พันธนาการรัก พันธนาการแค้น 'Slave' TaoHun

ตอนที่ 9 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 703
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 พ.ย. 56



Mysterious guy = Familiar 

 

          “ป้าโชยองครับ จงอินอยู่ที่ไหนเหรอครับ?

 

          “คุณเซฮุนเรียกคุณท่านว่าอะไรนะคะ?

 

          “คิม จงอินครับ J

 

          “…!!

 

          “ฮ่ะๆ ป้าไม่ต้องตกใจหรอกครับ ผมรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว” เซฮุนเผยยิ้ม ก่อนจะตรงไปหยิบจานข้าวที่โชยองจัดไว้ให้ สำหรับเจ้านายของเธอ

 

          “จานนี้เป็นของเขาใช่มั้ยครับ? เขาอยู่ในห้องเหรอครับ?

 

          “ค่ะ .. คุณท่านกำลังเตรียมตัวไปทำงานค่ะ”

 

          “อาถ้างั้นเดี๋ยวผมเอาไปให้เขาเองครับ”

.

.

.

.

.

.

.

.

 

          “ก๊อก ก๊อก ก๊อก”

 

          “เชิญครับ”

 

          “อย่ารีบจนลืมกินข้าวเช้านะ เดี๋ยวจะไม่มีแรง”

 

          “เซฮุน”

 

          “อรุณสวัสดิ์”

 

          “ทำไมนายถึง?

 

          “ไม่เห็นต้องทำหน้าตาตกใจขนาดนั้นเลยนี่ เราก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลนี่นะจงอิน” มือเรียววางจานข้างไว้ข้างๆคนตัวสูง เซฮุนหย่อนตัวลงบนเตียงใหญ่ก่อนจะมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม

 

          “ฉันคิดว่า นายจะรังเกียจฉัน .. หลังจากที่ฉันยอมเปิดเผยตัวกับนาย ฉันก็คิดไม่ตก..

 

          “ฮะๆ ขอโทษนะ .. ที่นายวิตกกังวลก็คงเป็นเรื่องสมัยมัธยมใช่มั้ย? นั่นน่ะความผิดฉันเอง”

 

          “ไม่หรอก ไม่ใช่ความผิดนาย ความผิดฉัน ..

 

          “เฮ้อ อย่าไปรื้อฟื้นเลยนะ ผมยังเปียกอยู่เลย มาสิ เดี๋ยวฉันเช็ดให้” เซฮุนดึงคนตัวสูงให้นั่งลง ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวที่พาดอยู่บนไหล่มาเช็ดผมที่เปียกให้กับเขา

 

          ความเงียบเริ่มเข้าปกคลุม มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่เริ่มดังขึ้นเป็นจังหวะเดียวกัน สัมผัสเบาบางบนศีรษะยิ่งทำให้จงอินรู้สึกดีมากขึ้น ความกังวลที่ก่อตัวตั้งแต่คืนก่อนค่อยๆจางหายไปพร้อมกับรอยยิ้มและท่าทางที่อ่อนโยนที่เซฮุนมอบให้กับเขา

 

          “ขอบคุณนะครับ”

 

          “อื้ม แค่นี้ยังเล็กน้อยกับที่นายดูแลฉันน่ะ ตอนนี้ก็รีบกินข้าวแล้วไปทำงานได้แล้วนะ เดี๋ยวจะสาย”

 

          “เซฮุน”

 

          “อื้ม?

 

          “ฉันชอบนายนะ”

 

          “…..

 

          “ฉันยัง .. ชอบนายอยู่”

 

          “รู้แล้วหน่า นายบอกคำนี้กับฉันตั้งแต่มัธยมแล้วนะ เดี๋ยวฉันจะออกไปซื้อยาซักหน่อย นายก็รีบๆไปทำงานได้แล้วนะ” เซฮุนหันมายิ้มให้กับจงอินอีกครั้ง ก่อนจะเดินหายออกจากห้องนอนไป ร่างบางพยายามส่ายศีรษะเพื่อไล่ความมึนงงของตัวเอง สองมือทาบที่อกด้านซ้ายก่อนจะผ่อนลมหายใจเพื่อทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจเป็นปกติ

 

