[Fic servamp]On a rainy day{kuro x mahiru} [จบเเล้ว]

ตอนที่ 22 : Chapter 19 [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 691
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    13 ธ.ค. 60


Chapter 19 [END]



ทุกๆครั้งที่มีการพบเจอ..ก็ต้องมาพร้อมกับคำบอกลา..


..ครั้งนี้ก็เช่นกัน..


"มาฮิรุคุง..ถ้าเธอตายไปพร้อมกับพี่สาวเเล้ว เรื่องมันคงไม่ยุ่งยากเเบบนี้หรอก"ใบหน้าของโทมะเต็มไปด้วยความกวนประสาท รอยยิ้มที่เเฝงไปด้วยความนัยต่างๆถูกส่งมาให้มาฮิรุ


"นั้นสินะ.."มาฮิรุยกยิ้มบางๆ ใบหน้าของอีกฝ่ายเเสดงถึงความไม่เข้าใจ อุตสาห์กวนประสาทขนาดนี้เเต่กลับยังส่งยิ้มให้มาได้..ตะกลูชิโรตะนี่มันน่ารำคาญจริงๆ


"เกลียดรอยยิ้มนั่นจังเลยนะ..หึ"


โทมะว่าพลางลอบเสหน้าไปทางอื่นด้วยความไม่สบอารมณ์ มืออีกข้างยกขึ้นมาปิดปาก ถึงจะมีมือปิดบังเอาไว้เเต่กลับบังรอยยิ้มนั้นไม่ได้เลย


การต่อสู้เริ่มขึ้นอีกครั้งเเละมันก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย จนการต่อสู้ดำเนินมาถึงจุดๆหนึ่ง..


"เกมจบจริงๆเเล้วล่ะ"




ปัง!!




สึรุงิที่หลุดจากการต่อสู้กับมิคุนิมาได้ ใช้จังหวะหนึ่งยิงกระสุนปืนมาใส่ที่เเผ่นหลังของคุโระสำเร็จ เซอร์เเวมพ์เเห่งความเกียจคร้านเซไปข้างหน้าเพราะเกิดการเสียหลัก


โทมะยกยิ้มอย่างชอบใจ กระบอกปืนถูกจ่อไปที่คุโระที่กำลังเสียหลักจะล้ม นิ้วเรียวลั่นไกปืนอย่างไม่ลังเล 


ปัง!!





"นายไม่เป็นไร..ใช่ไหม?.."




ทุกคนตกอยู่ในสภาพช็อคจนตาค้าง เพราะคนที่โดนยิงไม่ใช่คุโระเเต่เป็นอีพของเขาที่เข้ามาบังกระสุนเเทน..



ร่างของมาฮิรุทรุดลงตามเเรงโน้มถ่วง วงเเขนหนารีบรับร่างบางนั้นเอาทันที สิ่งที่เด็กหนุ่มเห็นในตอนนี้มันเริ่มเบลอลงไปเรื่อยๆ



"ฉันไม่..เป็นไรหรอกน่า..เจ้าบ้า"คำพูดนั้นของอีกฝ่ายมันไม่ทำให้คุโระอุ่นใจขึ้นเลย วงเเขนของเขากระชับร่างบางตรงหน้าเเน่นขึ้นราวกับว่าไม่ต้องการให้หายจางไปไหน



"ไม่เป็นไรจริงๆ.."



เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพราะอะไรตัวเองถึงรับกระสุนเเทนอีกฝ่าย ร่างกายมันขยับไปเองโดยที่ยังไม่ได้คิดด้วยซ้ำ 


"โชคดีจังนะ..ที่โดนมาฮิรุคุง"ใช่เเล้ว..ลูกกระสุนของปืนนี้มันเป็นอาวุธที่สามารถทำให้เซอร์เเวมพ์ตายได้ในนัดเดียว C3คิดสิ่งนี้เป็นเวลายาวนานท้ายที่สุดมันก็สำเร็จ 


เเต่มันก็มีผลอันตรายเเค่เซอร์เเวมพ์เท่านั้น มนุษย์ที่โดนกระสุนเข้าไปอาจจะไม่ถึงตายเเต่เเค่สลบเป็นเวลานาน ย้ำว่าอาจจะนะ



"มาฮิรุ.."


