Diary of love 257(Whitepingeon)

          เช้าอากาศเย็นสบายจัง    คาปูชิโน่พิเศษ(เพิ่มความเข้ม)    ใส่ปุ๋ย รดน้ำต้นไม้  กำลังนั่งปักผักกินได้ในกระถาง     หันไปมองไม่เต็มตา ยังไม่ทันมองทะเบียน   " เออ แน่ะ คุ้น ๆ แฮ่ะ ! "    ก็หันกลับมาทำงานต่อ ไม่สนใจ
" อ้าว น้องมากันสี่คน   บอกว่าโทรสองวันล่ะ
ไม่ติด    ก็เลยใช้งานซะเลย   แว๊บมาพิมพ์ก่อน "

********************

              " ไม่อยากจะพูดเลยว่า ไม่ได้ติดเน็ตขนาดนั้น    แต่พักหลัง   เหมือนมีอะไรรออยู่     เหมือนเราต้องมา    ใจไม่ได้ผูกพันธ์กับอะไรหลายอย่าง จนต้อพะวง แต่มีเธอ ที่ฉันต้องทำแบบนี้ เสมอ   บางครั้งถามตัวเองในใจว่า   เราติดเน็ตหรือเปล่า      ได้คำตอบว่า ไม่ใช่
แต่ เรารอใครบางคน        เคยถามตัวเองบ่อยว่า
" เราติดตามเขาใหม   ใจบอกว่าไม่ใช่ติดตาม
แต่ความผูกพันธ์ใจ ทำให้ต้องแวะดูว่าเขาอยู่สบายดีใหม   เป็นอย่างไรบ้าง    และทุกครั้งที่รู้ว่า

ไปใหน อยู่ยังไง   ก็สบายใจ    ไม่ต้องการอยากรู้ขนาดว่าต้องรู้ให้ได้   " แต่รู้สึกอุ่นใจ ขอบคุณที่
จริงแล้ว ไม่จำเป็นต้องเขียนบอกใคร หรือเขียนลงไปก็ได้ จะเขียนหรือไม่ก็ได้ เป็นสิทธิ์
แต่ทุกครั้งที่เห็น   ทำให้อึ้ง   และรู้ว่าคุณทำอย่างนั้นจริง ๆ     ทั้ง ๆ ที่ตอนก่อนหน้า ไม่ค่อยได้เห็น

ฉันรู้ว่า เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ความจริงใจ   ฉันไม่รู้หรอกว่าคุณจะต้องการสื่อสารกับใครประมาณใหน   แต่ขอบคุณมาก ที่อย่างน้อย ฉันรู้ว่าคุณรู้ว่าฉันแวะเข้าไปตรงใหน    "

          วันนี้น้องมาถึง ก็ทำกับข้าวกันล่ะ เลยมานั่งพิมพ์   ใจมันไม่ได้อยู่ในเน็ตหรอก แต่มันอยู่ที่นั่น   บางครั้งก็ยังคิดว่า " ปรกติก็ไม่จดจ่อ ว่าใครเป็นไงบ้างนะ    แต่ฉันก็แวะเยี่ยมคุณเเบบเงียบ ๆ   ยังถามตัวเองอีกว่า    จะดูอะไรมากมาย ว่างก็แวะก็ได้   แต่ ไม่ใช่อย่างนั้นแล้ว   ฉันเหมือนมีกันอยู่เสมอ    ก็เลยแย้งว่า   " ก็เราดูว่า เขาเป็นอย่างไรบ้างวันนี้ แล้วก็ไปทำเรื่องของเราต่อ   ก็เป็นแบบนี้ทุกวัน   "

