พันธนาการรัก พันธนาการแค้น 'Slave' TaoHun

ตอนที่ 8 : Slave 8 {Crazy ZiTao x Remember me}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 750
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ต.ค. 56



Crazy ZiTao

 

          "เพล๊ง!!"

 

          “คุณหนู! ใจเย็นๆเถอะค่ะ เดี๋ยวคุณเซฮุนก็กลับมาค่ะ!

 

          “อย่ามายุ่ง!! แดฮยองโทรมารึยัง!?

 

          “..ยัง ..ยังเลยค่ะ”

 

          “โธ่เว้ย!!

 

          "โครม!!"

 

          “คุณหนูคะ! ใจเย็นๆเถอะค่ะ!!” หญิงสูงวัยรีบเรียกคนงานในบ้านให้เข้ามาล็อคตัวจื่อเทาเป็นการใหญ่ แม้จะมีคนเข้ามาเอ่ยห้ามแต่ชายหนุ่มยังคงสร้างความรุนแรงภายในบ้านหลังใหญ่อย่างต่อเนื่อง

 

          “เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน”

 

          “คุณหนูจะทำอะไรคะ?

 

          “ฉันจะโทรหาแดฮยอง อย่าซักไซ้ให้มากนัก! รำคาน!!” แขนเรียวสะบัดคนงานทั้งสี่คนออกจากตัว ขายาวรีบสาวเข้ามาใกล้หญิงสูงวัยก่อนจะกระชากโทรศัพท์มือถือและเดินขึ้นไปบนห้องนอนอย่างเร่งรีบ

.

.

.

.

.

.

.

.

 

          “ว่าไงนะ? ไม่มีใครตามหาโอ เซฮุนเจอเลยรึยังไง?

 

          “โว้ย! มันจะไปไหนได้! ฉันให้สามแสนวอนหามันให้เจอภายในวันพรุ่งนี้!!

 

          "ปิ๊บ!"

 

          “หายไปไหน เซฮุนหายไปไหน!” กำปั้นหนักๆทุบลงบนโต๊ะเพื่อระบายอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านของตัวเอง

 

          “หรือว่าอยู่กับพวกมีอิทธิพลงั้นเหรอ

 

          “พวกอิทธิพล .. พวกอิทธิพลที่ไหนกัน?” จื่อเทารีบตรงไปที่โต๊ะทำงานก่อนจะรื้อแฟ้มที่มีรายชื่อของบริษัทและคนสำคัญๆที่เกี่ยวข้องกับตัวเองขึ้นมาดู

 

          “หึ .. ตัวคนเดียวจะไปอยู่กับใครที่ไหนได้ .. พวกมีอิทธิพลงั้นเหรอ? เขาไม่เอาตัวมาคุ้มครองคนอย่างนายหรอก”

 

          "ติ๊ด ติ๊ด"

 

          “ว่าไง แดฮยอน?

 

          “หึ .. ช่างมัน ตอนนี้ฉันมีวิธีดีๆเรียกตัวเซฮุนกลับมาแล้วล่ะ”

 

          “อืม .. เอาไปเถอะ ถือว่าเป็นค่าตอบแทนความเหนื่อย” จื่อเทากดตัดสายก่อนจะโยนโทรศัพท์ออกห่างตัว ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มราวกับกำลังนึกสนุกถึงแผนการบางอย่าง

 

          “ยังไงนายก็หนีฉันไม่พ้นหรอก โอ เซฮุน”

 

 

Remember me..

 

          “ป้าโชยองอาหารจานนี้ของคุณท่านเหรอครับ?

 

          “อ๋อ ใช่ค่ะ”

 

          “ถ้างั้นเดี๋ยวผมเอาไปให้ครับ”

 

          “เอ่อ ..คงไม่ดีมั้งคะ”

 

          “ไม่เป็นไรครับ ผมสัญญา ผมจะไม่มองหน้าเขาแน่นอนครับ” เซฮุนดึงจานข้าวมาอยู่ในมือของตัวเองได้ในที่สุด วันนี้เขาตื่นเช้าเป็นพิเศษ โชยองยืนชั่งใหญ่อยู่พักใหญ่ ก่อนจะวางกุญแจห้องนอนใส่มือเซฮุน

 

