สวัสดีไดอารี่หน้าที่ 48 .... ไม่ได้เขียนหลายวัน จริง ๆ ก็มีเรื่องราว ที่อยากเขียนเก็บไว้ แต่งานหลาย ๆ อย่าง หลาย ๆ ทาง ด้วยความโลภในการอยากทำนู่น นี่ นั่น
จากเรื่องตัวเอง ก็รับรู้รับฟังเรื่องคนอื่น บางครั้งมันเยอะมาก ๆ ฟังมาก ๆ แทบกระอัก เพราะไม่ทันตั้งรับ พอนึกขึ้นได้ ก็รับฟัง ช่วยคิดบ้าง ให้เขาได้ระบายบ้าง มันก็เป็นแบบนี้เสมอมาอยู่แล้วตั้งแต่เด็ก
นับประสาอะไรกับเรื่องใหญ่ ยุ่งเหยิง ที่คนเขาทุกข์มา รับฟังบ้าง บางทียังนั่งคิด ขำ ๆ นะ " เออ เนอะ ตรูเป็นถังขยะ หว่ะ " ก็ เพียงแค่คิดอะไรขำ ๆ ไป แค่นั้น เมื่อรู้ว่า เราเจอกัน ไม่รู้ว่าเราจากกันแล้วคงเศร้าไม่น้อย " สิ่งที่ทำได้ คือ ทำอะไรก็ได้ ให้ดี พอดี เมื่อเรายังมีลมหายใจ รับฟังกัน เพราะอย่างน้อย เราก็เคยรู้จักกัน ดีต่อกัน "
ตอนนี้ ไม่ว่าใคร มีอะไร เราก็รับฟังเสมอ และก็ห้ามบ้าง ทักบ้าง ช่วยคิดบ้าง ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยอะไร " เอาแค่ว่า รู้ว่าสมควร และพอเหมาะ ไม่ทำอะไรเกินหน้าที่ และก้าวก่ายผู้อื่น ... ผลตอบกลับมาก็ได้เห็นจริงหล่ะ อย่างน้อย เขาก็สบายใจกัน ส่วนเราก็ได้อดทนเพื่อคนอื่นอีกเยอะ ...อย่างน้อยนะ เขาสบายใจกัน เราก็สบายใจด้วย ดีใจด้วย ทางออกมีให้เสมอ และมิใช่ทางเดียว ถ้าคนคนนั้นอยู่ในสถานะการณ์ที่ยังไม่ทันได้คิด คิดไม่ทัน เพียงระยะเวลา และความเป็นเพื่อน เดี๋ยวทุกอย่างก็คลี่คลายเอง " หนึ่งอาทิตย์ ที่อึ้ง ๆ หนัก ๆ แล้วนั่งคิด ปล่อยใจสบาย ๆ ปัญหาใคร เดี๋ยวได้เวลาเขาก็แก้ไขได้สักทางหล่ะน่า มันก็ไม่ได้มีทางเดียวซะที่ใหน ... สุดท้ายเป็นยังไงนะหรือ ก็ดีแล้วไง "
******************************
ความคิดเห็น