" มารอบดึกอีกล่ะ ไม่เขียนหล่ะเป็นเรื่อง หายไปเกินวันอาจ เป็น เรื่อง (ทำเสียงยืด ๆ เหมือนคนอวดผี) .... พูดถึงรายการวันนี้ สงสารจังเลยเน๊าะ ตายแล้วยังไม่แล้ว ยังทุกขเวทนา ยังอาวรณ์ ยังหลงทาง ยัง อืม.... เรื่องมันเศร้า "
เมื่อวานมีผู้หญิงอิสลามร้องให้เยื้อง ๆ หน้าบ้าน
ไอ่เราจะไปปิดบ้าน ก็เกรงใจไม่อยากรบกวนเขา เห็นถือร่มร๊องห้ายยยย (เอ็กโคล่ ....เรื่องมันเศร้านะ แต่เล่าไม่เศร้า) ก็ยังดียังมีเพื่อนปลอบอยู่ข้าง ๆ ไอ่เราก็สงซ๊าน สงสาร ได้ยินเสียงร้องสะอื้น แค่นี้ก็สงสารมากพอล่ะ ไม่อยากให้ร้องให้เลย แต่นี่ร้องไปสะอื้นไป
ดีนะแค่สะอื้นไม่ครึ่งเรา หากเเบบเราหล่ะก็ อย่างนั้นเขาเรียกเก็บกด ข่มใจ ระเบิด เพราะไม่สามารถร้องได้ ร้องตอนเด็กครั้งนั้นที่พ่อถือไม้ไล่ นึกว่าพ่อจะตีเพราะเล่นจนมืดไม่ยอมขึ้นบนบ้าน ส่วนน้องชายก็แกล้ง " กองกอย กั๊บ ! " เนี่ยมันแกล้งกันอย่างเนี้ย ก็เคืองไง เลยงอน
( ว่าแต่ ไอ่ผีกองกอยพอรู้นะ แต่กั๊บนี่มันอะไร
เสียงร้องเหรอ ต้องกลับไปถาม
จะยังจำได้อยู่ใหม ... เราไม่ได้กลัวนะ แต่กวน )
ปีนเล่นอยู่ใต้ถุนนั่นหล่ะ พ่อก็ถือไม้เรียว เรียกแล้วเรียกอีก เจ้านี่ก็คิดว่าพ่อจะตี วิ่งรอบที่บ้านสามไร่ ต้นไม้ใหญ่เป็นรั้วบ้าน ทีนี้หล่ะพ่อก็วิ่งเรียก " กลับมา " ไอ่เราไม่ได้ยิน ก็นึกว่าไล่ตีเพราะดื้อ วิ่งร้องดังมาก ๆ วนอยู่งั้นหล่ะ ชาวบ้านรู้กันทั่ว
มารู้ทีหลัง บร๊ะ ! เราวิ่งให้เหนื่อยทำไมหล่ะเนี่ย
แล้วก็ไม่มีน้ำตาอีกเลย ยี่สิบกว่าก็ไม่เคยให้ใครเห็นน้ำตา จะมาปลดปล่อยก็ตอนหลัง ๆ นี้หล่ะ
" นะ ผู้หญิงยังไงก็เป็นผู้หญิงวันยันค่ำ เกือบล่ะ ทอมบอยมันเริ่มมีลาง ๆ ปล่อยอีกนานคงเต็มตัว ทีนี้หล่ะ ขึ้นเวที เพราะก่อนหน้า
ก็ชกกระสอบทราย ฟุตบอล ตระกร้อ อะไรที่สวย ๆ งาม ๆ อย่างนี้หล่ะ ชอบ สนุกดี บ้า บ๊อง "
(เเหม เขียนไปเล่าไป กลบเกลื่อนการร้องให้สะอึกสะอื้น ช่างเหอะ ยังไงก็ ถ้าร้องอีก ก็คงสะใจร้องให้มันซะเลย สมน้ำหน้า ฮา ฮา ฮา...)
