[Fic servamp]On a rainy day{kuro x mahiru} [จบเเล้ว]

ตอนที่ 20 : Chapter 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 506
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    29 พ.ย. 60


Chapter 17



ชีวิตในรั่วโรงเรียนใหม่ของมาฮิรุในตอนนี้ดูเหมือนว่ากำลังจะไปได้ดีเรื่อยๆเเละอีกเรื่องระบบการต่อสู้ของโรงเรียนนี้มาฮิรุก็สามารถเอาชนะได้ตลอดโดยที่ไม่มีการบาดเจ็บอะไรมากมายกำลังจะไปได้สวยเช่นกัน



ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งสอง..ดูว่ากำลังจะไปได้ดีอยู่นะ..มั้ง



"คุโระ..ปล่อย"ตอนนี้เขากำลังอารมณ์เสียสุดๆเนื่องจากเซอร์เเวมพ์ของเขากอดเอวอยู่ มันทำให้เขาทำอะไรไม่ค่อยสะดวกเท่าไรยิ่งตอนนี้ตัวเขากำลังทำอาหารอยู่ด้วยเเล้วยิ่งไม่สะดวกเข้าไปใหญ่เลย น่ารำคาญ..



"ไม่เอา..อ่ะ"



"งั้นฉันไม่เกรงใจเเล้วนะ.."เส้นใยเเห่งความอดทนขาดลงพรึ่บ มาฮิรุงอเเขนเเละยกขึ้นก่อนกระเเทกศอกเข้าไปที่หน้าท้องของอีกฝ่ายอย่างเเรง.. 



..ผลสรุปของเหตุการณ์นี่ก็คือเจ้าเเมวต้องนอนร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดที่ได้รับมาจากเด็กหนุ่มร่างบาง



..สุดท้ายมาฮิรุก็เข้าไปดูเเลอีกฝ่ายอยู่ดีเเหละ



"คุโระ..ลุกขึ้นมาทำการบ้านก่อนสิ.."มาฮิรุเอดคนที่นอนเล่นเกมอย่างสบายอกสบายใจ ดูจากสภาพเเล้ว.. เสียงถอนหายใจดังต่อมาโดยทันที มือบางเอือมไปหยิบการบ้านของคุโระที่อยู่บนโต็ะขนาดเล็กข้างๆ ก่อนลงมือทำมัน..



มันอาจเป็นโชคดีของคุโระที่มีอีพที่ขยันอย่างมาฮิรุเพราะตัวเซอร์เเวมพ์นั้นไม่ได้ทำอะไรเลย การบ้านของตัวเองอีพของตนก็ทำให้ ผลสรุปก็เลยกล่ยเป็นว่าคะเเนะของทั้งสองนั้นเท่ากัน..



เเต่สิ่งที่เเลกมาก็เเค่ความเหนื่อยของมาฮิรุ



"เฮ้อ รับมือไม่ไหว"ดวงตาเเดงฉานจ้องไปยัง ร่างบางที่นั่งฟุบหลับคากองการบ้านของตัวเองเเละของตนผสมป่นกันไปด้วย คุโระตัดสินใจเขย่าให้คนที่หลับอยู่ตื่นเเต่มันก็ไม่เป็นผล



"..."



ความเงียบเข้าปกคลุม เสียงลมหายใจเบาๆของเด็กหนุ่มอาจเป็นสิ่งเดียวที่ไม่ทำให้ที่ๆตรงนี้เงียบจนเกินไป



"มาฮิรุระวังจะเป็นหวัดนะ.."คุโระมองไปรอบๆ สายตาสะดุดไปเห็นผ้าห่มหนาๆ มันคงจะพอใช้ได้ล่ะมั้ง เขาตรงดิ่งไปหยิบผ้าห่มนั้นเเละนำมาห่มให้กับมาฮิรุเพื่อกันหนาว



"ราตรีสวัสดิ์ มาฮิรุ.."



