พันธนาการรัก พันธนาการแค้น 'Slave' TaoHun

ตอนที่ 10 : Slave 10 {Thank for help 100 %}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 704
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ธ.ค. 56



Kim JongIn necklace  

 

          “จับมันมา อย่าให้มันหนีไปได้!!

 

          “ช่วยด้วย! ช่วยผมด้วย!!”เซฮุนหอบเศษผ้าที่เคยถูกดึงทึ้งจากชายสูงวัยขึ้นมาปกคลุมร่างกาย ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหลบในซอยมืดที่แสงไฟสาดเข้าไปไม่ถึง

 

          ใบหน้าสวยซบลงกับเข่าทั้งสองข้างที่ถูกชันขึ้น ผิวกายที่เคยเนียนละเอียดกลับเต็มไปด้วยรอยทุบตี เซฮุนขดตัวลงกับพงหญ้าเพื่อปิดบังตัวเองมากขึ้น ช่วงเวลาตีสองของค่ำคืนที่แสนจะโหดร้าย ยากที่จะหวังให้ใครยื่นมือมาช่วยเหลือ

 

          “เจอตัวแล้ว!!

 

          “ปล่อยผมนะ ขอร้อง อย่าทำอะไรผมเลย ฮึก ..” ร่างบางอ้อนวอนทั้งน้ำตา เสียงขอร้องยังคงดังขึ้นอย่างน่าใจหาย ริมฝีปากคู่สวยเม้มเข้าหากันเพื่อระบายความเจ็บปวดที่มือหนากำลังบีบข้อมือของตัวเองจนเจ็บร้าว

 

          “ฤทธิ์มากนักนะเซฮุน .. หึ ชอบให้ฉันใช้กำลังอยู่เรื่อย คราวนี้ล่ะ .. ฉันจะทำให้นายเจ็บปวดจนตายไปเลย! ฮ่าๆๆ!” คิม มินยอง ประกาศกร้าวก่อนจะกระชากร่างบางเข้าหาตัวเองอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากหนาที่เคยยิ้มเหยียดแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นด้วยความสะใจ

 

          กริ๊ง!!

 

          “เสียงอะไร?

 

          “สร้อยของผู้ชายคนนี้หล่นครับ”

 

          “หยิบมันขึ้นมา เผื่อบางทีมันจะขายได้ ได้ทั้งเงินแถมร่างกายของหมอนี่ด้วย คุ้ม หึหึ”

 

          “.. อื้อ!!” ร่างบางที่ถูกช้อนตัวขึ้นถูกคิม มินยอง มอบจูบให้ต่อหน้าลูกน้องโดยไม่สนใจเสียงคัดค้านและเสียงร้องไห้ของคนในอ้อมแขน กำปั้นเล็กพยายามทุบตีเพื่อหาทางรอดให้กับตัวเอง

 

          “คุณมินยองครับ สร้อยนี่ ..

 

          “อะไร!

 

          “ผมว่าคุณดูเองเถอะครับ

 

          “ขัดใจจริงๆ” ร่างสูงจิ๊ปาก ก่อนจะปล่อยคนตัวเล็กลง ดวงตาที่เคยหยีเล็กเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นสร้อยคอและล็อคเก็จสำคัญของคนเจ้าปัญหา สีหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความสนุกค่อยๆหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงที่เคยวาวกร้าวมีเพียงลมปากที่เอ่ยชื่อที่สลักอยู่บนล็อกเก็จออกมาเบาๆ

 

          “คิม .. คิม จงอิน”

 

          “คุณท่านครับ .. ผมว่าเราควรปล่อยผู้ชายคนนี้

 

          “เวรเอ๊ย นี่ฉันทำอะไรลงไป”

 

          “คุณท่าน

 

          “ทิ้งมันไว้ที่นี่ คืนนี้ยังอีกยาวไกลปล่อยให้เซฮุนถูกพวกจรจัดจับไปแล้วกัน .. ส่วนลู่ฮาน .. มันจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต” สร้อยราคาแพงถูกปาลงกับพื้นพร้อมกับร่างของเซฮุนที่ถูกผลักจนล้มลงอย่างไม่ใยดี คิม มินยอง ขบกรามแน่นจนขึ้นเป็นสัน นิ้วชี้ถูกหมายหัวมาที่เซฮุนก่อนจะฝากคำพูดสุดท้ายไว้กับเขาก่อนที่เจ้าตัวจะเดินจากไปในความมืด

 

          “เสี่ยว ลู่ฮาน จะต้องตายในไม่ช้า”        

 

What wrong in my mind?

