[Fic servamp]On a rainy day{kuro x mahiru} [จบเเล้ว]

ตอนที่ 18 : [special part] Hikaru and Ringo

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    15 พ.ย. 60


[special part] 
Hikaru and Ringo



---4 ปีที่เเล้ว---



"พี่ครับ.. ตื่นได้เเล้ว"เเรงเขย่าเบาๆจากเด็กหนุ่มเขาพยายามที่ปลุกพี่สาวของตน'ชิโรตะ ฮิคารุ'ที่นอนขดของในผ้าห่มให้ตื่นจากความฝันสักที



"ขออีก5นาทีน่า~ มาฮิมาฮิ"



"นี่มันจะเเปดโมงเเล้วนะครับ"มาฮิรุพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขาทำหน้าหน่ายๆก่อนจะละความพยามที่จะปลุกอีกฝ่ายเเละออกจากห้องไป



ปัง..



เมื่อประตูปิดลง..เด็กสาวที่ขดอยู่ในผ้าห่มก็เด้งตัวขึ้นมาอย่างรีบร้อนพร้อมกันตะโกนสุดเสียงว่า



"สายเเล้วๆๆๆ!! ทำไงดีๆๆๆ!!"



เธอส่ายหน้าไปมาด้วยความลุกลี้ลุกลน เธอลุกขึ้นจากเตียงด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้เเละตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำทันที



"ปลุกเเล้วน่ะ..อย่าโทษกันล่ะ"มาฮิรุพูดขึ้นหลังจากที่ได้ยินเสียงปิดประตูเสียงดังจากห้องของเด็กสาว



----30 นาทีต่อมา---



"เเงง มาฮิรุอ่าๆๆๆๆ"เด็กสาวทุบไปทีหัวไหล่ของน้องชายตัวเองหลายๆที 



"คุณ'ชิโรตะ ฮิคารุ'ครับ หยุดทุบผมสักทีได้ไหมครับ!?"มาฮิรุพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญเพราะพี่สาวของตนที่มาขัดจังหวะการอ่านหนังสือ



"ก็มาฮิรุไม่ปลุกพี่อ่าาาา"ฮิคารุงอเเงเป็นเด็กอายุ6ขวบเเต่ที่จริงเธออายุ14ปีเเล้วตั้งหาก



ทั้งสองทะเลาะกันไปตลอดทางไปโรงเรียน หลายๆคนอาจจะรำคาญเเต่ตอนนี้ก็คงต้องชินได้เเล้ว เพราะมันเป็นอย่างงี้จนเป็นกิจวัตประจำวันไปซะเเล้ว



ปึก!?



"โอ้ย!! เจ็บจัง"จู่ๆก็มีเด็กสาวตัวเล็กวิ่งเข้ามาชนที่ฮิคารุอย่างเเรงจนฮิคารุเสียหลักล้มลงไปกับพื้น มาฮิรุที่เห็นดังนั้นก็รีบก้มไปดูอาการของพี่สาวตัวเองทันที



"ขอโทษ.."เด็กสาวคนนั้นเอ่ยขอโทษเบาๆเเต่ใบหน้ากับคำพูดนั้นไม่ค่อยเข้ากันเท่าไรเลย ใบหน้าที่เรียบเฉยนั้นน่ะ



"ถ้าจะขอโทษก็ทำหน้าให้มันสำนึกผิดหน่อยสิ!?"เธอพูดจบก็ลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็วโดยที่ยังคงจบขานิดๆอยู่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เเต่สีหน้าของเธอกลับไร้ความเจ็บปวดเลยสักนิด



"เป็นเเค่มนุษย์ชั้นต่ำเเท้ๆ.."บรรยากาศรอบๆตัวของเด็กสาวเริ่มเปลี่ยนไป มาฮิรุที่สัมผัสได้ถึงบรรยากาศนั้นก็รีบไปจับเเขนของฮิคารุเเละพยายามลากให้อีกคนออกจากที่ตรงนั้นโดยเร็ว



"เซอร์เเวมพ์หรอ?น่ารักจังน่ะ^^"



เด็กสาวผมสีน้ำตาลพูดอย่างสบายๆโดยที่เธอไม่เกรงกลัวเซอร์เเวมพ์ตรงหน้าเลยสักนิดเเถมยังชมอีกฝ่ายว่าน่ารักอีก



"น่ารักหรอ?"เด็กสาวผมขาวเอียงคอนิดๆซึ่งนั้นมันดูน่ารักมากๆ ฮิคารุพยักลงพร้อมกับส่งยิ้มให้อีกฝ่าย..











