nrintip(Whitepingeon)
ดู Blog ทั้งหมด

Diary of love . 008 (พิราบขาว)

เขียนโดย nrintip(Whitepingeon)
 




 

 










อย่าลืมว่าฉันรักเธอ-โจ้




















สวัสดีไดอารี่เลิฝ   ช่วงนี้อาจดูหงอย  มันก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไง

เพราะเป็นที่ใจ   ถึงแม้ว่ามีอะไรให้ทำมากมาย   ....แต่อีกไม่นาน

ฉันก็ได้เดินทางไกล   ตอนนี้ทำเรื่องขอวีซ่า     ดูสถานที่ให้ครู

แล้วก็บอกครูว่าอยากเรียนสปา   ความชอบส่วนตัว     หากไปแล้ว

ก็ยังทำอะไรต่อได้ที่นั่น   กะว่าเรียนภาษาต่อ   หากว่ากลับมาอีกครั้ง

ทุกอย่างเปลี่ยนไป   ....  วันนั้น  ฉันก็คงต้องเรียนต่อที่เมืองนอก





เคยคิดว่าจะไปเรียนต่อ   แต่ก็ไม่คิดว่าวันนี้ต้องไปจริง ๆ  ซะที

อะไรทุกอย่างมันก็ลงตัวดี   ไม่ได้ห่วงอะไร    คิดแล้ว  ตัดสินใจแล้ว


"  เลือกแล้วที่จะเป็น  และเลือกดีแล้วที่จะรอ  "       ก็ไม่รู้สินะ  ว่า

อะไรก็ช่างหัวใจมันห้ามกันไม่ได้หรอก    บอกกับหลาย  ๆ  คนว่า  

ต่อไป  ก็เลือกสิ่งที่ดีให้กับตัวเอง   คือทำอะไรตามความรู้สึกที่อยาก

ทำ   ทำตามหัวใจตัวเองแต่ก็อีกนั่นหล่ะ    หากกลับมา  คุณยัง

เหมือนเดิม  ก็คงดีสินะ  เพราะฉันต้องเลือกแล้ว  ยังไงมันก็สุดปลาย

ทาง  ที่ต้องตัดสินใจสักที   "  อยากให้คนนั้น  คือฉัน  คือหัวใจของ

ฉัน  อยากให้ตัวฉันเองได้ทำตามใจตน "   




.... พี่ที่จากไป  ขอกลับมา  แต่ไม่ใช่หรอก   อะไรมันเปลี่ยนไปแล้ว

คนเราหากไม่ใช่คือไม่ใช่     ทุกอย่างทำได้เพื่อเรา   ทำได้ อย่างนั้น

ฉันไม่ได้อยู่บนพื้นฐานของวัตถุ   สิ่งนั้นมันลวงตา     ทุกคนย่อมรู้ดี

และก็พยายาม   "  ไม่มีประโยชน์อะไรเลย  ถึงทุนพยายามทำดี  ฉัน

ถามว่า  ทำไมไม่ทำให้มันดี   ...  จุดจบ ของการตัดสินใจ  คือ  ใจ

เข้มแข็ง  เลือกสิ่งที่ใช่สำหรับเรา   พอแล้วสำหรับทำเพื่อคนอื่น  "


" คนเราก็ต้องมีทางเดินเป็นของตัวเอง   เขาสร้างให้มาเพียงหัวใจ

เดียว    หากความเจ็บปวดที่มี  ที่เป็นกัน   เพราะไม่รักษาดวงใจนั่น

เอง    ฉันตัดสินใจแล้ว   ฉันหยุด   พัก    เดินทางทำเพื่อตัวเอง 

แล้วฉันจะกลับมา   ....  ฝากน้องไว้กับพี่สาวที่นับถือ เราจะกลับ

มาสานงานที่นี่กันต่อทุกอย่างถูกกำหนดไว้ด้วยตัวฉันเองเสมอ "

















 






ช่วงนี้ดูทุกอย่าง  ทุกเรื่องเหมือนจะดูดี   มันก็คงจริง   แต่ !  สำหรับ

ฉัน  มันกลับเศร้า   "  คิดถึงนะ   ดีใจด้วยหล่ะ  ที่ไม่ลืมกัน   แต่เมื่อ

วานทักไม่ได้    ไม่ทันเห็น   อย่าเข้าใจผิดว่าไม่คิดจะทักทายกัน

....ก่อนจะไป  ฉันก็คงเตรียมทุกอย่าง  โดยเฉพาะเจ้าโดเรม่อน

เครื่องนี้หล่ะ    จะได้ติดต่อมาได้ไง     ฉันก็จะได้ไม่เหงามาก

และก็ยังรู้ข่าวคราวกันบ้าง   เมล์ห้องสว่างฉันไม่เคยติดต่อเลย

มีแต่โทรไป  ....  ส่วนพี่ที่นี่ดูแลกัน  จะให้เบอร์ใหม่ไว้   สักวันก็

ต้องติดต่อ  หากว่าทุกคนยังเหมือนเดิม  "






ฉันไม่รู้หรอกนะว่า วันพรุ่งนี้ของชีวิตจะเป็นยังไง   แต่วันนี้  นั่งเศร้า

อยู่ที่นี่ก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกัน   ฉันเข้าใจดี  ตัวเองและเรื่องของตัวเอง

รวมถึงความรู้สึกของคุณ   และใจตัวเอง  .....  พี่สาวบอกว่า " ทำ

อะไรก็ทำเถอะนะ   ทำในสิ่งที่อยากทำ  ทำตามความต้องการของ

ใจตัวเอง   เวลามันเดินไปเรื่อย ๆ  หากไม่ทำวันนี้  แล้วจะรอถึงวัน

ใหน    อย่ารออีกเลย   "   คำพูดของพี่เตือนฉันอยู่บ่อย ๆ   ทั้ง ๆ  ที่

ตัวเองก็รู้ว่าทำอะไรสักทีเถอะ  อยากทำอะไรก็ทำ






แต่แล้วก็ประวิงเวลา  ผ่านไปเรื่อย ๆ  ครั้งหนึ่ง  พี่โวย  "  ทำไมไม่

โทรไปบ้าง   ตัวเองก็รู้อยู่ว่าตัวเป็นไง   ....เอาไปให้เค้าได้แล้ว ฯ  "

ทุกครั้ง  เสียงกระตุ้น  ได้เพียงระยะ   แล้วฉันก็เหมือนเดิม   

"  แต่วันนี้  เวลานั่นหล่ะ ประสบการณ์  แหล่ะเรื่องราว  ทำให้คิด

อะไรได้บางอย่าง   ....  มันถึงเวลาแล้วหล่ะ   ที่ฉันจะเลือก  ตัดสิน

ใจ   ฉันจะเลือกทำตามสิ่งที่ตัวเองต้องการ   ถ้า !  วันที่กลับมา

บางคนยังอยู่   รอ   และดีแล้ว  ฉันจะไม่ให้ความสงสาร  มาปิดบัง

ความต้องการของหัวใจอีก  ....  รอได้ใหม   ....  คุณรอฉันได้ใหม

....รอได้ใหม   สำหรับฉันแล้ว  รอดูว่า เรื่องราวจะเป็นอย่างไร   แต่

ฉันก็เผื่อให้เสมอ  ให้คุณเจอสิ่งที่ใช่  นี่คือใจของฉัน  โชคดีค่ะคนดี" 




 





ความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น