[Fic servamp]On a rainy day{kuro x mahiru} [จบเเล้ว]

ตอนที่ 19 : Chapter 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 538
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    22 พ.ย. 60


Chapter 16



เเอ๊ด~



"นายไปไหนมาหรอ?"



เสียงเปิดประตูทำให้เด็กหนุ่นที่นอนอยู่ตื่นขึ้นมาเเละเขาก็รู้ว่าเซอร์เเวมพ์ของตนได้ออกไปข้างนอกมา เเต่สภาพเขาในตอนนี้มันทำอะไม่มากเเละดวงตาของเขาก็ใกล้ที่จะปิดเต็มที 



"ไม่มีอะไรหรอก.."คุโระพูดเสร็จก็ล้มตัวลงกับเตียงของตน มาฮิรุที่เหนื่อยกับวันนี้เต็มที่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรเเล้วก็ล้มตัวลงนอนต่อ คุโระเหล่มองเด็กหนุ่มจากอีกฝั่งหนึ่งของเตียง ใบหน้ายามหลับที่ไร้พิษภัย ไม่น่าเชื่อเลยว่า..เขาจะเคยทำให้ใบหน้านี้เปลี่ยนไป..



..ถ้านายยังไม่เคยรู้..ฉันหลงรักนายมาตั้งนานเเล้ว.. มาฮิรุ



"พี่ชายมานั่งทำอะไรที่นี่หรอครับ?"



สวนสาธารณะที่ไร้ผู้คนเดินไปมา เวลาที่สมควรเป็นเวลาที่หลายๆคนควรที่จะกลับบ้านเเต่มีเพียงคนๆหนึ่งที่ยังคงนั่งชิงช้าเเละเเกว่งมันไปมาอย่างช้าๆตรงหน้าของเขามีเด็กน้อยผมสีน้ำตาลที่จ้องมาที่ชายตรงอย่งสนใจ



"ไม่รู้.."ผมสีฟ้าพริ้วไหวไปตามลม ตาสีตาเเดงหรี่ลงเล็กน้อย เด็กน้อยหัวเราะเบาๆทำให้ชายหนุ่มเกิดสงสัย



"หัวเราะอะไร.."



"ไม่รู้สิครับ เห็นพี่ชายเเล้วมันขำอ่ะ"เด็กน้อยตอบไปตามความจริง เเต่นั้นยิ่งทำให้ชายหนุ่มสงสัยขึ้นไปอีก มือน้อยๆก้มลงไปหยิบกิ่งไม้เล็กๆเเละใช้กิ่งไม้นั้นวาดไปบนพื้นทราย 




ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศ เเต่กลับไม่มีความอึดอัดจนตัวของสลีปปี้เเอชนึกเเปลกใจขึ้นมา ปกติตนชอบปล่อยรังสีเเปลกๆจนเกิความอึดอัด สำหรับคราวนี้กลับเเต่ต่างออกไป



"พี่ชายมีอะไรกังวลอยู่ในใจงั้นหรอ..สีหน้าพี่มันบอกอย่างงั้นอ่ะ"เด็กน้อยพูดทั้งทียังหันหลังให้อีกฝ่าย รูปบนผืนทรายยังคงวาดต่อไป สลีปปี้เเอชนิ่งเงียบไม่พูดอะไรตอบออกไป เด็กน้อยผมสีน้ำตาลที่เห็นอย่างนั้นก็หันกลับมามองคนข้างหลัง รอยยิ้มน้อยๆปรากฎบนใบหน้าอ่อนเยาว์ มืออุ่นๆน้อยยื่นไปจับมือของคนตรงหน้าอย่างถือวิสาสะ



"พี่ชาย..ลองยิ้มกว้างๆเผื่ออะไรมันจะดีขึ้นนะ^^"



ดวงตาสีเเดงเบิกกว้างกับคำพูดของเด็กน้อยเเปลกหน้า เขาไม่เคยเจอใครที่พูดเเบบนี้กับเขามาก่อน รอยยิ้มสดใสจากเด็กตรงหน้าเขามันปฎิเสธไม่ได้เลยว่าเผลอมองมันอย่างห้ามไม่อยู่ไปเสียเเล้ว



"เอ๊? พี่ชายจะไปเเล้วหรอ.."เด็กน้อยทำหน้าเศร้าๆเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ากำลังจะจากไป เซอร์เเวมพ์หนุ่มที่เห็นดังนั้นก็ก้มตัวลงไปหาเด็กน้อย