          “บางที .. ฉันคงต้องเปิดใจให้กับผู้ชายที่แสนดีอย่างเขาซะแล้วสิ”

 

Xylazine

 

          “เดี๋ยวไม่เกินครึ่งชั่วโมงผมกลับมานะครับป้า”

 

          “ได้ค่ะ ถ้ามีอะไรก็โทรมาที่บ้านเลยนะคะคุณเซฮุน”

 

          “ครับ” เซฮุนรับมือถือเครื่องหรู ก่อนจะเดินหายออกจากบ้านหลังใหญ่ไป ตอนนี้ก็เกือบสิบโมงเช้าแล้ว แสงแดดเริ่มสาดส่องเข้ามาทั่วบริเวณ ร่างสูงรีบหยิบร่มขึ้นมาก่อนจะกางมันออก ขายาวค่อยๆสาวเท้าเดินตรงไปที่ร้านขายยาแห่งหนึ่ง

 

          กริ๊ง กริ๊ง

 

          “สวัสดีครับ”

 

          “อา .. คือผมจะมาซื้อยาลดไข้ซักหน่อยครับ รู้สึกเวียนหัวและก็ร้อนๆหนาวๆ”

 

          “ฮ่ะๆ คุณนี่เป็นคนไข้รายที่สามของวันนี้แล้วครับ ช่วงนี้อากาศไม่ค่อยดียังไงก็รักษาสุขภาพด้วยนะครับ” เภสัชกรพูดด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะจัดยาให้กับเขา

 

          “คุณได้พกน้ำมามั้ยครับ ทางที่ดีคุณควรกินยาเลยนะครับ เพื่อประสิทธิภาพที่สูงสุดน่ะ”

 

          “เดี๋ยวผมกลับไปกินที่บ้านก็ได้ครับ คือผมรีบออกมาซื้อน่ะ”

 

          “เอางี้ดีกว่าครับ คุณลูกค้านั่งก่อนนะครับ เดี๋ยวผมไปกดน้ำอุ่นๆมาให้” ร่างสูงเผยยิ้ม ก่อนจะดันเซฮุนให้นั่งลงตรงโซฟา แม้คนตัวเล็กจะรู้สึกเกรงใจแต่ดูเหมือนว่าเขาจะปฏิเสธเภสัชกรหนุ่มไม่ทันแล้ว เพราะร่างสูงเดินออกมาพร้อมกับแก้วน้ำทรงสูงในมือ

 

          “เชิญครับ ไม่ต้องเกรงใจ”

 

          “อ่า .. ขอบคุณนะครับ”ร่างบางรีบจัดแจงกินยาที่ได้รับ ก่อนจะยื่นแก้วน้ำที่ว่างเปล่ากลับคืนให้กับเภสัชกรหนุ่มอีกครั้ง มือเล็กรีบทุบเข้าที่กลางอก เพราะรู้สึกว่าเม็ดยาที่กินเข้าไปติดค้างอยู่ในคอ

 

          “ผม .. ผมขอน้ำอีกแก้วได้มั้ยครับ แค่กๆ”

 

          “อ๋อ สักครู่นะครับ” เภสัชกรคนเดิมพยักหน้าอีกครั้ง ร่างสูงเดินหายกลับเข้าไปพักใหญ่ น้ำแก้วที่สองดูเหมือนจะกดนานมากเป็นพิเศษ เซฮุนเริ่มทุบกลางหน้าอกก่อนจะไอออกมาหนักมากขึ้น เขาพยายามที่จะลุกขึ้นไปดู แต่เพราะความจุกเสียดและอาการแน่นหน้าอกทำให้เขาต้องทรุดลงกับโซฟาอีกครั้ง

 

          “คุณครับ ผมขอโทษครับ พอดีน้ำอุ่นหมด เลยไปตั้งมา

 

          “….

 

          “คุณลูกค้าครับ?