---เช้าวันต่อมา---



เเสงเเดดอ่อนส่องลอดผ่านผ้าม่านบางเข้าสู่ห้อง เด็กหนุ่มเริ่มขยับตัวเมื่อถึงเวลาที่ต้องตื่น เปลือกตาเริ่มเปิดขึ้นเพื่อให้เห็นดวงตาสีน้ำตาลสาวยภายใน มาฮิรุกระพริบตาเพื่อปรับโฟกัสเล็กน้อย



"เผลอหลับไป..สินะ"ภายในดวงตาสะท้อนการบ้านที่ยังคงกองอยู่ที่เดิม สิ่งที่เเปลกไปเล็กหน่อยก็มีเเต่ผ้าห่มหนาๆที่ห่อหุ้มตัว รู้สึกอุ่นอย่างบอกไม่ถูก.. ก่อนจะสัมผัสได้ถึงอะไรที่เคลื่อนไหวช้าๆของข้างกาย



"คุโระ..?"



เด็กหนุ่มเอียงคอมองใบหน้ายามหลับของอีกคน ชายหนุ่มที่นอนอยู่ข้างกายเด็กหนุ่มไม่ไปไหนถึงเเม้ตนจะสามารถไปนอนที่เตียงได้ก็ตาม มาฮิรุถอนถอนหายใจกับกระทำที่ไร้ซึ่งเหตุผลของเซอร์เเวมพ์หนุ่



เเต่ก็รู้สึกดีใจ..เเปลกๆที่มีคนห่วงใยขนาดนี้



มาฮิรุจัดการลุกขึ้นไปปลุกคุโระ มันเป็นสิ่งเเรกที่เข้ามาในหัว เเต่ก็ไม่เป็นผลเพราะยังไงคุโระก็เป็นบาปเเห่งความเกียจคร้าน 



สงสัยคงจะต้องมาปลุกอีกทีหนึ่ง..



เด็กหนุ่มลุกขึ้นเข้าไปทำธุระส่วนตัวต่างๆให้เสร็จเรียบร้อย ก่อนที่จะเข้ามาในห้องรับเเขกอีกครั้งซึ่งตอนนี้คุโระได้ตื่นเเล้ว ทั้งหันมามองหน้ากันเเละความเงียบก็เริ่มเข้าปกคลุม



"..ขอบคุณสำหรับ..ผ้าห่มนะ"



"อะ..อา.."



..เเละนั้นก็เป็นคำพูดสุดท้ายของช่วงเช้าในวันนี้..

.

.

.

ในช่วงเวลาบ่ายของวันทั้งสองออกมานอกโรงเรียนเพื่อซื้อของเล็กๆน้อยๆเเละด้วยความโชคดีที่ใกล้โรงเรียนมีช๊อปปิ้งมอลพอดิบพอดี ทำให้สะดวกต่อการซื้อของเเบบสุดๆ



"ไข่ไก่ลดราคาด้วยเเฮะ..?"



สกิลเเม่บ้านของมาฮิรุที่เก็บมานานก็ได้เปิดเผยให้เห็น เด็กหนุ่มเดินไปเดินมาเพื่อดูวัตถุดิบต่างๆที่ลดราคาเเละเลือกมันอย่างชำนาญ คุโระเหงื่อตกทันทีเมื่อเห็นว่าอีพของตนนั้นเดินไปเดินมาโดยที่ไม่เหนื่อยเลยสักนิด



..นี่คือพลังของเเม่ศรีเรือนสินะ..



"มาฮิรุฉันเหนื่อยเเล้ว~"การถือของให้เเม่บ้านอย่างมาฮิรุมันเหนื่อยเกินที่ตัวคุโระนั้นจะรับไหว มาฮิรุหันไปมองรอบๆก่อนที่จะเห็นที่สำหรับนั่งพัก 



มือบางยื่นไปจับมือของอีกฝ่ายความอบอุ่นบางๆถูกถ่ายทอดมาให้กัน 
คุโระสตั้นสักพัก ก่อนเดินหน้าต่อเพราะเเรงกระตุกจากเด็กหนุ่มตรงหน้า



"นายนั่งอยู่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวฉันมา"คุโระพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ติดปัญหาอยู่ที่ว่ามือทั้งสองไม่ยอมปล่อยจากกันเสียที 



พอจะปล่อยคุโระก็เสียดายความอบอุ่นจากเด็กหนุ่มตรงหน้า มือบางค่อยๆปล่อยจากอีกฝ่ายช้าๆเเละสุดท้ายมือทั้งสองก็หลุดออกจากกัน



"เดี๋ยวฉันมานะ"เเล้วจากนั้นมาฮิรุก็เดินหายไป ทิ้งให้คุโระตกอยู่ในวังวนเเห่งความคิดของตนต่อไป..



