Diary of love 256(Whitepingeon)

         " เพิ่งแวะไปทวิตเตอร์   เพิ่งเข้าระบบได้ ต้องรีเซสใหม่   เจอพี่ชายที่เอ็กทีนด้วยแต่ไม่ได้ทัก "

https://twitter.com/NrintipW หาลิ้งค์ตัวเองก็ยังไม่เจอเลย เซ่อขนาดใหน   ไม่ค่อยได้ใช้งาน

*********************

        ความรู้สึกอาจช้าไปหน่อย   บ่อยครั้งที่ได้ยินเสียงบ่นของคนที่เรารัก      เรารู้สึกถึงความรู้สึกที่เป็นไป    แต่เราก็ลืมไปว่า   ใจเขาใจเรา บางครั้ง สิ่งที่อยู่กับปัจจุบัน   สถานที่ สิ่งแวดล้อม ต่าง
" คงเหนื่อยใจมากสินะ กับคนคนนี้ "

        เคยมีเพื่อนกลุ่มฉัน ผู้ชายว่า ว่า
" ก็เธอมันเจ้ายศเจ้าอย่าง "     ได้แต่อึ้ง นึกคำที่เขาพูด    จนวันนี้   เรื่องบางเรื่อง
เราต้องปล่อยตามสิ่งที่ควรเป็น ของมันเอง

ไม่เคยคิดจะเขียนประโยคที่เพื่อนว่า   เพราะไม่เข้าใจว่า สิ่งที่เราทำได้ และให้ทำไม่ได้
ไม่เหมือนเขา นั่นก็เราดูแลตัวเอง   " ก็ยังนึกถึงประโยคนี้อยู่ว่า   ในความหมายเขา มันหมายความว่ายังไง "

***************************



                " ง้อได้ ไม่มีปัญหา เรารู้แล้วว่าเราทำไม่ถูก "    แต่อย่านานนะ
เพราะเราจะหมดความอดทน    ทีนี้หล่ะก็
จะร้องอย่างเดียวเลย ฮึ่ม ๆ ...
แล้วมาง้อคืนด้วย

อ่ะ น่ะ   รู้แล้ว ๆ   ว่าฟังอย่างเดียว แล้วเงียบกริ๊บ
แต่ใจเราก็คิดนะ รู้สึกนะ   เพียงแต่คิดว่า   อีกไม่นานนี่นา    เราก็ต้องดูแลกันอยู่แล้ว   " แล้วใครจะไปรู้หล่ะ   จะเป็นหนักขนาดนั้น     มอง ๆ ก็เห็นว่าพอเข้าใจ   ไอ่เราก็เลยนิ่งไงหล่ะ   ก็ลั้นลาก่อนสิ
รู้ว่าอีกไม่นาน ก็คงตะลอนไม่ได้เท่าไหร่   มันคงหลาย ๆ อย่าง หลายเรื่อง ๆ "

บางทีก็คิดนะ " เออแน่ะ ตัวเองตะลอน แต่อีกคนทำมิวสิค แห่ะ !     จะจัดเต็มก็ไม่ได้ มีไฟล์บังคับก็พอเข้าใจ  "

จะไปใหนก็หนีความจริงไม่พ้นหรอก   หากเรายังมีความรู้สึกอยู่   ติดตามเหมือนเงาตามตัว   แล้วมันจะไปใหนได้หล่ะ

( " ทำไมครึ่งทาง ทำอย่าง แต่ใจไม่ทำ ทำไม่ได้
ทำไปก็เเป๊บ ๆ ข้างใน แล้วทำทำไม
คนบ๊องเอ้ย ! )

**************************

                   " ไม่ใช่ว่าไม่เหมือนเดิมหรอก   แต่เห็นเงียบไป
ก็เลยไม่ได้เขียนอะไร   เหมือนเดิม ความรู้สึกเหมือนเดิมนั่นหล่ะ เพียงมีเรื่องทำเดี๋ยวนั้น
ก็เลยเเว๊บ     ...ถ้าหากว่า   ความรู้สึกมันลืมง่ายขนาดนั่นนะ
จะไม่คิดอะไรรู้สึกอะไรกับใครแบบนี้เลย      เพราะรู้สึกว่า   เหมือนผ่านไป แล้วก็ผ่านไป