"ชื่อ 'บัตเตอร์ฟาย' งั้นหรอ?"



"อืม.."



ตอนนี้ฮิคารุเเละมาฮิรุมาที่คาเฟ่เเห่งหนึ่งใกล้ๆโรงเรียน ฮิคารุที่ดูเหมือนจะมีความสุขกับการได้มองเด็กสาวผมสาวขาวตรงหน้าจนเผลอปล่อยออร่าเเปลกๆออกมารอบๆตัวซะงั้น..



เด็กสาวผมขาวบอกว่าตัวเองชื่อว่า'บัตเตอร์ฟาย'เป็นเซอร์เเวมพ์เเห่ง'ความพินาศ'ซึ่งคำๆนี้เธอย้ำเป็นพิเศษเเต่นั้นกลับไม่ทำให้ฮิคารุกลัวเลยเเม้เเต่น้อย เอาจริงๆดูถ้าจากลักษณะภายนอกของเธอเเล้วหลายคนก็คงคิดว่าเป็นเด็กสาวธรรมดาเเต่ที่จริงเเล้ว..



'เธอนั้นเป็นเซอร์เเวมพ์'



"พี่ครับ ตอนนี้มันสายเเล้วนะครับ"มาฮิรุเอ่ยเตือนเด็กสาวที่มัวเเต่จดจ่อเเต่กับเซอร์เเวมพ์สาวจนลืมเวลาไปซะสนิท



"จริงด้วย!? จะรออะไรอยู่ล่ะมาฮิรุรีบไปกันเถอะ"เมื่อได้ยินดังนั้นฮิคารุก็เด้งตัวออกจากเก้าอี้ทันทีเเถมยังหันมาเเขวะมาฮิรุอีก



"เเล้วเจอกันนะ บัตจังงง"ฮิคารุเอ่ยลำลาบัตเตอร์ฟายก่อนจะลุกออกไปจากร้านคาเฟ่อย่างรีบร้อน



"เป็นคนที่น่าสนใจจริงๆ"เด็กสาวผมขาวค่อยๆลุกจากเก้าอี้เเละเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มปริศณาที่ปราฎกอยู่บนใบหน้า..



----โรงเรียน----



"งั้นผมไปเข้าเรียนก่อนนะครับ"มาฮิรุโบกมือลาพี่สาวของตัวเองก่อนจะเดินไปที่ห้องเรียนของตน



"จร้า~น้องชายของพี่^^"เด็กสาวโบกมือตอบกลับ รอยยิ้มที่สดใสสะกดทุกสายตาของคนที่เดินผ่านไปมา ฮิคารุเป็นคนที่ฮอตมากๆในหมู่นักเรียนมัธยมปลาย นิสัยที่เข้ากับคนอื่นได้ง่ายความสดใสที่ออกมาอย่างชัดเจน เลยไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมเธอถึงฮอตขนาดนี้



เเต่หญิงสาวอย่าง'ชิโรตะ ฮิคารุ'ก็มีอีกมุมหนึ่งที่ใครๆก็ไม่เคยรู้เหมือนกัน เธอนั้นเป็นคนที่'หวง'ของน้องชายของตนเองเอามากๆๆๆจนเกินหน้าเกินตาไปซะหน่อย ยกตัวอย่างเช่นมีคนเคยมีเเกล้งมาฮิรุก็เป็นฮิคารุนี่เเหละที่เข้ามาช่วยโดยการอัดพวกนั่นจนยั



เเล้วก็มีอีกเรื่องหนึ่งที่เคยมีคนมาขู่มาฮิรุให้ช่วยให้ตัวเองได้สมหวังกับฮิคารุด้วยถ้าไม่ทำตามจะโดนจัดการอย่างหนัก เเต่พอเรื่องนี้ไปเข้าหูฮิคารุเข้า..ทุกอย่างก็จบทันที



