กับวันสบาย ๆ
ไม่ได้เข้าเน็ตมาหลายวัน แต่ก็คิดถึงเสมอตอนนี้เกือบตีสองแล้ว ยังไม่ง่วง เสียงฟ้าร้องคลืน ๆ ดีที่ไม่มีเสียงฟ้าผ่าเปรี้ยง ๆ " เพราะเค้ากลัวเสียงดัง "
จำได้ว่า เปิดประตู และกำลังเอื้อมไปเปิดไฟ ดาวดวงนั้นก็ตะหวาดดังลั่นอยู่ด้านหลัง ( แกล้งไม่เลิก ) " ผวา ยกมือกำแน่น ...นี่นะ ทั้งโกรธ ทั้งแค้น จำเลย ...ดีเบรคทัน ไม่งั้นต่อยร่วงแน่ ... น่าน ! นักเลงอีกต่างหากนะเรา "
.... อยากเขียนฝั่งนั้นนะ เพื่อน ๆ เค้าแวะเข้ามาบ่อย ๆ เกรงใจขึ้นมาเลย ไว้สักพักล่ะกันนะ แล้วเราจะไปเขียน แต่รู้ว่าทุกคนยังรอ " ใช่ใหมเอ่ย ! ... เหมือนจะถามใคร หุ หุ "
เครื่องพัง พอดีกับมีงานเยอะ แล้วก็ไปวัดทำบุญตามเรื่อง ....
ไปถึงหลวงพ่อท่านก็เดินออกมาจากกุฏิ ท่านบอกว่าก่อนกลับให้พากันมาหาท่านก่อน อย่าเพิ่งกลับ
... เข้าเน็ตมา ยิ้ม ๆ สบายใจดีนะ เราไม่ติดเน็ตมากมายเท่าเมื่อก่อน ยังไงก็ต้องเข้ามา เพราะ... และก็ต้องเข้ามา นั่นหล่ะ
พูดถึงเครื่องพัง อายุการใช้งานก็พอได้ มันก็เสื่อม ก็เปลี่ยนบ้าง อะไหล่ด้วย ไวรัสกินใส้ด้วย อะไรหลาย ๆ อย่าง แต่ไม่ได้ร้อนใจ ใช้พี่เค้าเปลี่ยนให้ นั่งรอสบาย ๆ คนทำงานก็สบายใจ เพราะเราเฉย ๆ นั่งไม่เดือดไม่ร้อนอะไร
เคยมีคนถามว่า " ทำไมคุณฟ้าดูสบายใจจัง ดูเหมือนไม่มีเรื่องอะไรเลย ไม่เดือดไม่ร้อนอะไรเลย " (อันนี้เจ้าของสถานเสริมความงามถาม ตอนที่นั่งรอพี่ ) ก็ตอบเค้าไปว่า " เรื่องหน่ะมี แต่แยกไว้เป็นเรื่อง ๆ ปล่อยใจสบาย ๆ แก้ไขทีล่ะเปราะ หากแก้ไม่ได้ ก็ยอมรับเอาเท่าที่ได้ ก็คือยอมรับกับทุกสิ่ง "
********************************
บางครั้ง คนเราก็คิดไปเอง วันนี้นั่งสบาย ๆ รอ คนรอบข้างเขามองคล้ายคิดอะไรในใจ ส่วนเราก็เป็นเรา ทำให้เห็น ไม่ได้อะไร เพียงแต่เราเป็นคนสบาย ๆ ไม่มีอะไร คนอื่นเขาก็ทำงานสบาย ๆ สำหรับคนอีกคนมองก็ต้องใช้เวลา เพียงไม่นาน และเราก็ไม่มีอะไร สุดท้ายถึงแม้มีแรงอะไรบางอย่าง ด้วยเรามองกันออกและพอรู้ความคิด " แต่ก็อย่างว่า ไม่เอาอารมณ์ใครมาทำให้ความเป็นตัวของตัวเองเสียไป แล้วเขาก็ได้รู้เอง มันก็ไม่ได้มีอะไร และทุกอย่างก็สบายดี "