คุโระไม่เเม้เเต่จะใส่ใจคำพูดของโทมะ ใจของเขามันอยู่ที่อีพของตนต่างหาก.. เลือดของเด็กหนุ่มมันไหลขยายกว้างขึ้นกว่าเดิม 



"หายห่วงเถอะ ยังไม่ตายเเน่นอน"



เสียงโทมะยังคงพูดกวนประสาทต่อไปเรื่อยๆ..เเต่เเน่นอนคุโระยังคงจ้องไปที่ดวงตาที่ปิดสนิทของอีพอันเป็นที่รัก ไม่นานนักเขาก็ก้มลงไปจูบที่กลุ่มผมสีน้ำตาลนุ่ม



"เดี๋ยวมันก็จะจบเเล้ว..ล่ะมาฮิรุ"











ห้องผู้ป่วยสีขาวบริสุทธ์ หน้าต่างถูกเปิดกว้างเพื่อให้รับลมเบาๆจากภายนอก เเดดอ่อนๆส่องกระทบกับเด็กหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าที่กำลังหลับใหลโดยที่ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาง่ายๆ 



ข้างๆกายของคนที่หลับใหลสนิท คือเซอร์เเวมพ์ที่เป็นดั่งคู่หูคอยเฝ้ามองอยู่ไม่ห่าง มือของเขากุมมือบางไว้เเน่น เเม้อีกคนจะไม่รู้สึกถึงสัมผัสนี้เลยก็ตาม



"มาฮิรุ.."เขาจำไม่ได้เเล้วว่าเรียกชื่ออีกฝ่ายมากี่รอบเเล้ว ตั้งเเต่เด็กหนุ่มสงบได้นี้ก็ล่วงเลยมาเป็นเวลากว่าสามอาทิตย์เเล้ว.. มันนานมากจริงๆ



คุโระเเทบจะไม่ได้ออกไปจากห้องที่มาฮิรุพักฟื้นอยู่เลย จนถูกเลว์เลสตำหนิบ้าง เเต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร



ารได้เห็นดวงตาสีน้ำตาลสวยคู่นั้นอีกครั้ง ถึงจะนานรอเเค่ไหนก็จะรอต่อไป...



เเก๊ก



เสียงเปิดประตูทำให้คุโระที่จ้องมองที่เตียงไปจ้องมองที่ผู้ที่มาใหม่เเทน 


"ยังไม่ฟื้นอีกหรอ?"ผมสีขาวสวยยาว ดวงเนตรสีเเดงฉาดฉายความเศร้า 


..ยัยหัวขาว..


"เเต่หมอนั้นก็ยังไม่ฟื้นเหมือนกัน"


หมอนั้นที่ยัยนั้นพูดถึงก็คงจะเป็น..



'ไทชิ โทมะ'



เมื่อสิ้นสุดคำที่เขาพูด เขาก็จัดการขย้ำโทมะทันที กรงเล็บสีดำเเทงลึกลงไปในชั้นเนื้อ ดีมากเเค่ไหนที่เขาไม่ฆ่าหมอนั่นตายคาที่


ไม่นานมากพวกC3ชั้นสูงที่ได้รู้ข่าวเรื่องของโทมะก็รีบพายกพรรคพวกมาที่โรงเรียนกันเต็มไปหมด เลว์เลสเเถบอยากจะตระโกนด่าไปสักชุดสองชุดเรื่องที่กว่าจะถ่อตัวมาที่นี้ได้ก็เล่นเอาซะเกือบได้ตายเเล้ว


"ก็สมควรเเล้ว.."คุโระพูดเสียงเบาหวิว



"เเล้วนายจะเอาไงต่อล่ะ.."เธอกอดอกพร้อมเปลี่ยนเรื่องที่กำลังพูดอยู่อย่างกระทันหัน



"ไม่รู้สิ.."เธอถอนหายใจเบาๆกับตัวเอง คำตอบนั้นตัวอีกฝ่ายคงรู้ดีอยู่เเก่ใจ ก่อนที่บัตเตอร์ฟายจะเดินจากไป เธอก็ทิ้งท้ายอะไรสั้นๆ..คำที่ทำให้คุโระฉุดคิดขึ้นมาในหัว..