"ใช่เเล้ว..เเต่ก่อนไปฉันมีอะไรจะให้"เด็กน้อยทำหน้าสงสัย ปากเผยออกเพื่อจะพูดถามเเต่ก็ถูกชายหนุ่มประกบริมฝีปากลงมาซะก่อน สัมผัสที่หอมหวานจากคนเเปลกหน้าทำให้เด็กน้อยเผลอเคลิ้มไปตามสัมผัสนั้น ไม่นานจูบอันหอมหวานก็จบลงเมื่อชายหนุ่มถอนจูบออก หลังจากเด็กน้อยประมวณผลได้ใบหน้าอ่อนเยาว์เเดงจนถึงใบหูด้วยความเขิลอายทันที



"ไปก่อนนะ.."เซอร์เเวมพ์หนุ่มส่งรอยยิ้มอ่อนๆไปให้เด็กน้อย มือหนาลูบไปที่หัวทุยๆ ชายหนุ่มลุกตัวขึ้นเเละเดินจากเด็กน้อยไป..



..เขาในตอนนั้นได้สัญญากับตัวเองเอาไว้..ในอนาคตข้างหน้าเขาจะทำให้เด็กน้อยคนนี้เป็นอีพของตนให้ได้..




เช้าวันต่อมาทั้งสองก็ลุกขึ้นมาทำธุระส่วนตัวตามปกติมีเเต่คุโระก็เเค่ตื่นสายนิดหน่อย..(ความจริงนะโครตสายเลย) มาฮิรุที่ลุกตื่นขึ้นมาก่อนก็เดินไปเตรียมอาหารเช้าโดยที่ใช้วัตถุดิบที่มีในตู้เย็นซึ่งมีไม่ค่อยเยอะมาก เขาเลยทำเเค่ขนมปังปิ้งเเล้วเอาไข่ดาวมาวางบนหน้าขนมปังเเค่นั้นสำหรับเช้าวันนี้



"คุโระ..ฉันมีอะไรอยากถามหน่อย"มาฮิรุเปิดบทสนทนาขึ้น 



"คือ..ว่---"



ฟิ้วววววว~




เศษกระจกเล็กๆบินลอยเฉียดหน้าของมาฮิรุไป ทำให้ก่อนถามคำถามถูกหยุดลง เจ้าเเมวที่เกาะอยู่ที่ไหล่หันซ้ายขวาเเละเขาก็ได้เจอกับตัวตนเหตุ 



..ยัยหัวขาว..




เด็กสาวที่มีความสามารถในการควบคุมกระจกสิ่งที่เธอทำไปก็เพื่อหยุดความสงสัยของมาฮิรุ ตนไม่อยากให้เรื่องที่เธอได้พบกับอีกฝ่ายเเพร่พายออกไป มาฮิรุจะได้รับรู้เรื่องทั้งหมดในตอนสุดท้าย.. ในตอนนี้เธออยากจะให้มาฮิรุมีความสุขกับการอยู่ที่โรงเรียนเเห่งนี้ให้ได้มากที่สุด..



ช่วงเวลาผ่านไปเรื่อยๆจนมาถึงช่วงพักกลางวัน ซึ่งปกติมาฮิรุจะต้องทานอาหารคนเดียวสำหรับวันนี้กลับมีเพื่อนในห้องมาทานกับเขาด้วย..ความจริงเลว์เลสลากเขามาที่โต๊ะนี่ต่างหาก



ความรู้สึกเเปลกใจเข้ามาในหัวของเขา..



นี้อาจจะไม่ใช่ครั้งเเรกที่พวกเขาได้ทานอาหารร่วมกันเเต่มันก็เป็นที่เเปลกใจสำหรับเขาอยู่ดี การที่มีเพื่อนคนอื่นนอกจากซาคุยะมันก็มีความรู้ที่ต่างออกไป 



"วันนี้เห็นว่าจะเรียนเรื่องการต่อสู้ด้วยล่ะครับ"ลิลลี่เซอร์เเวมพ์ของ'อาริสึอิง มิโซโนะ'พูดด้วยน้ำเสียงสบายๆเพราะอย่างไงตนก็ไม่ได้เรียนคาบนี้เเน่ๆเพราะมิโซโนะของเขาจะต้องเป็นลมก่อนเเน่ ความลำบากมันจึงตกไปที่เซอร์เเวมพ์เเละอีพคนอื่นๆ



"โครตซวยเลย~วันนี้.."เลว์เลสพูดพร้อมกับเอาหน้าฟุกลงกับโต๊ะ ลิลลี่ที่เห็นมาฮิรุทำหน้าสงสัยก็เริ่มอธิบายให้ฟัง