คนๆนั้นได้สิทธิ์พิเศษในการได้ไปหยอดข้าวต้มที่โรงพยาบาลเเบบฟรีๆเลย



"ฮิคารุจังงงงง"



"เเหมๆอย่าเสียงดังสิ คาริน= ="เด็กสาวผมสีเขียวสั้นประมาณบ่า ดวงตาสีเช่นเดียวกับสีของผม เธอมีชื่อว่า'ริสุเนะ คาริน' เธอก็เป็นอีกหนึ่งคนที่ฮอตมากๆเหมือนกันเเต่ก็ไม่เท่ากับฮิคารุ คารินเป็นเพื่อนสนิทของฮิคารุตั้งเเต่มัธยมต้นเเละที่สำคัญเธอก็รู้จักมาฮิรุอีกด้วย



"ก็นึกว่าฮิคารุจังจะไม่มาซะเเล้ว มาสายซะ"เธอพุ่งเข้ากอดเด็กสาว พร้อมกับพูดเหตุผลที่ตนเดินหาเด็กสาวซะตั้งนาน



คารินพยายามลากฮิคารุให้เข้าห้องเรียนให้ได้เพราะตอนนี้มันสายมากเเล้วเเต่เจ้าตัวกับปฎิเสธซะอย่างงั้น ที่จริงเเล้วฮิคารุเป็นคนที่เรียนไม่ค่อยเก่งจึงทำให้ตอนปิดเทอมก็จะต้องมาสอบซ่อมเสมอจนเหมือนจะกลายเป็นงานอดิเรกไปซะเเล้ว



"เดี๋ยวเธอก็สอบตกหรอกกก"คารินตะโกนใส่ฮิคารุอย่างเเรง เเต่อีกฝ่ายกลับทำหน้าสบายๆโดยที่ไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย



"ฮิคารุจัง..ฉันจะฟ้องมาฮิรุ!!"คารินกระทืบเท้าหนึ่งทีก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่สนใจใยดีอะไร



"เดี๋ยวๆๆ!! รอฉันก่อนคารินนนนนน"



"ฉันขอโทษๆๆๆคารินนน อย่าฟ้องมาฮิรุเลยน่าาาา"ขาเรียวๆวิ่งตามเพื่อนไปอย่างลุกลี้ลุกลน เธอไม่ชอบให้มาฮิรุต้องเป็นห่วงเธอมากนักเเต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้อยู่ดีเลยต้อง..โกหกเเทน



"งั้นก็เข้าเรียนซะ!? เข้าใจไหม?"ฮิคารุพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะเดินตามเพื่อนสาวของตนไป..











"อ่าาาา ไม่เข้าใจเลยยย"ฮิคารุพูดพร้อมกับบิดขี้เกียจไปด้วย



"ก็เธอหลับทั้งคาบเลยไม่ใช่หรอ?"คารินเเขวะเพื่อนสาวข้างๆ จะไม่ให้ไม่เข้าใจได้ไงก็ฮิคารุเล่นหลับตั้งเเต่เริ่มเรียนเลย ก็เข้าใจอยู่หรอกน่ะว่ากำลังหารายได้พิเศษอยู่น่ะเเต่มันก็เกินไปจริงๆนั้นเเหละ



"เลิกเรียนเเล้วฉันต้องกลับไปทำงานนี่น่าาาา อร้ายย เเล้วใครจะไปส่งมาฮิรุล่ะเนี้ยยยยย"ฮิคารุขยี้ผมบนหัวของตัวเองไปมาอย่างเเรง วันนี้ก็รีบต้องไปทำงานพิเศษอีกทำไงดีล่ะเนี้ย!!