          “คุณท่านยังไม่ตื่นเลยค่ะ ดูเหมือนว่าจะโหมงานหนักมาก ยังไงคุณเซฮุนเอาไปวางไว้บนโต๊ะทำงานนะคะ”

 

          “ครับ คุณโชยอง”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

          “แกร๊ก”

 

          “เอาข้าววางไว้บนโต๊ะเลยครับป้า .. อืม เดี๋ยวป้าช่วยเช็ดตัวให้ผมหน่อยนะครับ รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวซักเท่าไหร่”

 

          “คะ ..ค่ะ” ผมตอบรับคนที่นอนขดอยู่บนเตียง ก่อนจะวางจานข้าวเอาไว้บนโต๊ะ ตอนนี้ความอยากรู้อยากเห็นของผมเริ่มมีมากขึ้นมากกว่าเก่า สายตาเริ่มจดจ่อไปที่คนตัวสูงที่นอนหันข้างไปทางหน้าต่างก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมตัวจนเกือบจะมิดหัว

 

          “ป้าเช็ดตัวให้ผมหน่อย..

 

          “

 

          “ป้าครับ แค่กๆ”

 

          “เอ่อ .. ฉันเอง โอ เซฮุน” สุดท้ายผมก็เปิดเผยว่าผมไม่ใช่ป้าโชยอง เพราะอะไรน่ะเหรอ? เพราะถ้าผมยังยืนนิ่งและแสร้งเป็นป้าโชยองต่อไป ผมคิดว่าเค้าจะต้องถอดกางเกงโยนมากองที่ข้างหน้าผม เหมือนกับที่ตอนนี้เสื้อกล้ามสีขาวถูกโยนมาข้างหน้าผมแล้วน่ะสิ

 

          “เซฮุน? ป้าโชยองให้นายเข้ามาได้ยังไง?

 

          “ขอโทษที คือฉันแค่อยากจะเอาข้าวมาให้นายน่ะ .. ตอบแทนบุญคุณที่นายดูแลฉันตลอดสามวัน”

 

          “ฉันคิดว่านายจะเข้ามาแอบดูหน้าของฉันซะอีก” เสียงหัวเราะจากคนบนเตียงทำให้ผมเริ่มประหม่ามากขึ้น สายตาที่เคยจดจ้องอยู่ที่คนตรงหน้าเริ่มหลุบลงต่ำเพราะขาดความกล้าขึ้นมาซะดื้อๆ

 

          “แล้วทำไมนายต้องปิดบังฉันด้วย?

 

          “ฉันไม่ได้ปิดบัง .. ฉันแค่คิดว่ามันยังไม่ถึงเวลา” บทสนทนาหยุดลงอีกครั้ง ซึ่งผมก็ไม่รู้สาเหตุว่าทำไมจู่ๆเราสองคนถึงเงียบใส่กัน .. ผู้ชายคนนั้นค่อยๆยันตัวเองขึ้น แต่ยังคงหันหลังให้กับผม แผ่นหลังที่มีรอยสักอยู่ตรงไหล่ซ้ายทำให้ผมรู้สึกฉงนใจอยู่ไม่น้อย เพราะมันเป็นตัวอักษรย่อที่ตรงกับล็อกเก็ตที่เขามอบให้ผมเมื่อสองวันก่อน

 

          “นายอยากรู้ว่าฉันเป็นใครเหรอ เซฮุน?

 

          “ใช่ ฉันอยาก”

 

          “งั้นก็เดินมาหาฉันสิ”

 

          “..อ่ะ อืม” ผมรีบเดินเข้าใกล้เตียงใหญ่ แต่สายตาก็ยังคงก้มมองแต่พื้น ทุกครั้งที่ก้าวเข้าไปหาผู้ชายคนนั้น หัวใจของผมกลับเต้นแรงขึ้น แผ่นหลังเปลือยเปล่า กับทรงผมซอยสั้นสีน้ำตาลอ่อนทำให้ผมรู้สึกประหม่าขึ้นมาจริงๆ

 

          “ถึงแล้ว”

 

          “เดินมาข้างหน้าฉันสิ”

 

          “เดินมาหาฉัน และมองฉันให้เต็มตาสิ เซฮุน” เขาออกคำสั่งกับผมอีกครั้งก่อนจะดึงมือผมให้เดินเข้าไปใกล้ขึ้น แม้น้ำเสียงของเขาจะดูสบายๆแต่คนที่เริ่มจะอึดอัดกับสถานการณ์ภายในห้องนี้กลับกลายเป็นผมซะเองแล้ว เขาคงต้องแอบหัวเราะผมแน่ๆ เพราะมือผมที่ถูกเขากุมอยู่มันเย็นมาก และชื้นไปด้วยเหงื่อ

 

          “มองสิ มองฉันเลย”

 

          “หลับตาทำไมล่ะ? นายอยากรู้ว่าฉันเป็นใครไม่ใช่เหรอ?