" ถ้าอยากให้เขียนบอก ก็เขียน  จริง ๆ แล้วเป็นคนไม่ค่อยจะบอกอะไรใคร นอกจากคนสนิท
และพี่ ๆ ที่เขาถาม ก็เล่า   ถ้าเขียนในเน็ต
ก็จะไม่ค่อยสนิทกับใครมาก      จะดูใครพูดอะไร
กับใคร   ก็ต้องระวัง เพราะเราตรง   พูดเลย
คนอื่นเขาอาจไม่ชอบได้   ก็เลยไม่พูดซะดีกว่า   ใครอยากคุยด้วย   และพอรู้จักว่าเราเป็นคน
ประมาณใหน    เขาก็แวะมาคุย

โลกความจริง กับโลกเสมือน มันไม่ต่างอะไรมากมายนัก   การใช้ชีวิตก็เหมือนคล้าย ๆ   ที่ไม่รู้คือ เราไม่เห็นความเป็นไปจริง ๆ ไม่เห็นตัว   ไม่รู้ว่าสิ่งที่เราพูดคุยกัน   มันจะต่างกันมากแค่ใหน   กับคนที่เราพบเจอกัน อยู่เห็นกันอยู่ทุกวัน       เพราะสิ่งนี้เราเห็นทั้งหมดของภาพรวม     ไม่ต้องไปคิดเรื่องกิริยาการพูดจาน้ำเสียงนิสัย  นะ อะไรก็ว่ากันไป

ก็เลย ไม่ค่อยจะแว๊บคุยกับใครมาก    " แต่สำหรับคุณ สำหรับพี่ ๆ   ที่เคยคุยด้วย   เพื่อน ๆ   รู้สึกสบาย   เพราะทุกคนเขาไม่ก้าวล้ำเส้น   นี่คือความเป็นผู้เคารพในความเป็นไป สิทธิ์ของผู้อื่น

เพื่อนที่เอ็กทีน   เขาไม่เคยมาถามว่าฉันเป็นใคร อยู่ที่ใหนจนอยากจะรู้ให้ได้    ก็เลยรู้สึกสบายใจ  ในความที่เขาเป็นเขาเราเป็นเรา   เวลาเม้นท์ไป
ก็คือใจเรา     ก็ไม่ได้คิดมากว่าเขาจะคิดยังไง เขาจะคิดอะไรยังไงก็ได้    แต่ทุกคนดีตรงที่
ไม่ก้าวก่าย   ก็ยังไม่พูดจาเหยียดหยัน หรือต้องเอาความเป็นเราเพื่อให้เขาต้องรู้จักให้ได้    ตรงนี้สบายใจมาก

ภายในการใช้ชีวิตประจำวัน หรือมาพิมพ์ในโลกเสมือนนี้    " ฉันก็เป็นฉัน  แม้ทุกวันก็เป็นคนแบบนี้   แต่ที่เราเดินผ่านผู้คน ทักทาย อันนี้เราเห็นกันทุกวัน   ความสนุก    หัวเราะ ยิ้มให้กัน   พูดคุยเล่นกันได้ สบายดี   ไม่มีอะไร
เป็นแบบนี้ทุกวัน

ฉันไม่ใช่หยิ่ง แต่ดูคน   ถ้าจะคุย เป็นเพื่อนกัน  หากมองเห็น มองคนขาด ก็เข้ามา    มันก็จะเป็นเหมือนที่ฉันใช้ชีวิตประจำวันเหมือนกัน แต่ในเน็ต สำหรับฉัน ต้องดูนานหน่อย    มันหลาย ๆ เรื่อง   ตัวเองไม่ได้คิดมาก   แต่ไม่เคยคิดว่าต้องมาเจอใคร   และสานสัมพันธ์จนยังไงบ้าง   เพราะไม่คิดมาก่อน  "

***************************

                  " เช้าเย็น ทุก ๆ วัน คนที่เราพบเจอ ก็หลากหลาย   ก็คือการดำเนินชีวิต   แต่ถ้าเน็ต จะเป็นอีกส่วนหนึ่ง   ก็กว่าจะเป็นคนกันเองเหมือนที่เราพบเจอ     ก็ต้องใช้เวลา      ฉันไม่ได้คบคนยาก   แต่ดูคน     ใจอยากให้มีเเต่เรื่องดีดี