แต่ที่เป็นอยู่นี้มันไม่ใช่     " เป็นคนไม่ทะเลาะ
กับใครนะ   ถ้าเรื่องแบบนี้ จะนั่งฟัง นั่งคุย อธิบาย จนกว่า เขาไม่ฟังเรานั่นหล่ะ "

" อย่าคิดมากเลยนะ มันทำให้เครียด   ก็จะไม่สบายสิทีนี้     ขอโทษอีกครั้ง   ที่ไม่ได้ดูแลใจเท่าที่ควร    เหมือนห่างเหินใช่ใหม

พักหลัง ๆ เห็นความรู้สึกบ่อย    เมื่อวานก็นึกรู้สึกว่าต้องเขียนความรู้สึกอะไรแบบนั้น แต่ไม่คิดว่า
จะเห็นมีด้วยหล่ะ

บางทีก็ไม่กล้าเล่นตรง ๆ กลัวไม่เข้าใจเรา  เพราะการเขียนมันไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต ความรู้สึก
ที่บางทีไม่ต้องเขียน มันเขียนไม่ออก

           ความรู้สึกบางอย่าง เขียนไม่ได้   จะให้ทำยังไงหล่ะ    ก็รู้ว่าอยู่เหมือนจะใกล้ แต่ไม่
ก็คิดเหมือนกัน แต่ไม่คิดว่าจะเขียนในวันนี้

คิดว่าจะทำยังไงดี  ให้ความรู้สึกคุณดีขึ้นกว่านี้
อยากทำอะไร แล้วทำอะไรได้แค่ใหนบ้างหล่ะในตอนนี้     " แต่จะทำนะค่ะ รอรับได้เล้ย !  (แหะ ยังสามารถนะเรานะ )    แต่อย่ามาว่ากันหล่ะ
ว่าไม่เรียบร้อย
ทำให้ได้ ทำไมจะทำไม่ได้หล่ะ "

***********************

             " ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้หล่ะค่ะ   บางทีก็เข้าใจ ทางทีก็ต้องใช้เวลากว่าจะเข้าใจ

ก็รู้ว่าทำงาน มีเรื่องราวมากมายแค่ใหน   รู้ว่าเวลาส่วนตัวจะรู้สึกยังไง    แต่ที่ไม่ได้ลึกซึ้งดูแลกันได้   เพราะความไกล้ไกลใช่ใหม    มีแต่ตัวหนังสือ
ไร้ร่องรอย   มันก็น่าอยู่หรอกนะ

ทุกคนมีค่าในตัวเอง    คุณค่าของเราอาจไม่ได้แสดงออกให้กันได้เห็น   แต่เพราะเหตุผลอะไรก็ตามแต่      " แต่ฉันก็ไม่ได้ว่าจะละทิ้งมันไป
ฉันอาจจะคิดช้า    พลาดทำให้ต้องเหงา

ฉันรู้แล้วหล่ะ ว่าสิ่งที่คุณเป็นอยู่ ทำให้คิด รู้สึกว่า เหมือนเราไม่เห็นคุณค่า        ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันสัมผัส คือสิ่งที่ใจของฉันเป็น       " เพียงแต่เเสดงออกได้ยังไม่เต็มที่   และก็ไม่ได้มาเขียนไดอารี่อย่างนี้   "

*******************

    " ทุกครั้ง ที่ได้ยินคำว่า   " กว่าจะรู้คุณค่า "
หัวใจมันเเป๊บทุกครั้ง จุกอยู่ตรงนี้   แต่ไม่รู้
จะทำยังไงได้ในตอนนี้ ทั้ง ๆ ที่อยากทำให้ดีที่สุด

ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าคุณผ่านเรื่องราวอะไรมาบ้าง   แต่ ฉันมองทุกชีวิตมีคุณค่าต่อจิตใจฉัน " ขอบคุณเสมอที่ดูแลกัน   ใส่ใจกัน   แต่บางครั้ง การกระทำของฉัน อาจไม่เหมือนทั่วไป    ฉันก็พยายามดูอยู่
นี้หล่ะ ว่าฉันจะรู้ทันว่าต้องทำอะไร    เพราะฉันก็เป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง

" ฉันยอมรับความเป็นจริง   เรื่องบางเรื่องฉันใช้เวลาทำใจให้สบายดี   ก็นานเหมือนกัน   เรื่องบางเรื่องฉันเข้าใจก็เสียใจมาก   แต่ความเข้าใจการยอมรับความเป็นไป มันทำให้มุมมองของฉันกว้างขึ้น

ฉันอาจอยู่กับตัวหนังสือเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น   แต่จริง ๆ แล้ว ฉันแยกและทำใจยอมรับ   จึงเเยกความรู้สึก และทำได้เป็นเรื่อง ๆ

ฉันอยู่กับธรรมชาติ ส่วนมากจะเงียบสงบ   แม้อยู่ในที่ผู้คนพลุกพล่าน       เพราะโลกส่วนตัวของฉันกว้าง    " เมื่อคุณเข้ามาอยู่ในนี้   ฉันก็ยังมีเพื่อนตามเป็นเงา    ฉันรู้ว่าตอนนี้ตัวเองดูแลคุณได้
ไม่ดีพอ   แต่ฉันก็ทำให้ดีที่สุด    สถานการณ์ที่เป็นอยู่   ทำให้ทำได้ก็ไม่ใช่      แต่ปัจจุบัน คือฉันทำปัจจุบันได้ตามที่ฉันทำได้   "

**************

" คุณเคยคิดตัดสินใจอะไรในชีวิตที่ ต้องคิดดีแล้วนั่นใหม     คุณทำยังไง

ฉันเป็นคนคิดเยอะ   แต่ไม่คิดมาก เมื่อคิดว่าดีแล้ว ตัดสินใจแล้ว    ฉันจะเดินต่อไป และทำให้ดีที่สุด ให้ถึงที่สุด   จนสุดทาง    แต่ไม่เบียดเบียนความรู้สึกใคร    หากฉันทำเผลอทำร้ายใครเข้า ฉันจะเสียใจมากเลย

ฉันเข้าใจความรู้สึกคุณ    เพราะฉันก็ผ่านความรู้สึกแบบนั้นมาเหมือนกัน   ต้องเขียนเล่าย้อน ไม่ต้องการรื้นฟื้น   แต่จะอธิบายให้ฟัง
" คนที่เคยว่ารักกัน    แต่ไม่ดูแลใจกัน   มองเห็นคุณค่าเพียงเห็น    แต่อยู่ใกล้กันดูแลกันได้
แต่ไม่ทำ      ตรงนี้ฉันคิดว่า เขาไม่ได้ตั้งใจนะ   เพียงคิดไม่ถึง    ความเข้าใจของคนไม่เท่ากัน    แต่ความรู้สึกทุกคนมีในใจ
      ฉันก็เพียงคนคนหนึ่ง   ที่อาจเรียกร้องการเอาใจใส่บ้าง    แต่บางช่วงของชีวิต   เราไม่สามารถได้รับสิ่งเหล่านี้     มันเป็นจังหวะชีวิต

แต่เวลาสิ   ทำให้เหินห่าง   จริงเวลาไม่ได้ทำให้เป็นไปหรอก    ใจคนต่างหากหล่ะห่างเหินไป   เพราะความห่างไกล อาจไกลเพราะมัวคิดเรื่องงาน อาจไกลเพราะระยะทาง หรืออะไรก็ตาม

ฉันเคยเสียใจ   ที่มีคนบอกว่า " ฉันเป็นคนดี
มีค่าที่สุดสำหรับเขา   ยอมทำทุกอย่างเพื่อกันได้ "
ฉันว่านะ ที่ฉันเสียใจ เพราะความที่ฉันลืมนึกไปว่า
" การมองเห็นคุณค่ากัน   แต่ไม่ดูแลรักษา    นั่นเพราะเขาคิดไม่ถึง     ฉันลืมมองว่า คนทุกคนคิดได้ไม่เท่ากัน     บางครั้งมีอะไรก็ต้องคุย     ต้องทำความเข้าใจ     ฉันไม่คิดต่อไป ถึงธรรมชาติว่าฉันก็ต้องเจอความไม่เข้าใจ คิดไม่ทัน จนกว่าโอกาสที่ได้คิดทำความเข้าใจ
แต่มันอาจจะสายไปก็ได้ สำหรับความเข้าใจที่ไม่ใส่ใจกันและกัน    อาจเพราะความใจร้อน อาจเพราะปัจจัยรอบข้าง   หรืออะไรก็ตาม     นั่นก็คงจะเป็นเพราะ " เราไม่มีความมั่นคงทางใจ    ไม่เชื่อใจ   ไม่รับฟังกัน    ไม่เป็นตัวของตัวเอง   หรือมีเหตุผลอะไรต่าง   ๆ นา ๆ
แต่ก็คือ   ไม่มั่นคงทางใจนั่นหล่ะ