"ให้ฉันไปส่งมาฮิรุคุงให้ไหมล่ะ..ฮิคารุ"ฮิคารุทำตาเป็นประกายทันที เธอจับมือทั้งข้างของคารินเเละประกบเข้าด้วยกัน



"ขอบคุณมากๆเลยนะ คารินนนน"



ฮิคารุกอดคารินเพื่อนสนิทของตนอย่างเเรงด้วยความขอบคุณเเต่มันคงจะเป็นทุกข์ซะมากกว่าเพราะตอนนี้เธอเริ่มหายใจไม่ออกเเล้วด้วย



เพราะความเป็นห่วงน้องชายของตนที่มากเกินไปทำให้เธอรู้สึกกังวนที่มาฮิรุน้องชายสุดที่รักของเธอจะเดินกลับคอนโดคนเดียวT T








"ฮิคารุจังมาทางนี้หน่อยสิ"



งานพิเศษที่เธอทำอยู่คือที่ร้านเมดคาเฟ่ มันดูจะไม่ค่อยเหมาะกับเธอเท่าไรเเต่มันอาจจะผิดคาดไปก็ได้ พอเธอลองใส่ชุดเมดอะไรนี้ก็ดูเข้ากันอย่างลงตัวเลยล่ะ เเต่การที่ต้องเเต่งตัวที่มันล่อเเหลมเเบบนี้มันก็ต้องมีพวกหื่นๆอยู่บ้างเเหละที่จะเเอบส่องอยู่ประจำ



"นี้ของคุณลูกค้าค่ะ ชาเขียวปั้นเเบบพิเศษ"ฮิคารุวางเเก้วชาเขียวลงบนโต๊ะ เเต่สายตาของลูกค้าคนนี้กับไม่เเม้เเต่จะมองมันเป็นสักนิด 



คุณค้าสายหื่นอีกเเล้วหรอ..เฮ้อน่าเบื่อ= =



ภายในใจป่นความเบื่อหน่ายที่ตนชอบเจอคนเเบบนี้อยู่เรื่อย เด็กสาวโค้งตัวลาเเต่..



หมับ!!



'เอาเข้าไป= ='อยากจะหันไปด่าสักทีจริงๆ 



"อย่าพึ่งไปสิ ฮิคารุจัง.."ฮิคารุหันไปมองอีกฝ่ายสักพักก่อนจะส่งสายตาบ้างอย่างไป..



'ปล่อยซะ'สายตาของฮิคารุที่สื่อไปเเบบนั้นทำให้ลูกค้าคนนั้นปล่อยมือทันที เด็กสาวก็ใช้โอกาสนั้นรีบเดินหายเข้าไปในตัวร้าน มาสเตอร์เจ้าของร้านที่เห็นสถานการณ์เเบบนั้นก็ให้ฮิคารุอยู่คอยทำเครื่องดื่มเเทนเพราะตนก็กลัวว่าเด็กสาวคนนี้จะกระทืบ(?)ลูกค้าคนนั้นตายเสียก่อน

.

.

.

"เฮ้อออ เลิกงานสักที"เด็กสาวบิดขี้เกียจไปมา การทำงานพิเศษเเบบนี้มันก็ลำบากเหมือนกันเเฮะ เวลานี้ก็ดึกพอสมควรเเล้วรีบกลับบ้านไปหามาฮิรุดีกว่าาา 



มาสเตอร์เจ้าของร้านเดินมาหาฮิคารุที่อยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอยื่นซองเงินให้กับฮิคารุเพราะมันเป็นเงินรายวันของฮิคารุนั้นเอง เด็กสาวรับมันมาพร้อมกับส่งรอยยิ้มไปให้ก่อนที่เธอจะเดินออกจากร้านไป



ท้องเป็นสีมืดสนิทจนน่ากลัวสำหรับหลายๆคน ในทางเดินที่ไร้ซึ่งใครเดินผ่านไปมามีเด็กสาวกำลังเดินกลับอย่างหน้าระรื่นด้วยไม่สนใจบรรยากาศรอบๆข้าง



โครมมมม



"เอ๊ะ?อะไรอ่ะ"



เเรงสั่นสะเทือนของระเบิดลูกหนึ่งดังไปทั่วทั้งถนน สายตาของเด็กสาวเหลือบไปเห็นกับเด็กน้อยผมสีขาวเมื่อตอนกลางวัน กำลังนั่งหายใจอย่างรั่วริน ตามเนื้อตัวมีเเผลเเละเลือดสีเเดงติดอยู่