                                                      Suho special

 

          “รออยู่ที่รถก่อนนะครับ”

 

          “ไม่ พี่จะไปด้วย”

 

          “แต่ข้างหน้ามันอันตรายนะ อยู่ที่รถเถอะ ผมจะได้หายห่วง”

 

          “ไม่เอา เราต้องมาที่นี่เพราะนายมาตามหาเซฮุนไม่ใช่เหรอ? ถ้ามีอะไรพี่จะช่วยนายไง นะ

 

          “ครับ ก็ได้”

 

          จื่อเทายอมให้ผมเดินออกมาจากรถ ก่อนที่เราสองคนจะตรงดิ่งเข้าไปในซอยมืด ตอนนี้ก็ตีสามแล้วล่ะ มันไม่ใช่เวลาที่จะออกมาตามหาคนจริงๆเลยนะ แต่ทำไงได้ล่ะ พอจื่อเทารู้ว่าเซฮุนอยู่ที่ไหน เขาแทบจะออกจากบ้านของผมไปโดยไม่ลาผมซักคำ

 

          ถ้าผมไม่บังเอิญเดินมาเจอเขาพอดี .. จื่อเทาคงทิ้งผมไปหาเซฮุนแล้ว

 

          “ดูเหมือนนายจะเป็นห่วงเซฮุนจังเลยนะ”

 

          “นี่เรากำลังจะทะเลาะกันอีกแล้วใช่มั้ยครับ?

 

          “….ขอโทษ”

 

          “อย่าปล่อยมือผมนะ มืดๆแบบนี้อันตรายรอบด้าน” จื่อเทาพูดสั่งผมก่อนจะกระชับมือที่เย็นชืดของผมให้แน่นขึ้น แม้อากาศข้างนอกจะหนาวเหน็บแต่ในใจของผมกลับเย็นมากกว่าอากาศตอนนี้มาก ความหนาวเย็นเข้าเกาะกุมทั้งร่างกายและจิตใจ ผมมองดูคนตัวสูงที่พยายามลากผมเข้าไปในความมืด รู้สึกเจ็บจิ๊ดภายในหัวใจจริงๆ ที่แววตาของจื่อเทามีภาพของเซฮุนอยู่ในนั้น 

 

          ผมรู้สึกได้เลยว่าตอนนี้จื่อเทาให้ความสำคัญกับเซฮุนมากกว่าผม

 

          ผมไม่ได้ใส่ร้ายเซฮุนนะ แต่ผมรู้สึกได้ ..

 

          “จื่อเทา .. เซฮุนไม่อยู่ที่นี่หรอก กลับกันเถอะนะ ไว้ตอนเช้าเราค่อยเรียกตำรวจมาช่วยหา”

 

          “ไม่ครับ มีคนบอกผมว่าเซฮุนอยู่ที่นี่ ถ้าพี่เหนื่อยพี่ก็กลับไปรอที่รถได้นะ”

 

          “จื่อเทา!

 

          “…..

 

          “ที่พี่ทำก็เพราะพี่เป็นห่วงนายนะ ฟังกันบ้าง

 

          “เซฮุน!

 

          “….

 

          “บ้าชิบ เซฮุน นายได้ยินฉันมั้ย!” ผมหันไปตามเสียงของจื่อเทาก็เจอเข้ากับร่างที่เกือบจะเปลือยเปล่าของเซฮุนที่นอนไม่ได้สติอยู่ตรงพงหญ้าที่ขึ้นรกจนสูง .. ใบหน้าของเซฮุนซีดขาวราวกับกระดาษ ตามลำตัวกลับมีแต่รอยเลือดและรอยฟกช้ำ

 

          “จื่อเทา ….” ผมมองดูมือของตัวเองที่จื่อเทากำชับก่อนหน้านี้ว่าอย่าปล่อยมือออกจากเขา ก่อนที่จู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้

 

          เขาตะหากที่เป็นฝ่ายปล่อยมือจากผม

 

          “พี่ซูโฮ พี่ขับรถได้มั้ย?