               ถ้าเน็ต ๆ เลยนะ นอกจากนี้แล้ว คือ
" หมดใจ "     ถึงตรงนี้แล้ว   เราจะรั้งอะไรไม่ได้   เพราะชีวิตเป็นของเขา

ถามว่าแล้วเสียใจใหม รู้สึกอย่างไร แน่นอน
มาก ๆ    แต่ก็ยอมรับสิ่งที่เป็นไป    ถ้าหากว่า
ขืนเราคบกันไป   อนาคตยิ่งต้องทำร้ายจิตใจเขา   เเล้วเราจะเห็นความทุกข์ระทม   " ฉันทนเห็นคนที่เรารักเป็นแบบนั้นไม่ได้หรอก     ถ้าเป็นอย่างนั้น เลือกที่จะเดินออกมา ให้เขาเจอสิ่งที่เหมาะกับเขา
เส้นทางของชีวิตเขา   " ฉันก็เป็นแบบนี้เสมอ

***********************************

                หน้านี้ออกจะยาว     แต่ฉันก็เขียนความคิด ความรู้สึก    บางครั้งสิ่งต่าง ๆ ที่ผ่านมามากมาย   ฉันไม่ได้เขียนมัน
" ต้องเขียนในขณะปัจจุบันตลอดเลย   ไม่งั้นก็จะผ่านแล้วผ่านเลย     แต่บางสิ่งฉันต้องสัมพันธ์กัน
ถ้าฉันไม่เขียนในขณะนี้    มันก็จะเลยผ่านไป

              ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว   แม้จะเป็นคนมีโลกส่วนตัวสูงแค่ใหน     รักความเป็นส่วนตัวแค่ใหน   ไม่ค่อยมองนอกกายเท่าไหร่
" แต่ตอนนี้      ฉันรู้ดีว่ายังคงมีคนที่ต้องห่วงใยเข้ามาอยู่ในโลกส่วนตัวของฉัน    จึงทำอย่างนี้

ฉันไม่ได้แกะตัวหนังสือ แต่ฉันใช้ใจอ่านใจ แต่ฉันก็ไม่เเสดงออกว่า ฉันรับรู้ว่าคุณเป็นยังไง
รู้สึกยังไงในตอนนั้น      นี่ไม่ใช่ว่าฉันไม่รับรู้
ฉันไม่แสดงออกไปเท่านั้นเอง       ตัวหนังสือฉันเยอะมาก
แต่แค่คุณเขียนนิดเดียวทั้งหมดที่มี   แค่นั้นฉันก็รู้ว่าเป็นคุณ    บางครั้งก็โล้นซะจนคนอ่านอายไปเลย
บางครั้งดู ๆ เหมือนแค่นั้น   แต่ข้างในมันความรู้สึกมาก ๆ    ฉันจะเจออย่างนี้เสมอ     เขินเป็นเหมือนกันอ่านแล้วก็อายไปเลย     แล้วจะบอกว่าฉันไม่รับรู้ไม่ใช่หรอก
            " เพียงฉันไม่แสดงออก ก็อย่าเพี่งคิดว่าไม่ใส่ใจ ไม่เห็นคุณค่าเลยนะ    ฉันก็เหมือนนกันหล่ะ   หากใครมองไม่เห็นค่า   ฉันก็จะไป   แต่จะเป็นคนฟังก่อน   แต่บางครั้ง ฉันไม่ทันได้ฟังอะไรจากใครเลย    เพราะไม่มีใครพูดให้ฟัง   ฉันก็เดินมาเฉย ๆ อย่างนั้นหล่ะ    "