"บัตจัง! เป็นอะไรหรือเปล่า!??"ฮิคารุพุ่งตัวไปหาเด็กน้อยที่นั่งพิงผนังอย่างตกใจ ก่อนที่เด็กน้อยตรงหน้าจะได้ปริปากพูดอะไร ฮิคารุก็พยุงเด็กน้อยขึ้นจากพื้



"รีบไปที่คอนโดของฉันก่อนเถอะ"



สติของบัตเตอร์ฟายค่อยๆเลือนหายไป สิ่งที่เธอรับรู้ได้มีเพียงเเรงสั่นสะเทือนจากการเดินอยู่ โสตประสาทเริ่มตัดภาพ ภาพในหัวของเธอกลายเป็นสีดำเเละทุกๆอย่างก็ถูกตัดไป..












"พี่ไปพาใครมาอีกเนี่ย"



"บัตจังไง เด็กในตอนเช้าไงล่ะ มาฮิมาฮิ"



"อืม..ที่นี่คือ"เมื่อเปลือกตาเปิดขึ้นสิ่งที่สะท้อนอยู่ก็คือภาพเพดานสีขาว บัตเตอร์ฟายยันตัวเองขึ้นจากโซฟานุ่ม ตามตัวของเธอมีผ้าพันเเผลที่เปิดบริเวณที่มีเเผล



"คอนโดของฉันเอง เอ๊ะ? ไม่สิต้องของพวกเราต่างหาก^^"ฮิคารุพูดด้วยรอยยิ้ม มาฮิรุที่มองสถานการณ์ทั้งหมดอยู่ก็ถอนหายใจทีหนึ่งก่อนเดินไปทำอาหารในห้องครัวเเละปล่อยให้ทั้งสองคุยกัน



"เเล้วเกิดอะไรขึ้นงั้นหรอ?? ทำไมเธอถึงเป็นเเบบนี้"



"เรื่องนั้นช่างไปก่อน..เธอนะ ช่วยมาเป็น อีพ ของฉันได้ไหม?"

.

.

"อืม~ ได้สิ"เด็กสาวคิดไม่นานก็ตอบตกลงทันทีก่อนจะพูดต่อ




"เเล้วฉันจะได้อะไรจากการตกลงให้คราวนี้เเหละ"ฮิคารุยกยิ้ม ใบหน้าเเสดงถึงการต้องการผลประโยชน์เเบบสุดๆ ฮิคารุไม่ใช่คนโง่ที่ยอมตกลงอะไรง่ายโดยที่ไม่ได้ผลประโยชน์หรอกนะ

 

"ทุกอย่าง..เธอสามารถสั่งอะไรกับฉันได้ทุกอย่าง"บัตเตอร์ฟายยกยิ้มตอบกลับอีกฝ่ายไป ฮิคารุที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็ยื่นมาจับมือของบัตเตอร์ฟาย



"ถ้าอย่างนั้น..ช่วยปกป้องมาฮิรุด้วยนะ^^"





----2 ปีต่อมา----




"เฮ้อ..ขี้เกียจจัง"วันร้อนๆเเบบนี้ทำไมต้องมาทำธุระที่ตึกนี้ด้วยนะ วันนี้'ริงโงะ'ก็ไปประชุมอีก โธ่= = เหงาเลยทีนี้



การทำสัญญาในตอนนั้นทำให้ชีวิตของทั้งคู่เปลี่ยนอย่างมาก ฝ่ายของฮิคารุก็มีเซอร์เเวมพ์ที่คอยปกป้องตนเเละน้องชายของตนเองตลอดเวลา ส่วนบัตเตอร์ฟายที่ตอนนี้ใช้ชื่อริงโงะก็ได้หลุดจากC3ได้อย่างไม่ต้องสงสัยเพราะเธอมีอีพเป็นตัวเป็นตนเเล้วในตอนนี้



ฮิคารุทำสัญญากับบัตเตอร์ฟายโดยให้ชื่อกับอีกฝ่ายว่า 'ริงโงะ' ที่เเปลว่าเเอปเปิ้ลเนื่องจากของบัตเตอร์ฟายมีสีเเดงเหมือนเเอปเปิ้ล ส่วนของทำสัญญาก็คือกิ๊ปติดผมรูปผีเสื้อสีดำ