 

          “….

 

          “พี่ซูโฮ?

 

          “อ่ะ อืม”

 

          “ขับรถให้ผมหน่อยนะ เราต้องไปโรงพยาบาลกันแล้ว” ยังไม่ทันที่ผมจะเอ่ยตอบ จื่อเทาก็รีบอุ้มเซฮุนหายเข้าไปตรงเบาะหลังของรถก่อนที่ร่างของเขาจะแทรกตัวตามเข้าไป เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ผมเป็นคนซื้อให้เขาใส่ถูกถอดออก ก่อนที่เขาจะรีบนำเสื้อที่ผมเป็นคนซื้อให้คลุมร่างของเซฮุนเอาไว้ สีหน้าของจื่อเทาดูร้อนรนอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน สองมือพยายามเขย่าร่างของเซฮุน ปากก็พร่ำเรียกชื่อของคนที่ไม่ได้สติอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

          ผมเจ็บ

 

          “พี่ซูโฮ! เราไม่มีเวลาแล้วครับ”

 

          “อ่ะ อืม..” ผมรีบเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลก่อนจะตรงเข้าไปนั่งที่คนขับแทนเขา เสียงเรียกเซฮุนยังทำให้ผมเจ็บปวดหนักขึ้น .. ทำไมกัน ทำไมผมไม่เคยเห็น จื่อเทา ห่วงผมแบบนี้บ้าง?

 

          หรือว่า เขารักเซฮุนมากกว่าผมอย่างงั้นเหรอ?

 

          ผมพยายามไล่ความคิดไร้สาระออกจากหัวก่อนจะตั้งสติให้จดจ่ออยู่ที่พวงมาลัยของตัวเองอีกครั้ง ตอนนี้สองข้างทางยังคงมืดมิดเช่นเดียวกับภายในรถเมื่อผมปิดไฟลงทุกอย่างก็ดูมืดไปหมดไม่ต่างอะไรกับบรรยากาศรอบนอก มีเพียงเสียงของจื่อเทาที่เรียกเซฮุนอยู่ตลอดเวลาโดยไม่ได้สนใจผม .. น้ำตาที่แห้งไปเริ่มไหลเอ่อลงมาอีกครั้งเพราะความเสียใจ ผมหวังเหลือเกินว่าจื่อเทาจะหันมาสนใจผม .. ผมหวังเหลือเกินว่าเสียงสะอื้นของผมจะทำให้จื่อเทาละจากเซฮุนได้

 

          แต่ผมก็คิดผิด น้ำตาของผมมันสู้อะไรผู้ชายที่นอนไม่ได้สติอยู่ในอ้อมแขนของจื่อเทาเลย

 


Thank for help 100 %

 

          “หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้

 

          “ทำไมถึงต้องปิดโทรศัพท์ด้วยนะ พี่ซูโฮ” จื่อเทาโยนโทรศัพท์ลงข้างตัว ก่อนจะเอนหลังลงบนโซฟาใหญ่ภายในห้องคนไข้พิเศษ

 

          ตีห้ายี่สิบของเช้าวันใหม่ ที่เขากับซูโฮพาเซฮุนมาถึงมือหมอ ร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลและรอยฟกช้ำถูกพาเข้าไปในห้องฉุกเฉินอย่างทันท่วงที จื่อเทากับซูโฮต่างคนต่างก็ไม่ได้เปิดบทสนทนาต่อกัน ทั้งคู่ทำได้เพียงนั่งกันคนละฝั่งพร้อมกับปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำ

 

          “พี่กลับก่อนนะ”

 

          “…..

