nrintip(Whitepingeon)
ดู Blog ทั้งหมด

Diary of love . 005 (พิราบขาว)

เขียนโดย nrintip(Whitepingeon)


 








สวัสดีไดอารี่แห่งความเศร้า


ฉันก็ยังคงเหมือนเดิม   ยังคงเศร้าเป็นบางครั้ง  อยู่อย่างนี้  มันคือเวลาส่วนตัวของฉัน  เมื่อถึงเวลาที่อยู่กับตัวของตัวเอง  ในมุมนี้ว่างแล้ว ได้มานั่งคิดถึงเรื่องเก่า ๆ      ไม่ใช่ว่าฉันจะลืมมัน   ฉันก็ยังเป็นคนเดิม   ฉันก็ยังคงรู้สึกเหมือนเดิม   จนกว่าฉันจะแน่ใจว่าอย่าคิดมันอีกต่อไป   ไม่รอแล้วปล่อยให้มันผ่านไปเมื่อถึวันั้น



หากถึงวันนั้น   ฉันจะไม่ทำอะไรเพื่อเธออีก   ฉันจะให้เธอเดินจากไปไปในที่ที่เป็นของเธอจริง ๆ    และจะยิ้มให้เสมอ     ตอนนี้ฉันขอรักษาความรู้สึกที่มีต่อเธอ   ความรักที่เกิดจากความรักจริง ๆ  ไม่มีสิ่งเจือปน  ไม่มีวัตถุรอบกายมาคอยทำให้เป็นเครื่อง  หลอกลวงใจแต่สำหรับคนอย่างฉันแล้ว     ดูแลตัวเองได้เสมอ 

และใช่ว่าจะดูแลแต่ตัวเอง   แล้วเหตุใด   ฉันจะไปหลงสิ่งอื่นใดเล่า    ตอนนี้ขอความความรู้ขั้นสูงกับครู   ไกลจังเลยค่ะ   แต่เขาคือคนที่จะให้วิชาเราการเดินทางเหนื่อยจัง   แต่ก็อดทนเสมอ   อีกไม่กี่เดือน   ฉันก็จะตัดสินใจว่า  จะอยู่ที่นี่    หรือวางแผนเดินทางไกล     ฉันนั่งมองใบอะไร  ต่อมิอะไรเต็มไปหมด   ยังนึกอยู่เลยว่า   คนอย่างฉัน  หากไม่มั่นใจแล้ว   ไม่ทำให้เต็มที่แล้ว   จะไม่ขยับตัวอย่างโดยพลันตอนนี้ฉันเติมสิ่งที่ขาด   และอีกไม่นาน 
การเดินทางก็จะได้นำพาให้ชีวิตของฉันเปลี่ยนไป   เพื่อการเดินต่ออีกก้าวหนึ่ง   ฉันไม่ได้กระตือรือล้นในทางที่ผิด  ความกระตือรือล้นของฉันเป็นในทางที่ดีต่อไปเรื่อย ๆ  ไม่จบสิ้น   ควบคู่การศึกษาเพิ่มเติม    วันนี้มีการตอบรับมา จากสถาบัน   
ดีใจจังเลย     ดีใจที่การเดินทางของฉัน   ก็คงดำเนิน




ถึงแม้จะเดินไปควบคู่ความเศร้าบ้าง   แต่ก็อีกนั่นหล่ะ   ฉันก็คือฉันไม่เคยทิ้งสิ่งที่ตัวเองอยากทำ     แหละฉันก็ไม่ลืมหรอกนะว่า  ไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ใหน   ก็ยังคงไปทำบุญ  ตามเรื่องของฉัน  ... ผ่านไปแล้วเกือบปี   ไม่เคยได้เจอกันกัน   บางครั้งไม่รู้ว่ากลัวอะไร   แต่ฉันไม่เคยที่จะไม่คิดถึง   หากแยกแยะเป็น   ก็จะรู้ว่า

ฉันยังคงรอการกลับไปเพื่อที่จะรับรู้อะไรบางอย่าง      นานเหมือนกันกับการเวลาให้ได้พิสูจน์ใจ   " แต่ฉันก็ทำมันได้  คบใครก็คนนั้น   แหละฉันก็ยังคิดถึงกันเสมอแม้ไม่ได้เจอกัน   ดีแล้วความห่าง  ทำให้ทดสอบกันสองคน จะเป็นยังไง  
สำหรับฉัน    ไม่เปลี่ยนแปลง    ไม่เปลี่ยนไป "



เคยสงสัยเพื่อน    แต่ทุกวันนี้  ซึ้งในความรักของเธอ ลูกชาว
 สวนส้ม  หน้าตาดี  แต่เธอก็ยังคบกับคนที่เธอรัก   ไม่คบใคร  ใน
ตอนนั้น   ผ่านไปสิบปี   ก็ยังเห็นคบกันอยู่เลย   แต่  สิ่งที่ต่างมาก ๆ  คือเพื่อนฉันเด็กกว่าเกือยยี่สิบปี     แต่ก็ไม่สนใจคนอื่น  