"รีบทำธุระเถอะครับ พี่.."ที่สองพี่น้องต้องมายื่นอยู่ตรงนี้ก็ไม่ได้เเปลกอะไรมากก็เพราะทั้งสองต้องมาทำธุระทางการเงิน



"จร้าๆพี่ก็อยากกลับบ้านอยู่เเล้วละ..ก็เพราะพี่น่ะ..ร้อนสุดๆ!!ไปเลยยย"อากาศที่ร้อนเเบบเหมือนเอานรกมาไว้บนดินเเบบนี้เป็นใครก็อยากที่จะนอนเล่นอยู่บ้านทั้งนั้นเเหละ ทั้งสองเดินเข้าไปในตึกขนาดใหญ่..



..โดยที่ไม่รู้เลยว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นตามมา..



เวลาที่ทั้งสองทำธุระทางการเงินก็ค่อนข้างที่จะนานพอสมควรเเต่ฮิคารุก็ไม่ได้โวยวายอะไรมากมายเพราะในตึกที่สุดหรูนี้มีเเอร์อย่างไงล่ะดีสุดๆ เมื่อทำอะไรเสร็จเรียบร้อยเเล้วทั้งสองก็เตรียมที่จะออกจากตึก..










ตูมมม!! โครมมมม!!!



จู่ๆตึกที่ทั้งสองคนอยู่ก็เกิดรอยร้าวขึ้น พร้อมกับมีเพดานที่พังลงมากทับผู้คนบางส่วน



"มาฮิรุ!!เราจะต้องรีบออกจากที่นี้!!"สถานการณ์ในตอนนี้มันเลวร้ายสุดๆริงโงะก็ดันไม่อยู่ด้วยสิ ยังไงก็ต้องทำให้มาฮิรุปลอดภัยเสียก่อน ฮิคารุรีบจับข้อมือของน้องชายเเละใช้ความเร็วทั้งหมดที่มีในการวิ่งออกจากตึกเเห่งนี้



โครมมมมม!!!




เพดานทั้งหมดเริ่มพังลงมาเรื่อยๆทางที่ควรจะสามารถออกได้อย่างง่ายดายกลับยากลำบากมากขึ้นเพราะพวกเพดานเริ่มที่จะกันทางออกเอาไว้



'คงจะต้องใช้รี๊ดเเล้วสินะ'ฮิคารุใช้มืออีกข้างหนึ่งที่เหลืออยู่อีกข้างเพื่อเรียกอาวุธหรือรี๊ดออกมาให้เร็วที่สุด มาฮิรุที่นิ่งเงียบไม่พูดเเต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความกลัว ฮิคารุรู้เรื่องนั้นดีเพราะอย่างนั้นถึงต้องรีบให้เร็วที่สุด



โครมมมม!!



"พี่!! เดี๋ยวสิ!!ฮิคารุ ไม่เอานะ!!!!"



เพดานสีเทาของตึกได้พังลงมาพอดิบพอดีกับที่เธอสามารถรี๊ดออกมาได้ มือของเด็กสาวใช้เเรงทั้งหมดที่มีผลักน้องชายของตัวเองออกไปนอกตึกได้สำเสร็จ




"มาฮิรุ..."



ขอบคุณที่เรียกชื่อจริงของพี่นะ ถึงเเม้มันจะเป็นสถานการณ์เเบบนี้ก็ตาม.. น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้




..ขอบคุณนะ มาฮิรุ..



เเล้วก็..ลาก่อนนะ..



โครมมม!!!!



เเละเเล้วเพดานนั้นก็ลงมาทับเด็กสาวลงไปต่อหน้าต่อตาของน้องชาย น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาทั้งสอง เเต่กลับไร้ซึ่งเสียง การร้องไห้อย่างเงียบงันของมาฮิรุทำให้คนรอบๆรู้สึกขวัญเสียเเละสงสารเด็กหนุ่มในเวลาเดียวกัน..









"เเฮ่ก เเฮ่ก"ริงโงะรีบใช้กำลังทั้งหมดของเธอในการวิ่งเพื่อถึงจุดหมายให้เร็วที่สุด



'นั้นมัน..สิงโตสีดำ!!'