.

.

.
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา


พี่ของเหล่าเซอร์เเวมพ์ออกมาเดินสักหน่อยที่สวนข้างโรงพยาบาล เขาเห็นผ่านห้องของมาฮิรุตลอด ไหนๆก็ลองหาดอกไม้ไปปักในห้องนั้นให้ดูมีสีสันสักหน่อยก็เเล้วกั



..ถึงจะไม่ค่อยเก่งเรื่องนี้สักเท่าไร..




"ดอกไวโอเล็ต..?"สายตาเหลือบไปเห็นดอกไม้ที่เคยมอบให้อีกฝ่ายตอนวันเกิด ถึงจะมาฮิรุจะป่วยในวันนั้นก็ตามทีเถอะ


ลองๆถามพยาบาลเเถวนั้นดูว่าสามารถเก็บสิ่งไปได้ไหม เธอก็ยิ้มให้บางๆก่อนตอบว่า


"ได้อยู่เเล้วค่ะ เเล้วจะเอาให้ใครหรอคะ?"คุโระทำหน้าอึ่งก่อนตอบไปตามความจริง


"คนรัก..ล่ะมั้ง"













รู้สึกเเปลกเหมือนกันที่ตอบพยาบาลสาวไปอย่างนั้น


ดีเเค่ไหนเเล้วที่เดินกลับห้องของมาฮิรุได้โดยที่ไม่เผลอไปโดนกับเเสงเเดดจนทำให้กลายร่างเเมวก่อนที่จะถึงห้องพักฟื้น


เเก๊ก


มืออีกเอือมเปิดประตู ลมอ่อนๆพลัดกระทบกับใบหน้าเกียจคร้านเบาๆ มันทำให้ตาสีเเดงหลับลงเสียววิ ก่อนลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง


"มาฮิรุ..?"


เด็กหนุ่มที่เหม่อมองวิวข้างนอกตัวตึก จนไม่ได้สังเกตว่ามีคนเข้ามาเเล้ว คุโระเบิกตากว้างด้วยความตกใจเเละความปิติยินดี ดวงตาสีสวยคู่นั้นเปิดขึ้นมาเเล้ว


"เอ๊..? คุโระเองหรอ.."มาฮิรุที่พึ่งจะรู้สึกตัวว่ามีคนมาก็รีบหันไปมอง ภาพตรงหน้าคือคุโระที่กำลังถือดอกไวโอเล็ตไว้อยู่ 


"ในที่สุด..นายก็กลับ"คุโระพูดเสียงกระตุกเล็กน้อย ใบหน้าที่มีถุงตาดำเงยขึ้นมามองเด็กหนุ่มตรงหน้า


"อืม..กลับมาเเล้วล่ะ.."


รอยยิ้มนั้นสะกดสายตาของเขาเอาไว้อีกเเล้ว ร่างหนาเดินเข้าไปใกล้ก่อนวาดวงเเขนโอบกอดคนตัวเล็กตรงหน้า มาฮิรุไม่ได้ขัดขืนอะไรเพียงปล่อยให้คนตรงหน้ากอดต่อไปจนกว่าจะพอใจ



"ฉันหลับไปนานเท่าไรหรอ?"