" ขอบคุณ ที่ผลักดันให้มาเขียนเล่า สำหรับคุณ ฉันเห็นความเป็นคุณตั้งแต่ต้นแล้ว   ไม่งั้นก็คงไม่ได้แวะเยี่ยมเยือน    ความหลากหลาย ทำให้ยอมรับ
ถ้าฉันจะคบใครสักคน   ต้องยอมรับทุกอย่างในความเป็นเขา   คุณเข้าใจหรือยัง   ว่าทำไมฉันต้องวนเวียนอยู่อย่างนี้
โลกภายนอกของฉันไม่ได้แคบนะ    แต่โลกภายในฉันสำคัญกว่า   "

         ต้องลงไปดูเด็ก ๆ ล่ะ   วันนี้น้องมาเยี่ยม   มาเอาเอนไชม์ด้วย   เขาชาที่มือ   อันนี้ง่ายมากเดี๋ยวก็หาย   อยู่ ๆ ฉันก็เป็นแล้วก็หายแล้ว

แม่ปวดเข่ามาก กว่าจะลุกเดินได้ต้อพยุงตัว
ตอนนี้นะหรือ เดินทำสวนผักลานบ้านเขา จนเป็นป่าสมุนไพรเต็มไปหมดเลย     เข่าที่ปวดเส้นที่ขอดอยู่เป็นก้อนได้ยืดหยุ่น และเป็นปรกติ   เเม่เล่าให้ฟังอย่างสบายใจ ทุกวันแม่ดูแลตัวเองตามที่บอก
ไม่แน่ว่า   ปีหน้าอาจพาขึ้นเขาคิฌชกูฏ
ไปด้วยกันอีกใหมค่ะ   เอาใจไปก็ได้นะ

ถ้าเขียนต่อไป และจะบอกว่า  หลังจากนั้นหล่ะ
ไม่เขียน  ไว้รู้เอง   ...จะลงไปดูน้อง ๆ แล้ว   กินข้าวเสร็จไปซื้อน้ำผึ้ง    เสียดายไม่ได้ซื้อเคมีเก็บไว้ครบ     ที่รักสอนมาเยอะให้เต็มที่     ไม่งั้นคงได้เครื่องอุปโภคที่คุณภาพเหมือนกันกลับไปไว้บ้าน

มีงานรอเยอะหลายอย่างเหมือนกันค่ะวันนี้   แต่ใจไม่ค่อยนิ่งอยู่กับที่เท่าไหร่     คงเพิ่งจะปล่อยพลังบ้ามั้ง   เอาไว้หลังจากนี้และจากนั้น   ก็นะ
ไปล่ะค่ะ  พักผ่อนกันเยอะ ๆ   เซฟร่างกาย    เพราะเราต้องใช้เป็นภาหนะในการเดินทางอีกนาน ไม่ได้พูดเล่นนะเอ้า    อย่าทำเป็นเก่งไป    ก็ตัวเองเจอกับตัว   เพราะเป็นนินจานี่หล่ะ    "

10.37

***********************

       ทำให้นึกถึงร้องเพลงประสานเสียงหน้าเสาธง
แต่ เอ... " เสียงเหมือนเป็ดเลย อิ อิ "

" กรรมกรทำงานเสร็จ น้องกลับเกือบสองทุ่ม
เฝ้าพระอินทร์แป๊บ     ตื่นมาหิวจัง    แล้วจะหลับล่ะนะ   ง่วงมากกกกกกก

อ้อ ต้องทำธุระส่วนตัวก่อนดิ    แล้วจะไปนอนหล่ะนะ ไม่งั้นพรุ่งนี้คนหน้าเด็กจะหน้าอ่อน แห่ะ !
(เขาว่า กันว่า นะ )

ไปดีกว่า บาย  ๆ ค่ะ "

(พรุ่งนี้ค่อยเขียนต่อ)

22.05

*********************

Diary of love 257(Whitepingeon)

ความคิดเห็น