ไม่ๆๆๆขออยากให้เป็นตึกนั้นเลย อย่าๆๆๆ ไม่เอานะ ฮิคารุ มาฮิรุ 



ช่วยปลอดภัยด้วยทีเถอะ ขอร้องล่ะ



"อ๊ะ มาฮิรุ!!เเล้ว..ฮิคารุล่ะ"ริงโงะเดินเข้าไปใกล้ๆเด็กหนุ่ม ใบหน้าของเด็กหนุ่มทำให้ริงโงะถึงทำต้องผงะ ใบหน้าที่ไร้ชีวิตถึงขีดสุดเเม้ไม่ต้องบอกอะไรก็สามารถรับรู้ได้เลย..



ไม่ใช่!! ฮิคารุยังมีชีวิตอยู่ 




เซอร์เเวมพ์เเละอีพจะมีจิตใจที่สื่อถึงกันได้เเละถ้าอีพตายเซอร์เเวมพ์ก็จะสามารถรับรู้ได้ เเต่การที่ฮิคารุไม่สามารถสัมผัสอะไรได้เเปลว่า..

.

.

'ฮิคารุยังมีชีวิตอยู่!!!'



"หลบไปซะ!!"เมื่อเธอกำลังจะเดินเข้าไปใกล้ตัวตึก ก็ถูกพวกC3ขัดขว้างไม่ให้เข้า ในตอนนี้ถ้าเข้าไปได้ฮิคารุก็จะช่วยชีวิต!!



"ช่วยปกป้องมาฮิรุด้วยนะ..ร ริง..โงะ"



เสียงในหัวดังก้องไปในโสตประสาท ก่อนที่ตัวเธอนั้นจะสัมผัสได้ว่า..อีกฝ่ายนั้นตายเเล้ว




ทำไม..ล่ะ.. ธ เธอยังไม่ตายใช่ไหม? ฮิคารุ..ไม่เอานะ..

.

.

ขอโทษที่ฉันมาไม่ทันนะ.. เธอก็เลยต้องมาตายเเบบนี้อยากจะร้องไห้ออกมาเเต่น้ำตามันก็ไม่ไหลออกมา 



ความเศร้าที่ไหลมารวมกันมากมายขนาดนี้หยดน้ำตาก็ไม่ไหลออกมาเลยสักนิด  2ปีที่เราอยู่ด้วยกันมันสนุกมากๆเลย

.

.

คนที่ทำให้เธอต้องตายนะ..สิงโตสีดำ เเกต้องได้รับการชดใช้.. การตายของเธอมันจะไม่ศูนย์เปล่า

.

.

คำสั่งสุดท้ายของเธอที่ให้ปกป้อง'ชิโรตะ มาฮิรุ'นะ ฉันจะทำสุดความสามารถ..



ชิโรตะ ฮิคารุ..ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง..



Tallk

มันยาวมากเลยยยยยย ความยาวนี้สูบพลังอย่างเเรง555
คงจะไขปัญหาที่ว่าฮิคารุตายอย่างไงได้บ้างเนอะ อิอิ


"สิงโตสีดำ "

คำนี้ลองเก็บเอาไปคิดกันดูนะ 
รีดเดอร์ทุกคนมีความคิดอย่างไงบ้างล่ะ
...ไขปริศนานี้ได้หรือเปล่าล่ะ...
//มาเป็นโคนันกันเถอะะะะ555555










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #70 0640231096 (@0640231096) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 08:18
    -คุโระะะะ!!!! เองฆ่าพี่สาวของมาฮิมาฮิได้ลงคออออ!!!!
    #70
    0
  2. #52 Littlebletjing (@Littlebletjing) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 22:37
    สิงโตดำคือคุโระแน่นอน
    #52
    0
  3. #39 Mil me fang (@phanaruk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 21:58
    งืมมม อายุ14 แต่อยู่มอปลายนี่ยังไงหว่า
    #39
    1
    • #39-1 IRimi (@nutnicha1412) (จากตอนที่ 18)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 17:15
      ขอบคุณที่บอกค่าา ตอนนั้นถ้าจะเมา555+
      #39-1