***************************

   " ฉันไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับใครได้เลยหรอก
ฉันไม่ได้รักใครสะเปะสะปะ
แต่ถ้ารักใครแล้วมันก็ฝังลึก       เช่นเดียวกันถ้าสิ่งที่ไม่ควรจดจำ ลืมก็ลืมเลยความรู้สึกก็หายไป

                        ถ้าใจของฉันไม่มีค่า ไม่มีความหมายกับใคร    ก็เสียใจ ต้องเดินจากไป
แต่คนอย่างฉัน   ต้องพูด ฟังกันก่อน
เมื่อเข้าใจ   ฉันก็ไปเลย    แต่ยังไม่เคยมีใครพูด
อธิบายอะไรให้ฉันฟังหรอก
ทุกคนก็ทำเรื่องของตัวเอง    ลืมคิดถึงความรู้สึกของฉันด้วย   นั่นมันก็อดีต อดีตที่ฉันนำมาเล่าว่า

" เมื่อมีอะไรก็ตาม   หากความรู้สึกมันสำคัญ
ฉันว่าควรพูดคุย อธิบาย   จะมองเห็นคุณค่าของชีวิตเหมือน ๆ กัน      แล้วชีวิตเราจะได้เดินทาง อย่างไม่มีอะไรค้างคาใจ
เหมือนดูแลความรู้สึกกัน เช่นกับตอนแรกที่เรารู้สึกดีต่อกัน       ก็เหมือนเรายังคงความเป็นเราและยังมองเห็นความสำคัญกับคนที่เราว่าเคยรู้สึกดีด้วย "

(วันนี้ฉันเขียนเรื่องราวที่อยู่ในใจ และเก็บสะสมมา
ที่ไม่เคยได้เขียนมัน  ที่อยากเขียน   เพียงจะบอกว่า
          " ฉันรับรู้ความรู้สึกคุณทุกอย่าง เข้าใจความต้องการ    พอเห็นถึงความเป็นไป จากสิ่งที่เเสดงให้เห็น   แม้จะไม่สามารถเขียนเต็มที่    แต่ฉันมองเห็นถึงความพยายาม   ว่ามันเป็นอย่างนั้นได้

ฉันเงียบเฉยมานาน    ข้อความที่สั้นกระชับ
แต่ทุก ๆ ครั้งที่ฉันเห็นมากกว่าตัวหนังสือ
กลับเป็นตัวคุณ     ไม่ได้แสดงออกและไม่ได้บอกอะไรมากมายไปกว่าที่เขียนก่อนหน้า    แต่หน้านี้   เป็นอะไรที่ใช้เวลาเขียนยาวนาน   เขียนไปเรื่อย ๆ

            ก็ไม่ตัดมันหล่ะ   ฉันอยากเก็บความเป็นตัวเอง  ในช่วงต่อเนื่อง    ที่โอกาสกระตุ้นให้ฉันกลับมาเขียน     มันไม่ได้หมดทั้งใจหรอก   เพราะบางสิ่งฉันใช้ภาษาเขียนไม่เป็น    มันไม่รู้ว่าจะเขียนเป็นคำพูดได้ยังไง
จะเขียนยังไงก็เขียนไม่หมด    "

********************

               "   ขอโทษคุณนะ  ที่รู้ว่ารู้สึกอย่างไร
แต่ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไง   ให้เข้าใจได้มากกว่านี้
จะพยายามเรียนรู้ให้ได้   ว่าคุณเป็นอะไร แต่ต้องบอกกันด้วยนะค่ะ      บางอย่างไม่รู้หรอก

ก็จะทำล่ะนะ   แล้วอย่ามาว่าไม่เรียบร้อยหล่ะ
เก็บความรู้สึก รักษาไว้ก่อนล่ะกัน

ใช้พลังทางความคิดเยอะ
ต้องพักผ่อนมากหน่อยรู้ใหม    "

( " ทิ้งท้าย ตายหยังเขียด
ยอดเยี่ยมกระเทียมดอง
ข้าน้อยคาราวะสิบจอก
" ไม่รอด ! " )

(เขียนเสร็จเย็น ไม่กล้าเขียนเวลาอาย)

**************************

Diary of love 256(Whitepingeon)

ความคิดเห็น