 

          “จื่อเทา”

 

          “ขับรถกลับดีๆนะครับ ผมขอโทษ” จื่อเทาเอ่ยขึ้นพร้อมกับหันหน้ากลับไปที่ประตูห้องฉุกเฉินอีกครั้ง ร่างสูงไม่แม้แต่จะมองกลับหาชายคนรัก สายตาเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ประตูบานใหญ่เพียงเท่านั้น

 

          ท่าทีที่เปลี่ยนไปของจื่อเทาทำให้ซูโฮรับรู้ได้ถึงสัญญาณบางอย่าง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนแน่นก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ มือทั้งสองพยายามปัดน้ำตาออกจากใบหน้าสวยอย่างลวกๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายเดินออกจากโรงพยาบาลไป

.

.

.

.

.

.

.

.

 

 

          “เมื่อไหร่จะฟื้นซักทีนะ เซฮุน” จื่อเทายีผมของตัวเองอย่างหงุดหงิด แววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงยังคงจดจ้องอยู่ที่ร่างบนเตียงคนไข้ที่นอนหลับไมได้สติมาเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม

 

          “อย่า

 

          “หืม?

 

          “อย่าทำผม ฮึก ..

          “เซฮุน!

 

          “อย่าทำผม อย่าจับผม ปล่อยผม!!

          “เซฮุนนี่ฉันเอง!!

 

          “ปล่อยผม ฮือๆๆ อย่าทำอะไรผมเลย!

          “เซฮุน! มีสติหน่อย ลืมตาสิ นี่ฉันเอง!!” จื่อเทาตวาดกร้าว สองมือดันคนตัวเล็กขึ้นประจันหน้า พยายามทุกวิถีทางให้เซฮุนมีสติ

 

          “เฮือก!

 

          “เซฮุน นี่ฉัน

 

          “…..

 

          “ฮือออ ฉันกลัว ฉันกลัว!!” ร่างเล็กโผเข้ากอดคนตัวสูงเอาไว้ ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างหนัก เสียงสะอื้นกับร่างที่สั่นเทายิ่งทำให้จื่อเทาเป็นห่วงมากขึ้น

 

          “นายมาช่วยฉัน นายมาช่วยฉันแล้ว”

 

          “ใช่ ฉันมาช่วยนายแล้ว นายรู้มั้ย ฉันเป็นห่วงนายแค่ไหน” น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเริ่มเบาลงเมื่อคนตรงหน้าเริ่มมีสติ รอยยิ้มที่ไม่เคยเห็นมานานเผยให้กับคนตัวเล็กพร้อมกับไออุ่นจากฝ่ามือที่ลูบศีรษะเซฮุนอย่างปลอบประโลม

 

          “ขอบคุณนะ ขอบคุณนะไค”

 

          “….

 

          “พวกนั้นเกือบจะฆ่าฉัน แต่เพราะสร้อยนี่ .. เพราะล็อคเก็จที่มีชื่อนายทำให้ฉันรอดมาได้”

 

          “นายพาฉันมาส่งโรงพยาบาล ขอบใจนะ”

 

          “นาย นายคิดว่าฉันเป็นใครงั้นเหรอ?

 

          “พูดอะไรน่ะไค นายทำให้ฉันงงนะ ” 

 

          พลั่ก!

 

          “โอ๊ย! เจ็บ .. ฉันเจ็บนะไค”

         

          “ไคหึ .. นี่นายคิดว่าฉันเป็นไอ้จงอินงั้นเหรอ! มองดูฉันให้ดีๆแล้วบอกสิว่าฉันไม่ใช่มัน!!

 

          “….จื่อเทา”

 

          “ที่หายไปเพราะหลบไปอยู่กับมันมางั้นเหรอ! คนอุตส่าเป็นห่วง ที่แท้ ก็ไปหาไอ้เลวนั่น!

 

          ปึ้ด!!