หลังที่คุโระยอมปล่อยเขาเเล้ว เขาก็ถามสิ่งที่อยากรู้ที่สุดในตอนนี้ 


"ประมาณสี่อาทิตย์กว่าๆ.."คุโระหรี่ตาลง เพราะเอาเเต่โทษตัวเองที่ประมาทจนทำให้มาฮิรุต้องสงบยาวนานขนาดนี้ ในตลอดสี่อาทิตย์นี้เขาก็ตัดสินใจบางอย่างได้..


"นานเหมือนกันนะเนี้ย.."ดวงตาสีเปลือกไม้เหม่อมองไปที่ดอกไวโอเล็ตสีสวยในเเจกันในห้องบนโต๊ะพร้อมรอยยิ้มบางๆ 


ความรู้สึกที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ..


ความเงียบก่อตัวขึ้น บรรยากาศมันไม่อึดอัดเเบบทุกครั้งที่ผ่านมา มันเป็นมันเงียบที่อบอุ่น..เพราะมือหนาของคุโระยังคงกุมมือบางๆนั้นเอาไว้อยู่


"ยังไม่ปล่อยอีกหรอ?"มาฮิรุด้วยน้ำเสียงติดตลก พร้อมมองไปที่มือของคุโระที่กุมมือของเขาเอาไว้ ยังกะไม่ยอมให้หายไปไหน..


"..." คุโระหรี่ตามองมือของเขา ดูว่ามือหนาจะกำมือเเน่นขึ้นอีกเเล้ว 


"เหมือนเเมวที่หวงเจ้าของเลยนะ"


มาฮิรุวางมืออีกข้างบนกลุ่มผมสีฟ้าของคู่หูของตนเเละลูบไปมาช้าๆ คุโระเงยหน้าจากมือของตัวเองเเล้วมองมาฮิรุ ใบหน้านั้นเปรื้อนไปด้วยรอยยิ้มจางๆ


"..ก็หวงจริงๆ"คุโระโน้มใบหน้าของตน เข้าไปใกล้มาฮิรุ ก่อนจะประกบเข้ากับริมฝีปากของอีกฝ่าย มาฮิรุยอมรับสัมผัสนั้นอย่างไม่ขัดขืน ริมฝีปากบางค่อยๆอ้าออกเพื่อรับสัมผัสที่มากขึ้นกว่าเดิม ลิ้นร้อนเเทรกไปเพื่อกวาดเอาความหวานภายในโพรงปาก 


เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังจะขาดอากาศหายใจ คุโระก็ยอมปล่อยเเต่โดยดี


"เเฮ่ก เเฮ่ก.."เด็กหนุ่มหอบเบาๆกับตัวเอง ไม่นึกเลยว่าคุโระจะจูบเก่งขนาดนี้


'ไม่อยากจากไปไหนเลย..'ความคิดของคุโระพลันนึกขึ้น ก่อนยื่นหน้าไปใกล้ จมูกสันโด่งเเตะซึ่งกันเเละกัน..


ตกดึกค่ำคืนเงียบสงบไร้ซึ่งเสียงใดๆ ตอนนี้มาฮิรุนอนหลับไปเเล้วด้วยความเหนื่อย อีกอย่างหมอก็บอกให้พักผ่อนเยอะๆด้วย


"..รับมือไม่ไหว.."


คุโระว่าพลางลูบผมสีน้ำตาลเบาๆ ใบหน้าหวานยามหลับช่างดูมีเสน่ห์เหลือเกิน.. ตาสีเเดงหลับตาลง พลันนึกถึงเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้


ชีวิตธรรมดาของ'ชิโรตะ มาฮิรุ'พังทลายลงเมื่อมีเซอร์เเวมพ์อย่างเขาเข้ามาในชีวิต เรื่องที่น่ารำคาญต่างๆเข้ามาให้มาฮิรุเเก้ไขอยู่ไม่จบไม่สิ้น


..อีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้..เขาควรจะต้องออกจากชีวิตของ'ชิโรตะ มาฮิรุ'ได้เเล้ว..