.... เพื่อวานยืนอยู่ข้างทาง ผู้ชายสองคนยืนอยู่ด้านหน้า แล้วก็ผลัดกันหันมามอง คนที่สองสามครั้ง ตอนแรกเขาพูดว่า .... ว่าไรไม่ชัดเจน แล้วเขาก็พูดว่า " เออ สวยหว่ะ " คงพูดถึงพระรอด แต่ตอนแรกเหมือนจะพูดถึงคนนี่นา ( เราเก็บไว้ให้ดาวดวงเดียวด้วยนะ เก็บไว้ให้ตั้งแต่วันที่ได้มาล่ะ แต่จะได้ให้ป่าวไม่รู้ ไม่ค่อยได้ตะลอนเหมือนเดิมเลยเรา เห็นพี่ฯ เอาไปวัดดูพลังพระมา แรงมาก เห็นว่างั้น มีคนถามว่าได้มายังไง )
***********************************
วันหยุดพี่ใหญ่โทรมา เขาไปวัดที่ระยองกัน แม่ไก่กับอีกหลาย ๆ คน พอเราเงียบนานไป ก็เลยโทรตาม ทิ้งท้าว่า ให้ติดต่อมาบ้าง อย่าเงียบหายไป ดูที่ติดต่อได้ ก็เงียบ ไม่มีความเคลื่อนไหว เขาก็บ่นให้แบบนี้ จริง ๆ ก็เงียบนั่นหล่ะ จำรหัสไม่ได้ ต้องไปหาดูที่จดไว้ อีกอย่าง ยังไม่อยากแวะไป มันไม่ค่อยมีอะไรให้ได้เล่นนั่นหล่ะ
....ช่วงปิดเทอม เจ้าเพื่อนวา ที่เขียนไว้ใน บันทึก 003 โทรมา บอกว่า ไม่รู้เป็นไงปิดเทอมก็เวียนหัว ปวดหัว ไม่สบายทุกวันเลย เราก็เลยถามเค้าไปว่า นอกจากอากาศเปลี่ยน ร่างกายร่วงโรยตามกาลเวลา แล้วเจ้าเพื่อนทำไรมาบ้าง เธอตอบว่า ก็บอกหวย เราถามต่อ เเล้วอีกเรื่องหล่ะ ได้คำตอบว่า นับถือกันเป็นเพื่อน เวลาไปใหนให้ช่วยอะไรก็ใช้พี่แก
" ก็เลยเตือนเพื่อน อย่าคิดเองเออเองนะ อีกใจหนึ่งของคนคนหนึ่ง เขาจะบอบช้ำ " ด้วยความที่เพื่อนเป็นแต่สอนคนอื่น เลยลืม อะไรไปเยอะ มุ่งมั่นมาก ยืดในอาชีพ จนเอามาเป็นนิสัย ใช้คำสั่ง สอนไปจนมั่ว ลืมว่าตัวเองก็ต้องเรียนรู้ เจอไอ้บ้าอย่างเราเข้าไปเพื่อนมันเงียบฟัง ....ก็เลยหยุด เรื่องที่กำลังจะบอกให้เพื่อนรู้ว่า บางครั้งนะ เวลาคุยกันก็ต้องแยก ๆ บ้างนะ ตึงไปก็ขาด หย่อนมากก็ยาน กลาง ๆ หน่ะพอดี .... ไม่ใช่อะไรหรอก ถ้าเพื่อนนึกถึงตอนก่อนที่เขาจะมาทำงาน จะรู้ว่า มีหลายมุมมาก นั่นหล่ะตัวเขาหล่ะ เพียงเพิ่มหน้าที่ความรับผิดชอบ ก็ดีแล้วไง แต่จะเอามาใช้กับทุกคนทุกเรื่องโดยไม่แยกแยะ สักวันเพื่อนเราคงแยกอะไรออกยาก
******************
***************************
ความคิดเห็น