 

          “โอ๊ยเทาฉันเจ็บ”

 

          “หึ คิดว่าสร้อยต่ำๆนี่ปกป้องนายงั้นเหรอ? อย่าเทิดทูนมันมากนัก อดีตมันเป็นยังไงฉันรู้ดี คนอย่างมันน่ะไม่มีทางปกป้องนายได้แน่! คนอย่างมันไม่มีปัญญาปกป้องนายหรอก จำไว้!!” สร้อยราคาแพงถูกปาทิ้งลงกับพื้นก่อนที่ร่างของเซฮุนจะถูกผลักกลับลงไปบนเตียงเช่นกัน มือหนากระชากสายน้ำเกลือออกจากตัวของคนตัวเล็ก 

 

          “ว้ายคุณคะ!! คนไข้ยังไม่แข็งแรงนะคะ คุณจะพาเขาไปไหน!?

 

          “เรามีธุระด่วนต้องกลับไปสะสางที่บ้านครับ ผมขอตัว” จื่อเทาลากเซฮุนออกจากห้องพักอีกครั้ง ร่างสูงไม่ฟังเสียงห้ามปรามของบรรดาพยาบาลน้อยใหญ่ แขนเรียวกระชากคนตัวเล็กเข้ามาใกล้ก่อนจะดันร่างที่ไร้เรี่ยวแรงหายเข้าไปในรถหรูและขับหายออกไปจากโรงพยาบาลทันที

 

{Slave Talk} อัพส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ค่ะ -v- เกือบจะได้เห็นความอ่อนโยนของจื่อเทาแล้วจริงๆถ้าน้องฮุนเราไม่เพ้อผิด = = ใครรู้สึกอะไรยังไงมาแชร์ให้ไรท์เตอร์ฟังหน่อยเร็ว J  

 



© Tenpoints!

402 ความคิดเห็น

  1. #375 fahsaisai (@0848282633) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 01:15
    สงสารทั้งพี่ซูโฮทั้งฮุน  2คนนี้ร่วมมือกันกำจัดจื่อเทาเถอะ
    #375
    0
  2. #303 nini (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มกราคม 2557 / 19:47
    ไรท์ค่ะอัพต่อค่ะ อัพพพพพพพพพๆ.
    #303
    0
  3. #298 house of love (@moondaki) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 19:43
    อิพี่จื่อมันน่าโดนฟาดด้วยไม้หน้าสาม
    น้องเจ็บนะ อิพี่น่ากระทืบมาก
    #298
    0
  4. #297 jello (@celena) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 10:02
    เทาแกใจร้ายมาก TT
    #297
    0
  5. #296 18-09 (@shim-znook) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2556 / 19:29
    สงสารลีดก็สงสารTT สงสารฮุนก็สงสารTOT

    พี่จื่อนี้ช่างขยันทำฮุนกับลีดเจ็บปวดYY

    แล้วฮุนกัมจื่อมีอดีตไรกันป่ะเนี่ย 0.0 ??
    #296
    0
  6. #295 NanZa (@kullanat3nan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2556 / 19:10
    โอ๊ย อย่าทำฮุน ฮุนยังไม่หายดีน้าาา
    เทาอย่าาาา แกอย่าทำแบบนี้นะ
    แงๆๆ จะไปเชียร์ไคฮุนแล้ว แงๆๆ
    #295
    0
  7. #294 Hinklay (@-iyb-) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 19:16
    เห็นไหม...เพราะเทาแท้ๆ เลยถึงทำให้ซูโฮเจ็บ #แค้นเทายกกำลังสอง
    #294
    0
  8. #293 sunnysea (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2556 / 22:23
    มาต่อเถอะ อารมค้างงงงๆ สงสารเค้าบ้างT_T
    #293
    0
  9. #291 .plwpreaw. (@kimpapreaw98) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2556 / 20:55
    เกือบล้ะ ฮืออออนิดเดียวชริงๆ
    #291
    0
  10. #290 house of love (@moondaki) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2556 / 09:36
    พี่เทารักน้องฮุนใช่ไหม
    โฮรักนี้โฮต้องถอยแล้ว
    แม้จะเจ็บก็ตามเถอะ
    #290
    0
  11. #289 NanZa (@kullanat3nan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 23:38
    รักสามเศร้า ไม่สิ ต้องสี่เศร้าดิ
    โอ๊ย เทาอย่าทำแบบนี้ ถ้าไม่รักฮุนอย่าแสดงอาการเป็นห่วง
    อยากพูดคำว่ารัก ทั้งๆที่นายมีใครอีกคน อย่า
    #289
    0
  12. #285 Eat ' Me :) (@khaosuayka) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 23:01
    ไรท์เตอร์อย่าหายอีกนะนนะนะนะ.
    ติดตามนะค่ะ สงสารน้องฮุนนี่อ้า tt'
    #285
    0
  13. #279 18-09 (@shim-znook) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 21:04
    โธ่สงสารลีดดดด แต่ทำไมไม่ทำฮุนเพราะกัมละ ?? อาลู่ลื้อตายยแน่
    #279
    0
  14. #172 deknoi_98 (@deknoi_98) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2556 / 11:58
    โอยยยยยยจื่อเทาแบบต้องเลือกนะเลือกดิ สงสารสิงคนไม่ไหวละมไหนจงอินรออีก ฮือออ
    #172
    0
  15. #127 najar (@yeonjee-jar) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2556 / 14:31
    น้องฮุนอ่าาา ทำแบบนี้เดี๋ยวจื่อเทาโกรธอีกนะ
    อย่าทำแบบนี้เลยยยยย
    #127
    0
  16. #114 theXNs' (@mcmaxxim) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2556 / 02:07
    เน่ๆ ไปโลด ไปกับจงอินบ่อยๆเลย