คำที่หลายคนมักบอก..มีการเริ่มต้นเเล้ว ก็ต้องมีการจากลา..เขาเข้าใจคำหลายนี้ตั้งเเต่ตอนเด็กๆ


มาฮิรุเหม่อมองภาพของบิดาเเละมารดาที่อยู่ตรงหน้า มันเต็มไปด้วยดอกไม้สีดำ กลิ่นควันธูปลอยเตะเข้ามาในจมูก..


...การสูญเสียครั้งเเรกของเขา..


สองมือเล็กๆพยายามกอดตัวเองให้เกิดความรู้สึกอบอุ่นมากที่สุด น้ำตาเอ่อล้นออกมาไม่มีจบ ความหนาวเสียดเเทงเข้าไปในหัวใจ 



พ่อเเม่ของเขาจากไปเเล้ว..



พร่ำบอกกับตัวหลายล้านรอบ ที่ไม่ยอมรับความจริงเสียทีว่ามันไม่เป็นความจริง..



..การสูญเสียครั้งต่อมา..



ภาพสีเทาของเด็กสาวที่ยิ้มมาอย่างมีความสุข ดอกไม้สีดำในมือบางๆมันยับยู่ยี้ไปจนเสียทรง กลิ่นธูปที่คุ้นเคยคล้ายกับตอนที่เขาสูญเสียครั้งเเรก..



..พี่สาวของเขาก็ได้จากไปอีกคน..



หัวใจเขาเหมือนโดนความหนาวเสียดเเทงเข้ามาอีกรอบ มันเจ็บกว่าตอนที่เขาลองเอามีดมาบาดข้อมือตัวเองเสียอีก..



ทุกๆครั้งที่มีเหตุการณ์เเบบนี้ มันยิ่งทำให้เขารู้ดีเข้าไปอีก ในครั้งนี้ก็เช่นกัน




'คุโระคือคนที่เขาคิดว่าต้องปกป้อง'




ไม่อยากจะเสียใจทีหลัง ไม่อยากเจอความเหงาเเบบนั้นอีก..เพราะเเบบนั้นเเล้วถึงอยากปกป้องนาย ต่อให้ตายไปก็ไม่เป็นไร..


การได้พยายามเเล้วก็ดีกว่าการไม่ได้ทำอะไรเลย..

.

.

.

ในเช้าวันนี้มันน่าเเปลกสำหรับมาฮิรุเพราะเขาไม่เห็นคุโระเลยตั้งเเต่ตื่นขึ้นมา


'สงสัยจะยุ่งล่ะมั้ง..'เท้าของคนป่วยค่อยๆเเตะลงพื้นที่เย็นเฉียบ ใช้เเขนทั้งสองพยุงร่างบางของตนลุกขึ้นจากเตียง สองเท้าก้าวเดินไปที่หน้าที่เปิดกว้าง ลมอ่อนๆพลัดพาเข้ามากระทบกับใบหน้า


"เย็นจังเลยนะ.."เผลอยกยิ้มกับวิวที่เเสนสวยจนได้.. ห้องพักของเขาตรงกับสวนดอกไม้ของพยาบาลพอดิบพอดี ดีเเฮะ..


กลิ่นอ่อนจากเหล่าดอกไม้ลอยมาเตะจมูกเขา เเววตาวาววับ มือที่เต็มไปด้วยผ้าพันเเผลยื่นออกไปนอกหน้าต่าง ผีเสื้อสีใสตอนหนึ่งลอยมาเเตะที่ปลายนิ้วของเขา


"ริงโงะ..สินะ"เขารู้ว่าผีเสื้อตัวนี้คือใคร จำได้เสมอว่าลวดลายที่ดูเเปลกน่าหลงใหล คือใคร ใบหน้าของเขาเปรื้อนไปด้วยรอยยิ้มเจือจาง


"ขอโทษ..สำหรับเรื่องทั้งหมดนะ"



เพราะในตอนนั้นเขาโกรธเซอร์เเวมพ์ตรงหน้าที่มิอาจมาช่วยพี่ของเขาไว้ทัน จนคิดว่ามันเป็นความผิดของอีกฝ่าย ในตอนนี้เขาคิดได้เเล้วล่ะ


ผีเสื้อสีใสค่อยจางหายไป มันกลายเป็นเด็กสาวที่กำลังส่งยิ้ม ดวงตาเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา ก่อนที่ร่างของเธอจะล่วงลงสู่พื้นตามเเรงโน้มถ่วงของโลก..