 

          “โอกาสที่ฉันให้มองแบบนี้ หายากนะ .. ถ้านายไม่กล้าเดี๋ยวฉันมอบความกล้าให้กับนายเอง” เขาพูดกับผมอีกครั้ง ก่อนจะใช้สองแขนรั้งเองผมเข้ามาใกล้จนผมเซถลาลงไปบนเตียงของเขา เป็นไปตามที่เขาพูดเลยจริงๆ ตอนนี้ความกล้าของผมหายไปแล้ว .. ผมได้แต่นั่งหลับตานิ่งๆ พยายามเบือนหน้าหนีออกจากน้ำเสียงที่ยังคงกระซิบอยู่ข้างหูของผม

 

          “นายยังดูเด็กในสายตาฉันตลอดเลยนะเซฮุน”

 

          “ยังคงขี้กลัว .. และก็ขี้อายเหมือนเดิม”

 

          “อย่า..อย่าทำอะไรฉัน”

 

          “ฉันไม่ทำอะไรนายหรอก .. ขออยู่แบบนี้อีกสักพักนะ” คนตรงหน้าพูดขึ้นก่อนจะวางคางลงบนไหล่ของผม .. ใช่แล้วล่ะ ตอนนี้เขากำลังกอดผมอยู่ ผมสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่ร้อนขึ้นจากร่างกายของเขา ลมหายใจที่เริ่มติดขัด .. เขาคงไม่สบายแบบที่เขาบอกจริงๆ

 

          “นายไม่สบายนะ .. ฉันจะเรียกคุณโชยองเข้ามาเช็ดตัวให้”

 

          “ไม่ต้อง .. ฉันเป็นแบบนี้บ่อย นายจำไม่ได้เหรอ?

        
           “ฉัน
.. ฉันเหรอ?

 

          “นายน่ะใจร้ายจริงๆนะ .. ฉันจำทุกอย่างของนายได้ แต่นายกลับจำอะไรที่เกี่ยวกับตัวฉันไม่ได้เลย”

 

          “ขอ..ขอโทษ”

 

          “อืม ..ไม่เป็นไรหรอก”

 

          “ขอโทษนะ ..ฉันขอโทษจริงๆ” ไม่รู้ว่าอะไรดลใจสั่งให้ผมพูดคำว่าขอโทษใส่เขาแบบนี้ .. ผมรู้แต่ว่าผมกำลังทำสิ่งที่ไม่น่าให้อภัยต่อคนตรงหน้า แม้ว่าผมจะยังจำเขาไมได้ว่าเขาคือใคร แต่ผมก็สัมผัสได้ถึงความรักและความใส่ใจของเขาที่มีให้กับผมแล้ว

 

          "ฟุ่บ…"

 

          “จะทำอะไร?

 

          “ฉัน..ฉันแค่ อยากจะไถ่โทษนาย .. ฉันไม่รู้หรอกว่าอดีตฉันเคยทำอะไรนายบ้าง .. แต่ยังไงในตอนนี้ ฉันจะนอนกอดนาย เผื่อบางทีการกระทำในครั้งนี้อาจจะลบล้างความผิดที่ฉันเคยทำเอาไว้ก็ได้” ผมพูดออกไปด้วยอย่างจริงใจ ดูเหมือนว่าเขาจะตกใจกับคำพูดของผมไม่น้อย ร่างสูงที่นอนทับร่างของผมอยู่กอดผมแน่นขึ้น ก่อนจะฝังไปหน้าลงข้างๆซอกคอของผม

 

          “อยู่ด้วยกันนานๆนะเซฮุน .. อย่าจากฉันไปไหนอีก”

.

.

.

.

.

.

.

.

 

          "ก๊อก ก๊อก ก๊อก"

 

          “คุณท่านคะ คุณคิม ฮีนิมต้องการเรียนสายกับคุณท่านค่ะ”

 

          “….