    แพนด้ารีบเลือกซะนะ กินปลาหน่อยด้วย
    #114
    0
  17. #74 oRoZo (@oRoZo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2556 / 01:31
    ทำแบบนี้เดี๋ยวเทาก็โกรธอีกหรอก เซฮุนอ่า..
    อย่าใช้อารมณ์สิ
    #74
    0
  18. #65 pookkei (@08624501214466) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 09:50
    โว๊ะ! เน่อย่ายอมเทาสิต้องให้เจ็บบ้าง
    #65
    0
  19. #62 ^^Bion^^ (@sprightly) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2556 / 23:02
    อร้ายยย ดีมากเลยเน่ นี่ล่ะถึงจะยุติธรรม ให้อิจื่อเทามันได้รุบ้าง โหะๆ

    ตั้งแต่อ่านมาตอนนี้สะใจสุด เน่ก็สู้คนเป็นนะเนี่ย ฮ่า แลภูมิใจ

    กัมจงน่ารักนะ แบบน่าประทับใจจัง ตามตื้อมาตั้งนาน ตอนนี้ก็ยังรักเน่อยู่

    ซื่อสัตย์กะความรักดีจัง ไม่เหมือนอีกคนนึงเลย มักมาก ไม่เลือกสักคน ปล่อยให้ทรมานไปเลย
    #62
    0
  20. #47 baekpercents (@baekpercents) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2556 / 00:59
    ฮุนระวังนะ ตัวเองกับเทาไม่เหมือนกัน
    ระดับความรุนแรงอ่ะ 55555
    #47
    0
  21. #46 18-09 (@shim-znook) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2556 / 21:51
    เนี่ยยยฮุนนี่ระวังอาจื่อรู้แล้วมาโหดใส่นะชอบแบบนั้นหรอYY
    #46
    0
  22. #45 Eat ' Me :) (@khaosuayka) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2556 / 21:24
    เซฮุนแรงอ้าาาา555555
    - ชอบๆๆติดตาม;)
    #45
    0
  23. #44 PJ Lovely (@lukplalove) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2556 / 21:23
    เอาแล้วๆๆๆๆ เดี๋ยวเกิดศึกแน่ๆอะ
    แต่มันก็แบบ น่าน้อยใจอะ
    บอกรักฮุน แต่ก็บอกรักซูโฮด้วย
    เฮ้อออออ แล้วฮุนก็จะออกไปหา
    จงอินอีก จะมีเรื่องป่าวเนี่ย
    #44
    0
  24. #43 Alicia (@doggilike) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2556 / 21:14
    ฮุนเอ้ยยย

    อย่าประชดแบบนี้สิ มันไม่ดีเลยนะลูก

    เทาก็เหลือเกิน ทำไมไม่บอกเลิกซูโฮไปนะ

    จงอินอย่าทำน้อง T^T
    #43
    0