.

.

.

'คุโระหายไปไหน..เขากันนะ..'ท้องฟ้าเเปรเป็นสีเเดงส้ม ดวงตะวันค่อยๆลับลงฟ้าไป..


"ออกไปหาหน่อยกว่า.."


เซอร์เเวมพ์กับอีพยิ่งอยู่ห่างกันมากไม่ได้ด้วยยิ่งนาน ร่างกายของอีพก็จะอ่อนเเอลงเรื่อยๆ


มาฮิรุพยุงร่างของตัวเองเดินออกไปที่ภายนอกโรงพยาบาลด้วยเท้าที่เปลือยเปล่า ความเย็นเฉียบที่สัมผัสจากเท้าส่งมาที่ร่างกาย 


'รู้สึกไม่ดีเลย..'เด็กหนุ่มคิดในใจ หัวใจของเขามันสั่นระรัวๆ ลมอ่อนๆสัมผัสเข้ากับใบหน้า มือทั้งสองกอดร่างที่สั่นเทาของตัวเองเเน่นเพราะความหนาวเหน็บ



"..คุโระ..?"ใบหน้าฉายเเววดีใจที่เห็นอีกฝ่ายอยู่ไกลไม่มาก เขารีบสาวเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิม เเค่ก็ต้องชะงักลง..


..มันเเปลกเกินไป..


บรรยากาศรอบตัวอีกฝ่ายมันดูเเปลกๆ..มันดูอึดอัด ใบหน้าของคุโระที่นิ่งเฉย เมื่อยามเหลือบเห็นตัวเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้า 


"..นี่คุโระ..คือ.."



"หุบปาก!"



เขาสะดุ้งทันทีเมื่อโดนอีกฝ่ายตอกกลับมาเเบบนั้น ร่างกายเริ่มสั่นเทา ความหนาวเเทรกผ่านเสื้อผ้าทะลุมาถึงหัวใจที่สั่นรัวๆ



"..." ริมฝีปากเม้มติดเป็นเส้นตรง อะไร..มันเเปลกจริงๆด้วย



"มาฮิรุ..ฉันคิดว่าเราควร.."



"เลิกพันธะสัญญากันซะ.."




"!!!"



คุโระพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย เด็กหนุ่มมองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ได้เเต่เพียงก้มมองพื้น มือทั้งสองสั่นเทาไม่หยุด..

"เหตุผล..คืออะไรงั้นหรอ"เสียงเอื้อนเอ่ยถามอีกฝ่ายเบาหวิวจนเหมือนว่าจะลอยหายไปกับสายลม


"มันไม่ค่าพอที่จะพูดหรอก"



เขากลัว..ว่าจะต้องอยู่คนเดียวอีก..




กลัว..กลัวเกินกว่าจะต้องตอบตกลงไป






"อืม..เข้าใจเเล้วล่ะ"



ของเหลวสีใสไหลของมาจากดวงตาทั้งสองข้าง มาฮิรุรีบยกมือขึ้นมาปาดมันทิ้งอย่างลวกๆ



"..ขอโทษ.."



เสียงที่เเผ่วเบาของคุโระที่มิจะได้ยิน.. เขาก็เจ็บไม่ต่างกัน ยิ่งเห็นน้ำตาคู่นั้นไหลออกมาก็ยิ่งเจ็บไปถึงทรวงอก อยากกอดร่างที่เทาสั่นนั้น อยากปลอบประโลมเอาไว้..



..อยากจะพูดขอโทษสักล้านรอบ..