..." วันนี้มีเพลงรัก รอ เต็มเลย ฮู๊ ! ...
อย่างนี้หล่ะ คนมันรัก อ่ะ อ้าว .....ให้ดูแต่ตา
ฟังไปฟังไป ........... (ทะเล้นนะเราเนี่ย) "
วันนี้เเวะดูเจ้าเอิง แวะซื้อกล่องพลาสติกเก็บของข้างร้านเจ้าเอิงด้วย ...พระมีองค์เอิงเอยด้วยหล่ะ พระอีกองค์อยู่แถว ๆ ฝั่งทะเลลงใต้ก็ได้ยินว่ามีองค์เอิงเอย อ่ะแน่ะ ! แถมมีองค์สมเด็จโตอีกนะ ...งานเข้าหล่ะทีนี้ กลุ้มเลยเรา ไม่รู้ว่าท่านสอนเจ้าเอิงว่าอย่างไร ไม่รู้ว่าท่านอธิบายเรื่องราวว่ายังไง ....เจ้าเอิงชวนอาทิตย์นี้ท่านจะมา ชวนพี่อยู่นั่นหล่ะ ไอ่เราก็บอกว่า " ไม่รับปาก เพราะปรกติมาก็เจอ " (ก็ปัด ๆ ไปงั้นเลย )
...ในใจมันเริ่มนึกถึงกาตูนร์หน่ะ เเบบว่าเดินคุยกันอยู่ดีดี แล้วก็หยุดกึ๊ก แล้วก็ค่อย ๆ ถกขา ถอยหลัง ถอยหลัง แล้วก็ถอยหลัง (ขำ ๆ ...เราคิดเรายังขำตัวเองเลย คิดไปได้)
เรื่องของเรื่อง " ไม่เอาอ่ะ ไม่อยากฟัง ไม่อยากเจอท่านมาแบบนี้ ไม่รู้ล่ะ จะสอนใครยังไงก็สอนไป แต่ครูบาอาจารย์เรา ต้องชัดเจน อย่ามามั่ว มัวซัว " คิดอย่างนี้ แล้วก็เลยเฉย ๆ คุยเรื่องอื่นไป ...วันนี้คุยกับคนแถวนั้น ตอนแรกเขาไม่รู้ว่าเรามาจากใหน พอคุยไป รู้จักกับเจ้าเอิง เขาคุยจ้อเลย แต่พอพาเจ้าเอิงมาช่วยดูของให้
เจ้าเอิงกลับไม่กล้าคุยกันเท่าไหร่ หมายถึงคุยเเบบฉบับเราหน่ะนะ (ข้าไม่รู้ ข้าไม่สน แต่ข้าคือคน คนที่จะคุยก็คุยชัดเจน น้ำเสียงเหมือนนักรบ เออนะ ตกลงใครเป็นใครกันแน่ว่ะเนี่ย เหมือนเจ้าถิ่นเลยนะเรา ) ... เจ้าของร้านเดินออกมาส่งด้วย สงสัยเราจะดูบอบบาง อิ อิ
... ว่าจะไม่เขียนเรื่องพระนะ แต่ว่า เขียนแบบนี้ ไม่เป็นไร แต่อย่าชวนบ่อยล่ะกัน กลัวพระที่ว่ามีองค์สมเด็จโต มาแจกพระสมเด็จ ทีนี้หล่ะก็....