"ร้านนี้น่าจะมีมั้ง"



..ร้านขายเครื่องเเก้ว..



"เฮ้อ..ดีจังนะ"จะพูออย่างไงดีล่ะ.. ตัวเขาเผลอทำเเก้วน้ำของที่หอพักเอามาให้เลยจะต้องมาซื้อใหม่นั้นเป็นประสงค์หลักที่เขามาที่นี้ในวันนี้เเต่..เพราะเจอกับของที่มันลดราคาเลยทำให้การซื้อเเก้วน้ำกลายเป็นจุดประสงค์รองโดยทันที



"สีนี้ก็ได้มั้ง.."มาฮิรุเลือกซื้อเเก้วน้ำอย่างขอไปทีเพราะไม่อยากให้ เจ้าเเมวต้องรอนานเกินไป



"เอ๊ะ?.."เหมือนกันเลยเเฮะ..?



ชายตาของมาฮิรุเหล่มองไปเห็นเเก้วน้ำที่มีสีน้ำเงินครามตกเเต่งด้วยหูเเมวเล็กๆที่ติดอยู่ที่ขอบเเก้ว มันดูคล้ายกับเจ้าเเมวจอมนีทสุดๆ



'ซื้อไปฝาก..หมอนั้นดีไหมนะ'มาฮิรุคิดในใจอีกใจก็ลังเลเเละกลัวว่าจะไม่ชอบ อีกใจหนึ่งก็คิดว่าอีกฝ่ายคงจะชอบเเน่นอน ซึ่งไม่รู้ว่าเขาเอาความมั่นใจเเบบนั้นมาจากไหน..

.

.

สุดท้ายก็ซื้อมาจนได้



"ที่เหลือก็เดินกลับ..ไปหาคุโระ"ขณะที่กำลังจะเดินสาวเท้ากลับไปหาคุโระอยู่นั้น



โครมม!!



เด็กชายคนหนึ่งก็วิ่งชนเข้ากับมาฮิรุอย่างจัง เด็กคนนั้นล้มไปกับพื้นพร้อมกับร้องไห้ออกมา ส่วนมาฮิรุก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไร ยังดีที่เเก้วน้ำยังไม่เเตก เขาก้มลงไปถามอาการของเด็กชาย



"เป็นอะไรมากไหม?"เด็กชายเหล่ตามองก่อนพุ่งเข้ากอดมาฮิรุโดยที่ไม่ทันตั้งตัว สีหน้าของมาฮิรุเเสดงความตกใจเป็นอย่างมากเเต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเด็กชาย



'เจอเรื่องวุ่นวายอีกเเล้วสินะ..'เเค่คิดก็เหนื่อยเเล้ว..



มาฮิรุจูงเด็กชายเดินกลับไปที่นั้งของคุโระด้วย ก่อนถามว่าเกิดอะไรขึ้น เด็กชายเล่ากับมาฮิรุว่าตนทะเลาะกับพี่สาวมาจนทำให้เธอโกรธ ตนเลยวิ่งหนีออกมาเสียก่อน 



"เเล้วผมควรจะทำอย่างไงดีครับ..ฮึก"



ความรู้สึกเเบบนี้เขาเข้าใจมันมาก่อนวิธีที่ทำได้ก็คงมีเเค่ปรับความเข้าใจกันเท่านั้น



"พี่เธออาจจะกำลังเป็นห่วงเธออยู่ก็ได้นะ..รีบกลับไปหาเถอะ"เด็กชายพยักหน้ารับ ก่อนลุกขึ้นจากที่นั่ง



"ฮินาตะ!!"



เสียงเด็กสาวตะโกนมาจากอีกฝั่งหนึ่งของพวกมาฮิรุ เด็กชายทำตาเป็นประกายเมื่อเห็นเด็กสาว จึงเดาไม่ยากเลยว่าเธอคนนั้นคงเป็นพี่ของเด็กคนนี้เเน่นอน เธอรีบวิ่งด้วยความเร็ว ทั้งสองเข้าโอบกอดกัน 



"พี่ขอโทษนะ.."เธอพูดพร้อมกับร้องไห้ไปเเต่เด็กชายกลับส่ายหน้าไปมา เพราะทั้งหมดมันเป็นความผิดของตนต่างหาก..