 

          “……

 

          “อา .. ผมขอโทษนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะทำแบบนี้” ร่างสูงวางแก้วน้ำไว้บนโต๊ะ ก่อนจะตบเข้าที่แก้มใสเบาๆเพื่อเช็คดูว่าคนตรงหน้าหมดสติไปแล้วจริงๆ เมื่อเห็นว่าเป็นไปตามแผน ร่างสูงรีบพาเซฮุนหายเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะโทรหาใครสักคนเพื่อบอกถึงความสำเร็จในแผนการของเขา

 

          “ครับ คุณมารับเขาได้เลยครับ”

 

          “ได้ครับ .. แล้วผมจะรอ”

 

 

My life is end by Lu ge… 100%

 

          ผมถูกจับ

 

          นี่คือสิ่งเดียวที่สมองประมวลผลได้ในตอนนี้



ตุ้บ!!

 

          “เจ็บจัง” คำแรกที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบวมช้ำของผม ดูเหมือนคุณเภสัชกรและชายฉกรรจ์สี่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าจะตกใจไม่น้อยที่เห็นผมขยับตัวหลังจากนอนนิ่งอยู่พักใหญ่

 

          “ตื่นแล้วเหรอครับคุณลูกค้า ผมขอโทษนะครับที่ทำให้คุณเจ็บตัว J

 

          “ปล่อยผมไปเถอะครับ ผม ..โอ๊ย!!

 

          “อย่าพูดแบบนี้สิครับ ผมจะปล่อยของมัดจำของเจ้านายได้ยังไงล่ะ?” เภสัชกรคนเดิมตรงดิ่งเข้ามาบีบที่ปลายคางของผมจนเจ็บร้าวไปซะหมด ร่างกายที่แทบจะไร้เรี่ยวแรงถูกชายฉกรรจ์รอบตัวกระทืบซ้ำแล้วซ้ำเล่า รอยยิ้มที่เคยเต็มไปด้วยความยินดีของเภสัชกรที่ผมเคยเจอกลับกลายเป็นรอยยิ้มที่ผมคิดว่าน่ากลัวที่สุดในชีวิต

 

          “แก้มัดซะ”

 

          “คุณจะทำอะไรผม

 

          “ไม่ต้องกลัวนะครับ ถูกเชือกมัดไว้นานๆแบบนี้เดี๋ยวผิวสวยๆจะบอบช้ำแย่เลย อืม.. บางที คุณลูกค้าอาจจะสงสัยว่าทำไมคุณถึงต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้” ราวกับเภสัชกรคนเดิมอ่านใจของผมออก เชือกที่เคยพันธนาการไว้ถูกตัดออกด้วยมีดพกที่เหล่าชายฉกรรจ์ถืออยู่ ภายในห้องอับที่มีเพียงแสงไฟสลัวๆจู่ๆก็สว่างวาบขึ้นจนสายตาของผมพร่ามัว ไม่นานนักที่ผมใช้เวลาในการปรับโฟกัสกับสิ่งรอบข้าง ภาพของเภสัชกรคนเดิมค่อยๆเด่นชัดขึ้นตามด้วยชายฉกรรจ์สี่คนที่มีอาวุธรอบตัว และที่สำคัญนอกจากบุคคลที่ยืนจ้องจะทำร้ายผมอยู่แบบนี้ ยังมีผู้ชายผิวขาว ตัวเล็กที่ผมคุ้นเคยดีนั่งอยู่ตรงกลางห้อง ตามลำตัวของเขาบอบช้ำไม่ต่างจากผม

 

          “พี่ลู่”

 

          “ช่วยพี่ด้วยเซฮุน.. ช่วยพี่ อั้ก!!

 

          “อย่า! อย่าทำพี่ของผม!!” ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนรีบรุมกระทืบพี่ชายของผมราวกับสัตว์ป่า ใบหน้าบวมช้ำมุมปากกลายเป็นสีม่วงเข้มเพราะถูกต่อยและตบตีอย่างรุนแรง

 

          “พอแล้ว!! หยุดเถอะ! ให้ผมทำอะไรผมก็ยอม!!

 

          “จริงเหรอครับ?

 

          “จริง .. ปล่อยพี่ชายของผมไปเถอะ ผมจะไม่ขัดขืน ผมจะยอมทำตามพวกคุณทุกอย่าง..

 

          “หึฮ่าๆๆๆ”

 

          “….