" พูดถึงแล้วก็นึกถึงพระผู้ใหญ่องค์นั้นนะ เรายังไม่ได้ขอขมาท่านเลย เราไม่ได้ตั้งใจทำให้ท่านต้องเจอจุดจบ เราแค่ถามพระผู้ใหญ่กว่า เรื่องการจะรับฟังก่อนใหม ...แล้วท่านก็ตกปากรับคำ ท่านก็ต้องทำตามนั้น สุดท้ายก็จบ ...พระท่านก็โอดครวญว่า " กรรมได้มาถึงแล้ว " ท่านก็พูดแค่นี้ แล้วทุกวันนี้ท่านก็รับกรรมของท่าน โดยที่รู้ตัวด้วยว่าทำไว้ และถึงเวลา ...แต่เราสิ ยังไงก็เศร้า ไม่ได้จงใจตั้งใจไปเปิดทาง
...แล้วตอนนี้อะไรอีกหล่ะเนี่ย ! จะหนีไปใหน ในเมื่อก็ต้องดูแล ส่งให้เขาขึ้นฝั่งก่อน ตอนนี้ก็เคลียร์คนแถวนั้นได้เป็นรายทางแล้ว ตอนนี้เจ้าเอิงก็มีเพื่อน สนิทใจกว่าเก่าล่ะ เห็นบอกว่าเหงา ไม่มีเพื่อน ไม่คุยกับใคร (เข้าใจล่ะ ที่ไม่คุย เพราะตัวทำตัว วางตัว มันก็เลยไปกันใหญ่ อ่ะ จริง ๆ นะ ต่อให้ใส่สร้อยโบราณเต็มคอเหมือนเรา แต่เราใส่เป็นเครื่องประดับดีไซร์ด้วยไง ถ้าไม่ทำตัวเบ๊อะบร๊ะ ดูพิลึก คนเขาก็ไม่คิดแง่ลบหรอก เขาสัมผัสไวมากนะ กับผู้คนที่เจออย่างนี้ ส่วนตัวเรานะหรือ ผ่านตลอด สนุกอีกต่างหาก คุยกันกับคนทั่วไป ก็กันเอง เราสบายใจ เขาสบายใจ ก็ไม่ต้าน แล้วก็ไม่มีกิเลศกั้นใจ จิตมันก็เปิด ความสบายใจก็มา แล้วทีนี้ ก็คุยกันได้สบาย ๆ ก็แค่นี้ .... "
**********************
" ไม่รู้ยังไง แต่รู้สึกอุ่นใจเสมอ เห็นเธออยู่ใกล้ ๆ รู้สึกว่าเธออยู่ไม่ห่าง ขอบคุณนะค่ะ
ขอบคุณที่เข้าใจ และอยู่เป็นเพื่อนกัน ให้รู้ว่า แม้เราหายไป แต่ถ้าย้อนดีดี ก็จะเห็นว่า เราหายเป็นปรกติ โผล่บ้างหายบ้าง
ช่วงนี้นะ ต้องเขียนอธิบายแนวนี้บ่อย เพราะเข้าใจว่า คงคิดเหมือนกัน คือ ใครหายไปก็คิดมากล่ะ เหนื่อย ๆ กับงาน หรืออะไรก็ตาม ก็จะทำให้วิตกกังวล แล้วก็ความที่เป็นตัวของตัวเองด้วย
อาจพาให้คิดหลากหลาย และกับที่ตัวหนังสือมันก็ยืนอยู่แค่หน้าจอก็เลยหาจุดมันยากสักหน่อย
แต่สำหรับเรานะ ไม่คิดมาก ไม่คิดอย่างนั้น วันนี้ฟังเรนโบว์ชุดรักหมดใจ เจ้าเอิงเปิดให้ฟัง
แถม ๆ มาแซว รักหมดใจ เปรี๊ยวจี๊ดก็ไปด้วยนะ นั่งกินข้าวกันคุยเล่นกัน ...ก็อยากมาแซวกันอย่างฮา เราก็เลยเล่นเขาซะจุก
ไม่ใช่ไรหรอก เป็นคนสบายใจ ถึงเป็นอะไรก็ไม่นาน ส่วนใหญ่แล้วจะสบายใจมาก ๆ เพราะคิดอะไรก็ทำอย่างนั้นหล่ะ ก็เลยไม่ค่อยมีปัญหากับใจ
....ก็ จะเขียนให้กันได้อ่านอย่างนี้หล่ะ เรื่อย ๆ ค่ะ
ส่วนใหญ่แล้ว หลัง ๆ นี้ อยากเขียนแล้วก็เขียนแบบไม่มีอคติอะไร พอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองหมอง ๆ ก็จะรีบคิดอย่างเร็ว ไม่ได้หรอก เดี๋ยวหน้าดำคร่ำเครียดหล่ะแย่เลย ....