 

          “คุณท่านคะ ตื่นรึยังคะ?

 

          “ตื่นแล้วครับป้า ผมทราบแล้วครับ อีกห้านาทีผมจะออกไปครับ”

 

          “รับทราบค่ะ”

 

          “ขอโทษทีนะเซฮุน ที่ทำให้เมื่อย”

 

          “ไม่เป็นไร ฉันโอเค” ผมตอบกลับไปก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง เพราะรู้ตัวว่าคนตัวสูงกำลังจะลุกขึ้นจากตัวของผม มือหนาค่อยๆลูบแก้มซ้ายของผมก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

 

          “บางที ฉันก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังตัวตนกับนายเลยนะ ถึงยังไงนายก็ไม่ยอมมองหน้าฉันอยู่ดี”

 

          “ก็ฉัน ..ไม่กล้า”

 

          “ไม่เป็นไร ฉันจะมอบความกล้าให้กับนายเอง

 

          “ฮะ .. นายว่ายังไง ” ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบประโยค คนตัวสูงตรงหน้าก็พุ่งเข้ามาหาผม ก่อนจะใช้ริมฝีปากเรียวกดลงมาหาผมอย่างรวดเร็ว แววตาที่สั่นไหวเพราะความตกใจของผมประสานเข้ากับแววตาสีดำสนิทของคนตรงหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว.. มือของเขายังคงตรึงใบหน้าของผมเอาไว้ก่อนจะใช้ปลายลิ้นรุกล้ำเข้ามาในโพรงปากของผมอย่างช้าๆ

 

          “….

 

          “นายยังเป็นที่หนึ่งในหัวใจของฉันเสมอ .. ชื่อของนาย ยังคงอยู่ในหัวใจของฉันอยูตลอดเวลา”

 

          “….

 

          “ให้ฉันแน่ใจอะไรอีกสักหน่อย .. แล้วฉันจะเปิดตัวนายอย่างจริงจัง”

 

          “….

 

          “นอนพักซะนะ ฉันขอโทษ” คำพูดสุดท้ายจบลงด้วยจูบที่ลึกซึ้งอีกครั้ง .. ภาพของคนตรงหน้าเริ่มพร่ามัวเพราะม่านน้ำตาที่เกิดขึ้นในแววตาที่สั่นไหวของผม ผมเห็นเขาแล้ว .. แม้จะเลือนรางแต่คำพูดและทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาบอกใบ้ผมตลอดสามวันทำให้ผมปะติดปะต่อเรื่องราวได้ทั้งหมด ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมาจากปากของผม ..

         

          ผมมองร่างของเขาที่เดินหายออกไปจากห้องก่อนจะเอนตัวลงบนเตียงนอนของเขาอย่างเหนื่อยล้า ที่ผมไมได้พูดอะไรกับเขาไม่ใช่ว่าผมรังเกียจ .. ผมแค่อยากจะย้ำเตือนกับสมองและหัวใจ ว่าผู้ชายคนตรงหน้าที่ผมเห็น คือความจริง หรือความฝันกันแน่

 

          “ฉันไม่คิดว่านายจะกลับมาหาฉัน .. ฉันคิดว่านายลืมฉันไปแล้ว”

 
 

{Slave Talk} มาอัพแล้วค่ะรีดเดอร์ทุกท่าน จุดพลุๆ XD!! ไรท์ไม่มีอะไรจะบอก ไรท์แค่ดีใจม้ากมากที่รีดเดอร์ยังคงติดตามฟิคเรื่องนี้ และมีคอมเม้นน่ารักๆไว้ให้อ่านกัน มันทำให้ไรท์มีกำลังใจในการปั่นฟิคมาเลยค่ะ ขอชี้แจงเรื่องง NC ที่ตัดหน่อยนะคะเพราะมีคนถามมา ไรท์ต้องขอโทษจริงๆค่ะที่ตัด NC ออก ถ้าไรท์มีทักษะในกาารแต่ง NC มากขึ้น สัญญาจะมาลงย้อนหลังแน่นอนค่ะ (แป่วว) เรียนด้วยความจริงๆที่น่าเศร้า TOT

 

© Tenpoints!