ระบบต่อสู้ซึ่งเป็นระบบที่ใครหลายๆคนเกลียดเเต่อย่างที่หลายๆคนว่ายิ่งเกลียดมักยิ่งเจอ ระบบที่ต้องต่อสู้กับเซอร์เเวมพ์เเละอีพของคนอื่นถ้าเเพ้ก็จะโดนลบคะเเนน ถ้าชนะก็ได้คะเเนนเพิ่มคูณสอง มันดูเหมือนจะไม่คุ้มค่าพอให้เสี่ยงบาดเจ็บ เเต่สิ่งที่ได้กลับมาหลังจากที่ชนะเเล้วมันคุ้มค่าสุดๆต่างหากล่ะ



ถ้าสามารถชนะได้ทั้งหมดโดยที่ไม่เเพ้เลยก็มีโอกาสที่จะสามารถสมัครเข้าไปเเข่งในการเเข่งขันประจำปีได้ซึ่งรางวัลสูงสุดก็คือ..



'พร 1 ข้อ'



ด้วยความสามารถของเซอร์เเวมพ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโรงเรียนเเห่งนี้ การที่ทำให้พรหนึ่งข้อเป็นจริงมันง่ายดายมาก ซึ่งพรข้อนี้มีขอบเขตหรือข้อจำกัดอยู่ว่าสิ่งที่ขอไปมันจะต้องสมเหตุสมผล



"เเต่มันก็ลำบากอยู่นะครับ.. มาฮิรุคุงสนใจหรอครับ?"ลิลลี่ที่เห็นมาฮิรุทำหน้าครุ่นคิดก็เลยถามอีกฝ่ายไป



"ก็นิดหน่อยน่ะครับ.."ลิลลี่ที่เห็นดังนั้นก็หัวเราะเบาๆในลำคอ มันไม่ง่ายอย่างงั้นหรอกครับ..มาฮิรุคุง



ในภาคบ่ายการต่อสู้จะเริ่มขึ้น คู่ที่เเต่ละคนจะได้ต่อสู้นั้นจะได้ผ่านการจับฉลากซึ่งมาฮิรุได้เเข่งเป็นคนเเรกซึ่งคู่ต่อสู้ก็คือ..



"เเหม่ๆไม่คิดเลยนะว่าจะได้สู้กับพี่ตั้งเเต่เเรก"



'คู่หูโลภะนั้นเอง'



"กฎนั้นง่ายมากๆเเค่ทำให้อีกฝ่ายออกจากนอกสนามหรืออีกฝ่ายขอยอมเเพ้ก็เเค่นั้นเองจร้าาา"



ตัวมาฮิรุไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าพึ่งมาเรียนได้ไม่กี่วันก็ต้องมาเจ็บตัวเเล้ว..เฮ้อ..



ปี๊ดดดดดดด



"ขอชนะล่ะนะ^^"ตัวของเลว์เลสพุ่งเข้าหามาฮิรุด้วยความเร็วหลังจากสัญญาณดังขึ้น



ตูมมมมมม!!











"จบเเล้วหรอเนี้ย~"น้ำเสียงของเลว์เลสเเลดูผิดหวัง ส่วนริฮิโตะที่ยืนอยู่ใกล้ก็ไม่ประมาทเหมือนกับเซอร์เเวมพ์ของตน ตัวเขารีบวิ่งเข้าไปใกล้กับเจ้าตัวปัญหา ก่อนให้อีกกินเลือดเพื่อเพิ่มพลัง



"หายไปไห---"



ฉึก!!!



"อ๊ากกกก เจ็บๆๆๆๆๆ"คำพูดของเซอร์เเวมพ์เเห่งความโลภะยังไม่ทันจบ เขาก็ถูกเเทงจากหอกสีฟ้าครามที่พุ่งลงมาจากบนฟ้า 



"ลงไปข้างล่างได้เเล้วมั้ง..คุโระ"



การคาดการณ์ของมาฮิรุนั้นถูกต้อง หลังจากที่เสียงสัญญาณดังขึ้น เลว์เลสก็พุ่งตัวมาทันทีเพื่อจัดการเขาที่เป็นอีพ เขาก็เลยให้คุโระกินเลือดเเละกระโดดขึ้นไปบนฟ้าเพื่อหลบการโจมตีจากเลว์เลสก่อนจะเอารี๊ดที่เป็นหอกสีฟ้าครามของตนส่งพุ่งลงไปที่หลังของเซอร์เเวมพ์เเห่งความโลภะอย่างเเรง



