฮิรุจากทางด้านหลัง เสียงนี้ก็น่าเป็น'สึรุงิ'สินะ



"นั้นสินะครับ.."รออีกเเปบหนึ่ง ใจเย็นเข้าไว้

.

.

.

ตอนนี้เเหละ!!



"คุโระ!!"กรงเล็บสีดำจะตวัดฟาดลงพื้นจนเกิดควันสีเทาที่บังทัศนวิสัยทั้งหมด 

.

.

ตอนนี้ได้เวลาตอบโต้เเล้ว!!





Tallk

ใกล้จบจริงๆเเล้วนะ//ซับน้ำตาเเปบ
เป็นเรื่องยาวที่ไรท์ไม่ดองเเล้วทำให้จบได้เนี้ย
อยากจิร้องไห้555

กลับมาก่อนนอย่าพึ่งออกนอกเรื่องโธ่ๆ
อยากให้คูจังรู้ว่ามาฮิรักนายมากเเค่ไหนน
//เขินเเปบบ
ไปเหอะเริ่มบ้าเเหละ= =







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #73 ploy030660 (@ploy030660) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:52
    อร้ายยยยกรี้ดดดดดด>/////////<
    #73
    0