 

          “ดีมากครับคุณลูกค้า ลู่ฮานเนี่ยคิดไม่ผิดจริงๆที่เอาตัวของคุณมาปลดหนี้การพนัน”

 

          “วะ..ว่าไงนะ”

 

          “ไม่ต้องตกใจไปหรอกครับ ก็แค่พี่ชายของคุณถูกผีพนันเข้าสิง  เขาก็เป็นลูกหนี้ที่ดีกับเจ้านายของผมนะ .. ไม่หนีหนี้ .. ยอมจำนนโดยง่ายแถมมอบน้องชายที่แสนดีที่เจ้านายของผมหมายตาไว้มากำนัลให้ถึงที่”

 

          “….ไม่จริง ไม่จริงใช่มั้ยพี่ลู่?

 

          “…..

 

          “เอาล่ะเสี่ยว ลู่ฮาน .. ไว้ให้คุณมินยองเล่นน้องชายนายให้หนำใจก่อนนะ หนี้สองแสนวอนฉันจะยกให้”

 

          “…..

 

          “จับมันไป” คำประกาศิตของเภสัชกรคนเดิมทำเอาร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของผมทรุดลงกับพื้นห้องอีกครั้ง ยิ่งหันกลับไปมองใบหน้าสวยของพี่ชายตัวเองที่ผมรักยิ่งสร้างบาดแผลให้ผมหนักมากขึ้น พี่ลู่ไม่แม้แต่จะพูดกับผม สายตาเขาจดจ่ออยู่ที่พื้นห้องเพียงเท่านั้น

 

         จบสิ้นแล้ว .. ชีวิตของผม

 

 

© Tenpoints!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

402 ความคิดเห็น

  1. #396 gn_apple (@zhappo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 14:02
    เอ้อะ อินังพี่ลู่ โทรตามพี่คริสมาเก็บเมียรัวๆ5555555555 คริสลู่ชิบเปอร์เข้าสิงแปป
    #396
    0
  2. #374 fahsaisai (@0848282633) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 01:10
    พี่ลู่ทำไมไม่จำซักที  ทำให้ฮุนเดือดร้อนหลายรอบแล้วนะ
    #374
    0
  3. #288 NanZa (@kullanat3nan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 23:26
    ย่าห์!!! ไม่นะฮุนนนนนนนน
    อิพี่เลววววววว ทำกับน้องแบบนี้ได้ยังไง เลวววววววววว
    #288
    0
  4. #278 .plwpreaw. (@kimpapreaw98) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 00:42
    โดนอีกแล้ววววววววว ฮุนโดนอีกแล้ววววววว -0- น้องจิมิทนนนนนนนนน !!!!!!!! อพล.นี่ก็เกินไป๊ !!
    #278
    0
  5. #269 Hinklay (@-iyb-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 10:27
    เลวจริงลู่หาน
    #269
    0
  6. #268 18-09 (@shim-znook) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2556 / 18:46
    หลงคิดว่าเป็นอิพี่จื่อทำไมพี่ลู่ทำกับฮุนแบบนี้ห๊า!! จื่อรีบมาช่วยเลยก่อนที่ฮุนจะไปเป็นของคนอื่น
    #268
    0
  7. #267 Eat ' Me :) (@khaosuayka) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 22:00
    อ้ากกกกกกกกก!! สงสารเซฮุนนนนนนนน tt'
    ไรท์หายไปนานมากเบยยยยยย.
    เค้ายังติดตามน้า.
    #267
    0
  8. #266 Hinklay (@-iyb-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556 / 09:59
    ไม่มีที่ไหนปลอดภัยสำหรับเซฮุนเลยจริงๆ นะ
    #266
    0
  9. #265 18-09 (@shim-znook) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 18:38
    อิพี่จื่อแน่เลยแม่มร้ายกรี๊ดดดดกัมอยู่ไหนพี่จื่อจะเอาฮุนไปแล้ววว *0*
    #265
    0
  10. #264 31November dream (@moondaki) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 10:24
    ใชอิพี่เทาหรือป่าว
    คนใจร้าย จงอินน่าสงสาร
    หาคู่ให้จงอินด้วนน๊าาา
    #264
    0
  11. #263 TOPKris (@tnp99) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 05:52
    เอ่อ เทาใช่ม้ายยยยยย ยยยยยย 
    ไรท์อย่าใจร้ายกับจงอินเกินไปนะ แล้วก็อย่าใจดีกับเทาจนเกินไป
    #263
    0