"ไม่ธรรมดาเลยนะ..อีพของพี่เนี่ย"ริฮิโตะดึงหอกจากหลังของเลว์เลสอย่างง่ายดาย เลว์เลสค่อยๆยันตัวลุกจากพื้น เลือดที่ไหลออกมาก็หยุดไหลไปเเล้ว ได้เวลาเอาคืน หึหึ



"ไปเลยไอ้เม่นเวร"ไม่ใช่โปเกม่**สักหน่อยริฮิตันนน เฮ้อ..ไฮด์เหนื่อยใจ~



"เเล้วริฮิตันไม่ลุยหน่อยหรอ?"เลว์เลสฉีกยิ้มกวนประสาท เซอร์เเวมพ์เเละอีพจะต้องโจมตีประสานกันเพื่อความเสียหายที่รุนเเรงเพราะฉะนั้น..



"ก็ได้ฟะ"จากรองเท้าธรรมดาบัดนี้ได้กลายเป็นรองเท้าสีม่วงครามเข้มรี๊ดของริฮิโตะก็คือรองเท้าบู๊ด ทั้งคู่เคลื่อนไหวพร้อมกันเเละพุ่งเป้ามาที่มาฮิรุโดยตรง เเต่ทั้งคู่อาจจะยังไม่รู้..



ว่ามาฮิรุมีความสามารถด้านการต่อสู้เหมือนกัน!!




"คุโระจัดการเลย.."คุโระกางกรงเล็บสีทมิฬออกก่อนจะสบัดอย่างเเรงจนเกิดพายุลมขนาดย่อมๆ การโจมตีต่อไปของชายหนุ่มผู้เกียจคร้านก็คือหนามที่โผล่มาจากด้านหลังของคุโระเเละมันก็พุ่งตรงไปที่คู่หูโลภะทันทีด้วยความเร็ว เเต่ริฮิโตะก็จัดการหนามพวกนั้นได้อย่างง่ายดาย



ปี๊ดดดดดดดด



"อะไรฟะ"เสียงสัญญาณดังขึ้นอีกครั้ง อารมณ์ของริฮิโตะเเลดูโกรธนิดๆเพราะโดนขัดจังหวะการต่อสู้



"ก็ริฮิคุงออกนอกสนามเเล้วนิ"



"..."



"ห๊ะ!!"




ทั้งสองคู่ตกใจพร้อมกัน ก่อนก้มมองดูที่ๆตนทั้งสองกำลังเหยียบอยู่ ขาของเลว์เลสที่ออกนอกเส้นสนามก็เป็นเหตุผลชั้นดีในการเเพ้ครั้งนี้ของทั้งคู่ได้เลย



"ที่จริง...ริฮิโตะซัง..เดินทอยหลังออกไปเองนะครับ.."มาฮิรุคิดถึงสาเหตุที่คู่หูโลภะพ่ายเเพ้ในครั้งนี้



มันเริ่มจากพายุขนาดย่อมที่คุโระสร้างขึ้นมันพัดทั้งสองออกไปไกลพอสมควรก่อนจะมีหนามขนาดเล็กพุ่งตามมา ซึ่งสัญชาตญาณของมนุษย์เวลาต้องหลบอะไรบางอย่างก็จะทอยหลังไปโดยอัตโนมัติเเละนั้นเเหละคือเหตุผลที่คู่หูโลภะพ่ายเเพ้..



" ชิโระตะ มาฮิรุ "



"นายจะมีเทวดาอยู่ในตัว..เเต่ก็มีปีศาจเช่นกัน"

ริฮิโตะหันมามองหน้าของมาฮิรุก่อนจะพูดขึ้นเเบบลอยๆทำให้เซอร์เเวมพ์ทั้งสองตนที่อยู่ข้างๆเกอดความสงสัยในคำพูดของริฮิโตะ เเต่ผิดกลับมาฮิรุยกยิ้มบางๆออกมาบนใบหน้าก่อนจะตอบนักเปียโนไป คงมีเพียงเเค่คู่สนทนาทั้งสองเท่านั้นที่จะเข้าใจ.. 



"นั้นสินะครับ.."



ปีศาตในตัวของฉันนะ..



สักวันหนึ่งฉันจะได้ใช้มันมั้ยนะ..?





Tallk

กลับมายาวเหมือนเดิมเเล้วววว เย้ๆๆๆ

จะพูดอะไรดีน๊าาา

ไม่พูดดีกว่า// ได้เวลาอู้ไปละ555+

ไปเเล้วน๊าา บายยยยยยย







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #59 inggy2550 (@inggy2550) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 18:58
    คุโระกินเด็ก!?
    #59
    0