402 ความคิดเห็น

  1. #395 gn_apple (@zhappo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 13:55
    อุต่ายย ใครวะ ฮุนบอกเจ๊มาาาเดี๋ยวเน้ๆๆๆ
    #395
    0
  2. #373 fahsaisai (@0848282633) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 01:07
    เขาคือใครรร??
    #373
    0
  3. #292 Black (@kknew) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2556 / 16:23
    แง๊งงงง บ้าเอ๊ยยยยย ค้างไรท์ ค้างมากๆๆๆๆ
    #292
    0
  4. #287 NanZa (@kullanat3nan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 23:13
    จงอินใช่มั้ยๆๆๆๆๆๆ ><
    #287
    0
  5. #277 .plwpreaw. (@kimpapreaw98) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 00:33
    ใครแว๊ววววว จงอิน (ม้างงงงงงงงงงง) นี่ก็เดาไปเรื่อย ถถถถถถถถถถถ
    #277
    0
  6. #258 เปาหมูแดง (@pupupanda) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 23:44
    ใครฟะ อยากรู้ =[]=;
    #258
    0
  7. #257 Hinklay (@-iyb-) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 20:08
    อยู่ห่างกันคนละสุดฟากฟ้าเลยมั้งเนี่ยเทาฮุน...
    #257
    0
  8. #256 cheonsaTH (@lovewuyifan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 20:05
    ใครหว่าาาาาา ???????
    #256
    0
  9. #255 31November dream (@moondaki) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 16:55
    อาจื่อน่ารักแต่แอบหื่น
    #255
    0
  10. #254 18-09 (@shim-znook) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 16:27
    ใครคือคนในอดีตของฮุนนนน ?? 0.0 
    แล้วอิพี่จื่อจะเรียกฮุนกลับมายังไง ??
    คงไม่ลงทุนขู่ฆ่าตัวตายหรอกนะ *0*
    #254
    0
  11. #170 deknoi_98 (@deknoi_98) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2556 / 11:48
    แว๊กจงอินมาจากไหนม่อยๆ5555สนุกละซิเราเจ็บน้องฮุนให้พี่เทานะ แง
    #170
    0
  12. #112 theXNs' (@mcmaxxim) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2556 / 02:00
    อิแพนด้า สนดาร เอากับเขาคนนั้นแล้วมาต่อกับฮุนนี่ของช้านนน

    พอปรับความเข้าใจได้นี่ ไม่ค่อยเลยนะ
    #112
    0
  13. #60 ^^Bion^^ (@sprightly) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2556 / 22:56
    โหยยย จื่อเทาดูเห็นแก่ตัวอ่ะ คือเหมือนจะเก็บเน่ไว้เลย

    ส่วนลีดคือแฟนที่เปิดเผยได้อ่ะ สงสารน้องเน่มากเลยอ่ะ

    จื่อเทาคงไม่มีแผนร้ายอีกใช่มั้ยอ่ะ สงสารลีดด้วยนะ

    เพราะจื่อเทาไม่เลือกสักคนนี่แหละ เน่ไปมีแฟนใหม่เถอะนะ
    #60
    0
  14. #38 18-09 (@shim-znook) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2556 / 21:19
    เย้ๆๆเข้าใจกันแล้ววแต่กว่าจะเข้าใจฮุนเจ็บไปเยอะเลยนะจื่อ -0-
    แต่จะทำไงยังไงกับพี่ลีดดีละYY
    #38
    0
  15. #37 baekpercents (@baekpercents) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2556 / 18:35
    คืนดีกันแล้วววว
    แต่ว่าเทายังมีซูโฮอยู่อ่ะดิ
    ดราม่ายังไม่จบ T____T
    #37
    0
  16. #35 oRoZo (@oRoZo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2556 / 15:43
    โฮ้ยๆ กว่าจะเข้าใจ
    แต่ก็เข้าใจง่ายไปนะ (อีนี่ต้องการอะไร) ฮ่าๆๆ
    >___<
    #35
    0
  17. #34 PJ Lovely (@lukplalove) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2556 / 14:49
    อร๊ายยยยยยย เทาฮุนเข้าใจกันแล้ว
    พอเทาอ่อนโยนนะ ก็ดูดีขึ้นมาเลยอะ ฮ่าๆ
    แล้วต่อไปนี้ เซฮุนจะแย่งเทาคืนมาจาก
    พี่ซูโฮใช่มั้ยอะ บางทีเซฮุนก็ดูน่ากลัวนะ
    #34
    0