สิ่งที่เขาเลือกไปอาจจะไม่เป็นผลดีต่อมาฮิรุในตอนนี้เเต่เขามั่นใจว่าในอนาคต'ชิโรตะ มาฮิรุ'จะต้องมีชีวิตที่เเสนธรรมดากลับมาอีกเเม้มัน..


จะไม่'เขา'เคียงข้างก็ตาม


"..."การเลิกพันธะสัญญาเต็มไปด้วยความเงียบสงบ โซ่สีครามที่ค่อยตรึงทั้งคู่เอาไว้มันทลายไปกลายเป็นเศษฝุ่นสีครามในไม่กี่วิ กระดิ๊งที่เป็นของสัญญา เซอร์เเวมพ์หนุ่มก็กระชากมันคอจะตน ไร้ซึ่งความสนใจ ดวงตาสีน้ำตาลที่จับจ้องอยู่สั่นระริก 


"..ลาก่อนนะ"


มาฮิรุเขย่งตัวเองที่เทาสั่นโน้มใบหหน้าเข้าไปใกล้ จูบเบาๆที่หน้าผากของอีกฝ่าย เเบบที่อีกฝ่ายชอบทำกับตนบ่อย พร้อมเอ่ยคำบอกลาที่เเสนเจ็บปวด


"อืม.."คุโระมองใบหน้านั้นด้วยความเจ็บปวด ตาทั้งสองของเขาสั่นไปมา ตลกจัง..เป็นคนที่ผลักอีกฝ่ายไปเเต่กลับเจ็บเอง



"..คุโระ.."


"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ"




เเผ่นหลังที่คุ้นเคยค่อยๆหายลับไปกับตา ไม่รู้ว่าอีกคนหายไปตอนไหนที่สำคัญคือร่างเขามันทรุดลงกับพื้น มือที่พยายามปิดบังความจริงที่พุ่งเข้ามาใส่ในเวลาไม่กี่นาที


เขารู้มาตลอดว่า..หมอนั้นเป็นคนฆ่าพี่



ตั้งเเต่ตอนที่เห็นร่างนั้นของอีกฝ่ายเเต่ก็ไม่อยากจะพูดอะไรออกไป 



เขารู้มาตลอดว่าสักวัน วันนี้จะต้องมาถึง..


เขารู้..ถึงจะย้ำคำนี้เข้าไปในเซลล์สมอง มันก็มิอาจต้านทานได้


อยากในสิ่งเหล่านี้มันเป็นเเค่ความฝัน


..ขอให้ตื่นขึ้นมาเเล้วยังมี..อีกคนยืนอยู่ข้างกาย



..มันก็คงเเค่ความฝันโง่ๆของเขาที่ชอบเพ้อมาโดยตลอด..




"อึก.."มาฮิรุพยายามพยุงร่างของตัวเองขึ้นอีกครั้งเเละละความพยายามที่จะหยุดของเหลวที่กำลังไหล ใบหน้าที่ป่นความเศร้าเงยท้องฟ้ายามราตรี


ครั้งนี้..

.

.

.

..เขาก็สูญเสียอีกเเล้วสินะ..





[Bad End]



Tallk

สูบพลังสุดๆตอนนี้ ไรท์คิดว่าการบอกเลิก
ที่มันไร้เหตุผลมันดูเจ็บกว่าที่มันมีเหตุผล
รีดเดอร์คิดว่าไงกันบ้างเอ่ยย
เเต่ว่านะ..
.
.
.
เรื่องทั้งหมดมันยัง..ไม่จบหรอก^^

ทิ้งมาฮิรุไปได้น่าาาา หึหึ^^//ยกมีด


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #74 ploy030660 (@ploy030660) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:00
    Happy end ได้มั้ยยฮือออ
    #74
    0
  2. #42 Conako (@Conako) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 15:39
    happy end ไม่ได้หรอคะ
    #42
    0
  3. #41 ์light (@Nightandnice) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 19:35
    หนูจะตามไปฆ่าคุโระ
    #41
    0