แล้ววันนี้  แค่เพียงไม่รู้จักแยกแยะ   เพียงความหึงหวงของฝ่ายชาย   ทำให้เพื่อนฉันต้องเศร้าอย่างหนัก   ....  ฉันเข้าใจแล้วหล่ะ    ความเฉยชามันด้านชา   ถึงแม้จะให้กลับมาเป็นเหมือนเก่า  รู้สึกเหมือนเดิม   มันเป็นไปไม่ได้หรอก  นอกจากคนใจโลเลเท่านั้นหล่ะ    แหละเพื่อนฉัน   เธอก็ทำให้รู้   ฉันเข้าใจแล้วหล่ะเพื่อน   ฉันรู้สึก ไม่ต่างกันเลย









พักนี้รับโทรศัพท์บ้าง    นั่นมันก็ผ่านมานานแล้ว  ตอนนี้ฉันไม่คิด
อะไร   "  ขอบใจเพื่อนแก้มแดงผมตั้ง  แห่งเอ็กทีน  ที่เคยพูดไว้
ให้อภัย      แต่ฉันก็ให้อภัยนานแล้วนะ  เพียงแต่หัวใจมันคงไม่ใช่ใจให้จดจำ  เพื่อนมาสกิต  นั่นหล่ะจึงรับโทรศัพท์     แหละฉัน
มารู้อีกว่า      ทำให้คนอื่นเป็นทุกข์มากแค่ใหน   กับการ

พยายามติดต่อกับการพยายามสำนึกถึงความผิด   แต่ก็อีกนั่นหล่ะ   มันจบแล้วตั้งแต่วันนั้น    ซึ่งเธอก็บังเอิญรับรู้เรื่องของฉันพอดี  หุ หุ   สวยใหมล่าเรื่องของฉัน     แต่วันนี้ก็ยังมีคำพูดผ่านมาเช่นเคย     ฉันเข้าใจแล้วหล่ะ   คนเรานะ  ต่อให้พูด  หรือรู้สึกรักแค่ใหน    หากคนฟัง  เขา เพียงรับรู้   แต่ไม่รู้สึกแล้ว
มันเฉย ๆ  มันก็แค่นั้นหล่ะ   แค่นั้น  มันเพียงแค่นั้นจริง   ๆ    สำหรับฉันแล้ว     หากไม่รัก ก็คือไม่       "



"  ฉันก็เพียงรอการกลับไป  ไปเยี่ยมเยือน  ไปดูใจตัวเอง    ไปดู
การเดินทางของชีวิต    กับการรับรู้อะไรบางอย่าง    อาจเป็นทางเดินที่ไม่ราบรื่น   หรือก็แล้วแต่วันเวลา   กับการรอการไป

ครั้งนี้ของฉัน    คงได้การตัดสินใจว่า   อีกไม่กี่เดือนแล้วสินะ  ที่ฉันจะเลือกที่จะทำอะไร    จะอยู่  หรือเดินทางไกล   แต่ก็บอกน้องสาวคร่าว ๆ  แล้วหล่ะ     หากเป็นเช่นนั้นจริง   ครั้งนี้  คงจบลง   แหละฉันเอง   เป็นคนเฉยชา   มีเพียงเงาคือเพื่อนฉัน    ...  



"  การเวลา   ได้วัดใจ   ความจำเป็น  ได้วัดความรู้สึก   แหละฉันก็ยังรักเธอไม่เปลี่ยนแปลง   การแยกแยะสำหรับฉัน  มีเสมอ    ฉันคือคนเดิม  ที่ยังรักษาความรักของตัวเองไว้คงเดิม  คบใครแล้วก็ต้องคนนั้น  แล้วฉันก็ยัง  รักษาและให้เกียรติคนที่ฉันรักเสมอ   ถึงแม้ว่าสักวันหนึ่ง   มันอาจเปลี่ยนไป   ก็ต้องปล่อยให้

เป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้เถอะ  เพียงรับรู้แล้วจากลา   แล้วฉันจะยิ้มให้เธอเสมอเพราะคนเดียวที่ทำให้ฉันรักได้โดยไม่มีสิ่งจือปน  ถึงแม้ว่าจะทำให้ฉันรักได้ก็ตาม   แต่ก็เกิดจากความรู้สึกจากใจของฉัน  จะเป็นไรไปหากวันพรุ่งนี้  ฉันเห็นเธอมีความสุขกับการเดินทางของเธอ   ถึงแม้ที่ผ่านมา  ฉันจะเศร้าอยู่บ่อย   แต่เมื่อ

นึกถึงที่มาของหัวใจ   ฉันก็ได้แต่หวังว่า   พรุ่งนี้ฉันจะยิ้มให้กับเธอ   และอวยพรให้เธอโชคดี   จากนั้น  ฉันก็เหลือเพียงเงา   คอยเป็นเพื่อนคือดวงดาวคนที่ไม่เคยทำลาย   คอยปกป้องเวลามีภัย   ดวงดาวเป็นคนดี  ฉันก็ยังมองอยู่เสมอว่า   สำหรับคนที่ฉันรักแล้ว   ขอให้เขาโชคดีน้ำตาที่ใหลริน  บางครั้งปนความปรารถนาดีของฉันเสมอ   "






 

( ขอบคุณพี่ค่ะ )





ความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น