ยอมจำนนฟ้าดิน - หญิง ธิติกาญ
" เศร้าใหมใจ "
สายฝนโปรยในยามนี้ หัวใจฉันก็ยังครุ่นคิด เรื่องบางอย่าง
วันเวลาไม่ได้ทำให้ฉันลืมอะไรไป จนหมดสิ้น ความทรงจำ
ยังคงย้ำเตือน เหลือเวลาอีกไม่มากนัก สำหรับการเดินทาง
ไม่รู้เหมือนกันว่า จะเดินทางใหนดี
ในมุมหนึ่งของชีวิต ฉันก็ยังคงเศร้ากับการรอคอยอะไรบางอย่างฉันรออะไร ? ใคร ? .....แต่ทุกอย่าง ฉันกลับไม่มีวันพรุ่งนี้ ไม่เลยไม่มีใครนี่นา รอใคร อะไรหรือ ...ก็ยังถามตัวเองอย่างงง ๆบางครั้ง อยากเจอใครบางคน อยากไปเยี่ยมเยือน แต่ฉันก็กลัวกลัวอะไร ก็ไม่รู้ ตลกเป็นบ้าเลย กลัวความ
เสียใจหรือไง กลัวการพบเจอ หรือกลัวความผิดหวัง ...แต่ฉันก็คิดถึงนะ เมื่อวันวานสัญญาไว้ยังไม่ได้ไป ยังไม่ได้ทำ อีกแล้วหล่ะฉัน ....อาจเป็นเพราะ ฉันเป็นคนจริงจัง กับทุกคนเกินไป อย่างดวงดาวว่านั่นหล่ะ เวลาเสียใจก็สุด ๆ
ทีนี้กลายเป็น กลัวไปซะทุกอย่าง
....ฉันบอกน้องสาวว่า อาจไปต่างเเดน น้องสาวเสียงเหงา ๆ
ถามกลับมาว่า " แล้วเขาต้องกลับไปอยู่บ้าน ใช่ใหม
" แต่น้ำเสียง บ่งบอกว่า " แล้วน้องจะอยู่กับใคร
" ....เออ ตลกอีกหล่ะ ไม่ยอมโต เคยดูแลกันมา อยู่ด้วยกัน
ตลอด น้องเคยพูดว่า " เราก็อยู่แก่กันสองคนไง อยู่ดูแลกัน
ชวนกันยาย ฮ่าๆ " (ดูมันนะ หุ หุ) แต่ก็อีกคนเช่นกัน
ห้องสว่าง ถามว่า " ถ้าไปเมืองนอก แล้วฉั๊นจะอยู่กับใคร "
น่าน ! อีกคนแล้ว ...เสียงตามสาย ทำให้ใจแป้ว บอกไม่ถูก
ยังไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะเอายังไง ถ้าไปก็คงไปเรียนเพิ่มเติมด้วย " ดีจัง ชอบเหมือนกัน ชอบเรียน หาความรู้
เหมือนกัน " น้ำเสียงห้องสว่าง พูดถึงความชอบใฝ่รู้
เหมือนกัน " เธอจะทิ้งฉันไปหรือ แล้วฉัน
จะอยู่กับใคร " ยังมีเสียงถามอีกรอบ
ฉันบอกเธอว่า ไปแค่สองปี ถ้าไป เพราะต้องกลับมา แม่อยู่ที่นี่ เป็นห่วงแม่คิดถึงบางคน คิดถึงทุกคน คิดถึงดวงดาว
จะกลับมาดูดวงดาวด้วย ว่าเป็นยังไงไปใหน ก็ต้องกลับมา
ไม่ต้องกลัวหรอกน่า ต้องมาสิ ในเมื่อทุกคนอยู่ที่นี่
มันก็เป็นเพียงการวางแผน ว่าเราจะเอายังไง กับการเดินทางที่ใกล้เข้ามาอยากถามฟ้าว่า " ยังมีอะไรที่ยึดใจ ให้ไม่ต้องห่างไป อีกใหม " อีกไม่กี่เดือน ฉันจะตัดสินใจ ว่าจะเอายังไงกับชีวิต เป็นการเดินทาง เป็นการตัดสินใจครั้งนี้ ที่อาจเปลี่ยนแปลงชีวิต วันนั้น ฉันไม่รู้เลยว่ามันจะเป็นยังไงนะ แต่ตอนนี้หัวใจมันห่อเหี่ยว อาจเพราะคิดถึง อาจเพราะงานเยอะ อาจเพราะพักผ่อนน้อย แต่ก็อดทน เพื่อการเดินทาง เหมือนก้าวใหม่ ก้าวแรกเริ่มที่กำลังรอ ฉันหวังว่า วันนั้น จะมีปราฏิหาริ์ ให้ฉันได้รู้อะไรที่อยากรู้ ฉันอยากบอกอยากเข้าใจ แต่แค่นั้น มันแค่นั้นจริงๆ ฉันจะรอ เพราะตอนนี้กำลังขอวิชากับครู เพื่อการเดินทาง ฉันทำจริง ไม่เคยคิดแล้วไม่ทำ นั่นไง ทางสองทาง ถนนสองสายกำลังรอฉันอยู่
" ใกล้แล้วหล่ะ แล้วฉันจะได้รู้เอง ว่าตัวฉัน จะตัดสินใจยังไง
การตัดสินใจไปแล้ว ย่อมเป็นเช่นนั้น ยากที่จะเปลี่ยน นอกจากมีเหตุจำเป็นจริง ๆ เศร้าจัง ....คิดถึงนะเมื่อวันวาน "
ความคิดเห็น