รีบฟื้นตัวค่ะ รีบกลับมาเป็นปรกติ และทำหน้าที่ตัวเอง ก็เลยสบาย ๆ ฟังเพลงทุกวันเลย
แล้วก็ ตั้งใจทำในสิ่งที่ตัวเองต้องทำ ไม่ใช่เพื่อใครหรอก เพื่อใครนั้นไม่ได้เพราะมันเป็นการกดดันตัว ฟังแล้วมันเหมือนไม่ตั้งใจ
มันเหมือนทำไปงั้น ๆ แต่ที่ทำนี้เพื่อตัวเองที่ใจชอบ และบอกไว้ก็เพื่อจริงใจที่จะพูด ...ปรกติไม่เขียนอะไรอย่างนี้ให้ใครได้รู้หรอก เพราะมันเรื่องส่วนตัว แต่นี่คือ ไม่คิดว่าตัวคนเดียวแล้วไง
ก็เลยยอม ๆ ครึ่งทางเขียนเหมือนบอกผ่าน เหมือนคุยกับใครสักคน ...สำหรับคนที่มาอ่านเจอ เขาก็ไม่รู้หรอกว่าเขียนเหมือนคุยกะใครกัน เอ หรือว่า มีรู้ด้วย ....(ทำเซ่อ ๆ ไว้เรา )
( ก็มีเขียนคุยก็มีให้ดวงดาวนั่นก็คือ เล่าสู่กันฟัง ว่าฉันอยู่ทางนี้ ชีวิตเป็นอย่างนี้ ห้าปียังไม่โผล่หน้า ไม่ส่งเสียงให้ได้ยิน เป็นไงหล่ะ รู้แค่ว่า อยู่ตรงนี้ มุมนี้ และตอนนี้ ก็กำลังเขียนอะไร เหมือนรู้ ๆ คุย ๆ กับใครอีกคนด้วย โดยที่ดวงดาวยังไม่รู้เลย ใคร อยู่ตรงใหน เป็นไงหล่ะเรา นิสัย ! ...รู้แค่ใหนแค่นั้น อย่ารู้มันทุกเรื่องเลย
อยากบอกก็บอกเอง ไม่อยากบอกก็ไม่ แต่เขียนแค่นี้ ก็รู้ใจฉันเเล้วหล่ะ )
" รู้สึกว่า วันเวลามันช่างยาวนานกว่าปรกติ รู้สึกว่าเหมือนมันนานเอามาก ๆ เลย แต่ดีอย่างคือ ทำอะไรเยอะ ๆ เอาซะเต็มที่ ใหน ๆ ก็เอาเวลาทำในสิ่งที่ชอบ เสร็จแล้วก็จะได้พัก อยากทำอะไรก็ทำ อยากทำในสิ่งที่อยู่ในใจ ก็จะทำ
ไม่คิดมาก ...สงสัยเป็นคนคิดน้อยนั้นหล่ะ เขาถึงมองว่าเราไม่ใส่ใจ แต่จริง ๆ แล้ว เป็นคนรับรู้ แล้วก็เก็บใส่ใจ แล้วก็เดินอย่างเรื่อย ๆ ตรงนี้หล่ะมั้งที่ผู้คนเขานึกว่าเราไม่ใส่ใจ เป็นเพราะเราเป็นเรา เราลืมมองความเป็นเขาที่ต้องต่างแน่ ๆ คนเราก็คิดไม่เหมือนกันนะ ผู้ชายกับผู้หญิงยิ่งคิดไม่เหมือนกัน ความเข้าใจเรื่องบางเรื่องก็ใช่ว่าจะเข้าใจซะหมด เราก็เลยใช้วิธีบางทีต้องร่ายซะยาว แต่เข้าใจเมื่อไหร่ เรื่องราวเหล่านี้ จะไม่ค่อยพูดมาก ต้องเข้าใจกันแล้วจริง ๆ เท่านั้นหล่ะ ถึงจะเงียบ ๆ จริงก็ไม่ค่อยพูด เเต่คิดเยอะ จึงเขียนมันซะเลย เพราะคิดแล้วไงก็สรุปแล้วไง แล้วจะพูดอะไรให้มากมายทำไม ...