ไดอารี่หน้าที่ 53 คืนนี้ไฟดับ ไม่มีเสียงทีวี ไม่มีอะไรเลย เงียบ ๆ ดีจัง นั่งจิบกาแฟดำ คิด " อืม ดีจัง กลับสู่ความสงบบ้าง ให้ได้อยู่แบบนี้บ้าง ลดสิ่งรอบข้างไปเยอะเลย "
เพลง Home ได้เปิดมันขึ้นอีกครั้ง กาแฟตอนนี้ กับเสียงรอบข้าง ผู้คนยังเดินเป็นระยะ เสียงที่ลอดเข้ามาทำให้รู้ว่า การเดินทางยังเป็นไปปรกติ จะขาดเเสงบ้าง
Still in love with you และหลายเพลง ที่ยังอยู่ในมุมเงียบ ๆ มันไม่ได้เศร้าอะไร ความชอบฟัง ทำให้สบายใจ เพราะดีนะ " แล้วฉันก็ได้ยิ้ม หัวใจระรื่นเสมอ มาวันนี้ ระรื่นแบบระลึก ระลึกที่รู้ว่า ความจริง คือรู้ตัวนั่นเอง ท้องฟ้าไม่ได้มืดมิด แม้ยามใด ...ฉันอยากทำอะไรก็ได้ทำแล้ว อยากพูดอะไรก็ทำ ไม่กลัวอะไรอีกต่อไป เพราะนี่หล่ะ คือความจริงที่จริงใจ ความสุขที่ได้เห็นใครก็ตามมีความสุข คนที่เรารักมีความสุขประสบความสำเร็จ ปัญหาไม่ได้สร้างด้วยตัวมันเอง ฉันดีใจที่ได้ทำสิ่งที่ควรทำ ให้อะไรก็ได้ที่ดี " ดี " ขยายความได้กว้างนัก ฉันจะไม่เขียนมัน เอาเป็นว่าใจฉันรู้ก็พอล่ะ
เพียงไม่นานนัก ไฟได้ติด เสียงทีวีก็เปิดขึ้นเหมือนเดิม ฉันก็ยังคงนั่งพิมพ์อย่างต่อเนื่อง " ขอบคุณนะ ความสบายใจ " จริง ๆ แล้วฉันรู้สึกสบายใจกับบางอย่างมาพักใหญ่ และวันที่ฉันไม่สามารถปล่อยมันทิ้งไป คือ " ฉันทำอะไรก็ได้ ที่ว่า ดี " แล้วก็เป็นอย่างนั้น ฉันยิ้ม เหมือนมีพลังจากความคุ้นเคยที่อบอุ่น แต่ฉันจะไม่รีบสรุปมัน ประสบการณ์ทำให้อย่าเพิ่งสรุป อันนี้หล่ะ " แต่ตอนนี้ ฉันสบายใจดี "
" ขอบคุณที่รับฟัง ดีใจที่ได้รู้จัก เท่านี้ก็เพียงพอ นะ ปัจจุบัน ...ฝันดีจ่ะ "
********************************
ความคิดเห็น