.

.

"ขอบคุณมากเลยนะครับพี่ชาย^^"มือน้อยโบกมือลา เด็กหนุ่มยิ้มน้อยๆก่อนโบกมือลาตอบเด็กชายไป



"ช่วงเวลาเเบบนั้นฉันก็เคยมีนะ.."คุโระชะโงกมองใบหน้าอ่อนเยาว์ ก่อนพูดตอบ



"นายก็อาจจะมีช่วงเวลาเเบบนั้นอีกก็ได้..มาฮิมาฮิ"เด็กหนุ่มทำหน้าตกใจเล็กน้อย ก่อนยกยิ้มบางๆตามมา



"นั้นสินะ.."มือทั้งสองประสานเข้าด้วยกันอีกครั้ง ความอบอุ่นถูกถ่ายทอดส่งมาหากัน ความรู้สึกที่เเสนอุ่นใจ.. ใบหน้าอ่อนเยาว์เเสดงสีเเดงจนไปถึงใบหู



'อ อะไร..เนี้ย..รู้สึกร้อนที่หน้า..'มืออีกข้างยกจับใบหน้าตน มาฮิรุกระชากมือออกจากอีกฝ่ายก่อนพุ่งวิ่งตรงไปข้างหน้าสุดตัว



"มาฮิรุ!? รอเดี๋ยวสิ!!"



เเล้วทำไมอยู่ดีๆมาฮิรุถึงวิ่งหนีเนี้ย!?



ทั้งสองกลับยังหอพักเหมือนเดิมโดยที่ยังคงมีความสงสัยของคุโระอยู่ ใบหน้าหวานยังคงมีสีเเดงก่ำด้วยความเขินอาย



'ม ไม่อยากมองหน้าเลย..'เพราะขณะนี้มาฮิรุก้มหน้าอยู่เพื่อปกปิดใบหน้าสีเเดงของตน อา..มันรู้สึกร้อนที่หน้ายังไม่หายเลย



"มาฮิรุเป็นอะไรหรือเปล่า?"



ชายหนุ่มชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ๆ ร่างบางสะดุดโหยจนเกือบล้มเเต่ยังดีที่คุโระช่วยจับไว้ทัน จังหวะนั้นทำให้คุโระได้มองหน้าอีกฝ่ายชัดๆ



"มาฮิรุไม่สบายหรอ?"ใบหน้าสีเเดงเหมือนคนเป็นไข้ มือหนายื่นไปสัมผัสบริเวณหน้าผาก มาฮิรุเเสดงสีหน้าเเดงจัดขึ้นไปอีก ใบหน้าหวานรีบสะบัดหน้าหนีมือหนาทันที



"นี่..คุโระ ข ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม.."เสียงของมาฮิรุวันนี้มันดูประหม่าเเปลกๆสำหรับคุโระ ใช่เเล้วมันเป็นมันความจริง..คำถามนี้มันทำให้ตัวเขาประหม่าจริงๆ



"..นายจะอยู่กับ..ฉันตลอดไปหรือเปล่า"


"อา..เเน่นอนอยู่เเล้ว"เขาว่าพลางก้มหน้าลงมองพื้น..เขาไม่มั่นใจเลยสักนิด



เพราะสิ่งที่เขาพูดออกไปมันเเค่...

.

.

.

..คำหลอกลวงทั้งนั้น..




Tallk

โน้วววว คุโระนี่นายจะโกหกศรีภรรยาไม่ได้นะ
อ้าว ไม่ใช่หรอ555กำๆ
รีดเดอร์ที่น่ารักเตรียมตัวนับทอยหลังกันเลยยย
อีก2ตอนนน
ใกล้จบเเล้วววววววววว ฮู้ววววววววว








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #71 0640231096 (@0640231096) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 08:49
    คุโระนายกโกหกภรรยาตัวเอฝได้งายยยย~!!!
    #71
    0
  2. #60 inggy2550 (@inggy2550) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 19:13
    "คุโระ...ลุกมาทำการบ้านก่อนสิ"
    คำนี้มัน.....เผลอลื่นเองนะ!!
    #60
    0
  3. #40 Mil me fang (@phanaruk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 17:50
    ช่วงนี้อัปบ่อย ดีจัง
    #40
    0