พอทิ้งท้ายไว้ นี่ก็เป็นแค่เพียงคำเกริ่นเล็ก ๆ น้อย ๆ ยังมีพลังบ้าอีกมากมาย ที่ร่ายตอนว่างได้อย่างยืดยาว
วันนี้เล่นซะ จนเปรี๊ยวจี๊ดบอกว่าไม่ยอมโต ...เปรี๊ยวจี๊ดเล่าว่า เจ้ายุ่งเหยิงลูกชายคุยโทรศัพท์กับสาว เราโทรเข้าไป เขารับประชุมสาย ทีนี้หญิงเลยงอน ว่าเพื่อนแม่ทำไมเสียงเด็ก ไม่ใช่แล้วหล่ะ ...ก็เลยให้โทรถามแม่เอา ถ้าไม่เชื่อ
เรานะรึ หัวเราะเลย ก็เสียงมันปรกติ ใจมันไม่ได้ขุ่นมัว เสียงมันก็เป็นส่วนหนึ่งของใจเรา ....( ไม่ชอบอย่างน่ะ การไม่มีมารยาท โทรศัพย์เดี๋ยวนี้ ทำให้คนนิสัยไม่ดี ติดนิสัย ไม่ชอบให้ทำแบบนี้ เหมือนเเอบฟัง ถ้าบอกก็อีกเรื่อง )
" ว่าแล้วก็ได้เรื่องเขียนเล่าก่อนนอน ไม่รู้ว่าเธอจะรู้สึกยังไง จะคิดอะไรก็ตาม แต่สำหรับเราแล้ว ก็รู้สึกเหมือนเดิมเลย คิด ๆ แล้วนะ ก็ยังเป็นอย่างเดิมเลย เห็นสบายใจก็สุขใจ พอเห็นไม่สบายใจก็อยากให้หาย ...เรื่องอื่นไม่ได้คิดอะไรมาก ใจคนมันไม่เหมือนกัน พอเรานึกได้ เราก็กลับมาจุดเดิม ความเป็นคนเดิม และยังเป็นคนดีคนเดิม ให้เธอสบายใจนะค่ะ ทำหน้าที่ตัวเองอย่างสบายใจ เราอะไรก็ได้ชีวิตมันเดินมาถึงนี้แล้ว สบาย ๆ .... หากไม่เข้าใจ ก็จะนั่งคิด จนรู้ เข้าใจ อย่างเร็ว ก็จะกลับมานั่งเขียนอย่างนี้หล่ะ
" ไปหล่ะนะค่ะ
บาย ๆ นอน นอน นอนนนนน ..... "
01.31
*****************************
" ...สายลมเย็น ได้หอบพัดพาฝนผ่าน
อีกไม่นาน สายลมหนาว เข้ามาเยือน
ฤดูกาลเปลี่ยนผัน ...คืนวันได้หมุนเคลื่อน
หากแต่ใจ ยังคงมิลืมเลือน ยังคงเคลื่อน
ยังความถี่ มีความอุ่น กรุ่นข้างใน "
( ใกล้เที่ยงคืน หลับนะค่ะ )
*****************************
ความคิดเห็น